Ανακοινώθηκε το πρωί το επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κανών αυτής τη χρονιάς.

Χωρίς πολλές εκπλήξεις, αφού σχεδόν όλα τα φαβορί είναι μέσα. Και με πιο γνωστά, αφού έχουν ανοίξει ήδη με.. θόρυβο στις χώρες τους, το Volver του Almodóvar και το Il Caimano του Nanni Moretti (με θέμα τον Berlusconi).

Το πειραματικό Inland Empire του David Lynch έμεινε τελικά απέξω. Ενώ στην επίσημη επιλογή, αλλά εκτός συναγωνισμού φυσικά, συμπεριλαμβάνονται και τα καλοκαιρινά blockbuster United 93, X-Men 3: The Last Stand και Over the Hedge. Και το The Da Vinci Code που θα ανοίξει το φεστιβάλ, όπως είναι γνωστό εδώ και καιρό.

Χαράς ευαγγέλια για όποιον έχασε το Lion King, το Madagascar και το Ice Age: τώρα, μπορείτε να δείτε και τα τρία, στην τιμή του ενός. Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Steve ‘Spaz’(!) Williams, συμπυκνώνει τις σεναριακές βάσεις των τριών αυτό σουξεδιάρικων κινούμενων σχεδίων, σε ένα --παραδόξως-- αρκετά διασκεδαστικό deja vu.

Ο Ryan, το μικρό λιονταράκι του ζωολογικού κήπου της Νέας Υόρκης, έχει προβλήματα αυτοπεποίθησης, και η μεγαλεπήβολη στάση του πατέρα του, Samson, που μοστράρεται ως πρώην βασιλιάς της ζούγκλας, δε βοηθάει καθόλου τα πράγματα. Σε μια κίνηση απελπισίας, ο Ryan το σκάει από τον κήπο, και παίρνει το πρώτο container για τη ζούγκλα. Οπότε, ο πατέρας του μαζί με τους φίλους του --ένα κοάλα από το Λονδίνο(;), ένα φίδι με μηδενικό IQ, μια αυτάρεσκη καμηλοπάρδαλη και έναν σκίουρο με μπερδεμένη σεξουαλικότητα--, ξεκινούν για τη διάσωση του λιονταριού Ryan.

Οι πέντε χαρακτήρες --που μάλλον ξεσηκώθηκαν από τα πρώτα drafts του Madagascar-- δεν παρουσιάζουν κανένα ενδιαφέρον για τον θεατή, πέρα ίσως από τον απρόσμενο σχεδιασμό τους, που φαίνεται σα να συνδυάζει το 3G με το clay animation --μάλλον για να μοιάζουν περισσότερο με τα κουκλάκια τους, όταν έρθει η ώρα να παραταχθούν στα ράφια των παιχνιδάδικων. Λειτουργούν όμως μια χαρά σαν μηχανισμοί προώθησης της φορμουλαϊκής πλοκής, μιας ταινίας που προτείνεται ως χαζοχαρούμενο δίωρο για τους μικρούς θεατές. Αν και η τηλεόραση αυτές τις μέρες έχει πολύ ωραίες υπερπαραγωγές.

Δε νομίζω να χρειάζεται να εξηγήσω σε κανέναν τι σημαίνει libertine μετά τον Pete Doherty. Πολύ πριν από αυτόν πάντως, τον 17ο αιώνα, ο John Wilmot, 2ος κόμης (ή earl για τους βρετανούς) του Rochester σόκαρε την Αγγλία με τα ποιήματα, τα έργα του, την Εύθυμη Συμμορία του και κυρίως με τον θρασύ κυνισμό και τη ροπή του προς παντός είδους ακολασία...



Όσοι θυμάστε πως ξεκίνησε ο Johnny Depp, στη τερατουργηματική 21 Jump Street (ή Ομάδα Δράσης 21 αν δε πηγαίνατε ακόμα αγγλικά), ξέρετε ότι δεν είχε και κάνα έμφυτο ταλέντο. Και εγώ πάντως ακόμα αναρωτιέμαι πως έμαθε να υποκρίνεται τόσο αριστοτεχνικά, αφού ήταν και είναι προφανές ότι ποτέ δε θα του χρειάζονταν (αν και κάποιες διαφωνούν). Πάντως από τότε λατρεύτηκε σε ότι και να 'κανε (εκτός από τον σκηνοθέτη στις Κάνες). Και στις χρυσές μετριότητες (στη καλύτερη) των τελευταίων 3-4 χρόνων.

Και, αν μη τι άλλο, είναι ευχάριστο να τον βλέπεις να.. ξύνεται, επιστρέφοντας σε φόρμα.



Παρότι συναγωνίζεται σε γηρατειά τον John Malkovich (ενώ υποδύεται κάποιον που πέθανε στα 33 του), παρά το θεατρικό και πουριτανικό του σεναρίου (όπου για ακολασίες συνήθως μόνο.. ακούμε) και τους ατέλειωτους μονολόγους και τη μεγάλη διάρκεια, παρά ότι άλλο θα βρείτε να του σούρετε. Και ο ήρωας και ο πρωταγωνιστής είναι αποστομωτικά, και το κυριότερο αμετανόητα, έκλυτοι και η ταινία έχει τα @@ εκεί που θα 'πρεπε.

Μπορείς να τη κατηγορήσεις για πολλά αλλά, βέβαια, το ίδιο και τον Wilmot.

Εξαιρετικό χωνευτήρι επιρροών από Spielberg και Kubrick, Ritchie και Rodriguez, Max Payne και Fahrenheit (Indigo Prophecy), το Running Scared (2006) δε πιάνεται πουθενά για να το περιγράψεις. Αν και το βασικό στόρι είναι αναμενόμενα γλυκά σύντομο: Ο Joey Gazelle, χαμηλόβαθμος μαφιόζος, ψάχνει να βρει, πριν τη συμμορία του και την αστυνομία, το φίλο του γιου του Oleg και το "καυτό" όπλο που του βούτηξε για να πυροβολήσει τον πατέρα του.


Στο.. δρόμο και οι δυο θα μπλεχτούν σε ένα σωρό μελετημένα over the top γραφικές ιστορίες βίας, αίματος και, κατά τα αμερικάνικα πρότυπα δυστυχώς, πολύ περιορισμένου σεξ. Που είναι όλες αξιομνημόνευτες και δίνουν την ευκαιρία στους χαρακτήρες τους να λάμψουν. Λίγοι το κάνουν βέβαια, και δε θα περίμενε κανείς π.χ. από τον Paul Walker που 'κανε καριέρα το να μη υποκρίνεται να το κάνει εδώ - τουλάχιστο, πάντως, προσπαθεί. Οπότε και ξεχωρίζει άνετα ο πιτσιρικάς του Birth (2004) έχοντας τελειοποιήσει το αδίστακτο ψυχωτικό του βλέμμα.


Λίγη σημασία έχουν ολαυτά όμως αφού ο Wayne Kramer (που δε κώλωσε να γυρίσει σκηνή σεξ με πρωταγωνιστή τον William H. Macy, όπως υπενθυμίζει ο Ebert), όπως είπα, δε σε αφηνει να σταθείς και να τα παρατηρήσεις. Χρησιμοποιώντας κάθε τρικ (ιν δε μπουκ) και ακόμα περισσότερα.

Ε και αν είχε το budget για καστ που να μην είναι τόσο γελοίο και αξιολογότερη μουσική επένδυση, και δεν τη τελείωνε περισσότερες φορές κι από το Lord of the Rings, η δημιουργία του θα ήταν από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Έτσι κι αλλιώς είναι από τις πιο ξεχωριστές, όπως δέχεται ακόμα και ο Guardian.

Αν μπορούσατε να πάρετε ένα άτομο μαζί σας σ' ένα ερημονήσι, και ήσασταν άρρεν fan του Lost, πάω στοίχημα ότι θα διαλέγατε την Evangeline Lilly. Αρκεί αυτή να έπαιρνε μαζί της τα λαγουδίσια αυτιά της, για να τα φορέσει το Πάσχα. Έστω κι αν στις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν είναι ξινισμένη, πράγμα που συμβαίνει μάλλον επειδή αν της έκαναν την ίδια ερώτηση για το ερημονήσι, θα ήταν αναγκασμένη να διαλέξει το ξανθό χόμπιτ με το οποίο αρραβωνιάστηκε πριν μερικούς μήνες.



H star της τηλεοπτικής σειράς, δήλωσε πρόσφατα ότι θαυμάζει την Scarlett Johansson, την ζηλεύει για τους ρόλους που της προτείνονται, και έχει την καριέρα που και η ίδια θα ήθελε να πετύχει αν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο όταν τελειώσει τη σειρά. Τα κυβικά των δύο καυτών νεανίδων δεν ήταν ποτέ τόσο άμεσα συγκρίσιμα όσο σήμερα, και από τις πιο κάτω φωτογραφίες, είναι ξεκάθαρο ότι --αν και έχω τις επιφυλλάξεις μου για τον εμπριμέ χαρακτήρα της Scarlett-- η Lilly είναι ακόμη αρκετές δεκαετίες πίσω από το ίνδαλμά της.

Η Scarlett Johansson εθεάθη πριν λίγες μέρες να απολαμβάνει τον ήλιο και τη θάλασσα στο, απρόσιτο για τους κοινούς θνητούς, Goldeneye Resort στη Jamaica.

Η πολυάσχολη τελευταία (και πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο όπως ξαναματάπαμε) Σκάρλετ, πέρασε τις διακοπές του (δυτικού όπως ξαναματάπαμε) Πάσχα, παρέα με τον αγαπημένο της Josh Hartnett, στο υπερπολυτελές (φυσικά) πρώην καταφύγιο του Ian Fleming. Ε και έχω μια υποψία τι κάνανε όλη την ώρα με τον συμπρωταγωνιστή της στο επερχόμενο Black Dahlia (2006).



Κατά τα άλλα, τα τελευταία νέα λένε ότι θα κάνει τη 14χρονη ερωμένη του Ναπολέοντα στο Napoleon and Betsy (2007) και τη νταντά, μαζί με την Alicia Keys, στη μεταφορά του Nanny Diaries (2007). Και φυσικά της άρεσε τόσο να της τη πέφτει ο Woody Allen που 'κανε και το Scoop (2006) μαζί του.

Το τελευταίο ζήλεψε μάλλον και η Evangeline Lilly, που θέλει να ακολουθήσει τα κινηματογραφικά χνάρια της, και θα τη βγάλουμε λαγουδάκι.

Το franchise του Scary Movie, είναι μια πολύ ιδιαίτερη εμπειρία: κάθεσαι σε μια καρέκλα, και επί μιάμιση ώρα δέχεσαι απανωτά χαστούκια ηλιθιότητας. Και η αλήθεια είναι, για έναν άνθρωπο που συνήθως βλέπει τουλάχιστον το 80% των ταινιών που βγαίνουν κάθε βδομάδα, υπάρχουν και πιο βασανιστικές εμπειρίες.

Στο τέταρτο μέρος του saga, η ξανθιά Cindy (Anna Faris), γνωρίζει τον (καινούριο) έρωτα της ζωής της, στο πρόσωπο του Tom (Craig Bierko), ο οποίος είναι γείτονας της κατατονικής γραίας που φροντίζει σε ένα στοιχειωμένο κινέζικο σπίτι, στην Αμερική. Ο έρωτάς τους διακόπτεται άξαφνα από την εισβολή φονικών TRiPods απ΄ το διάστημα, κι ενώ ο Tom προσπαθεί να γυρίσει τα παιδιά του στην πρώην γυναίκα του, η Cindy φεύγει για να βρει τη λύση σε ένα χωριό της Βικτοριανής εποχής. Κι αργότερα, όλοι καταλήγουν αλυσοδεμένοι σε μια βρώμικη τουαλέτα. Όπως θα έχετε –ελπίζω-- καταλάβει, στο φετινό μπλέντερ διακωμώδησής του, ο David Zucker ρίχνει λίγο από The Grudge, The Village και Saw, κι απλώνει το μείγμα σε μια βάση από War of the Worlds.

Δεν έχω ακόμη αποφασίσει αν οι τέσσερις τελευταίες οβίδες που έχει εκτοξεύσει εναντίον μας ο μαιτρ της χοντροκομμένης παρωδίας, είναι καρμικό συνεπακόλουθο, ή λεπτή ειρωνεία της κινηματογραφικής Ιστορίας, για τη σκουπιδοπαραγωγή που γεμίζει ανά ντουζίνες τις ατζέντες των διανομέων κάθε βδομάδα. Για τον πιο χαλαρό θεατή πάντως, τον περιστασιακό που δεν πάει σινεμά πάνω από 2-3 (άντε 6 στο high season) φορές τη βδομάδα, το Scary Movie 4, μου φαίνεται λίγο ριψοκίνδυνη υπόθεση.

Όχι γιατί δεν είναι αστείο –τουναντίον. Δεν πρόκειται βέβαια για κωμωδία επιπέδου Monty Python, αλλά αυτό το ξέρουμε όλοι νομίζω. Όμως αν παραδοθείς στην καλαμπουρδιάρικη διάθεσή του, και τεθείς σε απόλυτη εγκεφαλική αδράνεια κατά τη διάρκεια της προβολής, υπάρχουν σκηνές που προσφέρουν μπόλικη και ειλικρινή εκτόνωση, έστω και μόνο δια του υστερικού χαχανητού --ιδίως τα spoofs των Brokeback Mountain και Million Dollar Baby, των δυο πιο πετυχημένων σκηνών της ταινίας, και μάλλον των μοναδικών που δεν έχουν κυκλοφορήσει στα trailers. Γιατί, πραγματικά, τα trailers της έχουν κάνει πολύ μεγάλη ζημιά.

Εκεί που η ταινία τσακίζει και την πιο χαριστική προδιάθεση, είναι στο ασυγκράτητο κακόγουστο χιούμορ τουαλέτας, για την προέλευση του οποίου όμως, δεν ξέρω αν πρέπει να κατηγορούμε περισσότερο τον Zucker, ή τους αδερφούς Farrelly. Η ασταμάτητη χρήση του όμως, δεν αφήνει χώρο για κανένα ελαφρυντικό στον άνθρωπο που κάποτε μας είχε δώσει το Airplane! (1980) και το Top Secret! (1984). Ε, τώρα, και σαν ταινία, και πέρα από τις κωμικές του επιλογές που στο κάτω-κάτω είναι και θέμα γούστου, το Scary Movie είναι ένα κακό χάλι κακοδεμένων σκηνών με μηδενική συνέχεια και χαραμισμένους δεύτερους χαρακτήρες. Αλλά ok, Scary Movie είναι, οπότε δεν έχει και μεγάλη σημασία. Άλλωστε, παίζει κι η Carmen Electra.