Απονεμήθηκαν χτες βράδυ, 12 Μαίου, στο Palais am Funkturm στο Βερολίνο, τα βραβεία LOLA της γερμανικής ακαδημίας (κινηματογράφου) για το 2005. Με τη Στάζι, σε ένα επικό φλασμπάκ, να είναι πανταχού παρούσα και όλα τα λεφτά.

Καλύτερο θέαμα αποδείχτηκαν, αναμενόμενα, οι Ζωές των Άλλων (Das Leben der Anderen / The Lives of Others), ένα πολιτικό θρίλερ με θέμα το πασίγνωστο δίκτυο σπιούνων που είχε στήσει για τη παρακολούθηση των πολιτών της πρώην Ανατολικής Γερμανίας η κυβέρνησή τους. Του Florian Henckel von Donnersmarck που πήρε σπίτι του και το βραβείο σκηνοθεσίας. Η ταινία, που έχει κόψει πάνω από 800.000 εισιτήρια ήδη στη Γερμανία, τιμήθηκε με πέντε (5) επιπλέον βραβεία, ενώ ήταν υποψήφια για έντεκα (11) συνολικά. Αυτά για καλύτερο πρώτο (για τον ανατολικογερμανό Ulrich Mühe) και δεύτερο αντρικό ρόλο, σενάριο, φωτογραφία και παραγωγή.

Έτερη πολυβραβευμένη (ριαλιτο)ιστορία της βραδιάς αναδείχτηκε αυτή μια γυναίκας που πιστεύει ότι την κατακυρίευσε ο Σατανάς. Το Requiem του Hans-Christian Schmid κέρδισε το αργυρό βραβείο καλύτερης ταινίας, πρώτο (για τη βραβευμένη και με Χρυσή Άρκτο Sandra Hüller) και δεύτερο γυναικείο ρόλο, κουστούμια και ήχο. Είχε ξεκινήσει με ελπίδες για δέκα (10) κατηγορίες.

Τα 56α βραβεία LOLA μοίρασαν συνολικά 2,85 εκατομμύρια ευρώ και, με €500.000 μόνο στη καλύτερη ταινία, παρέμειναν μακράν τα πιο.. επικερδή κινηματογραφικά βραβεία στο κόσμο. Φέτος η τελετή απονομής έγινε δυο μήνες νωρίτερα, αφού από τον Ιούνιο ακόμα και οι κινηματογράφοι θα παίζουν μπάλα στη Γερμανία (και όχι μόνο).

Ο πλήρης κατάλογος των νικητών θα δημοσιοποιηθεί, κάποια στιγμή υποθέτω, στην επίσημη σελίδα των βραβείων. Μέχρι τότε

Μετά από μακρόχρονη απουσία, ο Terry Gilliam επέστρεψε νωρίτερα φέτος στις μεγάλες οθόνες με τους Αδερφούς Grimm, ένα φιλόδοξο blockbuster που έπασχε από τα ίχνη της παρμέμβασης των παραγωγών από το σενάριο και το cast μέχρι και τη σκηνοθεσία. Που ήταν βασικά και ο λόγος που η ταινία ήταν μάπα. Οπότε όλοι περιμέναμε την δεύτερη φετινή δουλειά του, ένα καθαρά προσωπικό project, ανυπομονώντας να δούμε σε τι φάση βρίσκεται πια ο σκηνοθέτης του Brazil (1985), των 12 Πιθήκων (1995) και του Fear and Loathing in Las Vegas (1998). Έφτασε λοιπόν η ώρα, και η φάση του δεν πρέπει να είναι και πολύ καλή.

Το Tideland, η μεταφορά της ομότιτλης νουβέλας με άρωμα ποίησης του Mitch Cullin, είναι το όνειρο όσων ήλπιζαν να δουν κάτι ακόμη πιο αλλόκοτο απ' το Fear and Loathing. Η Jeliza-Rose είναι η κόρη δύο τελειωμένων junkies, που, αφού αποτρέπει τον πατέρα της απ' το να στείλει τη νεκρή μητέρα της στον άλλο κόσμο με τελετή των Βίκινγκς που τόσο αγαπά (καίγοντάς την μέσα στο διαμέρισμά τους), ταξιδεύει μαζί του ως το σπίτι της νεκρής γιαγιάς της, στη μέση του πουθενά. Εκεί, ο πατέρας με την ανεξήγητη εμμονή για το ακρωτήρι της Jutland (προφέρεται Γιούτλαντ), παίρνει την τελευταία του δόση και αφήνει το μικρό κοριτσάκι να ζει μόνο του ανάμεσα στα απέραντα λιβάδια του Wiskonsin και τα απέραντα όρια της φαντασίας της. Η λογοδιαροιακή Jeliza, που είχε πέσει στην κατσαρόλα όταν ήταν μικρή, δεν παίρνει χαμπάρι τον θάνατο του πατέρα της, ο οποίος σαπίζει στην καρέκλα του όσο εκείνη περνά τις μέρες της μιλώντας με σκίουρους, λαγούς, τα κεφάλια απ' τις κούκλες της, και τους καινούριους φίλους της. Δύο χαρακτήρες βγαλμένους απ' την μεγάλη, παρανοϊκή, ενδεχομένως αιμομικτική και σίγουρα τρομακτική με τον τρόπο της, παράδοση του American Gothic.

Ο Gilliam ήθελε να πει κάτι για την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, αλλά όσο περνούσε ο καιρός και πετούσε από το set του Tideland σ' εκείνο των Αδερφών Grimm και πάλι πίσω, μάλλον ξέχασε που ήθελε να το πάει, κι έτσι οι συνεχείς αναφορές του στην γνωστή μυθολογία μένουν στην σύλληψη. Η Jeliza περιφέρεται στις εξοχές και έχει διάφορες φαντασιώσεις, που δεν οδηγούν πουθενά συγκεκριμένα, πέρα απ' το να μπερδεύουν ακόμη περισσότερο το αθώο, μυθομανές μαυλοδάκι της, μπλέκοντας την ίδια και τους γύρω της (όχι πως δεν τα καταφέρνουν μια χαρά και μόνοι τους) σε επικίνδυνες και ενοχλητικές καταστάσεις. Αυτές μπαίνουν η μια πίσω απ' την άλλη για να σχηματίσουν ένα δίωρο σύμπλεγμα των εφιαλτών του σκηνοθέτη, που μένουν μισοί όταν μας ξυπνούν οι τίτλοι τέλους, μετά από τον καθαρτικό όσο και μακάβριο θάνατο του σούπερ-καρχαρία τον οποίο κυνηγούν περιστασιακά οι ήρωες, στις σιδηροδρομικές γραμμές της γειτονιάς.

Η ταινία, που χαρακτηρίζεται από τα γνωστά μπαλατζαρίσματα του Gilliam ανάμεσα σε πραγματικότητα και φαντασία, επωφελείται από την επιδεξιότητα του σκηνοθέτη στις αλλόκοτες γωνίες λήψεις και το χαρακτηριστικό του άγγιγμα στις λεπτομέρειες της σκηνογραφίας και των κοστουμιών. Ατμοσφαιρική και αισθητικά χορταστική μέσα στην σεναριακή της ημιτέλεια, έχει μπόλικες αρρωστημένες λούμπες που την κάνουν απαγορευτική για τα ανήλικα και αναγουλιαστική για τα ενήλικα σαν του λόγου μου, σίγουρα δυσανάγνωστη αν υποθέσουμε ότι έχει δεύτερο επίπεδο, και μάλλον απαγορευτική για τους διανομείς της, οι οποίοι ωστόσο έδειξαν θάρρος βγάζοντάς την στις αίθουσες (έστω και εν μέσω μπλοκμπαστερικού καταιγισμού), ποντάροντας στις υπνωτιστικές ικανότητες του μεγάλου δημιουργού στους σκληροπυρηνικούς fans του.

Πάντως όσοι το αποτολμήσουν, θα απολαύσουν την σπάνια ερμηνεία της Jodelle Ferland που κεντάει στον πρωταγωνιστικό ρόλο, έναν χαρακτήρα συγχρόνως αξιαγάπητο σαν γλυκύτατου μικρού κοριτσιού, και αποκρουστικό σαν γυναίκας με μνημείωδη πουτανιά.

Όπως ξεκινάει και το τρέιλερ, "για 13 χρόνια ο Timothy Treadwell έζησε ανάμεσα στις αρκούδες γκρίζλι στους αγριότοπους της Αλάσκας. Σε αυτό το χρονικό διάστημα κινηματογράφησε πάνω από 100 ώρες βιντεοταινίας. Μέχρι το 2003, όταν σκοτώθηκε από μια από τις αρκούδες που είχε ορκιστεί να προστατεύει."


Αμέσως μετά πέφτει και το πρώτο credit. "A film by Werner Herzog". Πιο γνωστός και ως Αγκίρε, Η Μάστιγα του Θεού (Aguirre, der Zorn Gottes (1972)), το αριστούργημά του που προβάλλει κάθε τρεις και λίγο η κρατική. Και ως αρκετές ακόμα.. παρανοϊκές, σχεδόν ντοκιμαντερίστικες μελέτες όπως η Πράσινη Κόμπρα - Cobra Verde (1987), ο Woyzeck (1979) και το Fitzcarraldo (1982). Mε πρώτο πλάνο πάντα τη μούσα του, τον.. Κλάους Κίνσκι.

Στα 90s το γύρισε, φυσιολογικά, στα ντοκιμαντέρ. Ε και πιο χαρακτηριστικό του είναι αυτό με θέμα, ποιον άλλον, τον Κίνσκι (Mein liebster Feind (1999)).


Άρα, για μια ακόμα φορά δε χρειάζεται να προσθέσω και πολλά. Το τρέιλερ, προς τιμή του, δε κρύβει ότι ο Treadwell κουβάλαγε, κι αυτός, ιερή τρέλλα. Από αυτή που κουβαλάνε οι αμερικανοί που για τον ένα ή τον άλλο λόγο δε καταλήγουν να παίρνουν τη δόση τους στην οικεία εκκλησία. Και ο Herzog, αναμενόμενα μεν γιατί είναι.. ο Herzog, προς τιμή του επίσης δε, αποφεύγει να αγιοποιήσει τον ήρωά του. Και πολύ έξυπνα, ενδιαφέρεται να τον σκιαγραφήσει μέσα απο τους ανθρώπους που τον συναναστράφηκαν, κατορθώνοντας να ζωντανέψει ακόμα και τη φίλη του, Amie Huguenard, που βρήκε τραγικό θάνατο μαζί του. Και για την οποία αρνήθηκαν να μιλήσουν οι δικοί της. Και δεν της αφιέρωσε παρά ελάχιστες στιγμές ο Treadwell στις ώρες επι ωρών που σολάριζε με τη κάμερα. Αλλά έμεινε κοντά του, θυσιαζόμενη, κοπανώντας με ένα τηγάνι την αρκούδα που τον έκανε κομμάτια.

Δυστυχώς, αναγκαστικά, η περισσότερη ώρα είναι αφιερωμένη στον παραληρηματικό φαφλατά. Που τις λίγες μαγικές στιγμές που κατέγραψε (εκτός από τον.. εαυτό του) με τη κάμερά του, θα τις βρεις στο τρέιλερ, όλες (και το εννοώ αφού δε βρήκα άλλες να βάλω στις φωτογραφίες). Οπότε, εκτός κι αν σε ενδιαφέρει να δεις πως ένας πραγματικά ιδιοφυής σκηνοθέτης ανασταίνει και νεκρούς, μη μπεις στο κόπο και τα έξοδα.

Ο Frank απολύεται από τη δουλειά στην οποία έχει αφιερώσει όλη τη ζωή. Άνεργος πια προσπαθεί να βρει νόημα στη ζωή του και αποφασίζει να διασχίσει το κανάλι της Μάγχης, αποδεικνύοντας πως δεν έχει ξοφλήσει ακόμα. Τοποθετημένο στη Γλασκώβη, το On a clear day, μπορεί να σας φέρει στο νου κάτι από Full Monty ή ακόμα και λίγο από Billy Elliot, καθώς μιλά για εργάτες με βαριά προφορά, αλαζονικά αφεντικά, γειτονιές με ομοιόμορφα σπίτια από κόκκινο τούβλο και αμέτρητα pints μπίρας στις pub.

Το «On a clear day» μπορεί να μην είναι τόσο δυνατό, ώστε να κάνει τη μεγάλη έκπληξη, αλλά διαθέτει στιγμές γέλιου και συγκίνησης και κυρίως στιγμές παρέας, καθώς οι φίλοι είναι αυτοί που δεν αφήνουν τον Frank να εγκαταλείψει την προσπάθεια. Η ταινία λειτουργεί επίσης καλά στις λεπτομέρειες, παρουσιάζοντας τη καθημερινότητα των εργατών, την ανεργία σε μεγάλη ηλικία, αλλά και το πώς μπορεί να διαχειριστεί κανείς την απώλεια (ο Frank έχει χάσει ένα γιο από πνιγμό στη θάλασσα).

Το πιο σημαντικό προσόν της ταινίας, εκτός από τις πολύ καλές ερμηνείες (συμπεριλαμβανομένης της "συζύγου" Brenda Blethyn του Little Voice) είναι η συμπάθεια που καταφέρνει να προκαλέσει για τους ήρωές της, και αυτό το πετυχαίνει χάρη στην αξιοπρέπεια (και το χιούμορ) που τους διακρίνει. Φυσικά η προσπάθεια του Frank να κολυμπήσει ως τη Γαλλία, δε θα επηρεάσει μόνο τον ίδιο, αλλά θα αλλάξει και όλους τους φίλους του, που του συμπαραστέκονται και θα τους κάνει πιο αποφασιστικούς για τα μικρά καθημερινά πράγματα που κάνουν τη διαφορά. Θα διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή και θα γίνουν πιο ειλικρινείς ως προς αυτά που θέλουν, ως προς τους άλλους και τον εαυτό τους.

Ναι, πρόκειται για μια feel good ταινία!

Εξατμίσεις βρυχώνται, λαμαρίνες λάμπουν και τολμηρά αυτοκίνητα σηκώνουν σκόνη στην Route 66. Nέο, επίσημο δίλεπτο τρέιλερ για το επόμενο παιδί του John Lasseter, το Cars,το οποίο επιβεβαιώνει δύο πράγματα. Πρώτον: H animation είναι εξαιρετική (με τις ερήμους και του σκονισμένους δρόμους να είναι τόσο ρεαλιστικοί όσο και ο βυθός του Finding Nemo) και δεύτερον, ότι πρόκειται για την ίδια, δοκιμασμένη αλλά και λίγο κουρασμένη φόρμουλα. Το νεαρό και ενθουσιώδες αυτοκίνητο αγώνων Lightning McQueen θα ανακαλύψει τον πραγματικό εαυτό του με την βοήθεια των απλοικών αλλά σοφών νέων φίλων του, του έρωτα με μια όμορφη Porsche και την αντιπαράθεση με τον έμπειρο και κυνικό Doc Hudson (Paul Newman, στοιχηματίζουμε από τώρα ότι θα είναι το Highlight του φιλμ).

Δεν αμφιβάλλουμε ότι οι ξέφρενες σκηνές αγώνων και τα ανθρωπόμορφα αυτοκίνητα θα είναι ότι καλύτερο για τα παιδιά, αλλά η παράδοση που θέλει τα animation να έχουν και αρκετό περιεχόμενο για τους ενήλικες μας φαίνεται λίγο δύσκολο να κρατηθεί. Η hard boiled φιλοσοφία του Doc θα ξυπνήσει τη νοσταλγία μας για τον παλιό, καλό Paul Newman των Hustler και Color of Money, το "Take a car wash hippy" είναι ατάκα για τρελά γέλια και ο σχολιασμός του Lightning για το τατουάζ στον "πισινό" της Porsche ίσως είναι σημάδι για ενήλικο dating χιούμορ, αλλά δείξτε μας λίγο οίκτο, πόσες ακόμα ιστορίες ωρίμανσης και ενηλικίωσης πρέπει να δούμε για να εμπεδώσουμε τα μεγάλα μαθήματα της ζωής;

Το MftM πηγαίνει και στο θέατρο, αν στην παράσταση εμπλέκεται ο έντονα πολιτικοποιημένος και βραβευμένος με Oscar ηθοποιός- σεναριογράφος- σκηνοθέτης και ακτιβιστής Tim Robbins! Αυτή τη φορά ανέλαβε τη σκηνοθεσία της θεατρικής μεταφοράς του, πάντα επίκαιρου και εύστοχου, «1984» του George Orwell (με την έγκριση του Ιδρύματος Orwell για πρώτη φορά). Η προσαρμογή του κειμένου διά χειρός Michael Gene Sullivan, υιοθετεί οφθαλμοφανείς παραλληλισμούς με σημερινές πολιτικές πολέμου, που μετατρέπουν το έργο σε μια αντι-Bush διαμαρτυρία, γεγονός όμως το οποίο δεν περιορίζει την πολυεπίπεδη ερμηνεία του κειμένου. Ο Big Brother δεν έχει να κάνει μόνο με την παρακολούθηση και σίγουρα όχι με τον Ανδρέα Μικρούτσικο. Ο Big Brother είναι συνώνυμος με τον έλεγχο, τον έλεγχο της σκέψης και της «πραγματικότητας».

«Όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν. Και όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον» μας πληροφορεί προφητικά η θεατρική ομάδα του Tim Robbins, Actors' Gang (με την οποία έχει ανεβάσει στο παρελθόν δύο ακόμα στρατευμένες παραστάσεις), και η οποία αποτελείται από πέντε άνδρες και μία γυναίκα (Μπρεντ Χίνκλεϊ, Κέιθ Φάρλεϊ , Μπράιεν Τ. Φίνεϊ, Κάιλι Χόλιστερ, Β. Τζέι Φόστερ και Στήβεν Μ. Πόρτερ). Δίνουν όλοι σε γενικές γραμμές καλές ερμηνείες σε δύσκολους ρόλους, χωρίς ωστόσο να υπερβαίνουν τον εαυτό τους. Είναι όμως τόση η δύναμη του κειμένου, που καταφέρνει να καθηλώνει, παρά το λιτό μινιμαλιστικό και ultra black σκηνικό και παρά τους υπέρτιτλους που συνοδεύουν την παράσταση (που παρουσιάζεται στην αγγλική γλώσσα), εξαιτίας της ζοφερής πραγματικότητας, που ξεδιπλώνει... ένας κόσμος όπου τα όνειρα είναι ο νούμερο 1 κίνδυνος της κρατικής τάξης.


Η παράσταση χειροκροτήθηκε από το κοινό, που δεν έκρυψε την ικανοποίηση του, και κυρίως δεν τρομοκρατήθηκε από την πληθώρα φωτογραφιών της Μιμής Ντενίση ως "Μπουμπουλίνα" και "Θεοδώρα", που κοσμούν το πολυτελές θέατρο της (Ιλίσια – Ντενίση), το οποίο εκτός από την παράσταση του Robbins (2 με 6 Μαΐου), θα φιλοξενήσει στη συνέχεια και άλλα αναγνωρισμένα ονόματα, όπως του Πέτερ Στάιν, στα πλαίσια της διοργάνωσης «Θέατρο χωρίς όρια», της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας.