Debut είχαμε τις τελευταίες μέρες, για το Fast Food Nation του Richard Linklater στις Κάνες (χτες), το teaser της ταινίας στο YouTube και το blog στο επίσημο site (προχτές).

Βασισμένος στο ομώνυμο (δημοσιογραφικό) μπεστ-σέλερ του Eric Schlosser από το 2001, ο Linklater προτίμησε τη μυθιστορηματική αφήγηση και το μεγάλο καστ, με guests τύπου Avril Lavigne και πρωταγωνιστές τύπου Catalina "Κεχαριτωμένη Μαρία" Sandino Moreno. Και γυρίσματα σε μεξικάνικα σφαγεία. Για να δώσει στην Αμερική μια ματιά στο πως φτιάχνεται το φαγητό της, σύμφωνα με τα προωθητικά στιχάκια.

Και όχι, αφού ρωτάς, δεν έχει ξαναθιχτεί το ίδιο θέμα και πέρσι στο Μπούκωσέ Με (Εαυτέ Μου) Μέχρι να Ξεράσω Μπας και Σοκάρω Κανέναν και Βγάλω Κάνα Φράγκο (Super Size Me (2004)). Εκεί είχαμε μια αρπαχτή που, προσπάθησε να αποκτήσει κύρος και λάμψη φιλοξενώντας και τον Schlosser αλλά, αναφέρονταν στα αποτελέσματα της.. χρήσης. Ενώ ο Linklater φιλοδοξεί να αποκαλύψει όλο το κύκλωμα των υψηλά ιστάμενων και τη βουλιμία που καθορίζει τις επιλογές τους.

Και δεν υπάρχει αμφιβολία για το πρόσωπο και τη κοιλιά των μεγαλο-επιχειρηματιών και μακάρι το τελικό αποτέλεσμα να 'ναι στίγμα και στα δυο τους. Αλλά ντοκιμαντέρ δεν είναι (και με τις ενδείξεις ούτε καν πλησιάζει) και βαρετό μοιάζει στις πρώτες εικόνες. Και στην Ελλάδα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ακόμα και τα παπούδια δείχουν πλέον μεγαλύτερη εμπιστοσύνη (για τη προστασία της υγείας τους) στην αδηφαγία του καπιταλισμού απ' ότι στο.. δαιμόνιο της φυλής και του γείτονα. Και στη τελική, κανένας δε σε αναγκάζει να τρως σε φαστφουντερίες.

Θυμίζω ότι ο Linklater είναι από τους πιο σημαντικούς ανεξάρτητους δημιουργούς των τελευταίων χρόνων, έβαλε στο λεξιλόγιο τους Slackers (1991), έκανε το εξαιρετικό.. εξαρτημένο School of Rock (2003) ενώ κι εδώ πασίγνωστα είναι τα Before Sunrise (1995) / Before Sunset (2004) του. Παραγωγοί του είναι ο Malcom McLaren (ναι αυτός των Sex Pistols) και ο Jeff Skoll (ναι αυτός του eBay) που έχει εμπλακεί σε ένα σωρό "επαναστατικά" project τελευταία (Good Night, and Good Luck (2005), North Country (2005), Syriana (2005), An Inconvenient Truth (2006)).

Σε άλλα νέα από τις Κάνες, ο Κώδικας Ντα Βίντσι φαίνεται να απογοήτευσε και το κοινό (μετά τους κριτικούς ως γνωστό). Ενώ θριαμβευτική ήταν η υποδογή, στο διαγωνιστικό τμήμα, για το Volver. Τόσο που ίσως ήδη να παίζει χωρίς αντίπαλο.

Και επιτέλους, το μεγάλο cover-up αποκαλύφθηκε. Όχι αυτό για την αληθινή ταυτότητα του Ιησού και την ιδιότητα της Μαρίας Μαγδαληνής. Αυτά τα ‘χε αποκαλύψει ο Dan Brown, όταν τα τύπωσε πριν τρία χρόνια σε βιβλίο, που έχει πιάσει 60 εκατομμύρια θέσεις σε ράφια βιβλιοπωλείων, τα οποία βρέθηκαν τουλάχιστον 50 εκατομμύρια χέρια να τα πάρουν μαζί τους σπίτι. Και μάλλον θα βρεθούν καμιά δεκαριά ακόμη να πάνε να το αγοράσουν, έστω και μόνο για να το κάψουν. Όχι, λέμε για το cover-up της Columbia, που έκανε το παγκόσμιο best seller, ταινία, υπό τέτοιο ακραίο καθεστώς μυστικότητας, χαρακτηριστικό του οποίου είναι η παροιμιώδης διαδικασία υποτιτλισμού.

Σύμφωνα με τον θρύλο, στο Λονδίνο εστάλη πριν από μερικούς μήνες, η μια και μοναδική κόπια της ταινίας, της οποίας θα γινόταν μια και μοναδική προβολή, για τους υποτιτλιστές όλων των ευρωπαϊκών χωρών. Η φρενίτιδα της απόκρυψης της ταινίας, συνεχίστηκε μέχρι και χθες, Τετάρτη, που έγινε η προβολή της ταινίας για τους δημοσιογράφους, μία μόνο μέρα πριν την επίσημη έξοδό της στις αίθουσες, και κάνα οχτάωρο περίπου μετά την πρώτη μεγάλη παγκόσμια (δημοσιογραφική) προβολή στις Κάνες.

Για την ιστορία --αν και για να μην ξέρει κάποιος το στόρι, θα πρέπει να έλειπε σε άλλο γαλαξία τα τελευταία τρία χρόνια-- το βιβλίο του Dan Brown είναι ένα εύπεπτο pulp ανάγνωσμα, που ξεκινά από έναν φόνο μέσα στο μουσείο του Λούβρου. Η ανατριχιαστική θέση στην οποία βρίσκεται το πτώμα, φέρνει στην υπόθεση έναν μελετητή αρχαίων συμβόλων και μια καλλίπυγο πράκτορα της γαλλικής Δικαστικής Αστυνομίας, οι οποίοι εμπλέκονται σε ένα κυνηγητό για την εύρεση του Αγίου Δισκοπότηρου. Το οποίο Άγιο Δισκοπότηρο, όπως φαντάζομαι θα ξέρετε, δεν είναι ένας αρχαίος δίσκος και ένα αρχαίο ποτήρι. Αλλά σε περίπτωση που δεν το ξέρετε, ας το μάθετε καλύτερα απ’ την ταινία.

Στο θέμα μας πάντως, η εταιρία, προφανώς είχε τους λόγους της που ήθελε να κρατήσει το μπαλόνι που είχε παραφουσκώσει με διαφημιστικά tricks και εισπρακτικές προσδοκίες όσο το δυνατόν μακρύτερα από πιθανές ακίδες, σε έναν κόσμο όπου το κακό word of mouth κινείται με ταχύτητες DSL (και βάλε).

Όχι ότι ο Κώδικας Da Vinci του Ron Howard, είναι χειρότερος από τον Κώδικα Da Vinci του Dan Brown. Ο Howard δημιουργεί μια ταινία που –κατά το σύνηθες για τον Howard-- στηρίζεται κυρίως στα υψηλά επίπεδα παραγωγής της για να καλύψει την άτολμη σκηνοθεσία του, ο Tom Hanks γεμίζει την οθόνη σε έναν δισδιάστατο ρόλο με κυμαινόμενο IQ που ευτυχώς δεν πιάνει τους πάτους του βιβλίου, η Tautou κάνει ότι μπορεί για να κρατήσει τον κακογραμμένο της ρόλο ενδιαφέροντα, και ο Ian McKellen κλέβει μερικές σκηνές με την εκκεντρική ερμηνεία του, αλλά τσακίζει τις δύο βασικές του με απόδοση πολύ flat για τα γούστα μου.

Στηριζόμενος στο κείμενο του Brown, ο Howard σπρώχνει την πλοκή προς το ξεδίπλωμά της, παίρνει όλες τις απροσδόκητες στροφές με τη σωστή κλίση, ανεβάζει ταχύτητα εκεί που πρέπει, δημιουργεί σασπένς και διαχειρίζεται αποτελεσματικά την ίντριγκα. Κάνει ό,τι θα περίμενε κάποιος που έχει διαβάσει το βιβλίο, να κάνει ο Howard με το απειλητικά κινηματογραφικό γράψιμο του Brown (ανάμεσα στις γραμμές του οποίου, μπορεί κανείς να διακρίνει ακόμη και το συνεργείο γυρισμάτων). Αλλά δεν καταφέρνει ποτέ να το απογειώσει. Κάτι που έκανε, ας πούμε, ο Coppola, με τον Νονό. Αλλά πάλι, ούτε ο Howard είναι Coppola, ούτε ο Brown είναι Puzο.

Οι Αθώες Φωνές είναι βασισμένες τόσο στη πραγματική προσωπική ιστορία του (σεναριογράφου) Oscar Torres όσο και στη μεγαλύτερη του παιδομαζώματος 12χρονων παιδιών κατά τη διάρκεια του 12χρονου εμφυλίου στο Ελ Σαλβαδόρ. Τόσο από τη πλευρά των επαναστατημένων αγροτών όσο και από την αμερικανοστηριζόμενη κυβερνητική.


Και έτσι ο Luis Mandoki, μεξικανοθρεμένος σκηνοθέτης αστέρων μεγέθους και.. ποιόντος Meg Ryan και Jennifer Lopez, έχει στα χέρια του ένα υλικό που αναντίρρητα ξεχειλίζει από αυθεντικότητα, ρεαλιστικότητα και δράμα. Την ιστορία του Chava που, 11χρονος, ξοδεύει τον τελευταίο χρόνο ελευθερίας του σαν ο άντρας του σπιτιού του (αφού ο πατέρας του την έχει κοπανήσει προς άλλες Πολιτείες) και ασχολούμενος με ωραίες πιτσιρίκες. Ενώ ταυτόχρονα βλέπει τους φίλους του να στρατολογούνται, τις γνωστές του να βιάζονται και τις σφαίρες να σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι του ενώ.. τρώει στο σπίτι του.


Την ιστορία αυτή λοιπόν ο Mandoki καταφέρνει να υπερδραματοποιήσει, σε βαθμό γελοιότητας ορισμένες φορές. Και ο μικρός πρωταγωνιστής του, υπό την ενθάρρυνσή του μπορείς άνετα να υποθέσεις, άλλο που δεν ήθελε. Σα να παρακολουθείς σχολική παράσταση όπου τα πιτσιρίκια ανταγωνίζονται το ένα το άλλο στο παραφούσκωμα των ρόλων τους και στις πόζες για τα οικογενειακά άλμπουμ, πιάνεις συνεχώς τον μικρό Βασιλάκη Padilla να αναζητά με το βλέμμα τις οδηγίες κάποιου μπαμπά πίσω απ' τη κάμερα.

Έτσι παρόλα τα θετικά της και τη σοβαρότητα της παραγωγής, η ταινία είναι μόνο για φεστιβάλ και ευκολοσυγκίνητους κριτικούς. Και παιδιά, ανεπιφύλακτα.

Ανάλογα ποιον ενημερωμένο σινεφίλ θα ρωτήσεις, θα σου πει ότι η Πόλη του Πάθους είναι η νέα Πόλη του Θεού (Cidade de Deus (2002)), η συνέχεια του Θέλω και τη Μαμά σου (Y Tu Mamá También (2001)), και ο επόμενος Κεντρικός Σταθμός (Central do Brasil (1998)) ή Ημερολόγια Μοτοσικλέτας (Diarios de Μotocicleta (2004)). Η αλήθεια είναι ότι αποτελεί απλά ένα ακόμα διαβατήριο από τη Λατινική Αμερική για το Χόλιγουντ.


Και έχει σχέση με τα δυο τελευταία μόνο στο ότι ο (σκηνοθέτης τους) Walter Salles κάνει εδώ τη παραγωγή, ενώ στα Ημερολόγια είχε βοηθό και και τον Machado. Που κατά τα άλλα έχει μείνει στους Ζιλ και Τζιμ (Jules Et Jim (1962)) όσο αφορά την έμπνευσή του και τα πρότυπά του. Ένα ακόμα τρίο, μια γυναίκα, δυο άντρες, κομπολόι δίχως χάντρες.

Διάλειμμα ολίγων λεπτών για χασμουρητό.


Θεματολογικά λοιπόν ο δημιουργός δείχνει δειλία, αφού μόνο υπαινιγμούς αφήνει για οτιδήποτε.. αιχμηρό. Ούτε το άσπρο-μαύρο των δυο αντίζηλων αγγίζει (προφανώς το ότι ο ένας είναι μαύρος και ο άλλος άσπρος είναι ικανοποιητική.. ανάλυση). Ούτε την Κάτω Πόλη του πρωτότυπου τίτλου βλέπουμε και πολύ (προφανώς αρκεί η.. αναφορά). Ούτε και τίποτα τολμηρό έχει να κρύψει το τέλος, τέλος.

Εκεί που δίνει ρέστα είναι στη παρουσίαση της όλης ιστορίας με στιλ, ρυθμό και ωμότητα. Αναμενόμενα σε δόση αρκετή για να σφραγίσει το πολυπόθητο διαβατήριο αλλά όχι τόση ώστε να το κάψει.

Η Jane Birkin, λίγο πριν κλείσει τα 60, αποφάσισε να γυρίσει ταινία τη ζωή της. Και θα γράφει, θα σκηνοθετεί και θα πρωταγωνιστεί, φυσικά. Και πότε θα ήταν καλύτερα να το ανακοινώσει παρά, με την έναρξη του Φεστιβάλ Κανών, τη Τετάρτη?

Βλέπεις, πολύ πριν οι Άγγλοι κάνουν το ίδιο με τους Μπέκαμς, οι Γάλλοι αντιμετώπιζαν με τιμές βασιλικής οικογένειας αυτή της (αγγλικής καταγωγής) Τζέιν με τον Serge Gainsbourg. Και οι δυό τους κάθε άλλο παρά καθαρή, ultra-φιλική προς τους διαφημιστές, εικόνα πασάρανε. Με αποκορύφωμα τη μυθική συνεργασία τους, με βογγητά, στο (τραγούδι) Je T’Aime Moi Non Plus, το '69. Και παρενθέτω τραγούδι, γιατί λίγοι ξέρουν ότι ήταν και η πρώτη κινηματογραφική απόπειρα, και από τις πιο ενδιαφέρουσες των 70s κατά τη γνώμη μου, του ζευγαριού, το 1976. Με τον Gainsbourg να γράφει και να σκηνοθετεί τη γυναίκα του σαν αγοροκόριτσο με το οποίο ξεθυμαίνει, πάντα με τον.. κλασικό (του) τρόπο, ο (σουπερστάρ του Warhol) Joe Dallesandro, όταν πλακώνεται με τον εραστή του.

Για το σημερινό, γυμνό (μόνο κατ' όνομα βέβαια), αφιέρωμα των Sunday Times, η πιο μνημειώδης απογύμνωση της Τζέιν έγινε στο Blowup (1966) όταν και έγινε η πρώτη που παρουσίασε φάτσα κάρτα, σε μη-πορνό, το.. ευαίσθητο σημείο της (όχι αυτό που χρησιμοποιούσε ο Dallesandro, το άλλο το μπροστινό). Για όλους τους υπόλοιπους η καλύτερη ανάμνηση είναι οι περιπτύξεις της με τη Bardot, στη κατά τ' άλλα άθλια αναζήτηση από τον Roger Vadim του τι θα γινόταν αν ο Δον Ζουάν ήταν γυναίκα (Don Juan ou Si Don Juan était une femme... (1973)).

Στη παραγωγή του Boxes, όπως θα λέγεται η βιογραφία, η παντελώς πρωτάρα σε τέτοιους ρόλους σταρ έχει κουβαλήσει όλους τους συγγενείς και φίλους της, σύμφωνα με το αφιέρωμα. Τα γυρίσματα ξεκινάνε την επόμενη εβδομάδα.

Το υπέρτατο φιλμ δράσης, το πιο τρομαχτικό που θα δεις ποτέ, έχει θέμα, φυσικά, τη διάσωση του πλανήτη από τη καταστροφή. Και είναι παραγωγή από τη μια του Lawrence Bender (υπεύθυνου, μεταξύ άλλων, για όλες τις ταινίες του Tarantino) και από την άλλη του Jeff Skoll (υπεύθυνου, μεταξύ άλλων, για τις πρόσφατες, οσκαρικές, ταινίες του Clooney). Και κατα-χειροκροτήθηκε, περισσότερο ίσως από κάθε άλλo στην ιστορία, στο φετινό Sundance. Και έχει ήρωα τον πιο βαρετό ίσως ομιλητή, στη πρόσφατη πολιτική ιστορία των αμερικάνικων πολιτειών. Και καταγράφει, από την αρχή μέχρι το τέλος, και μόνο, μια ομιλία του.

Κυρίες και κύριοι, ο Captain Planet Επιστρέφει (2006) και τον υποδύεται ο Al Gore.

Και όλοι συμφωνούν ότι η μοναδική φορά που αξίζει να τον ακούσεις, εκτός από όταν εναλλακτική λύση αποτελεί ο George W. Bush, είναι όταν μιλάει για το περιβάλλον. Και μιλάει πολύ. Και γνωρίζει πολλά. Τόσα ώστε οι υπεύθυνοι για τη καμπάνια του (ως επόμενου αμερικανού προέδρου) να τον συμβουλέψουν να αποφύγει εντελώς το θέμα. Γιατί, πιο συμβολικά και σημαντικά, οι μεγαλύτεροι βρωμιάρηδες του κόσμου (όσο αφορά τους περιβαλλοντικούς ρύπους), υπό την ένδοξη ηγεσία του George W., απέσυραν το 2001 την υπογραφή τους από τη Συνθήκη του Κιότο, και φροντίζουν (να καταστρέφουν) το περιβάλλον μόνοι τους.

Περισσότερα δε χρειάζεται να πω. Η κατάπτυστη πολιτική των ίσων αποστάσεων από τα περισσότερα media, με τον κάθε άσχετο υποτακτικό να ισοσταθμίζει με την αδιαφορία του τις τεκμηριωμένες γνώμες μυριάδων επιστημόνων, έχει κάνει ανέκδοτο τη σοβαρότερη απειλή για τον πλανήτη.

Αλλά αρκεί μια φωτογραφία του Κιλιμάντζαρο χωρίς χιόνι για να σου παγώσει το χαμόγελο πιο πολύ κι από τη καρδιά των Rumsfeld και Σία.

Γουστάρουμε να πλέξουμε το εγκώμιο του Michael Mann. Πως το λένε, τον πάμε τον τύπο γιατί είναι σκηνοθέτης με όλη την έννοια της λέξης. Οι ταινίες του έχουν απαράμιλλο στυλ, είτε τις δεις από τεχνικής πλευράς είτε θεματικά- και ο θρύλος λέει ότι μπορείς να αναγνωρίσεις το χέρι του Michael και μόνο από την γκαρνταρόμπα του καστ. Το trailer του Miami Vice, που έστειλε τους φαν σε απόλυτη nirvana, μας κάνει να έχουμε τεράστιες απαιτήσεις από το φιλμ αλλά ταυτόχρονα μου δίνει, προσωπικά, την σιγουριά να πω ότι αν το box office σταθεί φιλικό το Miami Vice έχει όλα τα φόντα να δηλώσει παρόν ΚΑΙ για αγαλματίδιο.

Δεν θα σας ζητήσουμε να εστιάσετε στο…μουστάκι του Colin Farrell, που μοιάζει σαν να έχει βγει από τους τσιγγάνους του Snatch ούτε στην άφθονη δράση των undercover επιχειρήσεων του δίδυμου Tubbs-Crockett.. Όχι, περιμένετε τα τελευταία πλάνα του trailer και δείτε το καταπληκτικό πλάνο του ταχύπλοου με τον πολύχρωμο ουρανό στο φόντο. Αυτός είναι Mann. Και γι αυτό θα πάτε να δείτε και το φιλμ --σκηνές δράσης έχει και το Bad Boys.

Ακόμα και αν δεν ξέρετε κάτι για την υπόθεση οι γραμμές-οδηγοί που παραθέτει το εξαιρετικό trailer είναι oι βασικές: Επιχείρηση της δίωξης ναρκωτικών, μπάτσοι που εισχωρούν επικίνδυνα βαθειά στον υπόκοσμο ( «there's undercover, and then there's, "which way is up?"»), η Li Gong ως το απαραίτητο θηλυκό, δράση, γρήγορα αυτοκίνητα, γρήγορα σκάφη και γρήγορα... εε... αεροπλάνα. Άποψή μας: Δεν θα ξαναδείτε ποτέ με το ίδιο μάτι τα επεισόδια της κλασικής σειράς.