Κυκλοφόρησε τα ξημερώματα το trailer, για αμερικάνικη και διεθνή κατανάλωση, της μεταφοράς του Ghost Rider στη μεγάλη οθόνη. Ακριβώς για να προβληθεί πριν τους τρίτους X-Men (που ανοίγουν παντού αυτή τη βδομάδα).

Και ακριβώς για να ανακοινωθεί ότι η έξοδός του στις αίθουσες αναβάλλεται για το Φεβρουάριο του 2007. Με τις υπόλοιπες πατάτες που ξεφορτώνονται εκείνη τη περίοδο. Και δικαιολογημένα, αφού φαίνεται να κάνει τον Punisher, αυτόν του '89 με τον Dolph Lundgren, να μοιάζει τουλάχιστο με Batman Begins (2005).

Παρά τις γκέι τρίχες του Nicolas Cage (μια μουστάκες στο WTC μια περούκες και στάιλιν να φαίνεται 20 χρόνια πιο νέος εδώ) και τα γκέι ψηφιακά εφέ, πάντως, τη ταινία εγώ δε τη ξεγράφω ακόμα. Ο Cage, κόντρα στις στιγμές.. εθνικής ανάτασης (βλ. τα National Treasure) που μας χάρισε και θα μας χαρίσει, μπορεί ακόμα και να παίζει, όπως π.χ. στο Weather Man (2005). Και στο σενάριο βρίσκεται ο David S. Goyer, των Blade και της επανεκκίνησης των ταινιών με σήμα τη νυχτερίδα. Και στη σκηνοθεσία είναι ο Mark Steven Johnson που έκανε ένα τουλάχιστο αξιοπρεπές (αν και.. φλεβαριάτικο κι αυτό) Daredevil (2003). Ε και τα εφέ είναι ακόμα, ίσως στο φινίρισμα. Και η παραγωγή, στο κάτω κάτω, είναι των $50 μυρίων. Και όχι των τρακόσιων του Superman Returns (2006).

Περισσότερες βιντεοαναλύσεις και η αμερικάνικη, στο πιο σουπερμανικό, εκδοχή στην επίσημη σελίδα.

Η Kirsten Dunst είναι εκεί για να σπρώξει τη Marie Antoinette (2006), και έδειξε ότι δίκιο είχα που 'λεγα ότι το κωλαράκι του τρέιλερ είναι (κατα)δικό της. Η Halle Berry πέρασε για τη πρεμιέρα του X-Men: Η Τελική Αναμέτρηση (2006), και έδειξε ότι όσο περνάνε τα χρόνια μεγαλώνουν τα μπαλκόνια. Η Liz Hurley δε ξέρω τι πήγε να κάνει, και έδειξε ότι όσο περνάνε τα χρόνια μεγαλώνουν οι ρυτίδες. Πάντως και με μπαλκόνια και γυμναστήρια έχει πάαρα πολύ καλή σχέση. I can see that! που θα 'λεγε κι ο Groo.

Κατά τα άλλα, ο Lou Ye γέμισε τη Croisette με κουτσομπολιά και κινέζους κατασκόπους με τη νέα του ταινία Yiheyuan / Καλοκαιρινό Παλάτι (2006), που δοκιμάζει τα όρια της λογοκρισίας στη χώρα του. Και οι Weinsteins ανακοίνωσαν μια νέα label, τη Dragon Dynasty, για να διανέμουν ασιατικές ταινίες. Και για να πείσουν ότι δε θα τις σκατώσουν, όπως κάναν αντίστοιχα στη Miramax, πήραν σύμβουλο τον Tarantino.

Σειρά χτες, μετά τον Almodóvar τη Παρασκευή, για μια ακόμα αγαπημένη παλιοσειρά των Κανών, τον Nanni Moretti, να συγκεντρώσει τους προβολείς πάνω του. Περίεργα, ή όχι και τόσο, χωρίς πολλά πολλά από τα περισσότερα πρακτορεία μέχρι τώρα.

Κάποιοι χρεώνουν, όψιμα, στο Il Caimano (2006) την ήττα του Berlusconi. Τα γεγονότα λένε ότι παρόλο που βγήκε δυο σαββατοκύριακα πριν τις πρόσφατες ιταλικές εκλογές και βρέθηκε και εισπρακτικά στη κορυφή, δεν έκανε συνολικά ούτε τα εισιτήρια μιας μέρας του Νταβίντση, ας πούμε. Και πήγε κόντρα, γελοιοποιώντας τον πρώην πρωθυπουργό, στις προσπάθειες της αριστεράς να μη δημιουργήσει αντανακλαστικές αντιδράσεις (που θα λειτουργούσαν υπέρ του), οξύνοντας τους τόνους.

Το μικρό θαύμα είναι ότι η ταινία.. βλέπεται και μετά τις εκλογές και πολλοί κριτικοί ορκίζονται ότι θα βλέπεται και χρόνια. Ίσως γιατί, όπως και ο ίδιος ο δημιουργός της αστειεύεται, είναι επιστημονικής φαντασίας. Αναγκαστικά για να ξεπεράσει τους αυστηρούς ιταλικούς νόμους σχετικά με τα επιτρεπτά των ημερών πριν τις κάλπες. Και το τελευταίο παραγνωρίζουν άλλοι, όψιμοι επίσης, κριτικοί που ζητάνε εντονότερο πολιτικό λόγο.. ερμμ.. όψιμα επίσης.

Πάντως, ο κάτοχος του Χρυσού Φοίνικα από το 2001 (με Το Δωμάτιο του Γιού μου), που σάρωσε και στα φετινά βραβεία Di Donatello, δε φαίνεται να 'χει και πολλές ελπίδες σε αυτή τη, φεστιβαλική, προεκλογική κούρσα.

Αντίθετα, το Volver (2006), της άλλης παλιοσειράς, φαίνεται να βρήκε ανταγωνιστή στο Babel (2006) του Alejandro González Iñárritu (του 21 Grams (2003)). Που αγαπήθηκε ομόφωνα στις προβολές για τους κριτικούς και προβάλλεται επίσημα σήμερα. Χωρίς τον Brad Pitt που.. γεννάει. Και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του (προέδρου της κριτικής επιτροπής φέτος) Wong Kar Wai που φαίνεται να είναι στη μεριά όσων ενθουσιάστηκαν από το Southland Tales (2006).

Έσκασε πριν μερικές μέρες στο internet, λίγα 24ωρα μόνο πριν ο Oliver Stone ταξιδέψει στις Κάνες για να δείξει στους δημοσιογράφους 20 λεπτά από την ταινία του για το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, το World Trade Center. Δραματική μουσική και άνθρωποι σε απόγνωση, που τρέχουν σε αργή κίνηση, όπως μόνο ο Michael Bay θα μπορούσε να τους κινηματογραφήσει --το trailer του WTC φαίνεται να είναι η πρώτη post-9/11 απόπειρα του Hollywood να βγάλει φράγκα από το χτύπημα που άλλαξε την έννοια του τρόμου. Και όχι η πρώτη πολιτική ταινία που ξεδιπλώνει συνωμοσίες άξιες του Dan Brown, όπως ήλπιζαν οι Stone-fans μερικούς μήνες πριν.

Οι κριτικοί είδαν τα πρώτα 20 λεπτά της ταινίας χτες το βράδυ στη Salle Debussy, και κατέληξαν ότι ο Stone προσπαθεί να τα βρει με τα studio, παραδίδοντας τα αρχίδια του σε ροζ φάκελο με καρδούλες και συγγνώμες για το φιάσκο του Αλέξανδρου. Το οποίο, έστω και για τα λίγα λεπτά της μάχης στις Ινδίες, μας άρεσε,και όλα τα υπόλοιπα, μάλλον θα μπορούσαν να είχαν κοπεί και ραφτεί καλύτερα.

Ωστόσο, λένε ότι η ταινία είναι καλομονταρισμένη και εξαιρετικά γυρισμένη, στα υψηλά επίπεδα του Stone. Εμείς πάντως απορούμε τι θα μας κρατήσει το ενδιαφέρον σε μια ταινία για δυο αστυνομικούς, που έμειναν εγκλωβισμένοι στα ερείπια των διδύμων μέχρι να έρθουν τα σωστικά να τους βγάλουν έξω, ιδίως όταν ο ένας απ' αυτούς είναι ο Nicolas Cage. Εκτός βέβαια κι αν ο σκοτεινός σκοπός του Stone, είναι να ξαναφέρει τα παχιά μουστάκια στη μόδα, αφού προφανώς μόνο όσοι τα έχουν στην ταινία, μένουν ζωντανοί ως τους τίτλους τέλους.

Επίσης, την περασμένη Παρασκευή προβλήθηκε ένα 20λεπτο σκηνών της νέας ταινίας του Bill Condon (του Gods and Monsters/1998 και Kinsey/2004, και σεναριογράφου του Chicago/2002). Που μεταφέρει στην οθόνη το musical του Broadway για τις Dreamettes, μια τριπλέτα τραγουδιστριών που περνούν απ' τη soul στην κορυφή των pop charts στη δεκαετία του '60. Το Dreamgirls, που βρίσκεται ακόμη στα γυρίσματα, ενθουσίασε τους δημοσιογράφους με τη μουσική του, και το κοινό με την Beyoncé, που έκαψε τα φλας όταν περπάτησε στο κόκκινο χαλί. Πίσω της ακολούθησαν οι Jamie Foxx και Eddie Murphy, που επίσης κρατούν ρόλους στην ταινία.

Συνεχίζοντας τη μεγάλη παράδοση του φεστιβάλ, πιο μακριά, πιο χοντρά, πιο δυνατά, προβλήθηκε τα ξημερώματα στις Κάνες η νέα ταινία του John Cameron Mitchell, πασίγνωστου, εδώ και χρόνια στην Ελλάδα (και σχετικά πρόσφατα και στην Αμερική), δημιουργού του Hedwig and the Angry Inch (2001). Που ξεκινάει με έναν νεαρό να έχει στο στόμα ένα παπάρι. Το δικό του.

Μετά το The Brown Bunny (2003), το 9 Songs (2004) και το Batalla en el Cielo (2005), για να θυμηθώ μόνο τα πολύ πρόσφατα, που πήγαν τη σχετική τέχνη όλο και πιο μπροστά, ο αμερικανός Cameron Mitchell δεν είχε και πολλές επιλογές. Έβαλε κι αυτός το λιθαράκι αντίστασης στην αρνητική αντιμετώπιση του σεξ στη χώρα του, απεικονίζοντάς το (κι αυτός) σαν απλό κομμάτι της καθημερινής ζωής. Και το απλό που κάνει ο καθένας το πρωί που ξυπνάει με σηκωμάρες, για παράδειγμα, είναι να τις καταπιεί. Προφανώς.

Για να καταγράψει αυτές τις γήινες στιγμές ο σκηνοθέτης προτίμησε απλούς ανθρώπους - παρά το ότι άνετα μπορείς να συμπεράνεις ότι η αφρόκρεμα των επαγγελματιών θα ενδιαφέρονταν να συμμετάσχει. Και τους βρήκε μετά από διαδικασία χρόνων και εξέταση πεντακοσίων (500) κασετών. Από τις οποίες διάλεξε εννιά (9) αντι-προσωπευτικούς πρωταγωνιστές. Όπως ο συνηθισμένος νεαρός με τη συνηθισμένη εύκαμπτη μέση ή η ντροπαλή, προσωπικότητα των media στον Καναδά, Sook-Yin Lee.

Shortbuses είναι τα μίνι λεωφορεία που προορίζονται να μεταφέρουν ανάπηρα και καθυστερημένα παιδιά στα ειδικά σχολεία. Και το Shortbus του τίτλου είναι, στη ταινία, ένα υπόγειο πανσεξουαλικό σημείο συνάντησης στη Νέα Υόρκη γύρω από το οποίο περιστρέφονται τα, πανσεξουαλικά φυσικά, φυστικώματα των ηρώων (γιατί, αν κατάλαβα καλά, τίποτα άλλο δε γίνεται στο έργο).

Δες/Κρύψε το uncensored trailer


Σε άλλα νέα από τις Κάνες, ο Todd Solondz ανακοίνωσε ότι ετοιμάζει νέο φιλμ, διδυμάκι του Happiness (1998) που έχει προς το παρόν τον εφευρετικό τίτλο The New Todd Solondz Film. Το νέο πείραμα του Lars Von Trier, με τρεις σκηνοθέτες να κάνουν ταινίες με τους ίδιους χαρακτήρες και ηθοποιούς στις ίδιες τοποθεσίες, παρέδωσε το πρώτο αποτέλεσμα με το Red Road (2006) της Andrea Arnold. Και ο Richard Kelly, του Donnie Darko (2001), φαίνεται να σκοτώνει τη καριέρα του με το Southland Tales (2006) πιο πολύ και από τον Cameron Mitchell, για τους μισούς κριτικούς. Και να την απογειώνει για τους άλλους μισούς.

Η Fergie (a.k.a. Stacy Ferguson) των Black Eyed Peas θα είναι στο καστ του Planet Terror, το ήμισυ του Grind House (2007) από τον Robert Rodriguez, όπως ανακoινώθηκε επίσημα χτες.

Η ξανθιά φροντγούμαν, βύθισε τη προηγούμενη βδομάδα το Sweet Child O' Mine (των Guns N' Roses) προς τρόμο ενός ολόκληρου γυμνασίου. Ενώ ήταν, την ίδια εβδομάδα, πλήρωμα και του Poseidon (2006) που πήγε αύτανδρο, όπως αναμενόταν, στο αμερικάνικο μποξόφις (και από τη πρεμιέρα του οποίου και η φωτό της αοιδού με την εμφανώς πιο καλλίφωνη αδερφή της). Και πολλή βοήθεια για να πνιγεί δε χρειάζεται ούτε το Planet Terror, τελευταία.

Grind houses, λένε τους γνωστούς μας σινεμάδες "2 έργα σεξ" ή "ένα καράτε κι ένα σεξ" στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού - σε αντιδιαστολή ας πούμε με τα art houses, που πάνε συνήθως όσοι υποφέρουν από αϋπνίες. Κι επειδή βρίσκονται σε παρακμή (αφού η παρακμή των θαμώνων τους μεγάλωσε και πήγε σπίτι της) ο Rodriguez με τον Quentin Tarantino είχαν την ιδέα να αναστήσουν το πνεύμα τους, εικονικά. Σκηνοθετώντας ο πρώτος ταινία μιας ώρας με ζόμπι κι ο δεύτερος με.. μαχαιροβγάλτες. Και πασάροντάς τες μαζί, κομπλέ με ψεύτικα τρέιλερ στο διάλειμμα.

Και όλο το πακέτο (ιδεών) το πάσαραν στους Weinsteins. Που από τότε βγάζουν ανακοινώσεις για διανομή μια φέτος το Σεπτέμβριο, μια το Δεκέμβριο, και πιο πρόσφατα τον Απρίλιο του 2007. Και πάνω που είχε ξεκινήσει ο Rodriguez τουλάχιστο τα γυρίσματα, δημιουργήθηκε ένας ψιλοπανικός. Με υπαίτιο (ή αποδιοπομπαίο τράγο) τον Michael Biehn, που φαίνεται να ανακοίνωσε, στις αρχές του μήνα, σε podcast στη σελίδα του ότι η παραγωγή του Planet Terror (όπου συμμετέχει) πάγωσε και πάει γι' άλλα. Και φούντωσαν οι φήμες (που σέρνονταν και πολύ πριν) ότι ο σκηνοθέτης τα παράτησε οριστικά, ο κολλητός του θα βγάλει το δικό του τμήμα αυτόνομα, κτλ. Για να αποσυρθούν μετά κάποιο καιρό όλα και να "διευκρινιστεί" ότι ο Biehn ήταν σε actor's break (βλ. δε τον χρειάζονταν στη συγκεκριμένη περίοδο των γυρισμάτων).

Τέλος, ήρθαν οι επίσημες ανακοινώσεις ότι ο Tarantino ξεκινάει το δικό του Death Proof οσονούπω. Και o Rodriguez.. κάνει γυρίσματα. Κι επειδή κάνει και μπαμ ότι διαπίστωσαν να τους λείπει έργο.. σεξ, ρίξαν το βάρος στη Fergie και τη (γνωστή για το εκλεπτυσμένο ενδυματολογικό της γούστο) Rose McGowan. Η τελευταία, σύμφωνα με τις φήμες, έκανε πολύ περισσότερα στα γυρίσματα, και στο σκηνοθέτη προσωπικά, απ' ότι.. απαιτούσε ο ρόλος της (ο σκηνοθέτης τι απαιτούσε δε ξέρω).