Η Halle Berry, οσκαρούχος ηθοποιός που κρατά το ρόλο της Storm, γκρίνιαζε στις προηγούμενες δύο ταινίες για το πώς θέλει ο χαρακτήρας της να παίζει σημαντικότερο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας και να δείχνει περισσότερο τις δυνάμεις της απ' το απλώς να ασπρίζει τα μάτια της και να προκαλεί ανεμοθύελλες. H ηθοποιός που φόρεσε τη μάσκα και μερικά κομμάτια απ' τη στολή της Catwoman πριν απο μερικά χρόνια, απείλησε το studio με παραίτηση αν δεν της μεγάλωναν τον ρόλο, και παρ' ότι η παρουσία της στο franchise ήταν πάντα η λιγότερο δημοφιλής, η Fox υποχώρησε. Την έβαλε στις αφίσες, της έδωσε ηγετικές πρωτοβουλίες, κι έχωσε κι ένα κομμάτι απ' το backstory της, για το πώς ιθαγενείς Αφρικανοί την λάτρευαν ως θεότητα.

Το φετίχ της γυναίκας του Jackman με τη στολή του Wolverine ενθουσίασε τους φίλους μας στο Shitsite101, τα πράγματα όμως γίνονται λίγο πιο περίεργα, αν σκεφτεί κανείς ότι την ίδια στολή έχει κι ο κουνιάδος του Jackman, που κάνει τα stunts του μεταλλαγμένου με τα μακριά νύχια.

Η εναρκτήρια σκηνή του Χ3, μας μεταφέρει 20 χρόνια πίσω, με τον Magneto και τον καθηγητή Xavier να πρωτογνωρίζουν την Jean Grey. Οι δυο ηθοποιοί, μοιάζουν 20 χρόνια νεότεροι όχι χάρη στο μακιγιάζ, αλλά σε ένα ψηφιακό lifting που δεν έχει ξαναχρησιμοποιηθεί σε ταινία, και αφήνει τον McKellen να ονειρεύεται ότι θα'χει εξελιχθεί ακόμη περισσότερο, όταν έρθει η ώρα για το spin-off του Magneto, που θα ασχολείται με τον ήρωα στα νεαρά του χρόνια.

Γνωστός χαβαλές --ιδιότητα που του έχει ανοίξει και πολλές πόρτες στο Hollywood-- ο Ratner φημίζεται για τις φάρσες που στήνει στους ηθοποιούς του κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Μπορεί να μην εμφάνισε ξαφνικά τον Spider Man να βοηθήσει τους X-Men, αλλά όταν ντύθηκε Wolverine για να ξεκουράσει τον Jackman σε ένα από τα γυρίσματα, πριν βγάλει τη στολή φρόντισε να τραβήξει φωτογραφίες για να ετοιμάσει τη χριστουγεννιάτικη κάρτα του.

Νομίζω ξέρουμε όλοι πια, πως δεν πρέπει να φύγει κανείς πρωτού πέσουν όοοολοι οι τίτλοι τέλους της ταινίας, γιατί αλλιώς θα χάσει την τελευταία τελευταία σκηνή της. Η οποία ανοίγει νέες κατευθύνσεις για το franchise, αν η Fox αποφασίσει να το συνεχίσει. Το clip των 20 δευτερολέπτων περίπου, που εισάγει έναν ακόμη νέο χαρακτήρα, έκανε μια δειλή εμφάνιση χτες, αλλά η Fox το εντόπισε και το κατέβασε. Αν το βρείτε πουθενά αλλού, σφυρίχτε.

Οι εναρκτήριες σεκάνς και τα opening credits των sequel δράσης, αξιοποιούνται πάντα από τον σκηνοθέτη για να θέσει το κλίμα στο οποίο θα κινηθεί σ' όλη την ταινία, ιδίως όταν παίρνει τα σκήπτρα από κάποιον άλλον. Γι’ αυτό είναι συνήθως δυναμικές σκηνές μεγάλης έντασης, με στόχο να κερδίσουν τις πρώτες εντυπώσεις. Η εισαγωγή του Ratner, αν και σημαντική για την εξέλιξη της ταινίας, είναι άτονη, και τα opening credits ανέμπνευστα και εύκολα. Όπως λίγο πολύ και η σκηνοθεσία ολόκληρης της ταινίας, από τον άνθρωπο που οι του Hollywood αναγνωρίζουν ως τον σκηνοθέτη που γυρίζει την ταινία καρφωμένος στο monitor, μουρμουρίζοντας «θα το φτιάξω στο μοντάζ.»


Στο τρίτο (και ενδεχομένως τελευταίο) κομμάτι των κινηματογραφικών περιπετειών των υπερηρώων της Marvel, Αμερικάνοι επιστήμονες ανακαλύπτουν έναν μεταλλαγμένο με την ιδιότητα να αδρανοποιεί τις δυνάμεις των μεταλλαγμένων που τον πλησιάζουν. Καταφέρνουν να περάσουν τη δύναμή του σε έναν ορό (το πώς δεν το μαθαίνουμε και δεν μας ενδιαφέρει υποθέτω), τον οποίο προσφέρουν σε εθελοντές μεταλλαγμένους, που μοιράζονται το όνειρο της αμερικανικής κυβέρνησης για ένα ήρεμο, κανονικό μέλλον. Η κοινότητα των μεταλλαγμένων, φυσικά, βλέπει τον ορό ως πιθανό όπλο εξόντωσης (όχι κι άδικα), και συσπειρώνεται υπό την ηγεσία του Magneto, ο οποίος έχει μια αναγεννημένη Jean Grey στα όπλα του για τον μεγάλο πόλεμο κατά της (μη μεταλλαγμένης) ανθρωπότητας. Ανάμεσα στα δυο στρατόπεδα, οι X-Men, ως μόνη φωνή ψυχραιμίας.


Όταν ανακοινώθηκε ότι ο άνθρωπος που έφερε τους X-Men στη μεγάλη οθόνη και ουσιαστικά αναζωπύρωσε τις μεταφορές comics, ο Bryan Singer, εγκαταλείπει την οικογένεια των μεταλλαγμένων για την κάπα ενός εξωγήινου, και αφήνει τη μοίρα τους στα χέρια του υπεύθυνου για σύγχρονα κλασσικά όπως τα Rush Hour και Rush Hour 2 και για το μακελειό του Red Dragon, οι fans του comic της Marvel έπαθαν αμόκ. Ο Singer ωστόσο, δεν έδειξε ιδιαίτερη ανησυχία, μάλλον γιατί ήξερε πως άφηνε πίσω του ένα fail-proof σενάριο, γεμάτο σκηνές – μνημεία και συγκλονιστικές ανατροπές για το σύμπαν των μεταλλαγμένων, και με μπόλικα τεράστια «What the Fuck» moments, που θα μπορούσαν από μόνα τους να πλέξουν ένα διασκεδαστικό δίωρο. Ακόμη κι αν ο σκηνοθέτης αδυνατούσε να κατανοήσει και να αναδείξει τα λεπτότερα σημεία, τις αλληγορικές εκφάνσεις και τις ευκαιρίες ενδιαφέρουσων υποπλοκών του, που έδιναν class στις δυο προηγούμενες ταινίες. Όπως δηλαδή συνέβη και με τον Ratner μπροστά στο monitor, να μονολογεί «θα το φτιάξω στο μοντάζ.»

Κυκλοφόρησε τα ξημερώματα το trailer, για αμερικάνικη και διεθνή κατανάλωση, της μεταφοράς του Ghost Rider στη μεγάλη οθόνη. Ακριβώς για να προβληθεί πριν τους τρίτους X-Men (που ανοίγουν παντού αυτή τη βδομάδα).

Και ακριβώς για να ανακοινωθεί ότι η έξοδός του στις αίθουσες αναβάλλεται για το Φεβρουάριο του 2007. Με τις υπόλοιπες πατάτες που ξεφορτώνονται εκείνη τη περίοδο. Και δικαιολογημένα, αφού φαίνεται να κάνει τον Punisher, αυτόν του '89 με τον Dolph Lundgren, να μοιάζει τουλάχιστο με Batman Begins (2005).

Παρά τις γκέι τρίχες του Nicolas Cage (μια μουστάκες στο WTC μια περούκες και στάιλιν να φαίνεται 20 χρόνια πιο νέος εδώ) και τα γκέι ψηφιακά εφέ, πάντως, τη ταινία εγώ δε τη ξεγράφω ακόμα. Ο Cage, κόντρα στις στιγμές.. εθνικής ανάτασης (βλ. τα National Treasure) που μας χάρισε και θα μας χαρίσει, μπορεί ακόμα και να παίζει, όπως π.χ. στο Weather Man (2005). Και στο σενάριο βρίσκεται ο David S. Goyer, των Blade και της επανεκκίνησης των ταινιών με σήμα τη νυχτερίδα. Και στη σκηνοθεσία είναι ο Mark Steven Johnson που έκανε ένα τουλάχιστο αξιοπρεπές (αν και.. φλεβαριάτικο κι αυτό) Daredevil (2003). Ε και τα εφέ είναι ακόμα, ίσως στο φινίρισμα. Και η παραγωγή, στο κάτω κάτω, είναι των $50 μυρίων. Και όχι των τρακόσιων του Superman Returns (2006).

Περισσότερες βιντεοαναλύσεις και η αμερικάνικη, στο πιο σουπερμανικό, εκδοχή στην επίσημη σελίδα.

Η Kirsten Dunst είναι εκεί για να σπρώξει τη Marie Antoinette (2006), και έδειξε ότι δίκιο είχα που 'λεγα ότι το κωλαράκι του τρέιλερ είναι (κατα)δικό της. Η Halle Berry πέρασε για τη πρεμιέρα του X-Men: Η Τελική Αναμέτρηση (2006), και έδειξε ότι όσο περνάνε τα χρόνια μεγαλώνουν τα μπαλκόνια. Η Liz Hurley δε ξέρω τι πήγε να κάνει, και έδειξε ότι όσο περνάνε τα χρόνια μεγαλώνουν οι ρυτίδες. Πάντως και με μπαλκόνια και γυμναστήρια έχει πάαρα πολύ καλή σχέση. I can see that! που θα 'λεγε κι ο Groo.

Κατά τα άλλα, ο Lou Ye γέμισε τη Croisette με κουτσομπολιά και κινέζους κατασκόπους με τη νέα του ταινία Yiheyuan / Καλοκαιρινό Παλάτι (2006), που δοκιμάζει τα όρια της λογοκρισίας στη χώρα του. Και οι Weinsteins ανακοίνωσαν μια νέα label, τη Dragon Dynasty, για να διανέμουν ασιατικές ταινίες. Και για να πείσουν ότι δε θα τις σκατώσουν, όπως κάναν αντίστοιχα στη Miramax, πήραν σύμβουλο τον Tarantino.

Σειρά χτες, μετά τον Almodóvar τη Παρασκευή, για μια ακόμα αγαπημένη παλιοσειρά των Κανών, τον Nanni Moretti, να συγκεντρώσει τους προβολείς πάνω του. Περίεργα, ή όχι και τόσο, χωρίς πολλά πολλά από τα περισσότερα πρακτορεία μέχρι τώρα.

Κάποιοι χρεώνουν, όψιμα, στο Il Caimano (2006) την ήττα του Berlusconi. Τα γεγονότα λένε ότι παρόλο που βγήκε δυο σαββατοκύριακα πριν τις πρόσφατες ιταλικές εκλογές και βρέθηκε και εισπρακτικά στη κορυφή, δεν έκανε συνολικά ούτε τα εισιτήρια μιας μέρας του Νταβίντση, ας πούμε. Και πήγε κόντρα, γελοιοποιώντας τον πρώην πρωθυπουργό, στις προσπάθειες της αριστεράς να μη δημιουργήσει αντανακλαστικές αντιδράσεις (που θα λειτουργούσαν υπέρ του), οξύνοντας τους τόνους.

Το μικρό θαύμα είναι ότι η ταινία.. βλέπεται και μετά τις εκλογές και πολλοί κριτικοί ορκίζονται ότι θα βλέπεται και χρόνια. Ίσως γιατί, όπως και ο ίδιος ο δημιουργός της αστειεύεται, είναι επιστημονικής φαντασίας. Αναγκαστικά για να ξεπεράσει τους αυστηρούς ιταλικούς νόμους σχετικά με τα επιτρεπτά των ημερών πριν τις κάλπες. Και το τελευταίο παραγνωρίζουν άλλοι, όψιμοι επίσης, κριτικοί που ζητάνε εντονότερο πολιτικό λόγο.. ερμμ.. όψιμα επίσης.

Πάντως, ο κάτοχος του Χρυσού Φοίνικα από το 2001 (με Το Δωμάτιο του Γιού μου), που σάρωσε και στα φετινά βραβεία Di Donatello, δε φαίνεται να 'χει και πολλές ελπίδες σε αυτή τη, φεστιβαλική, προεκλογική κούρσα.

Αντίθετα, το Volver (2006), της άλλης παλιοσειράς, φαίνεται να βρήκε ανταγωνιστή στο Babel (2006) του Alejandro González Iñárritu (του 21 Grams (2003)). Που αγαπήθηκε ομόφωνα στις προβολές για τους κριτικούς και προβάλλεται επίσημα σήμερα. Χωρίς τον Brad Pitt που.. γεννάει. Και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του (προέδρου της κριτικής επιτροπής φέτος) Wong Kar Wai που φαίνεται να είναι στη μεριά όσων ενθουσιάστηκαν από το Southland Tales (2006).

Έσκασε πριν μερικές μέρες στο internet, λίγα 24ωρα μόνο πριν ο Oliver Stone ταξιδέψει στις Κάνες για να δείξει στους δημοσιογράφους 20 λεπτά από την ταινία του για το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, το World Trade Center. Δραματική μουσική και άνθρωποι σε απόγνωση, που τρέχουν σε αργή κίνηση, όπως μόνο ο Michael Bay θα μπορούσε να τους κινηματογραφήσει --το trailer του WTC φαίνεται να είναι η πρώτη post-9/11 απόπειρα του Hollywood να βγάλει φράγκα από το χτύπημα που άλλαξε την έννοια του τρόμου. Και όχι η πρώτη πολιτική ταινία που ξεδιπλώνει συνωμοσίες άξιες του Dan Brown, όπως ήλπιζαν οι Stone-fans μερικούς μήνες πριν.

Οι κριτικοί είδαν τα πρώτα 20 λεπτά της ταινίας χτες το βράδυ στη Salle Debussy, και κατέληξαν ότι ο Stone προσπαθεί να τα βρει με τα studio, παραδίδοντας τα αρχίδια του σε ροζ φάκελο με καρδούλες και συγγνώμες για το φιάσκο του Αλέξανδρου. Το οποίο, έστω και για τα λίγα λεπτά της μάχης στις Ινδίες, μας άρεσε,και όλα τα υπόλοιπα, μάλλον θα μπορούσαν να είχαν κοπεί και ραφτεί καλύτερα.

Ωστόσο, λένε ότι η ταινία είναι καλομονταρισμένη και εξαιρετικά γυρισμένη, στα υψηλά επίπεδα του Stone. Εμείς πάντως απορούμε τι θα μας κρατήσει το ενδιαφέρον σε μια ταινία για δυο αστυνομικούς, που έμειναν εγκλωβισμένοι στα ερείπια των διδύμων μέχρι να έρθουν τα σωστικά να τους βγάλουν έξω, ιδίως όταν ο ένας απ' αυτούς είναι ο Nicolas Cage. Εκτός βέβαια κι αν ο σκοτεινός σκοπός του Stone, είναι να ξαναφέρει τα παχιά μουστάκια στη μόδα, αφού προφανώς μόνο όσοι τα έχουν στην ταινία, μένουν ζωντανοί ως τους τίτλους τέλους.

Επίσης, την περασμένη Παρασκευή προβλήθηκε ένα 20λεπτο σκηνών της νέας ταινίας του Bill Condon (του Gods and Monsters/1998 και Kinsey/2004, και σεναριογράφου του Chicago/2002). Που μεταφέρει στην οθόνη το musical του Broadway για τις Dreamettes, μια τριπλέτα τραγουδιστριών που περνούν απ' τη soul στην κορυφή των pop charts στη δεκαετία του '60. Το Dreamgirls, που βρίσκεται ακόμη στα γυρίσματα, ενθουσίασε τους δημοσιογράφους με τη μουσική του, και το κοινό με την Beyoncé, που έκαψε τα φλας όταν περπάτησε στο κόκκινο χαλί. Πίσω της ακολούθησαν οι Jamie Foxx και Eddie Murphy, που επίσης κρατούν ρόλους στην ταινία.