Αν δεν είσαι παιδί του δικτύου (και τι κάνεις εδώ τότε?) ο Earl πέρασε, όλο το χειμώνα, και δε σ' ακούμπησε. Αλλά, για να ξέρεις, το My Name is Earl ήταν από τις καλύτερες νέες κωμικές σειρές (μαζί με το Everybody Hates Chris), φέτος, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού (και όχι μόνο).

Ο Earl που τον χτύπησε αυτοκίνητο και ανακάλυψε το Κάρμα, είναι μια κάποια καλή κουφή αρχή. Όμως τα μεγάλα ατού της σειράς, άλλα.. οφθαλμοφανή και άλλα όχι, δε περιορίζονται εκεί. Ξεκινώντας από τον πρωταγωνιστή, Jason Lee, μόνιμο ήρωα στις ταινίες του Kevin Smith. Για κάποιους λόγους φυσικά. Όπως την αφοπλιστική αμεσότητα που πετάει τις ατάκες, και το καθαρό του κούτελο. Που, το τελευταίο, μοιράζεται με τον αδερφό του στη σειρά και έτερο κατοικίδιο του Smith, Ethan Suplee. Που ο έτερος λόγος του (πέραν του κουτέλου) είναι η κουτορνιθική αμεσότητα με την οποία σαλιώνει τις ατάκες.

Στο ακαταμάχητο δίδυμο πρόσθεσε ένα σενάριο που σφιχταγκαλιάζει με καλοσύνη τους περιθωριακούς τυπάκους που ο Earl βοηθάει, σε κάθε επεισόδιο, για να εξιλεωθεί για το κακό που τους 'χει κάνει. Και ένα εξίσου απίθανο υποστηριχτικό καστ. Που συμπεριλαμβάνει, βεβαίως βεβαίως, τη πηδηχτούλα ξανθιά Jaime Pressly και την α-βίαστα, α-προσποίητα και α-προκάλυπτα γλυκιάαα μεξικάνα Nadine Velazquez. Και όταν λέω γλυκιάαα δεν εννοώ ζαχαρένια.

Η σειρά μετά από ένα μπιλιβδεχάιπ χειμώνα έκανε απογειωτικό σίζον φινάλε πριν κανά μήνα. Και τα κορίτσια βρήκαν την ευκαιρία να βάλουν κάτι (πολύ) ελαφρύ και να βγουν στις παραλίες στα εξώφυλλα των περιοδικών. Με πρώτο το Arena. Που, btw, τα πάει πολύ καλύτερα στα πορνφάσιον σικ 00s από το πρώτο παιδί του Nick Logan το ιστορικό, πλέον, FACE. Και που στήριξε (not!) την επιτυχία του και στις στήλες του.. Kevin Smith. Όλο τον κόσμο σπονσονάρει κι αυτός ο άνθρωπος. Και τους μάζεψε όλους σε μια αίθουσα, κάτι πρωινές ώρες, στις Κάνες, να χειροκροτάνε, όρθιοι, οχτώ λεπτά, τη συνέχεια του Clerks. Αφού μια ταινία έχει κάνει κι αυτός ο άνθρωπος. Και κάτι κόμικς βέβαια. Αλλά πολύ ξέφυγα και θα φτάσω πάλι να λέω για τον γκέι σούπερμαν.

Διάβασα λοιπόν και τις ανησυχίες της Jaime για τη παραπέουσα δημοτικότητά της. Και τη πρόθεσή της να ξαναματαφωτογραφηθεί γυμνή για να την ανεβάσει. Και κάνε μου τη χάρη και πες της εσύ, για να μη γίνομαι συνέχεια κακός, ότι έχουμε πήξει στα γυμνά του ένδοξου παρελθόντος της που τα ανατυπώνουν κάθε μήνα 2-3 περιοδικά τουλάχιστο. Και πήραμε πια χαμπάρι ότι δε μπορεί να παίξει, και στη σειρά κάνει αυτό που είναι.



Θυμίζω ότι η Jaime ήταν νούμερο 17 στη φετινή λίστα των πιο σέξι γυναικών του αμερικάνικου FHM. Και 52 στην αντίστοιχη του βρετανικού.

Το Sin City ξεχώρισε στις υποψηφιότητες των 36ων Key Art Awards του Hollywood Reporter, που ανακοινώθηκαν νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα. Η ταινία του Robert Rodriguez (και του Frank Miller), έβαλε τον τίτλο της σε 9 απ’ τις κατηγορίες που βραβεύει το έγκριτο περιοδικό, για να γιορτάσει τα επιτεύγματα της χρονιάς που πέρασε στον τομέα του κινηματογραφικού marketing. Ακολούθησαν τα Crash, The 40 Year Old Virgin και Saw II, με έξι υποψηφιότητες το καθένα.


Τα Key Art Awards, είναι τα πιο σημαντικά βραβεία του Hollywood για την προώθηση των προϊόντων του, και απονέμονται σε όλα αυτά τα μικρά πραγματάκια που μας κάνουν να σηκωθούμε να πάμε σινεμά, κι όταν πάμε εκεί, να θέλουμε να ξαναπάμε για να δούμε κάτι άλλο. Kαι βέβαια, στα χαριτωμένα κουτάκια και τα γυαλιστερά εξώφυλλα που πιάνουν το μάτι μας όταν είμαστε στο videoclub. Από τα trailers και τις αφίσες, μέχρι τα taglines που τις συνοδεύουν και τα stands που γεμίζουν το φουαγιέ, αλλά κι από τα sites, και τα τηλεοπτικά spot, μέχρι και τις καταχωρήσεις σε εφημερίδες και περιοδικά, τα Key Art Awards καλύπτουν 29 κατηγορίες διαφημιστικής καμπάνιας, απ’ τα οποία ψηφίζουν και διαλέγουν τα καλύτερα, «άνθρωποι του χώρου». Και θα μας ανακοινώσουν τί αποφάσισαν, την άλλη Δευτέρα, 19 Ιουνίου.

Απ’ ό,τι φαίνεται, το μέλλον του animation, είναι το παρελθόν. Στην πρώτη ταινία της Pixar ολοκληρωτικά υπό τη σκέπη της Disney, τα τρωκτικά αποκτούν ξανά φωνή και IQ και παίρνουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία ενός Παριζιάνου αρουραίου που ζει κοντά σε ένα gourmet εστιατόριο, και των αγωνιωδών προσπαθειών του να διατηρήσει τη διατροφή του σε επίπεδα χρυσών σκούφων.

Το Ratatouille, του οποίου ο τίτλος ήδη ζορίζει πολύ τους Αμερικάνους (και προφέρεται περίπου ως Ρατατουή μ’ ένα σιωπηλό –γ στο τέλος, αν δεν κάνω λάθος), είναι το follow-up του Brad Bird στο προορισμένο για classic status The Incredibles του περασμένου καλοκαιριού, οπότε όλοι έχουμε υψηλές απαιτήσεις και προσδοκίες. Και μιας και το πρώτο trailer, που θα παίζεται πριν το Cars από σήμερα στις αμερικάνικες αίθουσες (κατά την προσφιλή συνήθεια της Pixar), δεν αποκαλύπτει και πολλά απ’ την πλοκή, δεν έχουμε κανέναν λόγο να πιστεύουμε πως ο Bird και η ταινία του που αναμένεται το καλοκαίρι του ‘07, δε θα αποδώσουν.

Απ’ την άλλη μεριά, η DreamWorks, κατά τη δική της προσφιλή συνήθεια να παρουσιάζει το ίδιο στόρι των animated της Disney, με άλλα χρώματα (βλ. Antz και A Bug’s Life, Shark Tale και Finding Nemo, Madagascar και The Wild κλπ), κατάφερε για άλλη μια φορά να προλάβει να κλέψει το concept και να το βγάλει πρώτη: η δική της ιστορία ενός bon viveur ποντικού που αναγκάζεται να λερώσει τα μουστάκια του, το Flushed Away, θα είναι έτοιμο για πρεμιέρα τον ερχόμενο Νοέμβρη.

Αυτή τη φορά όμως, η ζυγαριά μάλλον θα γύρει προς τη μεριά της Disney, αφού η σύγκριση μεταξύ των δύο trailer, κάνει το Flushed Away να μοιάζει με animated έκδοση του Freddy Got Fingered.

Μια κουφή νοσοκόμα, η Hannah, παίρνει αναγκαστικές διακοπές από το εργοστάσιο που δουλεύει αφού η γιαπωνέζικη (και βάλε) εργατικότητά της δημιουργεί ρίγη συγκίνησης (not!) στους υπόλοιπους. Αντί να αράξει, πάει σε μια πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου στη μέση του πουθενά. Για να φροντίσει τον Josef που κατακάηκε σε ατύχημα. Και είναι κατακατάκοιτος και τυφλός προσωρινά...


Υπάρχει λόγος που δεν έχουμε τη δυστυχία να βλέπουμε συχνά γυναικείες δημιουργίες στις οθόνες. Όπως για παράδειγμα η προηγούμενη ταινία της Isabel Coixet, Η Ζωή Χωρίς Εμένα / My Life Without Me (2003). Που με την ασυναρτησία, τη προσποίηση και το επιφανειακό βάθος που αντιμετώπιζε τη (κλισέ) μελλοθάνατη πρωταγωνίστριά της σε έσπρωχνε να πνίξεις και αυτή, και όλες τις πιθανές προβληματικές και μη (σκηνοθέτριες και ηρωίδες). Για να τελειώνεις μια ωραρχύτερα και να μη ξαναπεράσεις τα ίδια.

Έτσι, παρά τις κάποιες ενδιαφέρουσες προτάσεις, στυλ Me and You and Everyone We Know (2005) που έρχονται καμιά φορά από Αγγλία μεριά, η υπόλοιπη ευρωπαϊκή γυναικεία (και όχι μόνο) παραγωγή είναι για όσους έχουν καλή σχέση με το λιβάνι. Και μόνο.



Πάντως η Sarah Polley κατάφερε να αποφύγει τον εναγκαλισμό (με.. καλό σκοπό) όσων είδαν τη προηγούμενη ταινία της σκηνοθέτριάς της. Και η δημιουργός επιστρέφει, με τους ίδιους σπόνσορες ("agustin y pedro almodovar presentan"). Και, επιπλέον, και άνδρα πρωταγωνιστή, πιο στρωτή ιστορία και λιγότερες ρηχές υπερβολές. Και με παιχνίδι με αυτά που δε λέγονται (εξ' ου και ο τίτλος) που περιορίζει και το πολύ μπλαμπλά.

Και μερικά βραβεία Γκόγια, αν ενδιαφέρθηκες να διαβάσεις μέχρι εδώ.

Αχ, η Disney, τι γλυκά βασανιστήρια που παράγει όταν θέλει. Τι αργά και απολαυστικά εκτελεστικά αποσπάσματα εγκεφαλικών κύτταρων. Τι ευφυής κι ευχάριστος τύπος θα πρέπει να είναι αυτός, που ξύπνησε ένα ωραίο πρωινό, ρούφηξε τη λιακάδα, μύρισε τον καφέ του, και εμπνεύστηκε την ιδέα να βάλει τον Tim Allen να συμπεριφέρεται σαν σκυλί. Πόσο περήφανος θα πρέπει να είναι ο ιδρυτής της, που έδωσε σ' έναν ποντικό δυο χέρια και δυο πόδια για να τον εξανθρωπίσει και να την γεννήσει, τώρα που θα βλέπει την εταιρεία του να κατεβάζει τον άνθρωπο στα τέσσερα και να τον βάζει να γλείφεται και να γαβγίζει. A. O Tim Allen το σκέφτηκε. Ως homage στην παράδοση της Disney. Τέλεια.


Ο Tim Allen, είναι ένας πολυάσχολος δικηγόρος, παντρεμένος με την Kristin Davis, η οποία κατάφερε σ' αυτήν την ταινία, μετά από χρόνια αγωνιωδών προσπαθειών στο Sex and the City, να καλοπαντρευτεί, έστω και με έναν άντρα που είναι (και φαίνεται) 15 χρόνια μεγαλύτερός της. Αλλά αυτό είναι άσχετο. Ο Tim Allen βασικά είναι ένας μεγαλοδικηγόρος, που έρχεται σε επαφή με έναν σκύλο-βουδιστή, κάτοχο του γενετικού μυστικού της μακρυζωΐας. Όταν ο σκύλος δαγκώνει τον δικηγόρο, ο δικηγόρος γίνεται σκύλος. Και βρίσκεται μπλεγμένος σε μια ιστορία διάσωσης του σκύλου-βουδιστή, από μια μεγάλη εταιρεία που διεξάγει παράνομα πειράματα σε ζώα, για να εντοπίσει και ν' απομονώσει εκείνο το γενετικό μυστικό της μακρυζωΐας.



Στην πορεία, εκτιμά τις μικρές χαρές της ζωής, και έρχεται σε επαφή με την οικογένειά του, που τον υπερλατρεύει, παρά το γεγονός ότι τους είχε αποκόψει απ' τη ζωή του. Αλλά αυτά είναι τα δεδομένα guidelines των οικογενειακών ταινιών της Disney. Και είναι λογικά κι αναμενόμενα. Αυτά που δεν είναι λογικά, αν και τείνουν να γίνουν αναμενόμενα, είναι η κακογουστιά στο χιούμορ, η διαστροφή στα concept, και βέβαια, τα voice over που είναι χειρότερα κι από περιγραφικά ντουμπλαρισμένη Ολλανδική τσόντα από εταιρεία με μηδενικό budget και μόνο δύο φωνές. Μα τέτοια φόλα...

Η μέρα μετά τη μέρα του Αντίχριστου μας βρήκε γεμάτους προπομπούς ακόμα περισσότερης τρομάρας. Και αυτή τη φορά σκάει το trailer του prequel του remake του The Texas Chainsaw Massacre (1974).

Που ήδη έχει γράψει ιστορία ως το πρώτο "approved for all audiences" που.. απαγορεύεται να προβάλλεται πριν τις 10 το βράδυ και μετά τις 4 το πρωί. Στην αλλοπρόσαλλη χώρα της αλλοπρόσαλλης λογοκρισίας (και όχι μόνο).

Απ' τα χρώματα του trailer, το φιλμ μοιάζει με απομεινάρια απ' το υλικό του remake του Marcus Nispel που έκοβε κώλους πρόπερσι. Απ' το story, η ιδέα μοιάζει τόσο ενδιαφέρουσα όσο το Dukes of Hazard 2 (το οποίο η Warner έχει το καλό γούστο να το στείλει κατευθείαν στα DVD clubs). Και απ' το cast, η Jordana Brewster είναι κακός οιωνός ότι η νέα μόδα στα Χολιγουντιανά θρίλερ, θα είναι οι ατάλαντες ντεκαβλέ γκομενίτσες.

Τα credits φροντίζουν να τονίσουν μόνο ότι η ταινία είναι παραγωγή του Michael Bay (οπότε περιμένουμε πολύ τρέξιμο σε αργή κίνηση), ενώ ο σκηνοθέτης της όλης φάσης, αποκαλύπτεται στο τέλος, μ' εκείνα τα ψιλά-ψιλά γραμματάκια που περνούν γρήγορα. Αν το όνομα Jonathan Liebsman σας λέει κάτι, πιθανότατα είναι επειδή θυμάστε προσπαθείτε να ξεχάσετε το Darkness Falls, ένα θρίλερ που προσπαθεί να τρομάξει με τη σκοτεινή πλευρά της Tooth Fairy. Εκεί λοιπόν που όλοι περιμέναμε ο Liebsman να ξανα-χτυπήσει με το Easter Bunny σε ρόλο μανιακού βιαστή αλεπούδων, αυτός μας την έκανε, και βρήκε την ιστορία της γέννεσης και της ωρίμανσης του Leatherface που όλοι γνωρίσαμε και αγαπήσαμε το 1974.

Σε άλλα νέα ηλίθιων τρομο-remake, η Sony ανέθεσε στην θυγατρική της, την Screen Gems (που ευθύνεται για κινηματογραφικά διαμάντια όπως τα νέα The Fog και When a Stranger Calls), να φρεσκάρει το παγκοσμίως άγνωστο B-movie The Stepfather, του 1987. H παλιά ταινία, του Joseph Ruben (υπεύθυνου για το cult kitsch Dreamscape/1984) ασχολούνταν με έναν οικογενειάρχη, που αφού μακέλεψε την οικογένειά του, αποφάσισε να κάνει το ίδιο σε μια ανάδοχη. Και μια πιο ευχάριστη νότα: ο Guillermo del Toro, που εντυπωσίασε στις Κάνες με το Pan's Labyrinth (2006), δεν εγκαταλείπει τον αγαπημένο του Hellboy. Μετά την απόρριψη της Sony (που είναι απασχολημένη με πιο... σημαντικά projects όπως είπαμε), χτύπησε την πόρτα της Paramount, ελπίζοντας να βρει εκεί χρηματοδότηση για το sequel της ταινίας, που όπως λέει είναι πιο μεγάλη σε κλίμακα, αλλά όχι και σε budget. Ελπίζουμε κι εμείς.