Έφηβο αμερικανάκι, ψιλο-παλτό στην οδήγηση, "εξορίζεται" από τις Η.Π.Α. υπό την απειλή φυλάκισης, καταλήγoντας στο σπίτι του στρατιωτικού μπαμπά του, στο μακρινό Τόκυο, πρακτικά δείχνοντας και εκεί το... πόσο παλτό είναι. Αντί όμως να βελτιωθεί η σχέση του με τα αυτοκίνητα (να εξαλειφθεί δηλαδή), μπλέκει στον racing υπόκοσμο της Ιαπωνίας, ερωτεύεται τη λάθος γυναίκα, τα βάζει με τον λάθος άντρα, καταφέρνει να τον κυνηγάει η Yakuza και γενικότερα τρώει τη σκόνη των αντιπάλων του στον τοπικό τρόπο οδήγησης, ο οποίος ονομάζεται drifting.
Το τρίτο installation της επιτυχημένης σειράς των Fast & Furious ανανεώνει πρωταγωνιστές και τοποθεσίες, μαζεύοντας όλη την παραγωγή για μία μετακόμιση στο Τόκυο, κατά την προσφιλή συνήθεια του studio. Μετά την άρνηση του Walker να υπογράψει για τον πρωταγωνιστικό ρόλο και για τρίτη ταινία, η Universal αποφάσισε να δώσει τα κλειδιά στον ανερχόμενο σκηνοθέτη Justin Lin και να κάνει αντι-Walker τον πιτσιρικά από την Alabama, Lucas Black. Αυτή η μαζική αλλαγή όμως φαίνεται να έβλαψε λίγο το franchise καθώς στο πρώτο του σαββατοκύριακο στις Η.Π.Α. μάζεψε μόλις τα μισά εισιτήρια από την δεύτερη ταινία, τρία χρόνια πριν ($23 εκ. έναντι $50 εκ. - αν και το Tokyo Drift βγήκε μαζί με έντονο ανταγωνισμό).

Καλογυαλισμένα αυτοκίνητα, χαρωπές γιαπωνεζούλες και τεχνολογικά gadgets δεν μπορούνε φυσικά να λείπουν από την ταινία ώστε να μην υπάρξει αλλοίωση του main theme, αλλά είναι εμφανές πως ο Lin παλεύει να δείξει όσο καλύτερα μπορεί (και... όσο τον αφήνουν) και κάτι παραπάνω. Αυτό μεταφράζεται στην ασφυκτική καθημερινότητα της πόλης και στη μηδενική ανοχή στα "ξένα σώματα". Βέβαια λίγα πλάνα του καταφέρνουν έστω να αγγίξουν τους παραπάνω προβληματισμούς, πιθανότατα για να μην ξεχάσουμε ότι βλέπουμε μία ταινία για παράνομους αγώνες αυτοκινήτων.

Η ταινία όπως είναι φυσικό βρίθει όλων των απαραίτητων κλισέ για να καταφέρει να φτάσει μέχρι το τέλος, οπότε τίποτα απολύτως δεν αναμένεται να σας ξαφνιάσει. Στα θετικά το γεγονός ότι η παραγωγή είναι αρκετά προσεγμένη και οι σκηνές των αγώνων μεταφέρουν ακριβώς αυτό για το οποίο γυρίστηκαν. Επίσης πρόκειται για ευτύχημα που κάποιος από την παραγωγή αντιλήφθηκε ότι ο Black είναι εξίσου κακός ηθοποιός με τον προκάτοχό του και αποφάσισε να κρατήσει τις ατάκες του στο ελάχιστο. Το ίδιο ισχύει και για το μεγαλύτερο μέρος του cast το οποίο - σοφά - προτιμάει να αφήνει τα αυτοκίνητά του να μιλάνε για αυτό.


Η ταινία κλείνει -σχεδόν- με την αναμενόμενη τελική αναμέτρηση η οποία καταλήγει να είναι η κλασική κόντρα μεταξύ ανατολής-δύσης, με τον γιαπωνέζο οδηγό να επιλέγει το εγχώριο Nissan 350Z, ενώ ο αμερικανός χαρακτήρας το τερατώδες Ford Mustang του '67 (επιλογή που φυσικά παραπέμπει στο επικό πια αυτοκίνητο-ονείρωξη του Bullitt). Και φαντάζομαι πως δε χρειάζεται να σας πω ποιος από τους δύο επικρατεί τελικά στη "μάχη" για τον τίτλο του D.K. (Drift King).

Το πρώτο σημαντικό της βραβείο χάρισαν οι Τσέχοι στην Maggie Gyllenhaal, η ερμηνεία της οποίας ξεχώρισε στο 41ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Karlovy Vary. Η 29χρονη αδερφή του Donnie Darko που βρήκε το δρόμο της προς πολλά ένοχα όνειρα ικανοποιώντας με μαζοχιστική ευχαρίστηση τις σαδιστικές ορέξεις του αφεντικού της στο Secretary (2002), τιμήθηκε με την κρυστάλλινη σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, για την εμφάνισή της στο Sherrybaby (2006).

Το Sherrybaby, είναι η ιστορία μιας γυναίκας που επιστρέφει σπίτι μετά από τρία χρόνια στη φυλακή και βρίσκει δυσκολίες στο να ξαναχτίσει μια υγιή σχέση με την κόρη της και να βρει μια θέση στην τοπική της κοινωνία. Και εκτός του ότι ανέβασε την Gyllenhaal σε podium να ευχαριστήσει τη μαμά και το μπαμπά της για πρώτη φορά απ' την εποχή του Secretary, η ταινία της Laurie Collyer, βραβεύτηκε και ως η καλύτερη της διοργάνωσης.

Μετά την εξάπλωση του blogging στο Hollywood, με σκηνοθέτες, σεναριογράφους, ηθοποιούς και ταινίες ολόκληρες να αποκτούν δικά τους blogs, ήρθε η ώρα (με την αναπόφευκτη διαφορά της) και για τον ελληνικό κινηματογράφο να στραφεί στη μπλογκόσφαιρα.

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος, όπως μας ενημερώνει γνωστός συγγραφέας και blogger που δεν θέλει να αποκαλύψει την ταυτότητά του, είναι "συγγραφέας (Άρης ο Αρχηγός των Ατάκτων, Η Νύχτα που Έφυγε ο Μπούκοβι, Ο Άνεμος Κουβάρι), μεγαλομέτοχος ΜΜΕ μέχρι το 1990, και τελευταίος σύζυγος της Μαλβίνας Κάραλη, τύπος πολύ έξυπνος και ιδιόρρυθμος," που "το παίζει πολύ μάγκας, Πειραιώτης, Μανιάτης και Ολυμπιακός" και "στο τελευταίο του βιβλίο Ο Άνεμος Κουβάρι στην ουσία περιγράφει όλη τη σχέση με τη Μαλβίνα μέσα από τα ερωτικά γράμματα που του έγραφε αυτή". Και μετά το σενάριο της Λίστας Γάμου (2005), ετοιμάζει τώρα και την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά, το Ιλλουστρασιόν. Και το κάνει απ' τη συχνότητα του blogspot.

Απ' όσο ξέρουμε, αυτή είναι η πρώτη ελληνική ταινία που χρησιμοποιεί τα blogs για να ξεκινήσει την καμπάνια της, και απ' ότι βλέπουμε, το κάνει μάλλον αμήχανα. Το blog φαίνεται να υπάρχει εδώ και ένα μήνα, όμως η πρώτη ανακοίνωσή του μέσω της The PR Team που έχει αναλάβει το promotion της ταινίας, έφτασε μόλις σήμερα. Το περιεχόμενο του blog είναι αποθαρρυντικά απρόσωπο: τα comments του είναι κλειστά, οι φωτογραφίες είναι μικρές, και όλο το συνολάκι μοιάζει με τυπικό Δελτίο Τύπου. Κι αν η ημερομηνία του τελευταίου post είναι αληθινή, αμφιβάλλουμε αν το blog αυτό θα χρησιμοποιηθεί με τον τρόπο που εδώ και καιρό βλέπουμε να γίνεται με τις αντίστοιχες αλλοδαπές σελίδες, οι οποίες λειτουργούν ως βήμα άμεσης διάδρασης των δημιουργών με το κοινό τους, και πρωτογενής πηγή πληροφοριών για την εξέλιξη των εκάστοτε projects. Όπως η σελίδα του Jon Favreau, ας πούμε, όπου αποκαλύφθηκε πριν από κάνα μήνα η πρώτη εικόνα του επερχόμενου blockbuster, Iron Man (2008). Αλλά είμαστε αισιόδοξοι άνθρωποι, και ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες.

Ένα film που έχει κερδίσει θετικές εντυπώσεις σε όποιο περιφερειακό φεστιβάλ των ΗΠΑ έχει παιχτεί είναι το Illusionist (2006) του Neil Burger. Βέβαια αυτό πιθανότατα δεν σημαίνει απολύτως τίποτα καθώς και η προηγούμενη (και πρώτη) κινηματογραφική απόπειρα του Burger, Interview with the Assassin (2002), είχε αποσπάσει ένα fair ποσοστό από θετικό word of mouth, ακόμα και στην Tribeca, αλλά... πάτωσε. Ένας από τους λόγους υπήρξε πιθανότατα το μέτριο casting και η έλλειψη πρωταγωνιστή-κράχτη. Στο Illusionist καταφέρνει να ξεπεράσει μεγαλειωδώς αυτό το πρόβλημα, δίνοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους σε Edward Norton, Paul Giamatti και Jessica Biel, ουσιαστικά καλύπτοντας τα γούστα όλης της οικογένειας (μέσω του στοιχειώδους "καλός ηθοποιός-ωραίος ηθοποιός, καλός ηθοποιός, ωραία ηθοποιός" αντίστοιχα).

Ο Eisenheim (Norton) μάγος και illusionist στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, κάτι σαν τον Copperfield των 1900s, μαγεύει το κοινό, τη βασιλική οικογένεια της Αυστρίας και την - πιθανότατα - μέλλουσα βασίλισσα, Sophie (Biel). Αυτό το τελευταίο δεν φαίνεται να κάθεται και πολύ καλά στο λαιμό του Πρίγκιπα Λεοπόλδου (o Rufus Sewell με το απαραίτητο γελοίο μουστάκι της εποχής) o οποίος χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που διαθέτει, μεταξύ των οποίων και τον Επιθεωρητή Uhl (Giamatti) για να απομακρύνει τον νεαρό τσαρλατάνο (?) από την ερωμένη του. O Eisenheim όμως έχει πολλούς άσσους στο μανίκι του (σαν καλός μάγος) και τους χρησιμοποιεί για να κερδίσει την Sophie από τις σειρήνες της βασιλικής αυλής.

Το standard μοτίβο "απαγορευμένος έρωτας" και "εσύ αν έχεις πλούτη εγώ έχω καρδιά" εν μέσω cool μαγικών δεν μπορεί να λείπει, μιας και σε περίπτωση που το χάσαμε το trailer σπεύδει να μας το υπενθυμίσει με ένα τεράστιο "A love that is forbidden". Εκτός αυτού βέβαια βλέπουμε και τον Λεοπόλδο ιδιαιτέρως εκνευρισμένο (και με το δίκιο του), και τον Uhl σε ένα ρόλο που μόνο ως αυτόν του ενδιάμεσου κατάφερα να ερμηνεύσω. Σε όλη τη διάρκεια βέβαια υποβόσκει η ανησυχία τα μαγικά τρυκ του Eisenheim, να είναι κάτι παραπάνω από απλά τρυκ, γεγονός που ενδέχεται να κάνει πιο ενδιαφέρουσα την όλη πλοκή.

Ο Burger χρησιμοποιεί για βάση του σεναρίου του το διήγημα του Steven Millhauser, Eisenheim the Illusionist, το οποίο και αποφασίζει να συμμαζέψει μόνος του. Στις θετικές κινήσεις του (εκτός του casting είπαμε) συγκαταλέγεται και η σοφή επιλογή του να χρησιμοποιήσει τον διευθυντή φωτογραφίας του Mike Leigh (Dick Pope), ο οποίος - όπως άλλωστε διαφαίνεται και στο trailer - κάνει για μία ακόμα φορά εξαιρετική δουλειά. Με release date τις 18 Αυγούστου στις ΗΠΑ, αυτή η πρόγευση μας αφήνει με ανοιχτή την όρεξη.

Οι προφητείες που μιλούσαν για λεηλασία των αμερικάνικων ταμείων απ' τους Πειρατές της Καραϊβικής, επιβεβαιώθηκαν αυτό το Σαββατοκύριακο, με τον Jack Sparrow και την παρέα του να κάνουν ρεκόρ πρώτης μέρας με $55.5 μύρια ξεπερνώντας έτσι τα $50 μύρια του Star Wars Ep. III, και να ανεβάζουν το ρεκόρ πρώτου τριημέρου στα $132 μύρια, έναντι των $114.8 που κρατούσε ο πρώτος Spider-Man. Αυτά βέβαια, κάνοντας το τρίτο μεγαλύτερο άνοιγμα ever, μετρώντας 8.500 οθόνες, έναντι 7.500 του πρώτου Αραχνάκια.

Κάπως έτσι, το Σεντούκι του Νεκρού μάζεψε την πρώτη του μέρα περισσότερα εισιτήρια απ' όσα το Μαύρο Μαργαριτάρι σε όλο του το τριήμερο ανοίγματος, και έγινε η πρώτη ταινία που πέρασε τα $100 μύρια σε δυο μέρες, σημειώνοντας την ταχύτερη άνοδο στο πολυπόθητο blockbuster mark. Όλα αυτά την ίδια ώρα που το Superman Returns, έπεφτε κατά 58% απ' τις μέτριες εισπράξεις των $52,5Μ του πρώτου του τριημέρου, παρ' ό,τι η κριτική υποδέχτηκε πολύ πιο θερμά τον υπέργηρο υπερήρωα απ' ό, τι τον πειραγμένο πειρατή.

Ακόμη, τα μεγάλα νούμερα των δύο καλοκαιρινών αντιπάλων, κατάφεραν να ανεβάσουν το αμερικάνικο box office, που την ίδια εβδομάδα πέρυσι, ήταν κατά 50% περίπου πιο χαμηλά, με τους Fantastic Four να ηγούνται των εισπράξεων τριημέρου.

Μ' αυτά και μ' αυτά πάντως, σε δυο βδομάδες μέσα, άνοιξε κι αρχίζει να κλείνει το αμερικάνικο καλοκαίρι, αφού οι υπόλοιποι μεγάλοι τίτλοι δεν είναι ούτε κατά διάνοια αρκετά μεγάλοι για να προκαλέσουν και ιδιαίτερα μεγάλο μπαμ. Ο M. Night Shyamalan έρχεται στο τέλος του μήνα με το παραφυσικό θρίλερ πισίνας του, και ο Michael Mann κλείνει τον Ιούλιο με το Miami Vice, ενώ ήδη η δημοσιογραφική κοινότητα έχει αρχίσει να λοξοκοιτάζει στα Όσκαρ και να προβλέπει early contenders. Όλα αυτά βέβαια στην Αμερική, αφού εμείς θα πρέπει να βγάλουμε το καλοκαίρι με μετριότητες και ξεφτισμένες "επανεκδόσεις."

To trailer του Hollywoodland, το οποίο αναμένεται τον Σεπτέμβρη στις αμερικανικές αίθουσες, δίνει την ευκαιρία στο γυναικείο (και λοιπό) κοινό να ελπίζει για ένα comeback του Affleck σε σοβαρούς ρόλους. Κάτι το surrounding cast (Hoskins, Brody, Lane), κάτι ο αβανταδόρικος ρόλος, κάτι η ευκαιρία να παίξει τον Superman και τελικά να πεθάνει καθώς και το γεγονός ότι θα βγάλει το μισό (και βάλε) φιλμ με μία σφαίρα στον κρόταφο, αφήνουν υποσχέσεις. Με άκρως τηλεοπτικό crew το Hollywoodland (2006) είναι η πρώτη προσπάθεια για κινηματογραφική μεταφορά ενός από τα πιο διάσημα Hollywood Mysteries, την αυτοκτονία του πρώτου τηλεοπτικού Man of Steel.

Το story θέλει τον πιο αναγνωρίσιμο τηλεοπτικό αστέρα των '50s να αυτοκτονεί στο σπίτι του μετά από ένα πάρτυ τον Ιούνη του '59, μόλις τρεις ημέρες πριν από τον γάμο του. Δηλαδή σχεδόν ένα χρόνο μετά από την τελευταία του κατάχρηση, το ποτό, αλλά και την "ο κόσμος το 'χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι" σχέση του με τη γυναίκα του μεγαλύτερου παραγωγού της εποχής. Η καθυστέρηση που υπήρξε πριν ειδοποιηθεί η αστυνομία, η παράλογη για τον larger-than-life Reeves αυτοκτονία και η προαναφερθείσα σχέση προκάλεσαν ψίθυρους. Η ιστορία έγινε τραγούδια και βιβλία και ο Reeves έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος άνθρωπος που χτυπήθηκε από τη διάσημη "κατάρα" του Superman. Η ταινία παίρνει τους ψίθυρους και τους βάζει σε μία σειρά, συνθέτοντας ένα σενάριο στο οποίο ανατίθεται η ευθύνη της έρευνας σε κάποιον ιδιωτικό detective για να διαλευκάνει την υποτιθέμενη αυτοκτονία.

O πρωτάρης Coulter, που βρίσκεται στη σκηνοθετική θέση μετά την αντίστοιχη στις hit series Sex and the City και Sopranos, θα προσπαθήσει να αποδώσει το Hollywood των '50s. Το trailer αποδεικνύει πως αυτό το back to the past είναι ικανοποιητικά επιτυχημένο, ενώ η παραγωγή δείχνει προσεγμένη στις αντίστοιχες αρμοδιότητές της. Για το αν θα καταφέρει η Μύτη του λαγωνικού Brody να βρει τη λύση του μυστηρίου διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, αλλά ομολογώ ότι λόγω μεγέθους (μύτης) και μόνο έχει ένα κάποιο advantage...

Πριν μερικές μέρες το United Press International έβγαλε την είδηση ότι η Sophia Loren, που κλείνει τα 72 (και βάλε, ίσως) το Σεπτέμβριο, ποζάρει γυμνή για το, διαβόητο, ημερολόγιο της Pirelli του 2007. Και χτες κυκλοφόρησε και μια φωτογραφία από τα.. γυρίσματα, από την Corriere della Sera.

Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι περίμεναν πενήντα χρόνια (και βάλε, ίσως) αυτή τη στιγμή (και θα περιμένουν και πάαρα πολύ να περάσουν από το Photoshop οι φωτός). Τζάμπα περίμεναν βέβαια γιατί η Σοφία είχε κάνει ανάλογη εμφάνιση, σα φιλόδοξη σταρλετίτσα, στο Era lui... sì! sì! (1951). Που βέβαια, το τελευταίο, το αγόρασε και το έθαψε ο Carlo Ponti (μια από τις πολλές εξυπηρετήσεις που έκανε ο παπούς στη πιτσιρίκα για να τον παντρευτεί). Αλλά ουδέν κρυπτό από το δίκτυο (των πορνόγερων και γενικά).

Update: Σύμφωνα με την Il Messaggero, ο ατζέντης της εντυπωσιακής γιαγιάς, Carlo Giusti, δήλωσε ότι η La Loren φοράει και ένα εντυπωσιακό, μαύρο, Armani, βραδυνό, φόρεμα, εκτός από τα σκουλαρίκια της, στη φωτογράφηση.