Όπου υπάρχει Σεπτέμβρης, υπάρχει και τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, πια. Έτσι κι εδώ, παρόλο που τίποτα άλλο εκτός από την ύπαρξη διεθνών κατασκόπων δεν μαρτυρεί τη σχέση της μυστηριώδους πατρικής αναζήτησης με την 11η Σεπτεμβρίου, τελικά η ταινία καταφέρνει να τα συνδέσει όπως-όπως στο τέλος.

Μια δυναμική νέα έκδοση της Juliette Binoche στο ρόλο της κατασκόπου Irene Montano, βοηθάει δυο παιδιά να βρουν τον πατέρα τους. Η παρατημένη κόρη ονομάζεται Orlando, είναι Γαλλίδα και γεμίζει το όπλο της στο άκουσμα του ονόματος του πατέρα του, ενώ αντίθετα, ο υιοθετημένος γιος είναι Αμερικανός και πίνει νερό στ’ όνομά του. Αυτός ο έντεχνα δημιουργημένος διπολισμός αρσενικού-θηλυκού, Ευρώπης-Αμερικής και ποιητή γιου-πραγματίστριας κόρης οδηγεί σε μια συνεχή ψιλοβαρετή κόντρα που καταλήγει φυσικά σε παράφορο πάθος. Η Sarah Forestier και ο Tom Riley στους αντίστοιχους ρόλους, φαντάζουν αρκετά ξενέρωτοι κατά τη γνώμη μου, και μόνο η μυστηριώδης Binoche αξίζει τον κόπο.

Η πρωταγωνίστρια εμφανίζεται στην πρώτη σεκάνς με ριχτό παλτό, σαράκια και τσάντα ταχυδρόμου για να σπάσει το βαρετό προφίλ της σικ γκόμενας. Μαλλιά μαζεμένα σε σφιχτή κοτσίδα και γυαλιά με διάφανο σκελετό --αυτό το νέο look της πάει πολύ και κόβει χρόνια. Ο χαρακτήρας της παραμένει ένα άλυτο μυστήριο μέχρι το τέλος της ταινίας: μοναχική, λιγόλογη και αυτάρκης, είναι το μοναδικό ατού μιας ταινίας, που φαίνεται να λειτουργεί κυρίως ως όχημα για την ολίγον κουρασμένη τα τελευταία χρόνια σταρ περσόνα της. Συναντήσεις της με Σαουδάραβες επενδυτές μας δίνουν την ευκαιρία να την ακούσουμε να μιλάει και Αραβικά, εκτός των Γαλλικών και Αγγλικών, πράγμα που δίνει κι άλλη αύρα εξωτισμού στο ρόλο της, ενώ το χιούμορ στην ταινία είναι χορηγία του John Torturro στο ρόλο εκτελεστή-κατασκόπου που έχει εγκαταλείψει την ατζέντα των αμερικανικών υπηρεσιών για χάρη της προσωπικής του.

Μελέτη χαρακτήρων και περιπλάνηση από τους δρόμους του Παρισιού μέχρι τα κανάλια της Βενετίας μας προσφέρει αφειδώς ο Santiago Amigorena, σε άλλη μια άστοχη μίξη genres, αφού το υλικό που θα έκανε μια ίσως ενδιαφέρουσα ιστορία espionage, χρησιμεύει μόνο ως πρόσχημα για ένα οικογενειακό δράμα με τόνους ποίησης και ασάφειας. Πολύ arty σκηνοθεσία και φωτογραφία, λίγη ουσία. Tαινία κατάλληλη κυρίως για τους fans της γλυκιάς Juliette.

Ο Dupree (Owen Wilson) καταστρέφει το γάμο του φρεσκοπαντρεμένου κολλητού του Carl (Matt Dillon), όταν "κρασάρει" στο καναπέ του για μια βδομαδούλα, γιατί δεν έχει που να μείνει, μωρέ. Ο Carl έχει πια να αντιμετωπίσει τον ανεύθυνο φίλο του, φυσικά την όχι-πλέον-ανεκτική σύζυγο Molly (Kate Hudson), αλλά και τον πεθερό (Michael Douglas) που καταστρώνει ύπουλο σχέδιο εξουδετέρωσής του. Μόνο που το κοινό αντί να γελάσει, νυστάζει.Don’t get me wrong, είμαι φαν του Owen Wilson, από την εποχή του Zoolander. Προτιμώ να τον βλέπω παρέα με το κολλητό του Ben Stiller, αλλά και ο Matt Dillon δε μου κακοπέφτει. Ακόμα και την αηδιαστικά "είμαι τόσο γλυκιά, απλή και χαριτωμένη" Kate Hudson αντέχω. Και τον Michael Douglas που επιτέλους παίζει ρόλο της ηλικίας του που απαιτεί απλώς να φοράει κοστούμι και να δίνει εντολές από το ζεν γραφείο του και όχι να φοράει κοστούμι και να τρέχει σε καταδιώξεις.

Αυτή η ταινία, όμως, δεν έχει σταρ τον Wilson. Αλλά τον Dillon, ως το παιδί της διπλανής πόρτας που παντρεύεται τη κόρη του αφεντικού, και η πίεση του έγγαμου βίου (συμπεριλαμβανομένου και του πεθερού) και φυσικά η ανωριμότητα του εργένη Dupree τον φθάνει στα άκρα. Μόνο που καταφέρνει να είναι τόσο τσιτωμένος όσο ένας ντεκαφεϊνέ εσπρέσσο. Άρα το τρέιλερ είναι απάτη και ο Dupree δεν είναι τόσο ενοχλητικός όσο περιμέναμε.

Σίγουρα υπάρχουν τα κατεψυγμένα αστεία περιστατικά που παθαίνουν οι νεόνυμφοι, από τη στιγμή που τους κατσικώνεται ο Dupree. Αλλά τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί ή που δε μπορούμε να προβλέψουμε (δε θα υπάρχει μία σκηνή με τον Dupree και μια υπερχειλισμένη τουαλέτα, για παράδειγμα;). Και στην τελική, ο σκοπός είναι να διακωμωδήσουν οι Russo τι; Τον έγγαμο βίο; Οκ, όλες οι γυναίκες παθαίνουν υστερία ακόμα κι αν απλώς τους μετακινήσεις τα costa boda. Τhey can do better than that! Την αρμένικη βίζιτα και τους φίλους παράσιτα; Μπα, μπέρδεμα, αφού αυτός που δεν είναι Αληθινός Φίλος είναι ο Carl, που ζηλεύει τον ανέμελο stress-free Dupree. Τα τρελά πεθερικά; Ποιος να συναγωνιστεί τον Robert De Niro του Meet the Parents (2000); Και πάει λέγοντας... You get the point.

Οι γυναίκες είναι ζηλιάρες, εκδικητικές και κατίνες, ακόμη και αν ανήκουν στην ειδική φάρα των υπερηρώων. Έτσι, τουλάχιστον τις είδε ο Ivan Reitman και έκανε μια διασκεδαστική κωμωδιούλα καταστάσεων με την Uma Thurman στο ρόλο του τίτλου να ξεκατινιάζεται ακατάπαυστα.

Ο Matt (Luke Wilson), που έχει ξεχάσει πότε είχε γκόμενα τελευταία φορά, στην προσπάθειά του να κάνει τον παλικαρά πιάνει τελικά λαβράκι. Η συμπαθής νεαρή που υπερασπίστηκε τσιμπάει και ο Matt βρίσκεται επιτέλους δεσμευμένος και καταχαρούμενος. Ακόμη περισσότερο, μάλιστα, όταν η Jenny (Uma Thurman) του εκμυστηρεύεται τη μυστική ταυτότητά της: είναι στην πραγματικότητα η G-Girl, το supergirl που σώζει την πόλη από λιμούς και καταποντισμούς.

Η ευτυχία των δυο ερωτευμένων δυστυχώς δεν κρατάει για πολύ, αφού η παντελής ασυμφωνία χαρακτήρων αναγκάζει τον Matt να τη χωρίσει και να βρει παρηγοριά στην αγκαλιά της συναδέλφου του Hannah (Anna Faris). Τότε όμως, ποιος είδε την Uma και δε τη φοβήθηκε. Είναι τόσο κατάβαθα πληγωμένη, που του κάνει τη ζωή ποδήλατο. Φτάνει μέχρι και να πετάει καρχαρίες στο δωμάτιό του, ενώ αυτός απολαμβάνει τρυφερούς εναγκαλισμούς με τη νέα του αγαπημένη...

Η ιδέα είναι πρωτότυπη και ο χειρισμός της βιρτουόζικος. Το σενάριο βέβαια λίγο κουλό. Δηλαδή, ο σεναριογράφος προσπαθεί να πει ότι οι άντρες προτιμούν την αληθινή αγάπη στο πρόσωπο μιας απλής κοπέλας, από την σουπερ-αγάπη ενός καταπιεστικού supergirl με τα προσόντα της Uma Thurman; Ναι, μας έπεισε τώρα! Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι έχει πολλή πλάκα, η σκηνοθεσία κρίνεται ευφάνταστη --πρώτη φορά βλέπουμε μια σουπερηρωίδα να ανεβάζει τον εραστή της κυριολεκτικά στον... έβδομο ουρανό-- και το τέλος ικανοποιητικό. Κανείς, ούτε καν ο κακός της ιστορίας, δε μένει παραπονεμένος. Ούτε κι εμείς μείναμε, γελάσαμε και επιπλέον είδαμε μια νέα κωμική πτυχή στις υποκριτικές ικανότητες της εκδικητικής νύφης του Kill Bill.

Οι μεταφορές video games είναι εδώ και χρόνια ένα από τα ναρκοπέδια που το Hollywood προσπαθεί να μετατρέψει σε χρυσωρυχείο. Τώρα, το μέλλον είναι οι ταινίες για video games που δεν υπάρχουν (ακόμη) και τα οποία με κάποιον μεταφυσικό τρόπο ζωντανεύουν, και σκοτώνουν τους πρωταγωνιστές.

Το συγκεκριμένο είναι ένα fantasy με εσάνς action, τύπου Lara Croft, που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη στο εμπόριο. Μυστηριωδώς, το παιχνίδι πέφτει στα χέρια πωρωμένου gamer, ο οποίος πεθαίνει στην πρώτη πίστα, και μετά από λίγο πεθαίνει και στο σαλόνι του, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Κολλητός βρίσκει το παιχνίδι, και μαζεύει τους φίλους του να το τερματίσουν, και σύντομα όλοι βλέπουν ότι η πραγματικότητα του παιχνιδιού εισβάλλει στη δική τους, απειλώντας να τους εξολοθρεύσει αν δεν λύσουν σύντομα τους γρίφους.

Είμαι σίγουρος ότι το concept δεν είναι καινούριο, κι όλο και κάποιος Γιαπωνέζος θα το ’χει σκεφτεί πρώτος. Κι μάλλον θα το’χει κάνει και καλύτερα. Όχι ότι το Stay Alive δεν είναι καλό. Για τα επίπεδα των αμερικάνικων εφηβικών θρίλερ, αυτό είναι απ’ τα καλά. Δεδομένου βέβαια ότι δεν κολλάμε στο πρόχειρο του concept του παιχνιδιού, το γελοίο του σεναρίου, τους χάρτινους χαρακτήρες και τις κουραστικές ερμηνείες, που είναι μέσα στο πρόγραμμα. Αν τα ξεπεράσεις αυτά, χαίρεσαι ένα σκοτεινό θριλεράκι, με αρκετές σκηνές αγωνίας που θα σε κάνουν να σφίξεις τα δάχτυλα στην πολυθρόνα, ή στο σακουλάκι με τα πατατάκια. Kαι με τη Sophia Bush βέβαια, που είναι το καινούριο υπέρκαυτο pin-up girl του Hollywood --στάνταρ την έχεις προσέξει στο One Tree Hill.

Έχουμε πολλές απαιτήσεις από το Black Sheep: Θέλουμε να είναι cult, να είναι αστείο, να κολυμπάει στο gore και να σταματήσει την ενοχλητική συνήθεια του verbal να κλείνει κάθε φράση του με "on a Plane". Ιστορικά μιλώντας, τα πιο επιτυχημένα, απαράδεκτα, αλλοπρόσαλλα φιλμ που μπορούμε να θυμηθούμε είναι αυτά που ανάγουν σε απειλή το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσαμε να φανταστούμε σε τέτοιο ρόλο --π.χ. τα Slugs: Muerte Viscosa (1988), Day of the Triffids (1962), Night of the Lepus (1972), Attack of the Killer Tomatoes! (1978), ή, για να μην πάμε μακριά, την Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά (2000) του Κούτρα.

Με κάτι τέτοιο στο μυαλό έπιασε το στυλό (και την κάμερα) ο Jonathan King, που σκέφτηκε "τι μπορώ να βρω σε αφθονία στη Νέα Ζηλανδία, που να είναι ακίνδυνο και ανύποπτο;". Με δεδομένο ότι σε κάθε Νεοζηλαδό αντιστοιχούν 7 πρόβατα, είναι πολύ πιθανό να χρειάστηκε απλώς να κοιτάξει πάνω σε τι καθόταν, για να βρει την απάντηση. Με την ιδέα των γενετικά μεταλλαγμένων προβάτων, που από άβουλες μηχανές παραγωγής μαλλιού, γάλακτος και κοπριάς, μετατρέπονται σε μανιακούς δολοφόνους που στη συνέχεια μετατρέπουν τα θύματά τους σε... were-sheep, και με τη Weta (των Δαχτυλιδιών) στα αλά Braindead ειδικά εφέ, ο King γύρισε ένα φιλμ που, σερφάροντας στο hype των Φιδιών, επιθυμεί να βγάλει κέρδος στο box office --κάτι όχι αδύνατο, αφού το μεγαλύτερο μέρος του καστ πληρώθηκε με γρασίδι.

Το φιλμ παρουσιάστηκε στο Toronto, σε μια προβολή event που συνοδευόταν και από 3-4 συμπαθή τετράποδα, φανερά αγχωμένα μια που δεν έχουν ακόμα συνηθίσει το σταριλίκι. Στο κλιπάκι βλέπουμε το --διάσημο πλέον-- ωτολάγνο baby-προβάτο, ενώ προς το τέλος διαπιστώνουμε με ευχαρίστηση πως ο σκηνοθέτης, που είχε πει πως στο φιλμ θα εξετάζονται όλες οι πιθανές σχέσεις μεταξύ ανθρώπου και προβάτου, κράτησε την υπόσχεσή του. Οπότε ελπίζουμε κάποιος να φέρει αυτό το φιλμ στην Ελλάδα, έστω και μόνο σε DVD. Και οι υπάλληλοι των βίντεοκλαμπ να μην το τοποθετήσουν ανάμεσα στα ντοκιμαντέρ ή, ακόμα χειρότερα, στις bestiality τσόντες.

Δες/Κρύψε μόνο το πρώιμο footage

Στο μεταξύ, το Toronto ταρακουνιέται κι απ' το δραματοποιημένο mockumentary Death of a President, το οποίο προσέλκυσε ουρά δημοσιογράφων και ανθρώπων της βιομηχανίας του θεάματος έξω από την αίθουσα 319 ατόμων όπου προβλήθηκε την Τρίτη. Φυσικά, οι περισσότεροι έμειναν έξω απ' την ταινία του Βρετανού Grabreil Range, που εξιστορεί τα γεγονότα που οδηγούν σε, και ακολουθούν την πολυπόθητη υποτιθέμενη δολοφονία του Bush Jr., και έχει προκαλέσει με το θέμα της, και εντυπωσιάσει με την τεχνική της. Κι ενώ οι ρεπόρτερς προσπαθούν να καταλάβουν που τελειώνει η πραγματικότητα και που αρχίζει η φιξιόν στον προϋπολογισμό και την τιμή που έπιασε στην αγορά, οι αντιδράσεις των πρώτων θεατών προϊδεάζουν για ένα μάλλον overhyped προϊόν. Αφού περισσότερο απ' το τι λέει, τους ενδιαφέρει το πώς φτιάχτηκε η ταινία, που μπλέκει αληθινό footage, επεξεργασμένο αληθινό footage και σκηνοθετημένο footage.

Θέλω να φροντίσω λίγο τους συμπολίτες μου. Θέλω να φροντίσω τον πλανήτη μου [...] Θέλω να κάνω πολλά πράγματα.

Η είδηση της αποχώρησης του Luc Besson από τη σκηνοθετική καρέκλα, μόνο ως κεραυνός εν αιθρία δεν έπεσε. Το έδαφος είχε ήδη προετοιμαστεί από καιρό (οι ψίθυροι περί αυτού έδιναν και έπαιρναν τον τελευταίο μήνα). Χθες όμως ο 47χρονος Γάλλος αποφάσισε να βγει ο ίδιος και να ενημερώσει το κοινό του για τα μελλοντικά του σχέδια, στον ραδιοφωνικό σταθμό RTL.

Και κάπως έτσι κλείνει τον σκηνοθετικό του κύκλο, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να συνεχίσει την παραγωγή ταινιών. Και κάπως έτσι αφήνει τους fans του να ταράξουν στα rewind τα Nikita (1990), Leon (1994), 5th Element (1997) - φροντίζοντας όμως να κλείσει το 2006 με 2 νέες ταινίες. Πρόκειται για τα Angel-A (2005) και Arthur and the Minimoys (2006) τα οποία αναμένονται στις Η.Π.Α. στο τέλος του χρόνου.

Το τελευταίο είναι ένα animation φαντασίας με μεγάλα ονόματα στο σπικάζ (Madonna, David Bowie) και τον πιτσιρικά Freddie Highmore, από το Charlie and the Chocolate Factory (2005), στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Besson, στο πρώτο του - και τελευταίο - φιλμ αυτού του είδους, παρουσιάζει την ιστορία του Arthur ο οποίος είναι υποχρεωμένος να μεταφερθεί στον μίνι κόσμο των... Minimoys για να βρει ένα θησαυρό και να αποτρέψει την κατεδάφιση του σπιτιού του. Η ταινία είναι "γυρισμένη" με την τελευταία λέξη της animation τεχνολογίας και έχει ήδη παραδώσει τα δικαιώματά της για τη δημιουργία και βιντεοπαιχνιδιού, κάτι που αποκαλύπτει την επιθυμία του studio να το κάνει holiday hit (και του Besson να ξεπεράσει το καλύτερό του box office άνοιγμα - τα $17εκ. του 5ου Στοιχείου).

Κάθε χρόνο το φθινόπωρο η μικρή Kelly με τα μαγουλάκια και τα βυζομπαλάκια, πρωταγωνίστρια, από τα 16, στις τρίτες σελίδες και μετά "μοντέλο" και "τηλεπαρουσιάστρια", μας έστελνε αναμνηστικές φωτογραφίες από το καλοκαίρι της, να χοροπηδάει χαρωπά με και χωρίς πολύχρωμα μπικίνι. Τώρα μεγάλωσε κι αυτή. Τι έγινε ρε γαμώτο?

Η πρώην του Jason Statham και πασίγνωστη ως "Beautiful Woman in Painting" στο Deuce Bigalow: European Gigolo (2005), εφαλτήριο της παγκόσμιας καριέρας και του Κώστα Σόμερ φυσικά, αποφάσισε ότι είναι πια σοβαρή ηθοποιός. Η νυν του Billy Zane και πασίγνωστη για τη προτίμησή της σε συνολάκια του '50, που φοράει χωρίς εσώρουχα όπως τότε συνηθίζονταν φυσικά, αυστήρευσε μέχρι και το μπικίνι της και δε το πετάει τελευταία. Η πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο για το βρετανικό FHM πέρσι και πρωταγωνίστρια του Three (2005), στα γυρίσματα του οποίου γνώρισε και τον δεύτερο αγαπημένο της καραφλό φυσικά, κατάφερε τελικά να ψιλοβγάλει τη ταινία στις αίθουσες την άνοιξη παρόλο που το ντιβιντί είχε βγει εδώ κι εκεί από το χειμώνα (και κυκλοφόρησε επίσημα πριν καναδυο βδομάδες). Αλλά δε κατάφερε να κόψει εκ των υστέρων, παρόλο που λύσσαξε, κάποιες σκηνές μισοάγριου σεξ που 'χε γυρίσει. Και δικαιολογημένα, αφού άμα τις έκοβε τι θα 'μενε να δούμε στη μπαζοταινία?

Δες/Κρύψε σκηνή άγριου σεξ με τη Κέλυ

Ο Statham πάντως δεν έκατσε να σκάσει, και πηδάει την Amy Smart περίπου.. τρώγoντας τυρόπιτα, στο καρακάλτ Crank (2006). Που ανοίγοντας τη πρώτη του μήνα στην Αμερική, μέσα σε promotion με κλιπάκια της Άμυ να (του) τον παίρνει στο στόμα σε αυτοκινητο-κυνηγητό με τις σφαίρες να.. πέφτουν σα χαλάζι, τον έκανε ultimate action hero. Συνδυασμό Γκουζγκούνη, Σουγκλάκου και βάλε.

Δες/Κρύψε το trailer του Crank (2006)