Ομάδα υπαλλήλων βιομηχανίας όπλων, ταξιδεύει στη μαγευτικό (πρώην) ανατολικό μπλοκ για ένα weekend χαλάρωσης και bonding, έξοδα πληρωμένα. Για κακή τους τύχη καταλήγουν σε λάθος κατάλυμα, στην αυλή του οποίου παραμονεύει η θεία Βίκυ δίκη. Σερβιρισμένο ως αντίστοιχης κωμικής ευστροφίας και ευστοχίας με το Shawn of the Dead (2004), το Severance είναι χαρακτηριστική περίπτωση “don’t believe the hype.” Αν και έχει στα υπέρ του φλεγματικό χιούμορ πιο υποδόριο και διακριτικό απ’ το Shawn, ο σκηνοθέτης με προϋπηρεσία στα σενάρια των Eastenders, δυσκολεύεται να κρατήσει το ρυθμό, και η ταινία του υποφέρει από σαθρή απειλή και --το χειρότερο-- τσιγγουνιά στο σπλινάντερο και το σιρόπι βύσσινο. Και είναι κρίμα, γιατί στο ανιαρό στην πλειονότητα σύνολο, κρύβεται μια συλλεκτική διάθεση ανατρεπτικού σαρκασμού των περί τα θρίλερ συμβάσεων, που κατά διαστήματα χαρίζει σκηνές ανθολογίας.

Ο 46χρονος Richard Linklater έχοντας στις πλάτες του πάνω από 15 χρόνια ενεργής καριέρας, 1-2 καλλιτεχνικές επιτυχίες (Before Sunrise, Before Sunset), 1-2 επιτυχίες στο box office (The School of Rock, Bad News Bears) και 1-2 cult φιλμάκια (Tape, Dazed and Confused), αποφάσισε να κάνει μία μίξη όλων των παραπάνω και να αλλάξει κατεύθυνση στις σκηνοθετικές του επιλογές, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στα κοινωνικά προβλήματα –την fast food λογική με το Fast Food Nation (2006) και τα ναρκωτικά με το A Scanner Darkly (2006).
Για το τελευταίο, πήρε στα χέρια του ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του Philip K. Dick, τη δημοφιλέστερη sci-fi νουβέλα των 70’s, της εποχής δηλαδή που ο ίδιος περνούσε τις μέρες του καταπίνοντας όποιο ναρκωτικό κυκλοφορούσε στην αγορά. Σε αυτό το άκρως αυτοβιογραφικό υπόβαθρο ο Dick είχε στήσει τους ήρωες του στο –τότε- μακρινό 1994 και ανέλυε ουσιαστικά την ζωή ενός junkie, περιγράφοντας όμως την κοινωνική απομόνωση με τρόπο πρωτόγνωρο για το νιχιλιστικό παρελθόν του αυτοκαταστροφικού συγγραφέα. Ο σκηνοθέτης, σε μία θαρραλέα κίνηση, πλαισίωσε το πρωταγωνιστικό ζεύγος (Keanu Reeves, Winona Ryder) με δύο πρώην ναρκομανείς star (Robert Downey Jr., Woody Harrelson) και ξεκλείδωσε απ' το συρτάρι του την rotoscope animation τεχνική, που είχε χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά στο Waking Life (2001), με ποικίλες αντιδράσεις. Αυτή η τεχνική όμως είναι πιθανώς η καταλληλότερη για να αποδώσει το ψυχεδελικό σύμπαν του Dick και τα day dreams των χαρακτήρων του. Σε αυτόν τον τομέα ο Linklater και η ομάδα του τα καταφέρνουν μια χαρά. Ο χαρακτηριστικός τρόπος της μετέπειτα επεξεργασίας των γυρισμένων κομματιών από έναν υπολογιστή του δίνει τη δυνατότητα να «παίξει» όσο θέλει με τις σκηνές και το σενάριο, εύκολα αλλά -κυριότερα- ανέξοδα.

Καλές οι high σκηνές και το να μην χρειάζεται να ανησυχείς για τον φωτισμό (διορθώνεται κατόπιν εορτής με μερικά clicks), όμως ο Linklater θα έπρεπε να είχε δώσει την ίδια σημασία –-και σεβασμό ίσως-– και στο σενάριο. Ο συγγραφέας κατάφερε να μεταπηδά μαεστρικά από τα προσωπικά προβλήματα εθισμού των ηρώων του στα ηθικά προβλήματα της περιθωριοποίησης που θέτει η κοινωνία, ο σκηνοθέτης όμως (εδώ και σε χρέη σεναριογράφου) αδυνατεί να ακολουθήσει. Προσπαθώντας να δημιουργήσει τροφή για σκέψη, παραγεμίζει το σενάριό του με άχρηστα κομμάτια στα όρια του βαρετού, και με gags εκτός χρόνου. Η ουσία χάνεται πιο γρήγορα και από την όρεξή μας για τη συνέχεια, με αποτέλεσμα τα τελευταία 10 λεπτά να είναι βεβιασμένα και να περιέχουν αυτό που θα μπορούσε να έχει δείξει τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα. Και το χειρότερο μάλλον είναι ότι καταφέρνει να εξουδετερώσει το δυνατό χαρτί των βιβλίων του Dick, το γνωστό πια whodunit -που έχει πάντα την ίδια απάντηση-, στα πλαίσια των θεωριών συνωμοσίας που εμφανίζονται σε όλα τα δημιουργήματά του.

Με τις ευκολίες της νέας τεχνολογίας 3G, ο verbal πηγαίνει και βλέπει την Ακτή (2005) του Διονύσιου Ζερβού στον Απόλλωνα, παίρνει συνέντευξη από τον Ben Gazzara που πρωταγωνιστεί και παρίσταται, την επεξεργάζεται στο κινητό του και μου τη στέλνει προτού ξεκινήσουν οι Lonesome Cowboys (1969) του Andy Warhol. Βέβαια 3G δεν έχουμε γι' αυτό ο ακούραστος κρητικός τρέχει πάνω κάτω σα τη Warner να προσπαθεί να κατεβάσει το trailer του 300 (2007) απ' όλο το δίκτυο. Αλλά μπορούμε να το προσποιηθούμε, όπως το AICN ότι είχε το trailer κι εγώ ότι με τον Ben γυρνάγαμε στις πίσω αλάνες του Broadway από μικροί.

Εκεί λοιπόν που μαζεύαμε αυτόγραφα απ' τις σταρ που συναντούσαν κρυφά τον εραστή τους προτού βρουν τον.. προωθητή τους να περιμένει με λουλούδια στη μπροστινή έξοδο, ονειρευόμασταν ότι κάποτε από το σανίδι μιας τέτοιας παραγωγής θα ξεκίναγε μια καριέρα που θα μας έφερνε να πρωταγωνιστούμε σε ταινίες του Τζον Κασσαβέτη και άλλων Ελλήνων της διασποράς, που θα ονοματίζουν με τα έργα τους κινηματογραφικά φεστιβάλ της Αθήνας και θα συμμετέχουν σε αυτά ενίοτε. Μόνο όμως ο Μπάτζο Άντονι, όπως μπορώ να αποκαλύψω πια ότι είναι το πραγματικό μικρό του όνομα, έκανε τα όνειρά του πραγματικότητα και την ικανοποίησή του πλέον, στα γεράματα, αποκαλύπτει με τη σειρά του στη συνέντευξη.

Κάπου εδώ όμως θα φύγω κι εγώ για να βρω τους άλλους, που βλέπουν το Lonely Hearts (2006), και να μη χάσουμε όλοι μαζί τη παγκόσμια πρεμιέρα του Brutal (2006). Εσύ μείνε εδώ και

Δες/Κρύψε το trailer του Brutal (2006)

"Τελειώσαν οι κάρτες διαρκείας, το πιστεύειιιιιιιιιιιιις;" Και πως τελειώσαν δηλαδή, τους τέλειωσε το μελάνι του εκτυπωτή; Απ' ό,τι ακούω, υπάρχει ένα μαγαζί στη Σόλωνος που ξαναγεμίζει μελάνια κοψοχρονιά. Τι να πώ. Προσωπικά είχα τακτοποιήσει το θέμα των εισιτηρίων μια ολόκληρη εβδομάδα πριν και στο πρώτο συρτάρι του γραφείου μου, υπάρχουν στοιβαγμένα εφεδρικά μελάνια. Αλλά πάλι, κρύβω μέσα μου και μια μικρή Μόνικα. Οργανωμένη και με αδιάβροχο κατέβηκα στο Αττικόν, όπου οι ουρές έφταναν μέχρι το Accessorize απέναντι και ορκίζομαι πως αρκετοί οργισμένοι σινεφίλ ήταν έτοιμοι να μπουκάρουν στο μαγαζί και να αγοράσουν δυο κασκολάκια με πούλιες και μια πουά ομπρέλα, έτσι για να σπάσουν τη μαυρίλα του ουρανού.

Όχι ότι ελαττώθηκαν οι ουρές από τότε, αφού κι εχτές μέχρι το μεσημέρι οι χαρούμενοι φεστιβαλιστές με τα σημαδεμένα προγράμματα, κρέμονταν πάλι μέχρι έξω απ' το Αττικόν. Oι υπάλληλοι του οποίου βέβαια δεν έχουν ακόμη συλλάβει τον τρόπο χρήσης αυτών των στύλων με τις τυλιγμένες κορδέλες που καθορίζουν πορεία στις ουρές, αντι να τις αφήνουν ανεξέλεγκτες να αγκαλιάζουν οικοδομικά τετράγωνα. Πάντως ελπίζω να μην ποντάραν πολλά στις χτεσινές προβολές. Εγώ τουλάχιστον, μετά τα Stephanie Daley, Chalk κι ακόμα και το Black Kiss που μας έβγαλε την ψυχή μέχρι να απογειωθεί στο τελευταίο πεντάλεπτο, συνειδητοποίησα ότι θα μπορούσα να είχα μείνει και σπίτι να δώσω κάνα πτυχίο στους Sims μου, ενώ κι απ' τα Em 4 Jey και Daisy του Δαναού, οι αντιδράσεις ήταν στην καλύτερη χλιαρές. Όπως και η ενεργητικότητα των εθελοντών φωτογράφων, που έπιανα στην άκρη του ματιού μου να χασμουριούνται. Εσύ καμιά καλή ταινία είδες;

---

Thanks to Jonathan Frey and the JoBlo guys for being the first to post about it, mentioning their source. No thanks to Ain't it Cool that had the nerve to not only steal video bandwidth that we were paying for, but used our player too (see www.aintitcool.com/node/30134).

Sep 22: Trailer hosted privately. / Sep 23: Trailer removed at Warner's request. / Oct 16: Trailer replaced with the official one. / Dec 8: Trailer replaced with the second official one. / Apr 7: Promo trailer back up again for all (at www.ifilm.com/video/2773181).

---

Την ώρα που το αρχαιολογικό συμβούλιο μοιράζει άδειες στις Vardalos του για να μην ξεχάσουν οι Αμερικάνοι τι χρώμα έχει η Ακρόπολη, ένας Άγγλος που πέρασε κάτι μήνες κλεισμένος σ' ένα studio με μπλε τοίχους και πολλά PC, ετοιμάζεται να κάνει πάλι μάγκες τους Έλληνες, μέσω των αρχαίων τους προγόνων βέβαια.

Η κινηματογραφική μεταφορά του 300, του πολυβραβευμένου κόμικ του Frank Miller για τη θρυλική μάχη των Θερμοπυλών, ήταν το υγρό όνειρο πολλών geeks εδώ και χρόνια. Οι οποίοι ανακουφίστηκαν όταν το ανέλαβε ο Zack Snyder, που έφτιαξε το όνομά του φρεσκάροντας με αξιώσεις το Dawn of the Dead του Romero πριν δύο χρόνια. Και εκτονώθηκαν ακόμα περισσότερο όταν πήραν άρωμα του τι έχει κάνει ο τύπος, με το trailer που παίχτηκε τον Αύγουστο, στο Comic Convention του San Diego. Όσοι βρέθηκαν εκεί δηλαδή, γιατί οι υπόλοιποι έπρεπε να αρκεστούμε σε ένα θολό μονόλεπτο κομμάτι που είχε τραβήξει ένας τύπος με το κινητό του, χωρίς να καταφέρει τον μπροστινό του να κάνει στην άκρη. Και δεν μπόρεσε να τους εξυπηρετήσει κι ο ίδιος ο σκηνοθέτης, που δεν τον αφήναν να βγάλει το trailer στο site του, γιατί είναι, λέει, πολύ βίαιο. Κι εδώ που τα λέμε, επειδή μιλάμε για μια απ' τις πιο κτηνώδεις και βάναυσες σώμα-με-σώμα μάχες της αρχαίας ιστορίας, το καλό που του θέλω να 'ναι κτηνώδης και βάναυση η ταινία ολόκληρη.

Κάπου εδώ πάντως έρχεται το Movies for the Masses να του βγάλει τα κάστανα απ' τη φωτιά και το trailer σε παγκόσμια πρώτη. Και ζητάμε συγγνώμη για την καθυστέρηση, αλλά ο cheaplog έπρεπε να καθαρίσει το πληκτρολόγιο που λέρωσε στην πρώτη προβολή. Κι όχι άδικα. Μετά το πρώτο μισό του trailer, που είναι ένα στυλιζαρισμένο Spartan Philosophy 101, οι κάμερες αρχίζουν να χοροπηδάνε και να ζουμάρουν σα ντοπαρισμένες, κάθε φορά που οι Έλληνες με τις κόκκινες μπέρτες σταματάνε το χρόνο και χώνουν τα ξίφη τους σε τρυφερή περσική σάρκα, η οποία βέβαια φαίνεται να 'χει δανειστεί μερικά κοστούμια απ' τον Άρχοντα. Ο Snyder, ανεβάζοντας επίπεδα την τεχνική του Sin City (2005), φαίνεται να 'χει στα χέρια του την ταινία της πενταετίας, που θα κάνει τους κριτικούς να παραμιλάνε, αν μη τι άλλο, για το μοντάζ και τη φωτογραφία της. Και ίσως και για μερικές κινήσεις που ‘χουν πάρει οι Σπαρτιάτες απ' τον Pitt της Τροίας (2004), και τις ανακρίβειες που θα βρουν οι λιακοπουλαίοι. Αλλά σε δουλειά να βρισκόμαστε. Και τώρα με συγχωρείτε, πρέπει να καθαρίσω κι εγώ το δικό μου πληκτρολόγιο.

Α και μην ψάξεις αλλού. Πρώτα εδώ το είδες. Εκτός κι αν ήσουν στο Comic Con και δεν είπες τίποτα.

Φίδια ντοπαρισμένα με φερομόνες συγκρούονται με επιβάτες ντοπαρισμένοι με υποβιβασμό απ’ την πρώτη στην οικονομική θέση, σ’ αυτό το περιπετειώδες θριλεροειδές, που έχει όλη του την πλοκή μαζεμένη στον τίτλο, κι όλο του το marketing μαζεμένο στο κοινό.
Η New Line δε θα μπορούσε να ονειρευτεί καλύτερο public awareness απ’ αυτό που τους εξασφάλισαν οι geeks on blogs, οι οποίοι εκτός απ’ τη διαφημιστική καμπάνια, τους έφτιαξαν και την ταινία, απαιτώντας να μείνουν μέσα R-rated σκηνές που οι παραγωγοί θα έριχναν στο καλαθάκι δίπλα στη μονταζιέρα, για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια του PG-13. Ο φουκαράς ο Ellis μονάχα ήρθε σε δύσκολη θέση, γιατί έπρεπε να ξαναβάλει μέσα τα κομμένα, τα οποία βέβαια είχε ξεχάσει από πού τα ’χε κόψει, και στο μεταξύ χρειάστηκε να κόψει κι απ’ αυτά που θα κρατούσε και του τέλειωσε κι η UHU και τέλος πάντων το μοντάζ του βγήκε ένα χάλι. Βασικές σκηνές πετάγονται απ’ το πουθενά, πρωταγωνιστές ξεχνιούνται εκτός κάμερας για κάνα πεντάλεπτο, και motherfuckin’ ατάκες μοιάζουν να ακούγονται από τον τύπο στην πίσω σειρά που του έπεσε κοκακόλα στα παπούτσια.

Ανάμεσα στον πανικό πάντως, ξεχωρίζουν ένα μάτσο χαβαλεδιάρικες σκηνές με τις αλληλεπιδράσεις των αντίπαλων στρατοπέδων, και κυρίως αυτές όπου τα φίδια δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις σεξουαλικές συνήθειες των ανθρώπων. Αν διαβάζω καλά τον Νοστράδαμο, σε πεντέξι χρόνια το SoaP θα είναι μια απ’ αυτές τις ταινίες που αναβιώνουν την κινηματογραφική εμπειρία. Άγνωστοι άνθρωποι θα μαζεύονται σε μια αίθουσα, για να βιώσουν μαζί το camp μεγαλείο και το cult δυναμικό αυτού του θεσπέσιου B-movie, κάνοντας το κτήριο να σείεται. Και δημοσιογράφοι θα χύνουν κουβάδες με αστέρια δίπλα στον τίτλο του event. Αλλά μέχρι τότε, θα χρειαστεί λίγο καιρό στο DVD, μέχρι να μάθουν όλοι τους κώδικές της.

Τροχονόμος με εφιάλτες παίρνει γράμμα από πρώην του που έχει χάσει το παιδί της σε απομονωμένη αποικία νεοπαγανιστών. Η μεγάλη του καρδιά του λέει να σπέυσει να τη βοηθήσει, και καταλήγει να κάνει τον ντετέκτιβ στο Village, όπως θα το ’χε στήσει ο Shyamalan αν ήταν τρελλαμένη φεμινίστρια. Κομπλέ με την ανατροπούλα του.
Το έντονο θέμα της πολιτιστικής σύγκρουσης είναι το λιγότερο που χάνεται από την original ταινία του ’73 στη μετάφραση που κάνει ο LaBute. Αυτό που πονάει περισσότερο, είναι η έλλειψη ατμόσφαιρας στο remake μιας ταινίας που 30+ χρόνια πριν κατάφερνε να συνδυάζει τον τρόμο με το ψυχολογικό θρίλερ και το σασπένς του whodunit. Κι αυτό παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του σκηνοθέτη να φέρει ρεαλισμό στο σενάριο που έγραψε, και του πρωταγωνιστή να πιστέψει τις αράδες που διαβάζει.

Μάλιστα, αν υπήρχε βραβείο ευσυνειδησίας και φιλότιμου, ο Nicolas Cage θα έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει ένα, για τον τρόπο που ξεστομίζει τις μπούρδες του LaBute χωρίς να στραβώνει τη μούρη του, και για την τυφλή εμπιστοσύνη που δείχνει, βουτώντας σ’ αυτήν τη δίνη της νοητικής σύγχυσης που απαιτεί απ’ αυτόν ο σκηνοθέτης εκ του μηδενός, για να αναδυθεί πιστά και υπάκουα μέσα σε μια κορύφωση camp μεγαλείου με κλοτσομπουνίδια Bruce Lee, πριν χαθεί οριστικά μέσα στις στάχτες της πυρπολημένης ανάμνησης μιας μεγάλης στιγμής του φανταστικού των 70s. Αν δεν ήταν κι ο Φραγκούλης στην προβολή να βάζει τα ηχητικά εφέ, θα 'χαμε αυτοπυρπολυθεί μαζί της.