Ζαλισμένος απ’ το ταξίδι και την αϋπνία, και με πέντε ώρες ύπνου σε έναν καναπέ στο Amsterdam να αναπληρώνει 48 ώρες τρεξίματος, ο Jesper Ganslandt μόλις που άρχισε να βλέπει τι σημαίνει κούραση. Ο 25χρονος Σουηδός έφτασε χθες τα ξημερώματα στην Αθήνα, σε ένα ταξίδι αστραπή, για να παραλάβει τη Χρυσή Αθηνά απ’ την επιτροπή των Νυχτών, και να δυναμώσει τη μέθη της επιτυχίας που ξεκίνησε την περασμένη βδομάδα με την επιλογή της ταινίας του για εκπροσώπηση της Σουηδίας στα επερχόμενα Όσκαρ. Ένα είδος success story που κι εδώ ακόμα να τελειώσει, προκαλεί ανατριχίλες.

Επόμενη στάση για τον Ganslandt και το Farval Falkenberg, το φεστιβάλ του Ρέκγιαβικ, όπου αυτός κι ο John Cameron Mitchell μοστράρουν πια ως τα μεγάλα ονόματα. Όμως ο σκηνοθέτης θα κόψει για λίγο τις πτήσεις, προτιμώντας να τελειώσει το επόμενο σενάριό του, και ίσως για να φυλάξει δυνάμεις για το jetlag απ’ το ενδεχόμενο ταξίδι του στο Hollywood, το Φλεβάρη. Για να σταθεί δίπλα σε εκλεκτούς κυρίους όπως ο Guillelmo del Toro κι ο Pedro Almodovar. Φαντάζεσαι; Ίσως στείλει πάλι το τριο των πρωταγωνιστών του, να πουν και στους Ρεκγιαβίτες τι να κάνουν αν δεν τους αρέσει η ταινία.

Με τη συνέντευξη το φετινού νικητή της Χρυσής Αθηνάς, το Movies for the Masses ξημερώνει τις φετινές του Νύχτες. Ευχαριστεί την Άντζυ και τα άλλα παιδιά του γραφείου τύπου της διοργάνωσης, και περισσότερο και πάνω απ’ όλους, τη Βάσω και τη Λήδα της artache, για την υπομονή και την κατανόηση στις ιδιότυπες συνεντευξιακές μας μεθόδους κι απαιτήσεις. Σας φυλάμε μια θέση στον παράδεισο, κορίτσια.

Στο Farväl Falkenberg, τον αποχαιρετισμό στη πόλη που μεγάλωσαν μιας παρέας παιδιών που τελειώσαν το σχολείο, δόθηκε φέτος η Χρυσή Αθηνά του Φεστιβάλ της πρωτεύουσας. Το χύμα κλίμα, οι ερασιτέχνες ηθοποιοί και η ανυπαρξία μηνύματος (και συγκεκριμένης πλοκής) ήταν αυτά που σίγουρα μέτρησαν στη πιτσιρικαρία της κριτικής επιτροπής.

Τα άλλα βραβεία πήγαν στον Jens Lien σκηνοθέτη ενός Διαφορετικού Ανθρώπου (Den Brysomme Mannen) και στους Kim Fupz Aakeson και Pernille Fischer Christensen σεναριογράφους μιας Σαπουνόπερας (En Soap). Το κοινό χάρηκε περισσότερο το ταξίδι με ένα σουηδικό αυτοκίνητο (Swedish Auto) απ' το διαγωνιστικό και, φυσικά, με ένα μίνι λεωφορείο (Shortbus).. γενικά.



Εμείς χαρήκαμε περισσότερο τις συνεντεύξεις με τον Jay Brannan του πασίγνωστου πια λεωφορείου και των εξίσου διάσημων πλέον ξανθομπάμπουρων κατοίκων της μικρής σουηδικής πόλης. Και ένα φεστιβάλ που, έχοντας το "πλεονέκτημα" να κλείνει τη χρονιά, έφερε ό,τι συζητήθηκε περισσότερο απ' τον (αγαπημένο μας όπως έχεις πάρει χαμπάρι) ανεξάρτητο αμερικάνικο και (όπως αποδείχτηκε) τις πιο φρέσκιες ευρωπαϊκές παραγωγές. Κι αν, με εξαίρεση τους.. αυτούς (Ils), οι ηθελημένα ή αθέλητα καλτ επιλογές δε "βγήκαν" φέτος για διάφορους λόγους, εδώ θα είμαστε και του χρόνου, όπως και πέρσι, με αυτό που λείπει απ' όλους τους άλλους, να περιμένουμε καλύτερες Νύχτες.

Το Shortbus (2006) ήταν μάλλον το.. μπλοκμπάστερ των φετινών Νυχτών, ξεπουλώντας δυο φορές, μια στις προπωλήσεις και μια στα εισιτήρια "ορθίων" που βγήκαν για να καλύψουν τις θέσεις όσων είχαν κλείσει πριν από καμιά δεκαριά μέρες (και δεν είχαν κανονίσει τις υποχρεώσεις τους). Και ο Jay Brannan ήταν εύλογα ο σουπερστάρ του φεστιβάλ. Από το πουθενά, αν και ως τραγουδοποιός παίζει σε μικρά στέκια στη Νέα Υόρκη και ήταν λέει σε κάποια φάση "future legend" για το Next Magazine.

Οι προφητείες εκπληρώθηκαν κατά κάποιο τρόπο και ο Jay, με το στιλάκι προσιτού καλού παιδιού και εκφραστικός λόγω και έργω, έπαιξε στις Κάνες, στο Τορόντο και στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης λίγες μέρες πριν. Στα αθηναϊκά πάρτι, όπως στο Nixon χτες βράδυ, έκανε γύρους χωρίς τη κιθάρα του όμως, και μας το λέει και στη συνέντευξη. Που έγινε υπό καθεστώς... πίεσης εκατοντάδων θεατών που σπρώχναν απέξω περιμένοντας να μπουν. Αλλά έκλεισε σε πολύ ζεστό κλίμα όταν η estelle, που σκηνοθετούσε, χαρούμενη έκανε τη δική της ερώτηση.

Δεν είναι μια ταινία νοσταλγίας του.. πρότυπου όλων των μικρών ρομπότ, από το Futurama (εδώ του χρόνου θα δούμε πρώτη φορά τους Simpsons στο πανί). Είναι μια ταινία νοσταλγίας των '90s, για (τότε 20άρηδες και τώρα) 30άρηδες από έναν 25χρονο. Μια ταινία για τρεις φίλους που μαζεύονται, με άλλους, για τον τελευταίο αποχαιρετισμό σε έναν τέταρτο. Και βιώνουν "σύγχιση, οργή, ναρκωτικά, αλκοόλ, κάβλες και πάνω απ' όλα το θάνατο των νιάτων". Μια ταινία που άφησε καλές εντυπώσεις σε περιφερειακά φεστιβάλ (όπως αυτό της Tribeca) φέτος και φιλοδοξεί να γίνει για το ensemble cast από ανερχόμενούς της, μια.. Μεγάλη Ανατριχίλα (1983). Μια ταινία που παίζει απόψε στις 21:00, παρουσία του σκηνοθέτη, στον Απόλλωνα.

Σήμερα κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα και η Μαύρη Ντάλια (2006). Ενώ η τελευταία μεταμεσονύχτια προβολή για φέτος είναι αυτή του καρακάλτ πολωνικού γουέστερν Summer Love (2006) που προφανώς δε θα 'χεις εύκολα την ευκαιρία να το ξαναδείς.

Δυο μπάτσοι γίνονται συνεργάτες μετά από έναν αγώνα μποξ, και καταλήγουν μπλεγμένοι στο φριχτό φόνο της Μαύρης Ντάλιας. Το κυνήγι του δολοφόνου, φέρνει στην επιφάνεια βρώμικα μυστικά των χολιγουντιανών μεγαλοαστών.
Όταν η πρώτη ανταπόκριση για την ταινία απ’ τη Βενετία, είχε κύριο θέμα το πόσο αποσυντονιστική είναι η ερωτική σκηνή της Johansson (η ποιά;), το πιάσαμε το υποννούμενο, το οποίο επιβεβαιώθηκε κι απ’ το κλίμα συγκρατημένης απογοήτευσης που ακολούθησε. Επειδή τα ’χουνε πει λοιπόν για τη Scarlett --που, εντάξει, στο Match Point ήταν αποσυντονιστικότερη-- εγώ θα πω ότι ο De Palma είναι ο μόνος σκηνοθέτης που κατάφερε τη Swank να φανεί sexy. Γι’ αυτό μάλλον του έδωσε έδειξε κωλαράκι. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι ν’ ανοίξει το αλογόστομά της, και να βγάλει τη μποξεροφωνάρα της, αυτή τη φορά με ενοχλητική αγγλική προφορά. Σε άλλα σημεία της ταινίας τώρα, ο Josh Hartnett δυσκολεύεται να βρει το σκληρό εξωτερικό κέλυφος του κυνικού χαρακτήρα με υπολείμματα ρομαντισμού που υποδύεται. Αφήνοντας όμως για άλλη μια φορά υποσχέσεις, κουβαλά την ταινία με τον τρόπο που το κάνουν τα ακατέργαστα διαμάντια: αποτελεσματικά, αλλά ασθμαίνοντας.

Το ζόρι της ταινίας, είναι το πώς η δύναμη γίνεται κι αδυναμία της. Ο De Palma ξεκινά με ένα κομψό σλάλομ ανάμεσα στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου, θέτοντας τις βάσεις της ιστορίας σβέλτα και χωρίς μπλαμπλά, αλλά κάπου στο κόψιμο χάνει το βασικότερο στοιχείο του βιβλίου. Επικεντρώνοντας στο μυστήριο και τη λύση του, περνά στα γρήγορα το ιδιότυπο ménage a trois των χαρακτήρων του Hartnett, του Eckhart και της Johansson, που δίνει στο βιβλίο το συναισθηματικό του πυρήνα, κάνοντας τον αναγνώστη να νιώθει πιο άβολα απ’ τους τρεις άμεσα εμπλεκόμενους. Χωρίς αυτόν τον πυρήνα, η Ντάλια γίνεται ένα τυπικό φιλμ νουάρ, στο οποίο ο De Palma παραλείπει να βάλει τις δαιδαλώδεις στροφές και τις συνωμοσιολογικές βουτιές του Ellroy, αφήνει όμως αποσυντονιστική πληθώρα απρόσωπων ονομάτων, προβληματικά λογικά άλματα και γρίφους που λύνονται βασικά χάρη στη διαίσθηση του ντετέκτιβ. Όχι ότι δεν ήταν αρκετό το ξεπάστρεμα μιας σημαντικής υποπλοκής του βιβλίου που θα ξεχείλωνε την ταινία, για να πιάσουν τα μαχαίρια οι purists της νουβέλας.

*η ταινία προβάλεται απόψε στις 22.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Ποιοι είμαστε εμείς για να αρνηθούμε στον οποιονδήποτε το δικαίωμα να πάρει μια κάμερα και να κάνει σινεμά; Ακόμα και όταν αυτός ο κάποιος θέλει να ασχοληθεί με ένα μελανό κομμάτι της Αμερικάνικης πολιτικής ιστορίας; Ακόμα και όταν αυτός ο κάποιος είναι πιο γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο The Mighty Ducks (1992);

Το Βobby είναι η πρώτη σοβαρή ταινία του Emilio Estevez και μάλλον η δύναμη του μπαμπά, Martin Sheen, φαίνεται στο τεράστιο και ποιοτικότατο καστ που μάζεψε ο Αιμίλιος: Lawrence Fishburne, Anthony Hopkins, William H. Macy, Martin Sheen, Sharon Stone, Elijah Wood καθώς και φάρους των τεχνών και της διανόησης όπως Joshua Jackson, Heather Graham, Ashton Kutcher και Lindsay Lohan.

Στις 06.06.68 λοιπόν, στο Ambassador Hotel, ένα ξενοδοχείο εξίσου διάσημο με το Watergate, δολοφονείται ο Robert F. Kennedy, υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ. Το trailer του Bobby δεν δίνει κάποιες παραπάνω πληροφορίες για το ύφος της ταινίας. Έχουμε αποκλείσει το πολιτικό θρίλερ αλά JFK (1991) ή Thirteen Days (2000), αλλά αυτό που καταλάβαμε είναι ότι ο Estevez (που έχει γράψει και το σενάριο) θα αναλωθεί σε μια σπουδή χαρακτήρων -των αμέτρητων χαρακτήρων που κινούνται στην μυρμηγκοφωλιά του Ambassador Hotel. Η απόδοση των 60’s φαίνεται επιτυχημένη, είτε μιλάμε για το ενδυματολογικό μέρος του φιλμ είτε για τους κόκκους που παλιώνουν κάποια πλάνα. To κατά πόσο ένας, ουσιαστικά άπειρος σκηνοθέτης, θα καταφέρει να χειριστεί περισσότερους από 20 χαρακτήρες και ποιος ξέρει πόσες ιστορίες από πίσω τους θα είναι το νευραλγικό σημείο του φιλμ. Από εκεί και πέρα, τα «A day that changed history» τα ακούμε βερεσέ.