Μετά από 7 χρόνια από το θάνατο ενός εκ των καλύτερων σκηνοθετών όλων των εποχών – σύμφωνα με τις κατά καιρούς ψηφοφορίες - ήρθε επιτέλους η ώρα να ακούσουμε και ...κάτι πικάντικο από τη ζωή του Kubrick, με μάρτυρα τον πιο τρομακτικό Drill Instructor όλων των ταινιών, R. Lee Ermey.
Ο Ermey που μετά τα «πολεμικά» cameo στις αρχές του ’80 και τον πασίγνωστο ρόλο του στο Full Metal Jacket (1987) βγάζει το ψωμί του κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα – να φοράει την στρατιωτική του φάτσα και να προσπαθεί να δείξει απειλητικός – δήλωσε στο Radar Online πως ο Kubrick θεωρούσε το κύκνειο άσμα του, Eyes Wide Shut (1999), κατά λέξη «a piece of shit». Και απέδιδε την ...κατάντια του στο πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά και στην αδυναμία του να χειριστεί τους star με όλες τις παραξενιές τους. Όλα αυτά του τα εκμυστηρεύτηκε μόλις δύο εβδομάδες πριν ο δημιουργός συναντήσει τον δικό του δημιουργό, στις 9 Μαρτίου του 1999, 3 μήνες πριν την πρεμιέρα της ταινίας του.

Αυτό βέβαια δεν εξηγεί πως την έβγαλε καθαρή στα Paths of Glory (1957) και Spartacus (1960) με τον μεγαλύτερο A-list star των 50’s, Kirk Douglas, στα πόδια του. Και είναι εμφανές ότι είχε θεωρήσει τόοοοσο αποτυχημένες τις προηγούμενες συνεργασίες του μαζί του, ώστε να τον παρακαλά γονυπετής να πρωταγωνιστήσει και στην Lolita (1962), παρά την παρεξήγηση που δημιουργήθηκε μεταξύ τους με το σενάριο του Σπάρτακου.

Σε αυτό το φιλικό τηλεφώνημα ο Kubrick είχε προβλέψει και τις αρνητικές κριτικές που θα λάμβανε, ενώ αν η συνέντευξη συνέχιζε ο Ermey πιθανότατα να έλεγε πως είχει προοιωνίσει και την απόλυση του Tom Cruise από την Paramount και την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Με το σκεπτικό βέβαια ότι ...άργησε 7 χρόνια να θυμηθεί τα παραπάνω. Αν και πάλι μπορεί να φταίει καμιά πλάκα στο κρανίο από τις σφαίρες που έφαγε στο Βιετνάμ.

Στη Νότια Αφρική μιλάνε Αγγλικά, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς, οπότε αυτή η γελοία προφορά του DiCaprio που μοιάζει με μείγμα σκοτσέζικων και ρουμάνικων, μπορεί να είναι right on the money. Και ίσως είναι περισσότερο το ότι έχει κατεβάσει τη φωνή του απ’ τη μύτη στο διάφραγμα, παρά το ότι έχει μεγαλώσει σε όγκο, που τον κάνει να μοιάζει σα να έχει μεγαλώσει σε ηλικία. Όπως και να ’χει, ο ρόλος του στο νέο έπος του Edward Zwick (The Last Samurai (2003), Legends of the Fall (1993)) θα είναι μεγάλο στοίχημα για τον DiCaprio, που μαζί με την ερμηνεία του στο The Departed (2006) πρέπει επιτέλους να καταφέρει να (ξανα)πάρει στο πλευρό του τους κριτικούς. Κι ίσως και την Ακαδημία.

Ο όρος Blood Diamond, αναφέρεται στα διαμάντια που εξορύσσονται σε εμπόλεμες ζώνες, και πωλούνται για τη χρηματοδότηση στρατευμάτων εισβολής, κατοχής, και τα σχετικά. Η ταινία Blood Diamond, μιλά για τρεις χαρακτήρες --μια δημοσιογράφο, έναν λαθρέμπορο διαμαντιών, κι έναν διαμαντορύχο-- που γεφυρώνουν τις χαοτικές ιδεολογικές τους διαφορές, στην προσπάθειά τους να εντοπίσουν ένα σπάνιο κόκκινο διαμάντι μυθικής αξίας, ενώ γύρω τους η Δυτική Αφρική καίγεται στην κόλαση της χούντας και του εμφυλίου της Sierra Leone των late 90’s. Ο συνδυασμός τώρα, του τίτλου και της ταινίας, έχει προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Διαμαντιών (World Diamond Council για τα αγγλοτραφή διαμάντια), που ανησυχεί ότι ο Zwick πάει να τους βγάλει κακό όνομα. Σαν απάντηση, πριν ακόμα κυκλοφορήσουν τα πρώτα δείγματα υλικού της ταινίας, το λόμπι των διαμαντιών ξεκίνησε να δημοσιεύει κομμάτια «αποσαφήνισης,» κι άνοιξε και ειδικό site για το καλό που κάνουν τα διαμάντια στο διεθνές εμπόριο.

Όλη αυτή η φασαρία, θα μπορούσε υποθετικά να δώσει στο Blood Diamond ένα buzz του στυλ του Syriana (2005) ή του Inconvenient Truth (2006), αλλά δεδομένου ότι μιλάμε για δουλειά του Zwick, που δε θα μπορούσε να φτιάξει ισορροπημένη ταινία ούτε για να σώσει τη ζωή του, δε νομίζω ότι θα ασχοληθεί κανείς ιδιαίτερα να κάνει το spin. Και πώς να το καταφέρει δηλαδή, όταν απ’ το trailer κιόλας, η ταινία μοιάζει με καλοφωτογραφημένη σαπουνόπερα σε οπερετικούς ρυθμούς.

Νεαρή φιλόδοξη δημοσιογράφος βρίσκει την πρώτη της δουλειά σε περιοδικό μόδας, μια δουλειά για την οποία χιλιάδες κορίτσια θα πέθαιναν. Όμως η συνεργασία με την τρομαχτικά απαιτητική διευθύντρια, φαίνεται ότι δε θα 'χει αίσια έκβαση...
Τα κλισέ μπορούν μερικές φορές να αποδειχτούν εξαιρετικά διασκεδαστικά με τους κατάλληλους χειρισμούς. Έτσι κι εδώ, το Runway, η σινεματική εκδοχή της Vogue, είναι ένα λαμπερό ιλουστρασιόν που θεωρεί εαυτόν κάτι παραπάνω από ένα ακόμη καταναλωτικό προϊόν: τέχνη, exclusive lifestyle και.. "φωτεινή αχτίδα ελπίδας" για τους μη έχοντες. Η μόδα γίνεται θρησκεία με τη Meryl Streep στη διαβολική ηγεσία. Όμως η νεαρή υποτακτική της Andrea δε συμερίζεται τη τοποθέτηση του περιεχομένου πάνω από την επιφάνεια. Και οι δυο κόσμοι, αφού συγκρούονται, συνεχίζουν την ανεξάρτητη πορεία τους.

Οι χαρακτήρες είναι ιδωμένοι με χιουμοριστική ματιά και καλογραμμένοι, ένα ατού που η ταινία χρωστάει στις μυθιστορηματικές απαρχές της και even more στα πραγματικά πρότυπά της --αν και η συγγραφέας Weisberger αρνείται πεισματικά οποιαδήποτε ομοιότητα του διαβόλου με τη διαβόητη Anna Wintour. Η Meryl Streep απολαυστική σε ρόλο κακιάς με γκρι-άσπρο μαλλί, θυμίζει κάπως Κρουέλα ντε Βιλ. Η Anne Hathaway εκφραστική και στυλάτη, το ίδιο και η αγγλιδούλα Emily Blunt. Το editing δίνει κάθε στιγμή το σωστό ρυθμό, καθώς γοργές εναλλαγές σκηνών πάνω στο pop soundtrack ανεβάζουν την αδρεναλίνη. Βλέπουμε, χωρίς να αγγίζουμε, όσα περισσότερα παλτώ, τσάντες και παπούτσια γίνεται. Και μια παραγωγή που εκτός από ένα ευχάριστο διάλειμμα αποτελεί και το καλύτερο μάθημα μόδας της χρονιάς. Αλλά με το βασικό μειονέκτημα, παρότι απευθύνεται φανερά σε γυναικείο κοινό, να διαιωνίζει ανερυθρίαστα σεξιστικά στερεότυπα της αδίστακτης bitch καριερίστας και της μικρής και άβγαλτης επαρχιώτισσας που γυρνάει τελικά πίσω στον παλιό γκόμενο με συντριβή για να ζητήσει συγγνώμη. Γιατί, δηλαδή, κακό είναι να παρατήσεις έναν φτωχογκόμενο για ένα ζευγάρι Jimmy Choo;

Στη ναυτική βάση των Ηνωμένων Πολιτειών στον Κόλπο του Γκουαντάναμο της Κούβας, λειτουργεί από το 2002 ενάντια σε κάθε δυτική συνθήκη και νόμο, όπως αποφάσισε και το Ανώτατο Δικαστήριό τους, "φυλακή" και "δικαστήριο" για όσους οι Αμερικάνοι υποπτεύονται για τρομοκράτες. Παρόλο που δεν είναι η μόνη, όπως παραδέχτηκε και ο Αμερικάνος Πρόεδρος, μαύρη τρύπα της CIA για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι σίγουρα το πιο γνωστό κολαστήριο του "προηγμένου" πλανήτη.
Όταν στις αρχές του καλοκαιριού τρεις κρατούμενοι αυτοκτόνησαν εκεί, επειδή δε μπορούσαν άλλο, κάποιοι "επίσημοι" χαρακτήρισαν την απόγνωσή τους καλή κίνηση δημοσίων σχέσεων. Λιγότερο επίσημοι και λιγότερο κάφροι θα χαρακτήριζαν περισσότερο αβίαστα με τον ίδιο τρόπο το ντοκιου-δράμα του Michael Winterbottom, για την ιστορία τριών Βρετανών μουσουλμάνων που πέρασαν, όπως ξέρεις πια, δυο χρόνια στο Γκουαντάναμο και έμειναν τελικά ελεύθεροι (χωρίς ποτέ να αθωωθούν). Οι ίδιοι (λιγότερο επίσημοι κάφροι) θα χαρακτήριζαν με τον ίδιο τρόπο και οποιαδήποτε προσπάθεια θα πήγαινε πέρα από ισχυρισμούς ότι οι "Τρεις του Τίπτον" έκαναν διακοπές διαρκείας σε ένα παραδεισένιο κόλπο μακριά από τον.. πολιτισμό.

Άρα θα 'λεγες ότι η ταινία κάνει κήρυγμα στους προσηλυτισμένους. Αλλά κάνεις λάθος. Απ' τη μια, όσοι παθαίνουν που και που μια ψυχοπονιά για τα παιδάκια που πεινάνε στην Αφρική, χρειάζονται και καμιά υπενθύμιση του τι συμβαίνει στο κόσμο πέρα από τον κόσμο τους. Απ' την άλλη, ο δημιουργός, παρόλο που έγινε τελικά σταυροφόρος του σκοπού, ενδιαφέρθηκε για το πείσμα που κράτησε αυτούς τους ανθρώπους ζωντανούς, όπως είχε κάνει και γι' αυτό που οδηγούσε τους Αφγανούς του In This World (2002) στα σύνορα ενός "καλύτερου" κόσμου. Και χρησιμοποιώντας τις μαρτυρίες των τριών, βίντεο από τις ειδήσεις (με εμφανίσεις και του Bush Jr. για comic relief) και ερασιτέχνες ηθοποιούς που έχουν πιο αυθεντικό τον φόβο στα πρόσωπά τους, κάνει μια ταινία σημαντική όσο και οι προηγούμενές του, σημαδιακή όσο και οι αποφάσεις που ακολούθησαν το θόρυβό της, και σκληρή όσο και οι δηλώσεις των επισήμων (και μη) που στέκονται απέναντί της (και μας).

Το να βρίσκεσαι σε έναν πολυσύχναστο δρόμο με τον κώλο σου ευδιάκριτο είναι η παραλλαγή ενός από τους γνωστότερους των εφιαλτών (να πηγαίνεις γυμνός στο σχολείο). Προσθέστε τώρα το γρονθοκόπημα αθώων (χωρίς να χρειάζεται να δώσετε καμία εξήγηση) και δημόσιο σεξ με την Amy Smart, και ο εφιάλτης γίνεται ονείρωξη από τη μια στιγμή στην άλλη. Παρά το ελάχιστο έως μηδαμινό promotion, το Crank κατέκτησε τη #1 θέση στο box office του πρώτου weekend του Σεπτεμβρίου, πιθανότατα λόγω της υπόγειας αναμονής των διψασμένων για καλτ καταστάσεις μαζών. Γιατί ειλικρινά, πιο ανόητο - διασκεδαστικό - ντελιριακό - αναπολογητικό φιλμ από το Crank δεν πρόκειται να το δείτε σύντομα.
Ο Chev Chelios, επαγγελματίας δολοφόνος, ξυπνάει από τον λήθαργό του μόνο και μόνο για να δει σε βίντεο τα τσιράκια του Verona να ρίχνουν στις φλέβες του ένα μυστηριώδες κινέζικο δηλητήριο που θα τον σκοτώσει σε ελάχιστο χρόνο εκτός… εκτός και αν καταφέρει να κρατήσει την καρδιά του ενεργή με ένα διαρκές input αδρεναλινης. Κοινώς, αν ηρεμήσει, χάθηκε.

Ευφυής σύλληψη (με κάτι από DOA (1950) και Speed (1994)) και ευφυέστερη εκτέλεση από το σκηνοθετικό δίδυμο Neveldine-Taylor, που με οδηγό το πλέον αναμφισβήτητο icon των φιλμ δράσης, Jason Statham, συμπυκνώνουν σε 87 λεπτά περισσότερη non stop τρέλα και από τα τρία Lethal Weapons. Πολλά τα σκηνοθετικά τρικ αλλά η ταινία ανήκει στον ακομπλεξάριστο (και τσαντισμένο, με το δίκιο του) Statham, που ρουφάει κοκαΐνες, χτυπάει ενέσεις, κάνει ηλεκτροσόκ, δέρνει κόσμο και παράλληλα προσπαθεί να πάρει εκδίκηση (και ει δυνατόν, το αντίδοτο) από το latin τσογλάνι που θέλει να τον βγάλει από την κυκλοφορία.

Aσταμάτητη δράση, ατάκες που θα μείνουν, τουλάχιστον μια σκηνή κινηματογραφικής ανθολογίας και απόλυτη έλλειψη political correctness: Για τα πρακτικά, πολλοί από όσους έθάψαν το φιλμ δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τις γεριατρικές κατηγορίες του τύπου «μασκιλιστική ταινία, χωρίς ηθική» και δε συμμαζεύεται. Ξεκαθαρίστε τι ψάχνετε από μια ταινία σαν το Crank…τον τρόπο με τον οποίο ένας καταδικασμένος σε θάνατο συμφιλιώνεται με τη μοίρα του; Αν ναι, τότε κάνατε λάθος, νοικιάστε το My Life Without Me (2003) και είστε εντάξει. Αν, απ' την άλλη, θέλετε να δείτε μια κυριολεκτικά αδρεναλινική περιπέτεια χωρίς μυαλό αλλά με πολύ μαγκιά, τότε πέσατε μέσα. Άλλωστε αν δεν είστε έτοιμοι να εκτιμήσετε το πιο έξυπνο ανεγκέφαλο action movie των τελευταίων 10 ετών, εσείς θα χάσετε.

Ένα καπάτσο ρακούν διεισδύει σε μια «οικογένεια» ζώων που μόλις ξύπνησαν απ’ τη χειμερία νάρκη τους, και τους χρησιμοποιεί για να μαζέψουν ένα κάρο φαγητά απ’ την νεόδμητη συνοικία που κρύβεται πίσω από έναν φράχτη. Μόλις όλα τελειώσουν, έχει σκοπό να κλέψει το κάρο για να σώσει το τομάρι του. Θα καταλάβει άραγε ότι η καρδιά και η ψυχή του, έχουν μεγαλύτερη αξία απ' το παλιοτόμαρο;
Ο Bruce Willis φοράει τη χαρούμενη φωνή και τη ρακούν προβιά του, και με το voice over του κεντρικού χαρακτήρα, δίνει ψυχή σ’ αυτό το άψυχο animated για την αξία της οικογένειας, της αλληλεγγύης και του αλτρουισμού. Ο Garry Shandling απ’ την άλλη, με την ήρεμη, σχεδόν χασικλίδη φωνή του, προσφέρει το yin-yang αντίβαρο του σπιντάτου ρακούν, τονίζοντας έτσι το χάσμα ανάμεσα στους δύο ήρωες και την αξία της επερχόμενης γεφύρωσης του χάσματος. Ο Nick Nolte παραδίδει την τρίτη αξιομνημόνευτη φωνητική ερμηνεία της ταινίας, στο ρόλο της κακιάς αρκούδας παύλα ηθικού αυτουργού της όλης υπόθεσης.

Κατά τα άλλα, το animation της DreamWorks, με εξαίρεση τους ανέμπνευστους τίτλους έναρξης, κρατιέται σε άριστα επίπεδα, δεν καλύπτει όμως την αδυναμία ενός σεναρίου απλοϊκού και ανιαρά προσγειωμένου, που χαραμίζει και όλο το υπόλοιπο πλούσιο φωνητικό ταλέντο του πληθωρικού cast.

Όπως μας πληροφορεί ο πάντα ενημερωμένος συνεργάτης μας Δελτίος Τύπου:

Η Διεθνής Αμνηστία σε συνεργασία με την κινηματογραφική εταιρεία ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ Α.Ε. διοργανώνουν την πρώτη ειδική προβολή της ταινίας Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ (THE ROAD TO GUANTANAMO) στο κινηματογράφο ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS, Σταδίου 19, την Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2006 και ώρα 21.00.

Η ταινία αναφέρεται στην αληθινή ιστορία των τριών νεαρών Βρετανών υπήκοων που κρατήθηκαν για δύο χρόνια στο Γκουαντάναμο, στην Κούβα χωρίς ποτέ να τους απαγγελθούν επίσημα κατηγορίες. Γνωστοί και ως "Το τρίο του Τίπτον" αναφορικά με τη γενέτειρά τους, το Τίπτον της Βρετανίας- οι τρεις τους επέστρεψαν τελικά στη Μ. Βρετανία όπου και αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς και πάλι να τους δοθεί κάποια επίσημη εξήγηση για τη φρικτή τους δοκιμασία.
[..]
Ειδική τιμή εισόδου €5

Τα έσοδα από την προβολή θα διατεθούν για το έργο και τη δράση της Διεθνούς Αμνηστίας.

Η προβολή γίνεται με την ευγενική υποστήριξη της εταιρείας Δ.Π.ΣΚΟΥΡΑΣ ΦΙΛΜΣ Α.Ε και του κινημ/φου ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS

Περισσότερα για τη ταινία και το αλογόκριτο πόστερ και τρέιλερ στο θέμα The Road to Guantánamo (2006): All American Trailer που ανεβάσαμε τον Ιούνιο με την ευκαιρία της προβολής της στο φεστιβάλ του Παρατηρητήριου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Κριτική δε πρόλαβα ακόμα να ετοιμάσω λόγω ξενυχτών πρεμιέρας αλλά, όπως υπονοείται και στο θέμα πιο πάνω, παρά την όποια εμπιστοσύνη (που κάποιος έπρεπε να δείξει στο κάτω κάτω) του σκηνοθέτη σε όσα λένε οι τρεις για τα.. προκαταρκτικά, το φιλμ είναι εξαιρετικό σα δουλειά και συγκλονιστικό σε όσα έχει να πει.