Να τι κάνουν οι Ασιάτες που δεν κάνει το Hollywood: Όταν καταλάβουν πως το είδος στο οποίο έχουν επενδύσει έχει κορεστεί, περνάνε σε άλλο: Από το ghost movie στο monster movie σε χρόνο dt. Ξεχάστε τις Sadako και Ryosuke –-ο νέος τρόμος δεν έρχεται από το υπερπέραν αλλά από τους υπονόμους, και δε μοιάζει με γιαπωνεζάκι φάντασμα που σε κοιτάζει από την κορυφή της σκάλας αλλά με αρουραίο-μαμούθ που έτρωγε επί χρόνια σε τζάμπα μπουφέ.

Κάτι το μεταλλαγμένο λοιπόν αποφασίζει να αλλάξει δίαιτα και ταράζει τη ομαλή ζωή της Seoul που πλέον εκτός από τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας έχει να ανησυχεί και για το βρωμιάρικο ξαδερφάκι του Godzilla. «Out of the darkness... something is ready... to start feeding» μας πληροφορεί το trailer και δεν λέει ψέματα, όχι γιατί μας προσφέρει ιδιαίτερο gore αλλά γιατί για σχεδόν τη μισή του διάρκεια διαδραματίζεται στο σκοτάδι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα μοντέρνα monster movies (βλέπε Mimic (1997)) είναι πως προκειμένου να κρατήσουν μια ελάχιστη σασπένς και ταυτοχρόνως να μην βγουν εκτός προϋπολογισμού, σχεδόν αρνούνται να μας δείξουν το πρωταγωνιστικό τέρας (το remake του Godzilla του 1998 δεν το έκανε, αλλά ήταν ούτως ή άλλως μάπα). Εδώ, οι απαραίτητες σκηνές πανικού υπάρχουν, το ίδιο και οι έντρομοι (και ένοπλοι) πολίτες που νομίζουν πως μπορούν να ταπεινώσουν ένα δεινόσαυρο με μια Beretta. Αλλά εκεί που φοβόμαστε πως οι Κορεάτες γύρισαν ένα ακόμα φιλμ χωρίς τέρας και για το συνολικό κόστος ενός μπολ ρυζιού, να που το τρέιλερ όχι μόνο μας προσφέρει μια ξεκάθαρη σκηνή καταδίωξης του μέγα-αρουραίου κάτω από το φως της ημέρας, αλλά μας δελεάζει και με τη λαχταριστή σκηνή στην οποία λιγδιασμένο πλοκάμι τυλίγεται γύρω από ένα ανύποπτο κοριτσάκι.

Blockbuster; Δε νομίζουμε. Κυριλάτο B-movie του 2006; Πολύ πιθανόν. Έχουμε πολλές απαιτήσεις από τον σκηνοθέτη, όχι τόσο γιατί έχει γράψει και το Namgeuk-Ιlgi / Antarctic Journal (2005) όσο γιατί αν σε λένε Μπονγκ και έχεις το κουράγιο να θες να γίνεις διάσημος πρέπει να έχεις πραγματικά πολύ ταλέντο.

Πολλά επίθετα έχουν χρησιμοποιηθεί για να περιγράψουν την 11η Σεπτεμβρίου, αλλά δε νομίζω πως κανένα απ’ αυτά είχε καμιά συγγένεια με τη λέξη ανία. Τώρα, χάρη στον Oliver Stone και το δράμα του για δύο αστυνομικούς που παγιδεύτηκαν κάτω απ’ τα ερείπια ενός εκ των Διδύμων, μπορεί κανείς φαντάζομαι να χρησιμοποιήσει κι αυτήν. Αν και για να είμαστε δίκαιοι, το WTC δεν είναι μια ταινία για τη φρίκη και τον τρόμο που σκόρπισε εκείνη η μέρα στο Manhattan, αλλά για την ελπίδα και τη δύναμη που ξεπήδησαν κάτω απ’ τις στάχτες της. Για το μέγεθος της ανδρείας των ανθρώπων που έσπευσαν να σώσουν τους συμπολίτες τους, το οποίο συγκρίνεται μονάχα με το μέγεθος των μουστακάρων τους. Και για τον ανθρωπισμό των Αμερικάνων που έσπευσαν απ’ τις πόλεις τους στη Νέα Υόρκη για να βοηθήσουν, όπως εκπροσωπούνται απ’ τον ξαναγεννημένο πεζοναύτη Dave Karnes, που αποδίδεται από σεναριογράφο και σκηνοθέτη, ως ιεροκήρυκας John Rambo στα όρια της ψύχωσης. Και εισάγει έτσι ένα camp στοιχείο στην κακοζυγισμένη από άποψη πλοκής και μισοψημένη συναισθηματικά, νέα ταινία του ανθρώπου που έχει αφιερώσει όλη του την καριέρα στο να γυρίζει ενοχλητικές, καυστικές ταινίες, που μακελεύουν το Αμερικάνικο Όνειρο. Η συγκεκριμένη του, βέβαια, έχει μερικές πολύ ωραίες, γλυκά ανατριχιαστικές, στιγμές της πόλης σε σοκ άρνησης, και τις πετάει που και που για να σπάσει τη μονοτονία των βαρετών διαλόγων των εγκλωβισμένων, και του νερουλού μελό των συγγενών τους.

Θα έγραφα ότι ο Stone διάλεξε περίεργη περίοδο να το παίξει απολιτίκ, παρ’ ότι φαντάζομαι ότι θα βρέθηκε μπροστά σε ένα no-win δίλημμα. Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, έχω την υποψία ότι στην πραγματικότητα, αυτό που γύρισε, είναι μια αρρωστημένη παρωδία της ικανότητας του Hollywood να μετατρέπει τις μεγαλύτερες τραγωδίες σε φαύλα εμπορικά μελοδράματα, η μοντυπαϊθονική μεγαλοφυΐα της οποίας, θα μας αποκαλυφθεί σε μερικά χρόνια από τώρα. Το προτιμώ αυτό απ’ το να πιστέψω ότι το μόνο που μπόρεσε να κάνει ο Stone μετά τον Αλέξανδρο (2004), είναι ένα λυπηρό Apollo 13 (1995).

Η νουβέλα του Henry James το Πορτραίτο μιας Κυρίας πήρε σαφώς άλλη μορφή μετά την επέμβαση, το 1996, της Jane Campion. Όχι μόνο επειδή οι κινηματογραφικές μεταφορές οφείλουν να είναι διαφορετικές από το γραπτό πρότυπό τους, αφού η εικόνα έχει διαφορετικούς κανόνες και απαιτήσεις από το λόγο, αλλά και εξαιτίας της ολότελα διαφορετικής ματιάς. H σκηνοθέτρια ζει σε άλλη εποχή και σε διαφορετικά μήκη και πλάτη από τον συγγραφέα και, το πιο σημαντικό, είναι γυναίκα. Συχνά-πυκνά, με εμφανώς φεμινιστικές ιδέες. Να γιατί η ταινία άφησε τον ελαφρά αποστασιοποιημένο περιγραφικό τόνο και διανθίστηκε με αρκετό ψυχαναγκασμό.

Όσο κι αν τώρα οι γυναίκες ζουν και αναπνέουν σχετικά ελεύθερα, την εποχή που περιγράφει ο James και εικονογραφεί η Campion, η πατριαρχία τις εγκλώβιζε στο περιβάλλον της οικογένειας και του σπιτιού. Βλέπουμε τη Nicole Kidman ως.. να ασφυκτιά βλέποντας τη μοίρα που της έμελλε. Και να αντιστέκεται, να ποθεί τον κόσμο εκεί έξω αντί του κλουβιού του γάμου που πλήθος άντρες επέμεναν να της προσφέρουν. Aλλά τελικά να υποκύπτει, και να περνάει τα πάνδεινα --μέχρι και μια σύγκριση με τον Εσταυρωμένο αποτόλμησε η Campion σε μια σκηνή.

Αυτή η καταπίεση και ο περιορισμός σκιαγραφούνται όχι πάντα με δράση, με λόγια, με διάλογους, αλλά με απλές λεπτομέρειες στη mise en scene. Που περνούν συνεχώς ένα και ταυτό μήνυμα: να, μια γυναίκα που δεν είναι ελεύθερη, μια γυναίκα μικρή και ασήμαντη εξαιτίας των κοινωνικών συμβάσεων. Ένας κορσές κρεμασμένος στην πόρτα, αμέτρητα ημίψηλα καπέλα, καδράρισμα της ηρωίδας πίσω από σίδερα και σκιές που θυμίζουν φυλακή. Βόλτα κάτω από πανύψηλα απειλητικά δέντρα που τονίζουν την αδυναμία της. Το πιο εύγλωττο, ήρθε ήδη στην αρχή ως εξάγγελος κακών: η απουσία της πρωταγωνίστριας διευκόλυνε και δεν εμπόδισε την αναφορά στα δεινά της. Μια μύγα παγιδευμένη κάτω από ένα νεροπότηρο τόνισε μοναδικά και σιωπηλά την θλιβερή της μοίρα.

Μετρώντας τις βδομάδες μέχρι το ραντεβού της Θεσσαλονίκης, συνεχίζουμε να τρέχουμε πέρα-δώθε στην Αθήνα, με το δεύτερο μεγάλο φεστιβάλ της πόλης (ημερολογιακά, αλλά πρώτο στις καρδιές μας ηλικιακά, για να μην παρεξηγιόμαστε). Το 19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της Ελευθεροτυπίας --που φέτος θα παίξει στο δίπολο Ιντεάλ - Τριανόν-- ξεκινά τις προβολές του αυτήν την Τετάρτη, και πριν μερικές ώρες εμφανίστηκε και το πρόγραμμα στο δίκτυο.

Τα τελευταία χρόνια, με τα γαλλόφωνα, γερμανόφωνα και μπουκαλόφωνα φεστιβάλ να πετάγονται το ένα μετά το άλλο στην πρωτεύουσα, το Ευρωπαϊκό Πανόραμα δεν έχει πολλά περιθώρια να μας μπουκώσει με ευρωπαϊκές πρεμιέρες. Οπότε εμπλουτίζει τους ευρωπαϊκούς τίτλους με μερικούς σουσουριάρικους αμερικανικούς. Έτσι, σε ένα déjà vu με την 17η διοργάνωση, το φεστιβάλ ανοίγει (επίσημα) με τον καινούριο Παναγιωτόπουλο, το musical Πεθαίνοντας στην Αθήνα, και κλείνει με τον καινούριο Woody Allen, την κωμωδία Scoop. Και στο ενδιάμεσο, αφού έχει πρώτα ξανανοίξει (ανεπίσημα) στις 11 του μήνα, με το αμερικάνικο World Trade Center, σου ρίχνει βρετανικό The Wind that Shakes the Barley, αμερικάνικο All the King’s Men, ολλανδικό Black Book, και αμερικάνικο The Illusionist, στους τίτλους των πιο μεγάλων πρεμιέρων. Και σε όλα αυτά βέβαια, βασιλεύει o "Καζακστανός" Borat, του Sacha Baron Cohen, που έχει αναστατώσει ολόκληρη τη βορειοαμερική, και έρχεται πια στα μέρη μας ως «η πιο αστεία κωμωδία που είδατε ποτέ».

Η καρδιά του προγράμματος όμως, είναι τα αφιερώματα, με τα οποία ο διευθυντής, Ν. Φ. Μικελίδης, μπορεί να περηφανεύεται ότι ιδρύει κάθε χρόνο ένα ολιγοήμερο νυχτερινό σχολειό για σινεφίλ. Renoir, Bunuel, Cocteau και άλλα βαρύγδουπα ονόματα θα φέρουν πολλά μάλλινα κασκόλ και κοκάλινα γυαλιά στα ταμεία για το αφιέρωμα στους ανατρεπτικούς δημιουργούς, και δίπλα τους οι πιο αναρχοαυτόνομοι θα μαζεύουν τα σάλια τους για τις επτά ταινίες του (μη ευρωπαίου) Peckinpah και το αφιέρωμα με τις συλλεκτικότατες ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όπως το Soylent Green (1973), το Fahrenheit 451 (1966), και το Planet of the Apes (1968). Ενώ βέβαια, το ενδιαφέρον τους έχουν και οι ταινίες του διαγωνιστικού, που θα διεκδικήσουν το βραβείο του φεστιβάλ, καθώς και ένα βραβείο FIPRESCI.

Και επειδή με τις Νύχτες Πρεμιέρας, μας είδες πόσο μας αρέσουν τα φεστιβάλια, θα 'σαι πάλι εδώ, για να δεις τι να πας να δεις, πριν πας να το δεις βέβαια.

Το Μάρτιο του 2003 οι Dixie Chicks, απ' το Ντάλας του Τέξας, κορυφώναν τη δεκαπεντάχρονη καριέρα τους. Μετά από δυο πολυπλατινένια country albums, το ανεξάρτητο και αντι-εμπορικό Home τους είχε σπρώξει 6 εκατομμύρια CD απ' τα ράφια και σκουπίσει τα Grammy. Και έβγαζε κομμάτια που μπαίναν σε όλα τα ραδιόφωνα, όλα τα σπίτια, και το mainstream τοπ-10 του Billboard.

Στις 10 του μήνα, και δέκα μέρες πριν την αμερικάνικη εισβολή στο Ιράκ, βρέθηκαν να παίζουν στο Λονδίνο, στο πρόγραμμα της πολύ μετρημένα βαφτισμένης "Top of the World" περιοδείας τους. Οι τρεις επαρχιωτοπούλες βλέπεις δεν είχαν ποτέ πρόβλημα στα λόγια, ούτε τραγουδώντας για ιστορίες γυναικείας εκδίκησης με οργανωμένα ξεπορτίσματα ή.. δολοφονίες, ούτε για τα ξεπουλημένα ραδιόφωνα που δε τις παίζαν (τις ιστορίες τις βγαλμένες από το πόνο του απλού λαού). Οπότε φυσιολογικά, αφού ήταν εποχή που άμα θυμάσαι όποιος περνούσε απ' την Ευρώπη το 'παιζε Ευρωπαίος, εκείνο το βράδυ η Natalie Maines (φροντγούμαν από το '95 του συγκροτήματος που πυρήνας του είναι οι αδερφές Erwin) δε κρατήθηκε και το ξεστόμισε:

Just so you know..
we're ashamed the President of the United States is from Texas.

Ακολούθησαν τα γνωστά στη χώρα της ελεύθερης έκφρασης: άγριο βρισίδι, θανατικές απειλές, απαγορεύσεις, μποϊκοτάζ, δημόσιες ομαδικές απανθρακώσεις των CD, κτλ. Οι Dixie Sluts όπως ήταν πια γνωστές, αφού προσπάθησαν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και ζήτησαν δημόσια συγγνώμη, το πήραν απόφαση. Ξαναγύρισαν στην αρχική τους θέση, για να κρατήσουν κάποιους από τους υπόλοιπους που δε τις φτύσαν για τις δηλώσεις μετανοίας. Και είναι πια μικρές στην Αμερική και τεράστιες στη σατανική χώρα στα βόρεια σύνορά της και υπεύθυνη για όλα τα περίεργα και τα δεινά της. Τον Καναδά.

Σημείωσε ότι το ντοκιμαντέρ ήταν το τρίτο πιο δημοφιλές φιλμ φέτος στο Τορόντο, γυρισμένο απ' την ήδη δυο φορές βραβευμένη και σεσημασμένη Δημοκρατική Barbara Kopple, και σχεδόν σίγουρα ένας από τους λόγους που οι Weinsteins θα φορέσουν και πάλι τα σμόκιν τους στη βραδυά απονομής των Oscar (ο άλλος λέγεται Bobby (2006)).

Απ' την εποχή που το κωλαράκι της πρωταγωνίστησε στο Lost in Translation (2003) η μικρή Σκάρλετ πρωταγωνιστεί στα υγρά όνειρα του πλανήτη. Που εδώ και κάτι βδομάδες έκανε ότι δεν ήξερε ποια θα είναι η πιο σέξι γυναίκα του Esquire φέτος. Αλλά την επίσημη ανακοίνωση και το σέξι εξώφυλλο του περιοδικού, φαίνεται να πατάει στα τέσσερα το τεύχος Οκτωβρίου του Flaunt, με τη σαδομαζοχιστικούλα φωτογράφιση της Dita (στην αγκαλιά και) στα πόδια της καμπυλωτούλας ξανθιάς. Που από τότε που την αφήσαμε να πλατσουρίζει με μπικίνι, έριξε πετρέλαιο κι έβαλε φωτιά στα βενετσιάνικα κανάλια και το Λίντο με τη Μαύρη Ντάλια (2006) που παίζει κι εδώ απ' τη Πέμπτη. Και σφραγίστηκε δεμένη σε κλουβιά με νερό για το The Prestige (2006) που ανοίγει στην Αμερική σε δυο βδομάδες.
Ολόκληρη η φωτογράφιση και το αφιέρωμα του Flaunt στο Scarlett-Fan.com.

The Office reads Esquire: Στο τεύχος Σεπτεμβρίου του Esquire η Jenna Fischer, η ρεσεψιονίστρια Pam και πιο μακροχρόνια αρραβωνιασμένη (και πιο σύντομα παντρεμένη) του The Office US, έγραψε ένα αρθράκι για επιμόρφωση του αρσενικού πληθυσμού στο εύκολο πήδημα του υπολοίπου. Κάποιος απ' το.. προσωπικό, o γνωστός στο σπίτι του Preston Conner, είχε την ιδέα και το κινητό να βάλει όλους του αντρικού cast & crew της σειράς να αποστηθίσουν τις δέκα εντολές. Το πρώτο phonisode του πιο σχεδόν γραφείου ήταν γεγονός.

Τα webisodes του καλοκαιριού είναι ακόμα online. Ο οπερατέρ στις υπόλοιπες σκηνές είναι μάλλον ο τύπος με το καπέλο. Την είδηση μας σφύριξε ο Gawker.