Όπως μας ενημέρωσε προσωπικά με e-mail τα ξημερώματα ο Υιός της Σαϊεντολογίας, απο-καλούμενος από τους θνητούς Tom Cruise, το νέο του θαύμα μετά την άμωμο σύλληψη της Suri θα είναι η ανάσταση της, μητρός του Rocky Balboa, United Artists.

Το τέκνο του οργασμού των Charles Chaplin, Douglas Fairbanks, Mary Pickford, και D. W. Griffith από το 1919, είχε περιπέσει σε κατάσταση νεκροφάνειας από το 1980 όταν και θέλησε να ανοίξει την Πύλη του Ουρανού υπό τις οδηγίες του Michael Cimino. Στη νέα χιλιετία τελούνταν περιφορές του σκεύους της για την ενίσχυση του καλλιτεχνικού ναού της MGM. Αλλά και ο ίδιος ο Υιός είχε πέσει στη δυσμένεια του Sumner Redstone, πατρός της Viacom και της Paramount. Εξαιτίας των φθίνοντων λατρευτικών εκδηλώσεων (στο πρόσωπο του Υιού) του γυναικείου ποιμνίου και ιδιαίτερα της συζύγου του, όπως αποκάλυψε (ο πατήρ) πρόσφατα.

Στο θαύμα θα συντελέσει και η ατζέντης, παραγωγός και προφήτης του Υιού, Paula Wagner. Ο David Copperfield δεν έχει προβεί σε σχόλια ακόμη.

Μια σεξοθεραπεύτρια ονόματι Σοφία, ψάχνει τον οργασμό που δεν γνώρισε ποτέ, κι ένα ζευγάρι-πελάτες της, της προτείνουν να ρίξει μια ματιά στο Shortbus. Που είναι ένας χώρος κάπου στη Νέα Υόρκη, σα μεγάλο dark room, αλλά με ανοιχτούς ορίζοντες και αναμμένα φώτα. «Σαν τα 60’s, αλλά με λιγότερη ελπίδα».
Η οποία έλλειψη ελπίδας, είναι σε μεγάλο βαθμό η καρδιά του φιλμ, και πηγάζει από την κοινή και διαδεδομένη πια αλήθεια, ότι το σεξ δεν συνεπάγεται οικειότητα. Ακόμα κι αν το κάνεις με μόνιμο παρτενέρ. Και κάπως έτσι, η οικειότητα, που απαιτεί συμβατότητα στο εγκεφαλικό πήδημα πριν το σαρκικό, αρχίζει σιγά-σιγά στη μεταμετροεποχή μας να διαγράφεται ως η κύρια πηγή εκείνου του καταραμένου είδους στην άλλη άκρη του κρεβατιού. Του σκιώδους, ενοχικού και ενοχοποιημένου ανοργασμικού άντρα. Και έρχεται βέβαια να αντικαταστήσει τον οργασμό, ως το πραγματικό τελικό έπαθλο στο ταξίδι προς τη σοφία της Σοφίας.

Βέβαια όλοι ξέρουμε πως για το παλάτι της σοφίας, ο πιο γρήγορος δρόμος είναι αυτός της υπερβολής, αλλά κι ο πιο επικίνδυνος επίσης. Γι’ αυτό, οι τολμηροί ταξιδιώτες του shortbus, καμιά φορά ξεστρατίζουν. Βλέπουν σαν αυτοσκοπό τις δοκιμές των ορίων της σεξουαλικότητας τους, και χάνονται σε επαναλαμβανόμενους αυτοκαταστροφικούς κύκλους, γεμίζοντας το σύμπαν τους με αυτή τη θλίψη της μη αυτοανακάλυψης, με την οποία ο Mitchell είχε ποτίσει και το Hedwig and the Angry Inch (2001). Αλλά πιο αισιόδοξος και πιο παιχνιδιάρης αυτή τη φορά, δεν αφήνει ούτε τους θεατές, ούτε τους ήρωές του να υποφέρουν για πολύ. Τους πρώτους, τσιμπώντας τους κάθε τόσο με τσουχτερές χιουμοριστικές βελονιές. Τους δεύτερους, τυλίγοντάς τους σε ένα σουρεαλιστικό πέπλο που τους ανυψώνει από την επίγεια θνησιμότητά τους (και τη συμβατική αντιμετώπισή τους ως απλά προϊόντα μιας αλλόκοτης, αλλά προχωρημένης μυθοπλασίας), για να τους φυλακίσει σε μια ευδαιμονική ατέρμονη παρτούζα στο οργασμικά αισιόδοξο φινάλε του.

Ένα σπονδυλωτό τριών ιστοριών, συμπληρώνει την άτυπη τριλογία του Inaritu από αλληλοσυνδεόμενα τρίπτυχα. Ένας Ασιάτης πουλάει το τουφέκι του σε έναν βοσκό στο Μαρόκο, ο οποίος το πουλάει σε έναν φίλο του, που το δίνει στα παιδιά του για να σκοτώνουν λύκους, αλλά τα πιτσιρίκια το στρέφουν έναντι τουριστικού λεωφορείου και πετυχαίνουν τη γυναίκα του Brad Pitt, του οποίου τα παιδιά μετατρέπονται σε λαθρομετανάστες χάρη στην γκουβερνάντα τους που πρέπει να πάει σ’ ένα γάμο. Και βέβαια, κανείς τους δεν έχει ιδέα για όλα αυτά.
Εγώ πάντως έχω ένα θέμα με τον Inaritu. Ενώ οι ταινίες του ξεκινάνε ορμητικές, με οπτικό στυλ που μου ανοίγει τον αμφιβληστροειδή και ιντριγκάρει το συναίσθημα, κάπου προς τη μέση τον χάνω. Ή με χάνει. Οι ιστορίες του φαίνονται να προχωράνε σχεδόν σημειωτόν, κι οι χαρακτήρες του ελάχιστα πιο γνώριμοι απ’ όσο όταν άρχισε η ταινία. Κι αυτό το θεματάκι, το βρήκα ακόμα πιο μεγεθυμένο στο Babel, που σε αντίθεση με το Amores Perros (2000) και το 21 Grams (2003), δεν έχει και καμιά ίντριγκα στην πλοκή.

Έχει βέβαια μπόλικη συναισθηματική φόρτιση, που καμιά φορά σε αγγίζει κιόλας. Έχει πολλούς καλούς ηθοποιούς, οι οποίοι --με την εξαίρεση της Koji Yakusho Rinko Kikuchi-- δεν προλαβαίνουν να ξεδιπλώσουν πολύ χαρακτήρα. Κι έχει και εξαιρετική φωτογραφία, πιο φωτεινή και πιο πλούσια σε παλέτα απ’ τις προηγούμενες δυο ταινίες του, η οποία καταφέρνει με εξαιρετικό τρόπο να τονίσει διακριτικά την απόσταση, αλλά και την κοινή βάση των ιστοριών του. Αλλά έχει αυτό το πρόβλημα του ρυθμού, και δεν ξέρω αν φταίει ο Inaritu που η ταινία μοιάζει σα να πέταγε σκηνές στην τύχη πάνω στη μονταζιέρα, ή ο Arriaga που του μπερδεύει τις σελίδες πριν του δώσει το σενάριο. Εγώ πάντως ποντάρω στο δεύτερο, γιατί το ίδιο χασμουρητό έριξα και στις Τρεις Ταφές του Μελκιάδες Εστράδα (2005). Το οποίο βέβαια “όλοι λάτρεψαν”, όπως λάτρεψαν και τα 21 Γραμμάρια, κι όπως πολύ πιθανότατα θα λατρέψουν κι ετούτο. Κι όταν τους ρωτάω γιατί, ανοιγοκλείνουν το στόμα τους, αλλά δεν καταλαβαίνω τι βγαίνει απο μέσα. Γιατί η μεγαλύτερη Βαβέλ, είναι αυτή με τους ανθρώπους που μιλάς την ίδια γλώσσα.

Ο Ανδρέας μαθαίνει ότι πεθαίνει από λευχαιμία και αποφασίζει να πει αλήθειες στις τρεις γυναίκες της ζωής του (την επίσημη και τις άλλες). Αυτές γνωρίζονται, μιλάνε και αποφασίζουν να τον φροντίσουν μέχρι το τέλος. Μέχρι, όμως, αυτό να έρθει, μην περιμένεις κλάματα και δράματα. Ο απολογισμός γίνεται γλυκά, όμορφα και χιουμοριστικά χωρίς τυμπανοκρουσίες. Κάπως σαν την κανονική ζωή, αλλά με το iPod σε ανοιχτή ακρόαση.Δύο πράγματα μπορούν να σε κάνουν να σκιαχτείς στο άκουσμα της νέας ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου: ο τίτλος που φαίνεται βαρύς κι ασήκωτος κι ο χαρακτηρισμός «μιούζικαλ». Εμένα ομολογώ με τρόμαξε λίγο και το «μουγκό» τρέιλερ, αλλά αυτό λίγοι θα το δουν και λιγότεροι θα του δώσουν σημασία. Στην πραγματικότητα, τα φαινόμενα απατούν και οι φόβοι είναι αβάσιμοι γιατί το Πεθαίνοντας στην Αθήνα μπορεί να μιλάει ακριβώς γι’αυτό --έναν άντρα που πεθαίνει, στην Αθήνα-- αλλά το κάνει με τον πιο ανάλαφρο τρόπο. Ίσως γιατί στη μέση είναι και οι γκόμενες, οι πρώην κι οι επόμενες...

Το μιούζικαλ αυτό είναι ιδιότυπο: οι ρυθμοί είναι χαλαροί (ως και υπερβολικά μακρόσυρτοι για ορισμένους) ενώ η δράση δεν προχωράει μέσα από τη μουσική και το χορό. Τα χορευτικά λειτουργούν περισσότερο εμβόλιμα –κάπως σαν τα χορικά στις αρχαίες τραγωδίες, συνοδεύουν και σχολιάζουν τα συναισθήματα των ηρώων. Μερικά μπορεί να μοιάζουν και ελαφρώς ξεκρέμαστα (must η σέξι νοσοκόμα της Φαίης Ξυλά) αλλά η υπογραφή του Σταμάτη Κραουνάκη στη μουσική και τα τραγούδια μάλλον εξασφαλίζει πως δεν θα υπάρξουν πολλά παράπονα. Πέρα από αυτό το δεδομένο ατού, έρχεται και η ερμηνεία-έκπληξη της Βίκυς Παπαδοπούλου, που προστίθεται σε ένα έτσι κι αλλιώς τηλεοπτικό εντυπωσιακό cast. Άσε που το φιλί της με τη Μαρία Σολωμού, είναι αυτό που ξαποστέλνει τον πρωταγωνιστή (μαζί με μπόλικους θεατές) για να δώσουν στον Παναγιωτόπουλο την ευκαιρία να στήσει την ιδανική κηδεία με τρεις πανέμορφες γυναίκες να χαϊδεύουν τα πλήκτρα ισάριθμων επιβλητικών πιάνων.

Ένας από τους δέκα τρόπους να ξεχωρίσεις μια αδιάφορη ταινία (καμιά πενηνταριά από τους οποίους ξέρεις ήδη, αλλά συνέχισε να μας διαβάζεις να μάθεις κι άλλους) είναι όταν είναι καρατίστικη και ξεκινάει από το τέλος, με το κοινό να παραληρεί και τον Τζετ Λι να ξεφτιλίζει στην αρένα τον ένα δυτικόφερτο μετά τον άλλο. Καταλαβαίνεις με τη μία ότι σε περιμένει καμιά ώρα φιλμ όπου ο πρωταγωνιστής στη καλύτερη θα χρησιμοποιεί ξυλάκια για να αντιμετωπίσει μια κούπα ρύζι.
Το αξιοπερίεργο είναι ότι το δεύτερο πιο αγαπημένο σενάριο των πολεμικών τεχνών, η ιστορία ταπεινού ξεκινήματος, έπαρσης, πτώσης και λύτρωσης (που τρώει συνήθως τη σκόνη του αδικημένου που προπονείται προπονείται και τελικά σπάει τα κόκαλα όλων), είναι αυτή τη φορά αληθινή. Όσο μπορεί να 'ναι δηλαδή ένας μύθος που διογκώσαν δισεκατομμύρια Κινέζοι από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Χούο Γουανγία (霍元甲 στη χώρα του) έγινε πρωταθλητής και δάσκαλος του Γούσου, και τους έκανε εθνικά υπερήφανους προσκαλώντας ξένους να τους δείξει πως το κουνάνε το σπαθί και πως το σπρώχνουν το κοντάρι. Στο δρόμο, όπως είπαμε, είχε περάσει και χαρές και τραγωδίες που ο Τζετ Λι αντιμετωπίζει με το γνωστό εύρος συναισθημάτων των γνωστών ξυλακίων απέναντι σε ρύζι. Εύρος συναισθημάτων που χειρίζεται άνετα ο Ρόνι Γου με την εμπειρία σκηνοθεσίας του Τσάκι στη Νύφη του (1998), και του Φρέντι ενάντια στον Τζέισον (2003).

Βέβαια ο 42χρονος πρωταγωνιστής, στη τελευταία του ταινία τέτοιου είδους όπως δηλώνει, παραμένει πρωταθλητής στη δράση που χορογραφεί ο κολλητός του Γουέν Γουπίνγκ των Μάτριξ και των Κιλ Μπιλ.

Θρυλικός κολυμβητής διασώστης της Αμερικάνικης Ακτοφυλακής, έρχεται αντιμέτωπος με τη ρυτιδιασμένη του μούρη, όταν ένα ατύχημα του κοστίζει την ομάδα του και τη συναισθηματική του ισορροπία. Μέχρι να ξαναβρεί τον εαυτό του, αναλαμβάνει θέση εκπαιδευτή, όπου και εντοπίζει νέο, υποσχόμενο, αλλά άγουρο ταλέντο, το οποίο με φαντασία, υπομονή, και κέφι, κέφι, κέφι, μετατρέπει σε διάδοχό του. Το ’χεις ξαναδεί. Το ξέρεις. Το εμπιστεύεσαι;
Αυτή τη δύσκολη περίοδο για τα αμερικάνικα στρατά, επόμενο σώμα στη λίστα των κινηματογραφικά τιμούμενων, η Ακτοφυλακή. Η οποία, όπως φροντίζουν με κάθε ευκαιρία και κάτι παραπάνω να μας διαβεβαιώνουν οι δημιουργοί, έσωσε πολύ κόσμο στην καταστροφή του τυφώνα Κατρίνα. Και εδώ προσπαθεί να "σώσει" και την καριέρα του Kevin Costner. Η οποία προσπαθεί να σωθεί εδώ και καμιά δεκαπενταετία. Οπότε νομίζω είναι πια ασφαλές να πούμε ότι απλώς είναι νεκροζώντανη, και επιστρέφει κάθε τόσο να μας θυμίσει το φόβο του θανάτου, υπογραμμίζοντας το μάταιο των Όσκαρ.

Αλλά άσ’ τα αυτά, οι νεκροί με τους νεκρούς, κι οι ζωντανοί με τον Ashton Kutcher, ο οποίος κρατάει τον παλμό της ταινίας να χτυπάει, επιδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι εκτός από ωραία φάτσα, έχει και δείγματα αυτοφυούς κωμικού ταλέντου. Τα οποία θα πρέπει κάποια στιγμή να εξερευνήσει και να μας πει τι βρήκε. Γιατί αν συνεχίσει να ψάχνει το δραματικό του σε υπερμήκεις ταινίες με ανύπαρκτους χαρακτήρες, κακοστημένη κι επαναλαμβανόμενη πλοκή, καρικατούρα δραματουργίας κι απανωτά φινάλε, δεν τον σώζουν όχι Ακτοφύλακες, ούτε ο Bobby Kennedy ο ίδιος.

Στο ερειπωμένο Σκιντ Ρόου του Λος Άντζελες ο Σίμουρ τα φέρνει βόλτα δουλεύοντας σε ένα ανθοπωλείο. Όταν τα ξαναματακάνει μαντάρα στο ντελίβερι σε ένα οδοντίατρο και τ' αφεντικό τον διώχνει, του λέει για ένα εξωπραγματικό φυτό που καλλιεργεί. Την Όντρεϊ Τζούνιορ που κατά.. σύμπτωση έχει το ίδιο όνομα με τη γκομενίτσα που δουλεύει μαζί του. Και μια ακόρεστη δίψα για αίμα που κατά σύμπτωση ανακαλύπτει στο πότισμα.

Γυρισμένο τις τρεις τελευταίες μέρες του 1959, για να προλάβει την αλλαγή της νομοθεσίας που έδινε.. δικαιώματα στους ηθοποιούς, το Μαγαζάκι του Τρόμου του Ρότζερ Κόρμαν έγινε γρήγορα από τα πιο καλτ μπι-μούβις της νέας δεκαετίας. Η προσαρμογή του Φάουστ σε μέτρα μαύρης κωμωδίας με κεντρικό ήρωα μια ντελιριακή ομιλούσα ανθρωποφάγα λαχανο-αγκινάρα έγινε θρύλος, προσαρμοσμένη με τη σειρά της σε μιούζικαλ του (οφ) Μπρόντγουεϊ το '82, προσαρμοσμένο με τη σειρά του σε ταινία το '86. Και από τη προηγούμενη βδομάδα, προσαρμοσμένο στην ελληνική θεατρική σκηνή από την Αγγελική Ανδρίτσου και τη Θέμιδα Μαρσέλου, παίζει στην Κιβωτό.

Το καλύτερο της επίσημης πρεμιέρας του Σαββάτου ήταν τα χάμπουργκερ και τα χοτ ντογκ που μοιράζονταν απέξω μετά. Αλλά επειδή δύσκολα θα τα ξαναπετύχεις, πιάσε εντελώς μπροστά και δεξιά όπως βλέπεις τη σκηνή και σε κάποια φάση θα βγούν από πάνω σου να τραγουδάνε τρεις δροσερές κοντούλες γυμνασμένες πιτσιρίκες με ξανθιές περούκες και άσπρες τουαλέτες σχιστές μέχρι πάνω. Και την υπόλοιπη ώρα εκεί γύρω θα συχνάζουν με πλισέ φουστίτσες και αθλητικά. Και θα κουνιούνται συνέχεια σε χορογραφίες ροκενρόλ στυλ φίφτις που καμία σχέση δεν έχουν με τις ψιλο-σόουλ κινήσεις από τη (μαύρη συν τοις άλλοις) τριπλέτα του κινηματογραφικού μιούζικαλ. Το ίδιο παράταιρα και εντυπωσιακά είναι και τα σκηνικά που παραπέμπουν σε Νέα Υόρκη (αν θυμάμαι καλά στο βάθος βλέπεις το Εμπάιαρ Στέιτ) και τα κουστούμια που παραπέμπουν σε ότι να 'ναι. Ενώ το μεγαλύτερο ψητό είναι η Όντρεϊ Βου που δε πλησιάζει βέβαια την Όντρεϊ Του του Φρανκ Οζ (με καμια 40αριά άτομα να τη κουνάνε) αλλά παραδίνει μαθήματα τόσο στη πρωτότυπη Τζούνιορ όσο και σε κάτι καχεχτικές πρασινάδες άλλων ανεβασμάτων (στο εξωτερικό φυσικά). Το τέλος δεν έχει το χάπι έντιν που πρόσθεσε το κινηματογραφικό μιούζικαλ ενώ η μέση έχει τον απίθανο μαζοχιστή πελάτη του οδοντίατρου, ρόλο που έπαιξε ο παγκοσμίως άγνωστος τότε Τζακ Νίκολσον, έκοψε το σανιδωτό μιούζικαλ, ξαναπρόσθεσε το πανίσιο, και ερμηνεύει εδώ με μεγάλη διάθεση ο Θανάσης Αλευράς που τυγχάνει φίλος της ξαδέρφης μου. Την ίδια διάθεση έχει και όλο το, νεανικό κυρίως καστ, και στη περνάει να τη πάρεις μαζί σου φεύγοντας. Και όλο και κάνα βρώμικο θα βρεις στο Γκάζι να τη συνοδεύσεις.