Η πρώτη από τη τριάδα των ταινιών που γυρνάει ο David Fincher για τη Paramount βασίστηκε λέει στα βιβλία του Robert Graysmith για τον Ζωδιακό Δολοφόνο, που έστελνε κρυπτογράμματα στις εφημερίδες, όταν δε.. σκότωνε την ώρα του διαφορετικά, στα τέλη του '60. Οι άλλες δυο που ακολουθούν είναι το Torso (2007) με παρόμοιο θέμα και η Curious Case of Benjamin Button (2008) βασισμένη στο σύντομο διήγημα του Frances Scott Fitzgerald για κάποιον που γερνάει ανάποδα. Για την ώρα, λίγο ανάποδα ξεκινάει το πρώτο trailer της όλης ιστορίας, με τον σκηνοθέτη να αναφέρεται σαν ο υπογράφοντας το Se7en (1995) και το.. Panic Room (2002).

Τι απ τα δυο βλέπει να προκύπτει το Zodiac (2007) μας λέει, σαν πιο ειδικός, ο φίλος μας ο pdfincher (απλή συνωνυμία):

Υποθέτω (με ..διακριτική βεβαιότητα) πως η αναφορά στο Se7en ήταν έτσι κι αλλιώς αναμενόμενη. Είναι τόσο παγιωμένος ο συνειρμός του ονόματος του Fincher με την ταινία που ακόμα και κωμωδία να έφτιαχνε, στο τρέηλερ θα γράφανε πως την έκανε "ο δημιουργός του Se7en". Από την άλλη, με το Panic Room (αυτο)λανσαρίστηκε (και σχεδόν όχι άδικα) ως ο σκηνοθέτης που μπορεί να χτίσει με - μια σχεδόν βλάσφημα - χιτσκοκική άνεση ατμόσφαιρα.. εκκρεμότητας (κοινώς σασπένς) κινώντας μόνο την κάμερα μέσα σε ένα δωμάτιο δύο επί δύο – ακόμα κι όταν δεν του δίνει το σενάριο κίνητρα γι’αυτό. Οπότε δικαιούται θαρρώ να το αναφέρει στο.. βιογραφικό του.

Για το Fight Club δεν το συζητάω – είναι ένας μοναχικός καβαλάρης στη φιλμογραφία του Fincher. Τόσο μηδενιστική μάλιστα που μετά από αυτήν θα περίμενε κανείς ή να μην ξανακάνει ταινία (από συνεπή μηδενισμό) ή να πνιγεί στην "συμβατικότητα" (προσφέροντας απλόχερα το κίνητρο για την περιχαράκωση που τελικά είδαμε). Όταν λοιπόν μια ταινία οι ίδιοι οι διανομείς την προωθούν χρησιμοποιώντας τις υβριστικές ατάκες που έγραψαν οι κριτικοί γι’αυτήν κι όταν οι ίδιοι οι οπαδοί (και θέλω να πιστεύω και ο ίδιος ο Fincher – αν όχι η ίδια η ιστορία) την έχουν από νωρίς περιχαρακώσει, θα ήταν μάλλον αντιφατικό και ανίερο (αλλά κυρίως αποπροσανατολιστικό, συνεπώς και αντιεμπορικό) να παραπέμπεις σ’αυτήν μέσω του τρέηλερ μιας εντελώς άλλης, "συμβατικής" ταινίας. Η οποία ναι μεν φαίνεται να διαθέτει μια έντονη μυρωδιά από Se7en, δε φαίνεται να μιμείται ωστόσο τη βρωμιά του.

ΥΓ: Ή μπορεί απλά εγώ να σολάρω επειδή κατά βάθος τον ζηλεύω θανάσιμα.

Στην Αμερική και στη Βρετανία (λιγότερο) οι κινηματογραφικές ταινίες θεωρούνται προϊόν ανώτερο τηλεοπτικής προβολής (κατά συρροή). Το κενό που αφήνουν στο πρόγραμμα καλύπτουν παραγωγές σε όλα φτηνές, με θεματολογία που συχνά πυκνά πιάνει "αληθινές ιστορίες". Στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού προτιμάνε αυτές που 'χουν παίξει ήδη στη τιβί στη πρωτότυπη εκδοχή τους, ενώ στη προσταδώ αναφορά είναι τα ταμπλόιντ.
Μια παραγωγή επιπέδου ταμπλοειδούς τηλεταινίας είναι και η αγγλική Βασίλισσα (2006) με θέμα τη μεγαλύτερη φυλλαδο-ιστορία των 90s, αυτή του θανάτου και της κηδείας της πρώην πριγκίπισσας Diana. Με αλατοπίπερο που γίνεται.. γεύμα, αφού τα υπόλοιπα τα εξάντλησαν άλλες προσπάθειες ίσης καλλιτεχνικής αξίας, τη συμμετοχή του οίκου των Windsor στο πένθος. Το σενάριο, που μπορεί να 'χει όσες ελευθερίες θέλει περιγράφοντας παρασκηνιακά γεγονότα, εξαντλείται από τη μια σε εξυπνάδες με προφανή στόχο να κάνει συμπαθείς, στην αντιπαράθεσή τους, και τους δυό του πρωταγωνιστικού ζεύγους πρωθυπουργός - βασίλισσα. Και από την άλλη σε βαρύγδουπες δηλώσεις ικανοτήτων --"ξέρεις υπηρέτη μου που σ' έχω ογδόντα χρόνια, στον πόλεμο ήμουνα μηχανικός". "ναι κυρία, το διάβασα στη news of the world".-- με προφανέστερο στόχο να αντιγράψουν τη πιο εύκολη σκιαγράφηση χαρακτήρα στο βιβλίο με τις βασικές οδηγίες για φιλόδοξους συγγραφείς σαπουνόπερας. Η σκηνοθεσία που δε μπορεί να 'χει καμιά ελευθερία με προϋπολογισμό ανίκανο να καλύψει κανά τσεμπέρι της προκοπής για τη Mirren, αυτοπεριορίζεται ακόμα περισσότερο, στη μαζική αναπαραγωγή των πιο χιλιοπαιγμένων πλάνων αρχείου, στο στήσιμο καθ' υπόδειξη σκηνών που οδηγούν στα προηγούμενα (στήνω την άλλη εδώ όπως μου λένε και κοίτα τσουπ βγαίνει όπως βγήκε στο γυαλί), και στην έντεχνη τοποθέτηση σέλινων και πράσων στα πλάνα για να φαίνονται λίγο ακριβά τα παλτά της Dame Helen. Ή μπορεί να θέλει να δείξει κοινή θνητή τη μοναρχίδα και να μη το 'πιασα.

Το ότι μια τέτοια παραγωγή εντυπωσιάζει ανεξαίρετα τους κριτικούς όπου προβάλλεται, εγώ μόνο σα το μεγαλύτερο μνημείο του πόσο δημοφιλής παραμένει η απούσα της ιστορίας μπορώ να το εξηγήσω. Ή μπορεί και να 'ναι η μεγαλύτερη ροχάλα στα μούτρα όλων των ενδιαφερόμενων και να μη το 'πιασα.

*Η ταινία ανοίγει σήμερα στις 21:30 στο Ολύμπιον το 47ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Πράκτορας της MI6 αποκτά την ταυτότητα του 007 και ξεκινά για την πρώτη του αποστολή: να εντοπίσει και να προσάγει στις υπηρεσίες της Αυτού Μεγαλειότητας, τον Le Chiffre, έναν Αλβανό τραπεζίτη – χρηματιστή κακοποιών, που κρύβει στο πειραγμένο μυαλό του, ένα κάρο ανεκτίμητα μυστικά για την παγκόσμια τρομοκρατία.
Ο πράκτορας, φυσικά, λέγεται Bond James Bond, αλλά αυτή του η κινηματογραφική έξοδος είναι τόσο πίσω στο χρόνο, που δεν ξέρει καν πώς πίνει το Martini του. Άσε που δεν ξέρει ότι στα υπόγεια της MI6 υπάρχει ένας τυπάκος που περνάει τις μέρες του φτιάχνοντας απίθανες γκατζετιές, όπως στυλό-τανκ και μαστίχες-αερόστατα. Πατώντας reboot στο ασθμαίνον franchise, η EON το απαλλάσσει από διάφορα προβλήματα, ένα απ’ τα οποία αυτή η μανιώδης προσήλωση στις τεχνολογικές μπούρδες --χωρίς να ξεχνάει βέβαια ότι μέγας χορηγός είναι η SONY. Ένα άλλο, η κοσμοπολίτικη αύρα του πράκτορα, ο οποίος εδώ, είναι, πολύ απλά, άγριος καλοκουρδισμένος εκτελεστής που προτιμά να χρησιμοποιεί τα δόντια και τα νύχια του, απ’ τις μπερέτες, τα καλάσνικοφ και τα χαπάκια. Ο Daniel Craig, σε μια θριαμβευτική εμφάνιση, δίνει στο χαρακτήρα του εσάνς αποπροσανατολισμένου (αλλά αποφασισμένου) πρωτάρη, σβήνοντας τον αέρα του υπεράνω socialite που είχε φέρει στο franchise ο Pierce Brosnan. Με την κτηνώδη κορμοστασιά του, τρέχει, πιάνει, σκοτώνει, πηδάει (και πηδάει), φέρνοντας τη δράση σε απόσταση γροθιάς, και το franchise από τα cocktail parties και τα γρήγορα αμάξια, στο ξύλο και την κατασκοπία. Οι γκόμενες μένουν ίδιες, μονάχα λιγότερο ηλίθιες, αλλά αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό. Ή κακό.

Πάντως με το reboot δημιουργούνται κάποιες χωροχρονικές ασυνέχειες σε σχέση με την μεταψυχροπολεμική περίοδο που θεωρητικά ανδρώθηκε ο Bond και οι μυστικές υπηρεσίες που αντιπροσωπεύει, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που θα απασχολήσει ιδιαίτερα κανέναν νομίζω. Και κυρίως όχι το ολοκαίνουριο, νεανικό fan base που είναι βέβαιο πως θα προκύψει. Σαν ταινία άσχετη με τη μυθολογία που κουβαλάει, το Casino Royale είναι ένα φοβερό τριπάκι σχεδόν ασταμάτητης δράσης με σφιχτό σενάριο, που υποφέρει από μια τρομερή κοιλιά στην τρίτη πράξη, αλλά παρά ταύτα, κλείνει το μάτι στους παλιούς γνωστούς του, λέγοντάς τους όσα ήξεραν, να τα βάλουν στην άκρη. Ο Campbell, που ξαναζωντάνεψε τον χαρακτήρα του Flemming πριν μια δεκαετία (και κάτι), του χτυπάει τώρα διπλή ένεση αδρεναλίνης, και αφήνει ελεύθερο ένα ντοπαρισμένο πλάσμα που έχει τη δυνατότητα να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του. Αλλά, μπορεί το ίδιο άνετα να γυρίσει και να φάει μια και καλή τους δημιουργούς του, αν δεν το καθοδηγήσουν σωστά, κι αρχίσουν τις γνωστές αηδίες με τις αόρατες BMW και τα ιπτάμενα Playstation.

Τη τιμή να παίξει τη γυναίκα που ερωτεύτηκε ο Bond (και φυσικά τον πρόδωσε) έχει η Eva Green, με προσόντα που όλοι ξέρουμε απ' το παρισινό τρίο των Ονειροπόλων (2003) του Μπερτολούτσι. Και για να τιμήσουμε κι εμείς την εβδομάδα πρακτόρων που γυρνάνε όταν φωνάξεις James, κόψαμε καναδυό σελίδες από τις εμφανίσεις της πρασινομάτας στην Arena και το GQ που κυκλοφορούν στη Βρετανία. Εμφανίσεις με πολύ στυλ.. Vesper, που είναι το όνομά της στη ταινία και η ορίτζιναλ συνταγή για το μαρτίνι του 007 (με μια δόση βότκας). Το αν η εμφάνισή της στο φιλμ θα τη βάλει και στα καλύτερα ή τα χειρότερα κορίτσια της μεγάλης οικογένειας του franchise, θα το αποκαλύψει ο verbal οσονούπω.

Έπαιξε τα ξημερώματα στους Simpsons αυτής της βδομάδας, και παράλληλα κυκλοφόρησε και στο δίκτυο, το "trailer" της ταινίας που θα 'πρεπε να έχει βγει εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια.

Η σειρά αναμφίβολα αποτελεί pop icon του τέλους του προηγούμενου αιώνα (και το χαρακτήρισε κιόλας) με τεράστια αναγνωρισιμότητα πια σε όλο τον πλανήτη. Γι' αυτό και η Fox διάλεξε ειδικά το.. 5ο επεισόδιο του 18ου κύκλου της για να αποκαλύψει με κάθε επισημότητα τον προπομπό της κινηματογραφικής μεταφοράς της. Αυτό που 'κανε το επεισόδιο ξεχωριστό ήταν ότι προβλήθηκε τη Κυριακή μετά τον κατακλυσμό του δικτύου (και όλων των μέσων που ελέγχει η Viacom) με το trailer του Spider-Man 3 (2007). Και προφανώς η παραγωγή έχει εξίσου μεγάλες μπλοκμπαστερικές φιλοδοξίες. Και προφανέστερα ελπίζει ότι το προϊόν της θα πουληθεί μόνο του και μάλιστα στη μεγάλη πλειοψηφία (βλ. γιαγιάδες και εγγονούς) που δε βλέπει τη σειρά (αλλά ξέρει τις κούκλες). Αφού το κλιπάκι, δεν έχει και πολλά περισσότερα (διάβαζε τίποτα) να αποκαλύψει για τη ταινία από το teaser (ή τα δυο preview animatics που κυκλοφορούν από τη Comicon). Και τους πιστούς φαν τους εξόργισε ψήνοντάς τους να περιμένουν.. trailer. Ενώ τελικά ξεφούρνισε μια πλακίτσα σε βάρος της Pixar και των υπόλοιπων τρισδιαστατογράφων. Με animation φτιαγμένο κυρίως σε.. 3D και περασμένο από toonshading να δείχνει δισδιάστατο.

Πλάκα έχει πάντως. Που λείπει πια απ' τη σειρά.

Το τυρί φτιάχνεται από γάλα. Και χωρίς αυτό δε θα υπήρχε Inland Empire. Και αν θες να δεις τη μεγαλύτερη ερμηνεία του 2006, τσέκαρε τη Laura Dern στο (το μάντεψες) Inland Empire (2006). Και για να στα πει αυτοπροσώπως, ο David Lynch βγήκε χτες στη γωνία Hollywood και La Brea του LA. Παρέα με την αγελάδα-παραγωγό (μέσω γάλακτος και τυριού, είπαμε) της νέας του ταινίας. Ταινία που, όπως ανακοίνωσε πριν ένα ακριβώς μήνα, πρόκειται να διανείμει ο ίδιος, θέλοντας να "εξερευνήσει ένα νέο μοντέλο, συνεπές με τον ατρόμητο τρόπο δημιουργίας του (το μάντεψες) Inland Empire". Το μοντέλο διανομής αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες του σκηνοθέτη, εφαρμόζεται με επιτυχία στη μακρινή Ελλάδα από ατρόμητους Νιγηριανούς (και άλλους) μετανάστες.

Τον ατρόμητο stalker του δημιουργού έκανε ο Defamer. Με αμφίεση Elephant Man υποθέτω.

Τι καλύτερο απ' το να ξυπνάς το πρωί και να σε περιμένει ζεστός καφές και το καινούριο trailer του Spider-Man; Μ' αυτήν την τεχνολογία των ρολογιών κάνεις μαγικά πράγματα τελικά. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το trailer του Spider-Man θα ‘πρεπε να σε ξυπνάει περισσότερο, αλλά αυτή η ορχηστρική μουσική με κοιμίζει κάπως. Άσε που με όλα αυτά τα fade to black ψιλοζαλίστηκα στην αρχή. Κι όπως σημείωσε κι ο cheaplog, ελπίζω να έχουν σκοπό να κάνουν ποοοολύ rendering ακόμα, γιατί διαφορετικά τα CGI τους τα βλέπω για πισωγύρισμα στην πρώτη ταινία.

Spoiler alert. Θα προχωρήσω σε μερικές λεπτομερειούλες, για να λύσω απορίες. Επειδή όμως μπορεί να σου χαλάσω και εκπλήξεις, σκέψου το πριν συνεχίσεις. Στην πρώτη ματιά, το trailer κυρίως τονίζει την ύπαρξη του Sandman και επιβεβαιώνει τον Goblin 2.0, φροντίζοντας να μη χαθούν κάτω απ’ το βάρος του πολύ σημαντικότερου Venom. Τώρα, ο τρόπος που εισάγεται ο Sandman στη μυθολογία, ως ο αληθινός φονιάς του θείου Parker, μου κάνει λίγο σε Λάμψη, αλλά υποθέτω αυτή η παράκαμψη θα βοηθήσει το storyline να τονίσει πόσο διαφθείρει τον Spider-Man ο συμβιωτικός οργανισμός. Υποθέτοντας πάντα ότι είναι υπό την επήρειά του, στη σκηνή που επιτίθεται στον φονιά μέσα στο φορτηγό που (θεωρητικά) τον μεταφέρει στη φυλακή, βοηθώντας τον έτσι να αποδράσει ξανά. Και βέβαια το ίδιο βροντοφωνάζει και η σκηνή όπου ο Parker με την μαύρη πια στολή, σκοτώνει (μάλλον) τον Harry Osborn (aka Black Goblin) με μια απ’ τις βόμβες του. Μην ξεχνάς ότι μιλάμε για έναν ήρωα που δεν έχει σκοτώσει ποτέ. Οι αντίπαλοί του πέθαιναν στη δράση, ο Spider-Man δεν ήταν ακριβώς υπαίτιος.

Τώρα, για όσους έχουν αμφιβολίες για το αν η μεγάλη αναμέτρηση του Spidey με τον Venom θα γίνει εδώ, ή στο επόμενο sequel, πιστεύω αρκεί να σημειώσουν ότι ο Spider-Man, ακόμα και με τη μαύρη στολή, ρίχνει λευκούς ιστούς. Και μετά να δουν αυτά τα τρία screencaps. Και μιας και πιάσαμε τις φωτογραφίες, ρίξε μια ματιά και σ’ αυτήν εδώ, και πες μου με ποια λογική, ο συμβιωτικός οργανισμός που υποτίθεται γίνεται μέρος των κυττάρων του Spider-Man και τον αγκαλιάζει ανά πάσα στιγμή, παρουσιάζεται εδώ ως... μια απλή καουτσουκένια στολή. What the...

Update (12/11): Πριν λίγο κυκλοφόρησε και άλλη μια version του trailer, με υλικό απ' αυτό που προβλήθηκε στο Comic Convention του San Diego το περασμένο καλοκαίρι, και μπόλικες, χορταστικές εικόνες του μαύρου Spider-Man και του Venom. Βέβαια αρκετό είναι τελείως raw, και αν δεν νομίζεις ότι θα αντέξεις τη συγκίνηση μιας βόλτας στα σαγόνια του Venom τόσο νωρίς, μην το δεις ακόμα. Το πιθανότερο είναι πάντως η διαρροή να ήρθε απ' την ίδια τη Sony και το footage να εξαφανιστεί απ' το δίκτυο τόσο ξαφνικά όσο εμφανίστηκε, αλλά εμείς λέμε να το κρατήσουμε όπως και να 'χει. Να προλάβεις κι εσύ να προετοιμαστείς, ε;