Απ' όλη τη μεγάλη χαρούμενη σεξοπαρέα που ξεπάγιασε στο Park City φέτος, δόντια είχε τελικά μόνο η Jess Weixler. Η πιτσιρίκα που μοιάζει με την ωραία αδερφή της Uma Thurman πήρε το βραβείο της επιτροπής του Sundance για την ερμηνεία της στο Teeth (2007), όπως είπαμε νωρίτερα. Και παρόλο που σίγουρα πια τη περιμένουν βιογράφοι να την περάσουν ένα χεράκι, και έχει εμφανιστεί και σε κάποιες τηλεοπτικές σειρές και πήγε και σε δυοτρία φεστιβάλ, το κατατοπιστικότερο για τη μέχρι τώρα ζωή της το βρήκα στο Comedy Central: "So, so, so many details to relay about this person. Wow, you wouldn't believe all the details. Like, really. Yeah. What was the question?"

Η Bunny Dee, πρωταγωνίστρια στο Comic Book Extras όταν δε γράφει για τις Μάζες, είχε αναλάβει το θέμα απ' τη Παρασκευή αλλά τώρα ξεμπέρδεψε με το μαγείρεμα και έχει τα περισσότερα:

H vagina dentata --παρουσία δοντιών σε γυναικεία γεννητικά όργανα-- δοσμένη με σκληρές εικόνες που δε τους λείπει το χιούμορ, είναι κάτι που έκανε το Teeth (2007) να κερδίσει εντυπώσεις στο Sundance. Mε την πρωτότυπη ματιά του σε ένα πρωτότυπα δοσμένο, πρωτότυπο θέμα.

Ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος της ταινίας Mitchell Lichtenstein, στην πρώτη του τέτοια μεγάλου μήκους παραγωγή, παίρνει ένα φόντο που θα είχε κάθε δυνατότητα να καταλήξει ελαφρύ και camp, και φαίνεται να καταφέρνει μέσα απ' αυτό να παρουσιάσει θέματα που δε συζητιούνται εύκολα, κρατώντας ένα ευχάριστο, μες τo gore του, κλίμα. Η ιστορία μιας κοπέλας που έχει, έτσι κι αλλιώς και από μόνη της, προβλήματα κατά το μεγάλωμά της και που δε βιάζεται να εξερευνήσει την αναδυόμενη γυναικεία της πλευρά, δεν έχει επιπλέον τίποτα να ζηλέψει από άλλες υπερηρωικές ιστορίες. Η απρόσμενή της μυστική δύναμη της δίνει έναν άσο στο μανίκι σε καταστάσεις με τις οποίες κάποιος χωρίς αυτήν (τη δύναμη) θα βρισκόταν σε απόγνωση.

Λογικό να γυρίσει κεφάλια σε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ --προς την οθόνη ή προς την αντίθετη μεριά-- δείχνοντας κάτι που από πάντα είναι παρόν σε εφιάλτες ανδρικούς και όχι μόνο.

Ανακοινώθηκαν τα ξημερώματα στο Park City της Utah και στη τελετή λήξης του, τα βραβεία του φετινού Sundance. Με τον διευθυντή του, Geoffrey Gilmore, να επιβεβαιώνει ότι η αποστολή που ανακοινώθηκε με τις συμμετοχές εκτελέστηκε και "τα φιλμ στο φετινό πρόγραμμα διεύρυναν και καθόρισαν τις δυνατότητες των ανεξάρτητων ταινιών του μέλλοντος".
Μια ακόμα αυτο-επιβεβαίωση ήρθε και για τον Daily Insider, την ημερήσια έκδοση του φεστιβάλ, που χτες πρόβαλλε τις "όχι και τόσο ξένες γλώσσες" στο αφιέρωμά του. Με πρώτο πρώτο να σπάει το "καλλιτεχνικό γκέτο της ξένης γλώσσας", συνάδοντας με την "εξωτερικευμένη ευαισθησία" της Αμερικής προς τον υπόλοιπο κόσμο (το Αφγανιστάν, το Ιράκ και το Ιράν ας πούμε) μετά την 9/11, το Padre Nuestro του κενυάτικης καταγωγής Christopher Zalla. Το φιλμ με τον αμετάφραστο από το φεστιβάλ τίτλο, αφηγείται την ιστορία δυο παράνομων μεταναστών στη Νέα Υόρκη, με τον έναν και μεγάλο αλανιάρη να κλέβει τη ταυτότητα του πράου άλλου που πάει να συναντήσει τον πατέρα του, και να.. πάει να τον συναντήσει (ως γιος του). Γυρισμένο ολόκληρο στα Ισπανικά και τον δημιουργό του να γελάει με τους χολιγουντιανούς που του λέγαν να τα κάνει αγγλικά με προφορά, το φιλμ κέρδισε και το σημαντικότερο βραβείο του πιο σημαντικού ανεξάρτητου φεστιβάλ. Αυτό της καλύτερης δραματικής ταινίας.

Πρώτο σε σειρά ανακοίνωσης κάθε χρόνο και πρώτο σε ενδιαφέρον από φέτος όπως ξαναματάπαμε είναι για τη διοργάνωση το βραβείο του καλύτερου ντοκιμαντέρ. Και σε αυτό δεν ανακοινώθηκε καμιά έκπληξη που να τη ξέρουν μόνο οι insiders, αφού βραβεύτηκε το (εντυπωσιακότερο από πολλά εντυπωσιακά όπως λέγεται) βραζιλιάνικο Manda Bala / Send a Bullet. Με θέμα την ανάπτυξη των απαγωγών σαν απόρροια της τεράστια διαφθοράς και ταξικής ανισότητας στο Σάο Πάολο.

Το βραβείο σκηνοθεσίας πήγε στον Jeffrey Blitz για το Rocket Science μια κωμωδία τύπου Sundance ή, για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση που κολλάνε στα φόρα σαν αστείο για οποιαδήποτε ταινία πια, "this year's Little Miss Sunshine". Ειδικό βραβείο επιτροπής παρέλαβε η Jess Weixler για το μουνάκι της που βγάζει δόντια όπως απαθανατίστηκε στο πολυσυζητημένο Teeth. Ενώ το βραβείο κοινού πήγε στο Grace Is Gone, άλλη μια ταινία αγορασμένη από τους Weinsteins (τα Δόντια τα πήραν μέσω της Lionsgate που δεν ανήκει στην MPAA για να τα βγάλουν αλογόκριτα μάλλον). Η τελευταία μάλιστα ήταν η πρώτη δραματική που πουλήθηκε, με τη λήξη της προβολής της, μέσα σε πανικό προσφορών σε τουαλέτες και σκοτάδια, από executives που ψάχναν να βρουν τίποτα να πουλήσουν (στις αίθουσες με τη σειρά τους) πηγμένοι στα ντοκιμαντέρ, όπως το 'παμε κι αυτό.

Και πέρσι το φεστιβάλ έβγαλε πρώτη και καλύτερη μια ισπανο-μεταναστευτική, τη Quinceañera (2006), που γενικά έμεινε μπουκάλα με τον παπουθείο και τον γκεϊξάδερφό της, χάνοντας το κοινό από τη εξίσου μικρή Miss Sunshine (2006) και τους κριτικούς από τον πολύ καλύτερο Half Nelson (2006). Χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα. Όλες τις φετινές βραβεύσεις περιέχει η επίσημη ανακοίνωσή τους στο έγγραφο 2007 Sundance Film Festival Announces Jury and Audience Awards.

Το Εγχειρίδιο ξεκινά με τον Dito Montiel να γράφει και να σκηνοθετεί τη σκηνή όπου ο Robert Downey Jr. αφηγείται πως είναι ο συγγραφέας Dito Montiel που ξεκινάει να γράψει ένα βιβλίο για τη ζωή του. Και μετά συνεχίζει.
Όταν κάποιος σου λέει για τη ζωή του δε ξεκινάει απ' την αρχή, δε ξεχνάει τη κατάληξη και συνθέτει τυχαία τις εικόνες με βάση τα συναισθήματά του. Ή τουλάχιστον αυτό ισχύει για τις κάποιες. Γιατί τους κάποιους δε τους ρωτάς, κι άμα λένε μόνοι τους τιποτάλλο εκτός από ιστορίες απ' το στρατό τότε ή έχουν πάρα πολύ μεγάλη επαφή με τη γυναικεία τους πλευρά ή (δε πήγαν και) τους ψάχνουν τα κανάλια. Όπως και να 'χει όμως, ο Montiel διαλέγει τον λιγότερο κραυγαλέο και τον πιο οικείο τρόπο να αυτοβιογραφηθεί, παρόλο που για να το κάνει χρειάζεται να υπερβεί τις κινηματογραφικές φόρμες, κατηγορούμενος έτσι για.. υπερβολές. Επιπλέον έχει τεράστια αυτοπεποίθηση στη κάμερα, ένα καστ εξίσου έτοιμο να εκραγεί από ταλέντο (ή εμπειρία ενίοτε) κάτω από τη καθοδήγησή του, και ιδιαίτερο γούστο στη μουσική που επιλέγει για επένδυση. Το αποτέλεσμα είναι μια υποδειγματική εικονογράφηση αυτοβιογραφίας που γίνεται εντυπωσιακότερη επειδή κινηματογραφείται από τον πρωτάρη αυτοβιογραφούμενο.

Ένα απ' τα αξιολογότερα ντεμπούτα της χρονιάς, βραβευμένο για τη σκηνοθεσία και το καστ στο Sundance και στη βδομάδα κριτικών της Βενετίας, και υποφήφιο για τρία (3) Spirits, το φιλμ περιορίζεται σε πιο εκλεκτικό κοινό λόγω του θέματός του. Το πιο πιθανό είναι όμως σε λίγα χρόνια να το παίζεις έξυπνος έχοντάς το δει.

Στη μέση του χάους του εμφύλιου στη Sierra Leone (πίσω στα 90s), οι δρόμοι λαθρεμπόρου διαμαντιών και ντόπιου ψαρά συναντιόνται, όταν ο τελευταίος βρίσκει ένα μεγάλο, μυθικής αξίας κόκκινο διαμάντι που μπορεί να βοηθήσει και τους δύο να βγουν απ’ αυτήν την λασπωμένη απ' το αίμα κόλαση. Αν δεν σκοτωθούν μεταξύ τους.Όσοι γνωρίζουν τον Zwick έστω και μόνο απ' τον Τελευταίο Σαμουράι (2003) (πόσο μάλλον κι απ' το Legends of the Fall (1994)), τουλάχιστον δεν θα εκπλαγούν απ’ τον ατέλειωτο της διάρκειας της επικής περιπέτειας του DiCaprio και της παρέας του. Το σχεδόν διομισάωρο κυνήγι του διαβόητου ματωμένου διαμαντιού, χωρίζεται σε σαφή κεφάλαια που έχουν τον αντίκτυπό τους στο ρυθμό του συνόλου, είναι όμως πλούσια σε τολμηρές αναφορές κι απεικονίσεις της κατάρας που αποτελεί για τη Μαύρη Ήπειρο, η αιμοδιψής καπιταλιστική λαίλαπα του αναπτυγμένου κόσμου. Ε, Δημήτρη;

Η τάση του Zwick να υποκύπτει σε δραματουργικά κλισέ και σκηνοθετικές ευκολίες, να αφαιρέσει έχει μόνο απ' την ταινία, που με λίγο ακόμα ψαλιδισματάκι, θα μπορούσε να είναι ο Επίμονος Κηπουρός (2005) των διαμαντιών, μ' ένα άρωμα από Indiana Jones σε Επικίνδυνες Αποστολές. Ο αντιήρωας του DiCaprio πάντως, μένει χαρακτήρας συλλεκτικός, ειδικά όπως τον αναδεικνύει ο πάλαι ποτέ baby face, πετυχαίνοντας την καλύτερη από τις δύο φετινές ερμηνείες του. Με κάτι από φθαρμένο Pierce Brosnan στο πιο στιβαρό και κουρασμένο, ο DiCaprio περιφέρει το αηδιασμένο και τσακισμένο εντός κι εκτός σαρκίο του, στα σκαμπανεβάσματα του σεναρίου του Leavitt, που δεν ξεφεύγει ποτέ απ' το αναμενόμενο, αλλά θέτει τις βάσεις για απολαυστική περιπέτεια με αναποφάσιστες τάσεις πολιτικού σχολίου. Η Jennifer Connelly αρκείται στον ανεξερεύνητο χαρακτήρα του ερωτικού ενδιαφέροντος με κότσια, κι ο Djimon Hounsou συμπληρώνει την ερμηνευτική τριπλέτα με την επιβλητική παρουσία του, παίζοντας πάλι το ρόλο του περήφανου κακομοίρη που έχει βαρεθεί η ψυχή μου.

Ένα παλιό τάνκερ γίνεται καταφύγιο για διάφορους απόκληρους και μια μικρή κοινωνία που φροντίζει ο καπετάνιος. Μετά από μιάμιση ώρα, αφού έχεις γνωρίσει οποιονδήποτε στο πλοίο για να καταλάβεις ότι είναι οποιοσδήποτε τυχαίος, το εγκαταλείπουν όλοι.
Το Ιράν παίζει σε λεπτές ισορροπίες μέσα κι έξω, εδώ και χρόνια. Σα τις Ιρανές σκηνοθέτριες που συμμετέχουν σε δυτικές εμπορικές συζητήσεις με μαντήλες για να πουν ότι στη χώρα τους δε φοράνε μπούρκα. Και ότι πιέζουν το καθεστώς που όμως δεν είναι και τόσο πιεστικό. Και μετά βγάζουν τις μαντήλες και κόβουν βόλτες άνετες να γνωρίσουν τον.. δυτικό πολιτισμό. Το πιο σίγουρο είναι ότι αν ο ιρανικός κινηματογράφος ήταν τόσο αξιόλογος όσο παρουσιάζεται εδώ και χρόνια, κάτι θα 'χε μυριστεί και το Χόλιγουντ. Όπως αν ήταν πήχτρα στους μπαλλαδόρους τα γήπεδά τους, τότε όλο και κάποιος θα καταδέχονταν να παίξει στα ευρωπαϊκά έστω και με αλλόθρησκους. Και το Σιδερένιο Νησί (2005) είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα όλης αυτής της φασαρίας. Νεορεαλισμός (παλιορεαλισμός πια δηλαδή) και άλλες (παλιές) ευρωπαϊκές επιρροές στο μεγαλύτερο μέρος, θεατρικό σενάριο και παίξιμο ιδίως απ' τον καπετάνιο (οι υπόλοιποι απλά δε παίζουν), αλλόκοτα και ξεχασμένα ήθη έθιμα και συνθήκες διαβίωσης αρμονικά συνδυασμένα με δορυφορική τηλεόραση και κινητή τηλεφωνία, άγνωστος δημιουργός. Και εξαιρετικά αμφίβολο αν ο τελευταίος είχε οποιαδήποτε πρόθεση εκτός από το να δέσει κάπως σκηνές που γυρίστηκαν έτσι γιατί φαίνονταν ωραίες και συμβολισμούς που δε συμβολίζουν τίποτα. Αλλά είναι γνωστό ότι κάποιοι τη βρίσκουν να βρίσκουν τι θέλει να πει ο δημιουργός χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το.. δημιουργό. Οπότε γιατί να μπει κι αυτός στον κόπο (να αναρωτηθεί τι κάνει)?

Ανακοινώθηκαν μόλις οι υποψηφιότητες για τα 79α Όσκαρ. Και τα Γράμματα είναι μέσα στις καλύτερες ταινίες. Και έξω φυσικά τα Κορίτσια. Ακολουθούν οι βασικές κατηγορίες, κι ο σχολιασμός στα σχόλια.

Performance by an actor in a leading role
Leonardo DiCaprio - BLOOD DIAMOND
Ryan Gosling - HALF NELSON
Peter O'Toole - VENUS
Will Smith - THE PURSUIT OF HAPPYNESS
Forest Whitaker - THE LAST KING OF SCOTLAND

Performance by an actor in a supporting role
Alan Arkin - LITTLE MISS SUNSHINE
Jackie Earle Haley - LITTLE CHILDREN
Djimon Hounsou - BLOOD DIAMOND
Eddie Murphy - DREAMGIRLS
Mark Wahlberg - THE DEPARTED

Performance by an actress in a leading role
Penélope Cruz - VOLVER
Judi Dench - NOTES ON A SCANDAL
Helen Mirren - THE QUEEN
Meryl Streep - THE DEVIL WEARS PRADA
Kate Winslet - LITTLE CHILDREN

Performance by an actress in a supporting role
Adriana Barraza - BABEL
Cate Blanchett - NOTES ON A SCANDAL
Abigail Breslin - LITTLE MISS SUNSHINE
Jennifer Hudson - DREAMGIRLS
Rinko Kikuchi - BABEL

Best animated feature film of the year
CARS
HAPPY FEET
MONSTER HOUSE

Achievement in directing
BABEL
THE DEPARTED
LETTERS FROM IWO JIMA
THE QUEEN
UNITED 93

Best documentary feature
DELIVER US FROM EVIL
AN INCONVENIENT TRUTH
IRAQ IN FRAGMENTS
JESUS CAMP
MY COUNTRY, MY COUNTRY

Best foreign language film of the year
AFTER THE WEDDING
DAYS OF GLORY (INDIGÈNES)
THE LIVES OF OTHERS
PAN'S LABYRINTH
WATER


Adapted screenplay
BORAT CULTURAL LEARNINGS OF AMERICA FOR MAKE BENEFIT GLORIOUS NATION OF KAZAKHSTAN
CHILDREN OF MEN
THE DEPARTED
LITTLE CHILDREN
NOTES ON A SCANDAL

Original screenplay
BABEL
LETTERS FROM IWO JIMA
LITTLE MISS SUNSHINE
PAN'S LABYRINTH
THE QUEEN

Ανακοινώθηκαν χτες, όπως κάθε χρόνο μια μέρα πριν την αντίστοιχη αποκάλυψη των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία της αμερικάνικης ακαδημίας, οι προτιμήσεις των Χρυσών Βατόμουρων για τις ίδιες περίπου βασικές κατηγορίες.

Από την ανοιχτή πρόσκληση, πριν μερικές βδομάδες, για εγγραφή (με το αζημίωτο) στα μέλη με δικαίωμα ψήφου, ήταν φανερό ότι θα σαρώσει φέτος το Βασικό Ένστικτο 2 το οποίο ο John Wilson και η παρέα του αποκαλούσαν χαϊδευτικά από τότε Basically, It Stinks, Too. Η δύσοσμη ταινία είναι φυσικά υποψήφια για καλύτερη χειρότερη του 2006. Παρέα της κάνουν τα Bloodrayne, Lady in the Water, The Wicker Man και ο Little Man που θα 'πρεπε να είναι σε μια κατηγορία μόνος του εκτός συναγωνισμού (και ευτυχώς δε παίχτηκε στην Ελλάδα γιατί θα 'πρεπε να φτιάξουμε μια κλίμακα βαθμολογίας ειδικά γι' αυτόν).

Από τις εφτά (7) υποψηφιότητες του Βρομερού Ενστίκτου οι δυο είναι αποκλειστικότητες της Sharon Stone που φιγουράρει υποψήφια για χειρότερη πρωταγωνίστρια ενώ τα βυζιά της αναγνωρίζονται και στη κατηγορία για χειρότερο δίδυμο (που εδώ που τα λέμε θα μπορούσε να τη συμπληρώσει μόνη της με μάγουλα, μάτια, χείλια, κωλομέρια και βάλε). Ίδιο αριθμό υποψηφιοτήτων έχει, αναμενόμενα, και το Σκατοανθρωπάκι. Ενώ η μεγάλη προσφορά του Tim Allen στο χώρο αναγνωρίστηκε δυστυχώς με μια (1) συγκεντρωτική υποψηφιότητα ως πρωταγωνιστή στα The Santa Clause 3: The Escape Clause, The Shaggy Dog και Zoom. Πάντως ο τρίτος και φαρμακερός Αγιοβασίλης του μάζεψε πέντε (5) συνολικά τιμές.

Πέρσι τα βραβεία είχε σαρώσει το Dirty Love (2005) της Jenny McCarthy. Η φετινή, 27η, απονομή θα γίνει μια μέρα πριν τα Όσκαρ, χωρίς να παρευρεθεί κανένας νικητής αν κρίνεις από το τι γίνεται συνήθως. Στη (φρέσκια από το Πουέρτο Ρίκο) φωτό ο κώλος της Jessica Biel που δεν έχει καμία σχέση με όσους αναφέρθηκαν παραπάνω.