Εσωστρεφής μέχρι αηδίας νεαρός, σε ψαροχώρι απ' αυτά που σε κάνουν ή κατατονικό, ή μανιακό δολοφόνο, ανοίγει το μυαλό του δοκιμάζοντας ό,τι drug βρεθεί μπροστά του και μαζεύει ερεθίσματα κάνοντας παρέα με τους αληταράδες, μένοντας μονίμως απαθής παρατηρητής. Μέχρι που το μεγάλο σπυρί σπάει και γεμίζει τον τόπο με πύων βίας, μίσους και σαδισμού. Κι ύστερα πάλι όλα καλά.Δεν ξέρω αν θα είναι το όνομα του Γιώργου Αρβανίτη στη φωτογραφία που θα σε τραβήξει στην αίθουσα, ή η ατάκα του Variety ότι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του νεαρού Βρετανού κάνει το Κουρδιστό Πορτοκάλι (1971) να μοιάζει με βιντεοκλίπ της Brittney Spears. Πάντως το film που έχει μπόλικο άρωμα από Αγγελοπουλική ομίχλη, έφυγε απ' τις Κάννες πρόπερσι με τη στάμπα του υπερβίαιου, έστω κι αν η υπερβία, σοκαριστική δίχως άλλο, δεν εμφανίζεται παρά στα δέκα λεπτά του μεγάλου φινάλε. Αλλά μέχρι εκεί, έχεις μια ολόκληρη ώρα κι άλλα είκοσι λεπτά να βγάλεις. Στα οποία ο Clay αγγίζει διάφορα ζητήματα απ' τη θεματολογία του αγγλικού ρεαλισμού του Loach και του Leigh, για τη σαπίλα της αγγλικής προαστιακής νεολαίας και το πώς τρέφεται απ' τον ποντιοπιλατισμό του σχολείου, την απούσα παρουσία της αστυνομίας και τις παραλυτικές συνέπειες του καρκινώματος της ανεργίας στον θεωρητικά προστατευτικό και καθοδηγητικό μηχανισμό της οικογένειας.

Η διαφορά είναι ότι το κάνει μ' αυτόν τον φλού αρτιστίκ τρόπο του auteur που μένει τόσο μακριά όσο κι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής του απ' τα τεκταινόμενα, και με την ίδια απάθεια που όλος ο κόσμος βλέπει στην τιβι του σαλονιού τις εικόνες του πολέμου στο Ιράκ, την ώρα που στο υπνοδωμάτιο ένα μάτσο νταήδες βιάζουν μια μαθητριούλα, κι ο μόνος που θορυβείται είναι ο θεός DJ, επειδή δεν αφήνουν ν' ακουστεί η μουσική του που θα εξημερώσει τα κτήνη και θα ενώσει τα έθνη. Οι πανταχού παρόντες συμβολισμοί του Clay για την αδιαφορία του ανθρώπου για το σαδισμό του διπλανού του (και τα μαρτύρια του παραδιπλανού του), με εξόφθαλμα κύριο στόχο τον ιμπεριαλισμό του γερακιού, είναι τόσο ασυγκράτητοι κι επίμονα επαναλαμβανόμενοι, που τελικά καταλαμβάνουν και την ίδια την ταινία, στερώντας της την δυνατότητα να υπάρξει ως αυτάρκης αφηγηματική οντότητα. Τόσο που, ακόμα και μετά την ανελέητη σφαγή της καρικατουρίστικης μπουρζουαζίας απ' τους ντοπαρισμένους εκδικητές της εργατικής τάξης, το σύνολο συνοψίζεται το συμπέρασμα ότι η Αμερική θα συνεχίσει να βιάζει, μαζί με την αγωνία για το πού θα μπορούσε να έχει φτάσει το ανθρώπινο πνεύμα, αν το υλικό αυνανισμού του ήταν εφάμιλλης αξίας και ύφους με τα γραπτά του De Sant.

Βασισμένη σε θεατρικό των αρχών του 20ου αιώνα του Cao Yu η ιστορία μεταφέρεται, από την οικογένεια ενός βιομήχανου, στην Απαγορευμένη Πόλη δέκα αιώνες νωρίτερα. Με την ίδια δυσλειτουργικότητα (τη μάνα να πηδιέται με το γιο, τον πατέρα να τη δηλητηριάζει σιγά σιγά) που θα περίμενες από μια.. τυπική μοντέρνα αμερικάνικη οικογένεια.
Οι δυο προηγούμενες παγκόσμιες υπερπαραγωγές του Zhang Yimou, ο Ήρωας (2002) και Τα Ιπτάμενα Στιλέτα (2004), του δώσαν την ευκαιρία να κάνει και τρίτη σε μια χώρα που η λογοκρισία δημιουργεί ακόμα ειδήσεις που κάνουν το γύρο του κόσμου αλλά χρηματοδοτεί πια το σύνολο σχεδόν της ασιατικής (πλην Ιαπωνίας φυσικά) παραγωγής. Αυτή τη φορά το αποτέλεσμα είναι απρόσμενα σεξπιρικό (διάβαζε βαρετό), οπερετικό (διάβαζε υπερβολικό) και αναμενόμενα κομμένο (διάβαζε ακατανόητο). Κάτι σα κλειστοφοβικός και κιτσάτος και υπερφιλόδοξος Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, χτίζεται και χτίζεται με ατελείωτα πέρα δώθε στους διαδρόμους και τα δωμάτια του παλατιού και κορυφώνεται και κορυφώνεται με επικά γελοίες αναμετρήσεις. Ειδικά τα απαράδεκτα, σε σχέση με τα δυτικά, ψηφιακά εφέ και τα παραφορτωμένα σκηνικά και κουστούμια δε χωνεύονται με τίποτα. Τη κατάσταση σώζει η αναμφισβήτητη και σχεδόν κουραστικά πια υμνούμενη μαεστρία του σκηνοθέτη στις σκηνές που δε χρειάζεται άλλη υποστήριξη (δηλαδή δεν έχει καμιά εξάρτηση από εφέ και σκηνικές λεπτομέρειες). Και οι ερμηνείες του Chow Yun-Fat και της Gong Li η οποία είναι παντού με συνέπεια από την αρχή μέχρι το τέλος για να χύνεις απανωτά με την ησυχία σου χωρίς να αγχώνεσαι για διακοπές.

Αντί για όλα αυτά βέβαια, θα μπορούσα απλά να πω ότι την κινέζικη ολυμπιακή υπερπαραγωγή του 2008 και μεγαλύτερη ασιατική ever, θα την κάνει ο John Woo.

Τζογαδόρος κλέφτης και ΣΙΑ, απαγάγουν το βρέφος εγγόνι της πλουσιότερης γυναίκας της πόλης ελπίζοντας να βγάλουν τα έξοδα. Τελικά χάνουν τον μεσάζοντα και την πώληση, αλλά βρίσκουν κάτι να ζεστάνει τις πέτρινες καρδιές τους. Κι ένα σωρό μπελάδες βέβαια.
Θα 'λεγες τυπικό το φιλμ από την άποψη ότι πρέπει να ξαναπείς τα ίδια για την ηλικία του πρωταγωνιστή, τη πιο αυθεντική (στα όρια του υποτυπώδους βέβαια) ερμηνεία του όταν δε χρειάζεται να μιλάει Aγγλικά, το μυθικό του πια status που τον κάνει ικανό να ανοίξει μια ταινία σε περισσότερες περιοχές κι απ' τον Tom Cruise, και την αποφυγή οποιασδήποτε μη οικογενειακής αναφοράς. Η αλήθεια είναι ότι εξακολουθεί να πουλάει γιατί σαν άριστος επαγγελματίας δε κουράζει καμιά φόρμουλα ούτε φτύνει κανένα αγαπητό στερεότυπο. Εδώ συμμετέχει σε μια παραγωγή που ξαναγυρνάει στη πιο ελαφριά διασκέδαση μετά τις, σχετικά πάντα, πιο σκοτεινές πρόσφατες χογκογκέζικές του (έτσι μου φάνηκαν δηλαδή απ' τα εξώφυλλα). Αρχικά σχεδιασμένη να επανενώσει τη γηραλέα τριάδα Jackie Chan, Sammo Hung (Kam-Bo) και Yuen Biao, η ταινία τελικά απλά επανενώνει τρεις άντρες και ένα μωρό, στο στιλ των αμερικάνικων ταινιών των 80s με το ίδιο θέμα, αλλά φυσικά με περισσότερη δράση. Δράση που μόνο το πρώτο τέταρτο είναι αξιόλογη και στη συνέχεια σε.. γλυκοξυπνάει.

"Η πιο σημαντική και ταραχτική συνεισφορά στον πολιτισμό της μνήμης" σύμφωνα με τον Spiegel (που τα χώνει και στη διοργάνωση που την άφησε εκτός διαγωνιστικού) προβάλλεται δημόσια σήμερα στο Βερολίνο μέσα σε ανησυχίες για αντιδράσεις. H Φάρμα των Κορυδαλλών, εξιστόρηση από τους αδερφούς Taviani της πραγματικής περιπέτειας μιας οικογένειας κατά τη Σφαγή των Αρμενίων, κάνει πρεμιέρα πριν κλείσει μήνας από τη δολοφονία του Hrant Dink.

Το θέμα είναι φυσικά μεγάλο και το 'χω στο περίμενε εδώ και καιρό, από την ανακοίνωση των φετινών προβολών Berlinale Special. Δυστυχώς χρόνο δεν έχω αλλά ούτε και περιθώρια να το κρατάω άλλο, γι' αυτό αν θες περισσότερα γράψτα μόνος σου και στείλτα μας. Ή περίμενε μέχρι να βρω αν δε βιάζεσαι.

Η πρώτη ταινία που έσπασε τη βαρεμάρα στο Βερολίνο, μετά τη μια κατηγορία μόνη της La Môme (2007) της πρεμιέρας, ήταν η Irina Palm (2007) του Sam Garbarski (όποιος είναι αυτός). Σύμφωνα με το Cinematical τη δημοσιογραφική προβολή ακολούθησαν για πρώτη φορά φέτος χειροκροτήματα ενθουσιασμού.

Η πρώτη ταινία με μεσόκοπους (και βάλε) να ανακαλύπτουν το σεξ δεν είναι βέβαια. Και ειδικά το αγοραίο για.. καλό σκοπό (φυσικά), κοντεύει να (ξανα)γίνει ανέκδοτο στιλ αμάρτησα για το παιδί μου. Ο Spyros του Vjay's Club που το έχει βάλει σε λίμπο ο νέος blogger και έχει πάθει μια στέρηση, δε μπορεί να περιμένει να σχολιάσει:

Κανονικά αν ήμουν Βέλγος θα έπρεπε να ζητωκραυγάζω ή να γιουχαΐζω αυτό το πόνημα του πρώην διαφημιστή (RSCG - Garbarski) και νυν σκηνοθέτη Sam Garbarski. Αν ήμουν Σέρβος θα θαύμαζα ή θα αποδοκίμαζα τον Miki Manojlović, έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς στην πατρίδα του και πρωταγωνιστή της ταινίας του Kusturica Underground (1995), στο ρόλο του προαγωγού. Τέλος αν ήμουν fan της underground νεοϋορκέζικης σκηνής των 60s, θα με τραβούσε από το μανίκι ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Marianne Faithfull.

Επειδή καλώς ή κακώς δεν παίζει κανένα από τα παραπάνω, διάβασα την ταινία χωρίς κανένα συναισθηματισμό παρόλο που οι δραματουργικές προθέσεις της ξανθοπουλίζουν επικίνδυνα. Απεγνωσμένη πενηντάρα χήρα δίνει... χείρα ανακούφισης σε μοναχικούς άνδρες έναντι αδρής αμοιβής, προκειμένου να αγοράσει τη φαρμακευτική αγωγή που θα σώσει τον εγγονό της. Φοράει το ψευδώνυμο Irina Palm (αγγλικούλια ξέρουμε) και λίγη lubricant κρέμα στα χέρια και κερδίζει την εύνοια και το θαυμασμό του αφεντικού της και της συναδέλφου της, καθώς και τον τίτλο του "καλύτερου δεξιού χεριού του Λονδίνου"!

Γνωστή από πολύ μικρή στη πατρίδα της τον Καναδά χάρη στη τηλεόραση, η Sarah Polley έγινε διεθνής φαντασίωση (τουλάχιστο των σινεφίλ πορνόγερων) με τον πρώτο της ενήλικο ρόλο, αυτόν της.. πιτσιρίκας στο Γλυκό Πεπρωμένο (1997). Και διατηρεί ένα προφίλ εύθραυστης δυναμικής φευγάτης ψαγμένης (και ενίοτε εκούσια.. αγαπημένης από διάφορα τεράστια τρολ) που ενισχύθηκε με τη μικρού (για την ακρίβεια μισού) μήκους ταινία της I Shout Love (2001), με τίτλο δανεισμένο από ποίημα του Milton Acorn. Ταινία που τη καταξίωσε και ως δημιουργό (δημιουργιών με εύθραυστες δυναμικές φευγάτες ψαγμένες πρωταγωνίστριες).

Τα δικαιώματα της συγκεκριμένης παραγωγής έχει το IFC και όπως θα περίμενες τη προγραμματίζει συχνά πυκνά τα ξημερώματα στα καλωδιακά. Φέτος αποτελεί και το αφιέρωμα του Film Threat στη γιορτή της σοκολάτας. Η ιστορία της υποκριτικής σχιζοφρενικής εκβιαστικής παρανοϊκής ποδηγετικής και έσχατα αγαπησιάρικης συμπεριφοράς μιας γυναίκας τη τελευταία μέρα του χωρισμού, είναι έκτακτη και σαν επιλογή και σα δουλειά και σαν υπόδειγμα διαγωγής σε τέτοιες περιπτώσεις. Γιατί στη πραγματικότητα η μεγάλη πλειοψηφία των θηλυκών διάγει πολύ πολύ (και συνήθως.. πιο πολύ) χειρότερα, όπως ξέρεις.

Στη πέμπτη του χρονιά το ελληνικό φεστιβάλ περιθωριακών θρησκειών ενηλικιώθηκε. Δεν έλειψαν και φέτος τα σκουπίδια που έγιναν λατρεία, ούτε οι παιδικοί ήρωες που γάμαγαν εκεί που δεν τόλμαγε ο Γιώργος Θαλάσσης, άνοιγαν τα πόδια πιο εύκολα από τη Κατερίνα και δέρναν πιο καλοκάγαθα από τον Σπίθα. Αλλά τα πραγματικά αστέρια του προγράμματος στο Gagarin 205 ήταν οι πραγματικά καλτ δημιουργίες του Γιώργου Νούσια και του Πάνου Κούτρα. Καλτ με την έννοια της δουλειάς που απευθύνεται, σκόπιμα (στις συγκεκριμένες περιπτώσεις) ή τυχαία, σε κοινό που έχει την ευφυία και τη διανοητική ευρύτητα και ευελιξία να την αγαπήσει φανατικά.

Ο σκηνοθέτης του Κακού (2005) ήταν στη προβολή της Παρασκευής για να θυμίσει ότι το πρώτο ελληνικό ντιβιντί για να τρομάζεις τη γιαγιά σου θα το βρίσκεις σε λίγες μέρες στα κλαμπ της γειτονιάς (και να μας πει βιαστικά, προτού βγάλει πάλι τη κάμερά του ο verbal, για τα μελλοντικά του σχέδια που δε θα αργήσουν να ανακοινωθούν). Ο εμπνευστής της Επίθεσης του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999) δεν εμφανίστηκε το Σάββατο, παρόλο που το συνήθιζε στις σπάνιες προβολές της πάντα με γαλλικούς υπότιτλους (όπως πριν καναδυό χρόνια στο Γαλλικό Ινστιτούτο που τον είχαμε πετύχει) --μάλλον τον κυνηγάνε ακόμα οι πιστωτές της, ακόμα πιο καλτ εκ των πραγμάτων πια, Αληθινής Ζωής (2004).

Κατά τα άλλα η Τσιτσιολίνα απογοητεύτηκε από τη θερμότητα του ελληνικού κοινού (μάλλον γιατί μέχρι να της χουφτώνουν τα βυζιά πάνω στο χορό τόλμαγαν), τραγούδαγε playback και ευτυχώς δε γδύθηκε, αλλά όποιος τη θεωρεί γραφική γεννήθηκε χτες κι έχει μεγαλώσει μόνο η γλώσσα του. Και ο Σάκης Ρουβάς του Πειραιά ήταν εκεί και έγινε.. σύνθημα. Και ο πρωτοπαλαιστής Απόστολος Σουγκλάκος δεν ήταν εκεί αλλά αποθεώθηκε και μας έλειψε.