Μετά τα 300 σπαρτιάτικα δευτερόλεπτα, η Sony έβγαλε τα λιγότερο λακωνικά 450 της για την ταινία που θα έχει το trailer της πακέτο με την comic-fiesta της Warner. Το ενισχυμένο preview, διαφημίστηκε χθες βράδυ με το Heroes του NBC, στο site του οποίου κυκλοφόρησε και το video, μερικές ώρες μονάχα μετά από την sneak προβολή που διοργάνωσε η εταιρεία για επιλεγμένα (online) media, για να ξαναζωντανέψει το buzz. Το αν πρόκειται για το ίδιο υλικό μένει να διευκρινιστεί, αλλά απ' τα υπεραναλυτικά reports, έτσι φαίνεται. Το clip ξεκινά βαρετούτσικα με το χτίσιμο του δράματος της ιστορίας, και προσπαθεί να σου ανοίξει την όρεξη με την πιο χλιαρή προφανώς απ' τις τρεις (τουλάχιστο) μεγάλες και πολυαναμενόμενες συγκρούσεις του Parker: ένα skirmish γνωριμίας με τον νέο, βελτιωμένο Goblin.

Πέρα απ' το ίδιο το clip όμως, περισσότερη σημασία έχει η ίδια η προωθητική στρατηγική, που πλέον είναι νόρμα στις πέρα απ' τον Ατλαντικό υπερπαραγωγές, σε αντίθεση με τους ντόπιους, που επιδεικνύουν χαρακτηριστικές καθυστερήσεις στα εισαγόμενα προϊόντα τους, κι απελπιστική αδιαφορία για τα σπιτικά τους. Την ώρα που το Premiere κλείνει οριστικά τις πρέσες και στρέφεται σε αποκλειστική online ύπαρξη, την ώρα που ο ζαλισμένος από αποχωρήσεις πρωτοκλασάτων στελεχών του, Hollywood Reporter, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι πρέπει να επαναπροσεγγίσει την έννοια του content, την ώρα που στην απο 'δώ μεριά, τοπικές εκδόσεις βασίζουν την πρωτοκαθεδρία τους στην... έλλειψη ανταγωνισμού και τις αγοραστικές συνήθειες, την ίδια ώρα οι εταιρίες που πουλάνε ταινίες for a living, αρνούνται πεισματικά να δεχτούν ότι η σημαντική μερίδα του αγοραστικού κοινού τους κινείται σε ταχύτητες ADSL. Κι έτσι, γλιτώνουν τον ιδρώτα του τρεξίματος, κι όποτε αποφασίσουν να σπρώξουν τις φερέλπιδες παραγωγές τους, το κάνουν δίχως πλάνο κι αντακλαστικά --αν το κάνουν κι αυτό. Διότι ευτυχώς, υπάρχουν πάντα οι γιγαντιαίες διαφημιστικές εκστρατείες της τελευταίας στιγμής στα παραδοσιακά μέσα, που έχουν βέβαια το οικονομικό τους κόστος, μαζί όμως και μια προστασία απ' την αμφισβήτηση. Απ' την άλλη πάλι, έτσι δεν είναι η περίφημη ψυχολογία του Έλληνα; Της παράδοσης και της τελευταίας στιγμής.

Βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Eduart Leka που είχε διαπράξει φόνο στην Αθήνα και μετά από δυο χρόνια παραδόθηκε μόνος του στις Αρχές, η ταινία Eduart, μάζεψε 11 βραβεία απ' το περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (μαζί με αυτά της FIPRESCI και της ETEKT), χωρίς όμως αυτό να είναι κάτι καινούριο για τη γερμανοτραφή δημιουργό της. Όλες οι μεγαλόμηκες φιξιόν της έχουν πετύχει διακρίσεις, αυτή τη φορά όμως, η Αγγελική Αντωνίου ξεπέρασε τον εαυτό της, και δεν το λέω μόνο επειδή διπλασίασε σχεδόν το ρεκόρ της των 5 βραβείων στο Φεστιβάλ του '97.

Χωρίς τη στόφα δυναμικού ανθρώπου με σαφή άποψη και μαχητική επιμονή, και αρκετές εμπειρίες "πολέμου", η δημιουργός της μόνης εξαγώγιμης ελληνικής ταινίας που δε μυρίζει Ελλάδα, δεν θα είχε καταφέρει καν να ξεκινήσει, πόσο μάλλον να τελειώσει μια ταινία σαν τον Eduart. Που δε σταμάτησε να είναι αγώνας αντοχής απ' τη μέρα που άρχισε να γυρίζεται, μέχρι τη μέρα της πρώτης δημόσιας προβολής. Απ' τα on location γυρίσματα μέσα στο κρύο κι ανάμεσα σε μαχαιροβγάλτες φυλακισμένους, μέχρι το αμερικάνικων προδιαγραφών εξαντλητικό post production με την επιμονή-εξαίρεση για την Ελλάδα στον σωστό ήχο και το καλό trailer --που θα μπορούσαν άνετα να χαρίσουν στην Αντωνίου τον τίτλο της παρανοϊκής απ' τους ντόπιους επαΐοντες--, κι ύστερα στο σκάνδαλο της "ελληνικότητας" και τη λανθασμένη διαρροή περί ελληνικής γλώσσας, το Eduart, που θα 'ναι δικαιωματικά η πρότασή μας για τα επόμενα Όσκαρ, έχει περάσει το μερίδιό της από περιπέτειες. Τώρα, μένει να δούμε πόσο μακριά μπορεί να φτάσει. Αρχίζοντας απ' τις ελληνικές αίθουσες, την ερχόμενη Πέμπτη.

Με ένα κομμάτι πέντε λεπτών (ή 300 δευτερολέπτων) από τη ταινία φαίνεται να ολοκληρώνεται η προωθητική καμπάνια της Warner για τους 300 (2007). Το κομμάτι κυκλοφόρησε στο MTV Overdrive στη συνηθισμένη άθλια ανάλυση που πάει πακέτο με τη σχεδίαση της σελίδας.

Η καμπάνια πάντως είναι σίγουρα πολύ πιο αξιόλογη, παρά τα σκαμπανεβάσματα. Ξεκίνησε το καλοκαίρι από τη Comic-Con 2006 με προβολή ενός τρέιλερ που δημιούργησε περισσότερο σούσουρο ίσως κι από αυτό του Spider-Man 3 (2007) με τη πρώτη εμφάνιση του Venom. Συνεχίστηκε με ένα production blog που.. σταμάτησε λίγο μετά την ανακοίνωση της πρόθεσης του Zack Snyder να ανεβάσει εκεί το τρέιλερ. Και video journals που σταμάτησαν κι αυτά κάποια στιγμή να βγαίνουν στη σελίδα που τα μάζευε αλλά συνέχισαν να κυκλοφορούν με αξιοπρόσεχτο ζήλο (κι έφτασαν τα 12 πριν λίγες μέρες). Η έκρηξη ήρθε με την αποκάλυψη, στα τέλη του Σεπτέμβρη από μια κάποια ελληνική σελίδα, του πρόμο τρέιλερ και πιο πωρωτικού ever, που έκανε τους ψιθύρους κραυγές και εκσπερματώσεις σε όλο το δίκτυο. Δυοτρείς βδομάδες αργότερα η Warner έβγαλε και επίσημα ένα τίζερ, για να σταματήσει να χρειάζεται να κοπανάει στο κεφάλι τον καθένα που ξεφύτρωνε ουρλιάζοντας "THIS IS SPARTA!" ανεβάζοντας το πρόμο στη σελίδα του και "THIS IS WHERE WE FIGHT, THIS IS WHERE THEY DIE!" όταν πήγαιναν να του το κατεβάσουν.

Αρχές Δεκέμβρη ήρθε και το πλήρες τρέιλερ και από τότε η εταιρία που έβαλε πρώτη ήχο σε φιλμ περιορίστηκε στο να συντηρεί το θόρυβο αντί να κόβει και να ράβει κι άλλα για κάθε κοινό, όπως είχε κάνει με το Superman Returns (2006) που κόντεψε να βγεί ολόκληρο σε μορφή τρέιλερ. Και έλειψαν και τα gay-friendly δημοσιεύματα που κόντεψαν να θάψουν τον ήρωα με το κόκκινο βρακί ενώ περίσσεψαν πιο.. πορνογραφικές συνεργασίες όπως αυτή με το SuicideGirls. Το τεράστιο γυναικείο και gay κοινό, που ήδη χύνει περιμένοντας δυο ώρες πήχτρα στη βαρβατίλα και τα γυμνά μπράτσα σιξπάκ και μπούτια, η προώθηση το άφησε στην άκρη ξέροντας(?) πολύ καλά ότι αυτό το ανάβει ακόμα περισσότερο. Και το ίδιο θα ήταν καλύτερα να είχε κάνει και με το φεστιβάλ του Βερολίνου, αφού η υποδοχή της δημοσιογραφικής προβολής εκεί έγινε με επιδειχτικές αποχωρήσεις χαχανητά και αποδοκιμασίες, ενώ η θερμή υποδοχή στην επίσημη παγκόσμια πρεμιέρα (έτσι όπως την είδε ο Δελτίος Τύπου κυρίως δηλαδή) μπορεί να έσωσε τη παρτίδα αλλά δεν έσβησε εντελώς τα σημάδια. Εκτός από το να μαζεύει ένα σωρό επιδειξίες κριτικούς και να περιμένει να μη της θάψουν τη ταινία, πολλοί λένε ότι η παραγωγή έκανε λάθος και στο να μη προβάλλει σποτάκι στο Super Bowl όπου ήταν μαζεμένο όλο το υποψήφιο αντρικό κοινό της. Αλλά γενικά η βιομηχανία θεώρησε πολυτέλεια τέτοιες σφήνες φέτος, και ακόμα και χωρίς αυτές, και παρά το R-rating, το φιλμ φαίνεται έτοιμο να εκτοξευτεί στις Πολιτείες. Ήδη από τη βδομάδα που πέρασε συναγωνίζονταν στις προπωλήσεις τις ταινίες του Σαββατοκύριακου (i.e. όσες παίζονταν ήδη), και δεν είναι και απίθανο να εισπράξει ποσό κοντά στα $60 μύρια (του προϋπολογισμού) με το άνοιγμά του.

Στην Ελλάδα οι ταξιτζήδες ξέρουν εδώ και πολύ καιρό πολύ περισσότερα για τους κινηματογραφικούς Τρακόσιους από τον μέσο που κάθεται να γράψει γι' αυτούς. Και μπορεί να λείπουν γενικά οι συνομωσιοθεωρίες που τους συσχετίζουν με το Ιράν αλλά τα περισσότερα δημοσιεύματα είναι αναμενόμενα αβάσιμα και ανεκδιήγητα, αγνοώντας καν το κόμικ χαρακτηριστικά. Και είναι προτιμότερα από τα.. εμπεριστατωμένα που θέλουν τον Miller κάτι σα Madureira ή τον μύθο του καλά μελετημένο μες στους Στέλιους του, αφού μπορείς να τα αντιμετωπίσεις με την ίδια άγνοια προκατάληψη και μισαλλοδοξία τελικά. Μ' άλλα λόγια σ' όσους δε πιάνουν τι πάει να γίνει, οι επεξηγήσεις είναι ανώφελες και θα τις δώσει ο χρόνος. Και γενικά αρκούν τα λόγια των δημιουργών που λίγο πολύ λένε ότι και ο Όμηρος δεν απασχολήθηκε και τόσο με την ιστορική ακρίβεια, και το έργο τους που λίγο πολύ παρουσιάζει κάποιους Έλληνες σα τους πρώτους γαμηστερούς και γαμηστερότερους ποτέ.

Το κλιπ ξεκινάει τη πρώτη νύχτα όπως και στο κόμικ, και συνεχίζει λίγο διαφορετικά. Η ταινία ξεκινάει να προβάλλεται μαζικά μια μέρα νωρίτερα από τον υπόλοιπο κόσμο, δικαιωματικά όπως και το τρέιλερ, στην Ελλάδα τη Τετάρτη, και οι προπωλήσεις εισιτηρίων ήδη έχουν ξεκινήσει. Την ίδια μέρα θα βγάλουμε και τη κριτική, του verbal που δεν καταενθουσιάστηκε στη δημοσιογραφική.


Δες/Κρύψε το Production Journal #11 με τον Gerard Butler να σηκώνει τα βάρη του ρόλου

Έχοντας αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις με το Das Fräulein στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η 34χρονη Ελβετίδα σκηνοθέτις, έφτασε την περασμένη Τετάρτη ως την Αθήνα, για την πρεμιέρα της βραβευμένης πρώτης μεγαλόμηκης μυθοπλαστικής της δουλειάς (και μόλις τρίτη της καριέρας της), που έγινε με τη συνδιοργάνωση του Φεστιβάλ. Λόγω των γιουροβιζιονικών της (και σου) αναγκών, η ΕΡΤ δεν κατάφερε να έρθει για τη δική της συνέντευξη, κι έτσι θα δεις μονάχα στις Μάσες την Adrea Staka, μεταξύ άλλων να σε διαβεβαιώνει και η ίδια, ότι η ταινία της με τα 60 χιλιάδες εισιτήρια και βάλε στην Ελβετία, ούτε κανένα ψυχοψαχτικό πανηγύρι χασμουρητού είναι, ούτε κανένα ασήκωτο μάθημα ιστορίας. Κι ύστερα να σου εξηγεί γιατί η ταινία της, με πρωταγωνίστριες τρεις γυναίκες (και μπόλικο δέρμα), είναι ταινία και για άντρες.

Είκοσι χρόνια ιστορίας της CIA από τη γέννηση μέχρι την εγκαθίδρυσή της στην αμερικάνικη πολιτική πραγματικότητα, προβάλλονται παράλληλα με τη ζωή και τις επιλογές ενός απ' τους ανθρώπους που βοήθησαν στη γιγάντωσή της.Ο Eric Roth υπογράφει την κορωνίδα των ιστοριών κλιμακούμενης παράνοιας που έσφιγγαν το The Insider (1999) και το Munich (2005) του, και πατινάρει ανάμεσα στο κινηματογραφικό παρόν και παρελθόν με υπνωτιστική χάρη, ανοίγοντας με χειρουργική ακρίβεια λεπτές τομές για να μπεις σ' έναν κόσμο αποπνικτικών μυστικών, συνωμοσιών, διπλών και τριπλών πρακτόρων, σ' έναν κόσμο όπου η παραμικρή κίνηση του φρυδιού μπορεί να σε προδώσει και μαζί με σένα μια χώρα ολόκληρη. Σ' αυτόν τον κόσμο περιφέρεται σα ζωντανός θρύλος, ένας απ' τους ιδρυτές της πιο δαιδαλώδους και διαβόητης υπηρεσίας πληροφοριών του πλανήτη, όπως τον υποδύεται ο Matt Damon με ένα μόνιμο poker face στην σπουδαιότερη ίσως στιγμή της καριέρας του. Στιγμή όπου ο Tom Ripley συναντά τον Gene Hackman του The Conversation (1974) και τον Corleone του Pacino. Βαθιά πιστός στο καθήκον και εξαιρετικά ταλαντούχος στη διαχείριση της αλήθειας, κυκλοφορεί στη ζωή με τέτοια απόσταση απ' τα τεκταινόμενα της, που αγνοεί συστηματικά ακόμα και την Angelina Jolie, την τέλεια γυναίκα του, κόρη γερουσιαστή, όπως αρμόζει σε ένα απ' τα υποσχόμενα μέλη της αδελφότητας των Scull and Bones --στα σπλάχνα της οποίας θεωρείται ότι ανδρώθηκε κι ο George Bush ο γηραιότερος. Ωστόσο, μαζί με την δυσπιστία και την επιφυλακτικότητά του, που μπορεί να παρερμηνευθεί για αδιαφορία και απάθεια, η απαρέγγλιτη προσήλωσή του στην ιδέα της οικογένειας και τη διαφύλαξή της ως δεύτερης μετά την πατρίδα μόνο, ενδυναμώνει το χαρακτήρα του και όσα ενσαρκώνει ως εκπρόσωπος της διαφύλαξης των αμερικάνικων ηθικών άξιων με κάθε κόστος.

Ηγούμενος ενός εξαιρετικού απ' τον πρώτο ως τον τελευταίο cast, ο Damon προσφέρει στον De Niro το ιδανικό έμψυχο δυναμικό, γύρω απ' το οποίο στήνει με ατμόσφαιρα που θα ζήλευαν όλοι οι δάσκαλοί του, στη δεύτερη κιόλας προσπάθειά του, ένα μάθημα σκηνοθετικής υπομονής, αποφασιστικότητας, σαφήνειας κι ακρίβειας, που θα μπορούσε να είναι λίγο πιο γρήγορο, λίγο πιο σύντομο, ή λίγο πιο ζωντανό για να είναι και λίγο πιο εμπορικό, αλλά τότε θα μιλούσαμε και για μια εντελώς διαφορετική ταινία, έτσι δεν είναι; Για το Bourne Ultimatum (2007) ίσως. Το συγκεκριμένο κατασκοπικό θρίλερ, αργό, σίγουρο, αλλά ρυθμικό και στοχευμένο, με τον επίκαιρο πολιτικό απόηχό του, θα μπορούσε τουλάχιστον να προσφέρει σοβαρό συναγωνισμό στον άνθρωπο που δημιούργησε τον δημιουργό της, και να κάνει τόσο τον ίδιο τον Scorsese όσο και τον σεναριογράφο του να ιδρώσουν. Και είναι έγκλημα που δεν της δόθηκε η ευκαιρία, επειδή κάτι παραφουσκωμένες, καρασπιναρισμένες μπούρδες σαν το Babel (2006) και το Little Miss Sunshine (2006) την έκρυψαν με τη σκόνη του καλπασμού τους, κι άφησαν στους Ευρωπαίους να τιμήσουν την εξαιρετική χορωδία αυτής της σκοτεινής, σφιχτοδεμένης, συναρπαστικής οπερέτας του DeNiro για ένα απ' τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της πολιτικής ιστορίας της Αμερικής.

Ένας διασκεδαστής του Las Vegas αφού πρώτα "φρανκσινάτρησε" (των διαλόγων ο ορισμός) καρφώνει και τους μαφιόζους του κύκλου του. Με αποτέλεσμα να θέλουν να του ξεριζώσουν την καρδιά όλα τα καλά παιδιά και όσα έχουν καλές προθέσεις.Ο Joe Carnahan, όπως ήδη είπαμε από το τρέιλερ, άφησε υποσχέσεις με τη δεύτερη ταινία του, το Narc (2002). Υποσχέσεις για ρετρο-μοντερνισμό που θα 'φερνε τα βαριά νοήματα και το ψυχολογικό ψάξιμο των 70s ξανά στο επίκεντρο των ταινιών βήτα επιλογής για τους κινηματογραφόφιλους. Και υποσχέσεις για στιλιζαρισμένη δράση είχε αφήσει ήδη από τη πρώτη του ταινία με τον εύγλωττο τίτλο Blood, Guts, Bullets and Octane (1998). Αλλά τη φούρια του την έκλεψε κάπως ο Academy Award Winner πια Scorsese απ' τη μια και ο Tom Cruise απ' την άλλη, προτιμώντας τον J.J. Abrams για το Mission: Impossible III (2006). Η απελπισία του είναι έκδηλη σε αυτή του τη δουλειά λοιπόν. Δουλειά στημένη πιο κοντά σε αυτές του Guy Ritchie, αν και όλοι βλέπουν Tarantino στο άγαλμα που γονατίζει και προσεύχεται κάθε πρωί ο σκηνοθέτης, ίσως από την άποψη της χώνεψης της ποπ κουλτούρας και των b-movies. Όμως ο Carnahan δε χρησιμοποιεί τις εικόνες στο λόγο και τις αναφορές στη σύνθεση αλλά απλά χώνει τις εικόνες στη σύνθεση, σα το καράτε κιντ που περιφέρεται σε κάποιες σκηνές απλά για να γουρλώνεις τα μάτια με ηλίθια απορία. Και υπερπροσπαθεί στην υπερβολική σοβαρότητα σε ένα φιλμ που ξεκάθαρα είχε πολλά να κερδίσει από την υπερβολική υπερβολή. Μπορεί δηλαδή η φιλοδοξία να ήταν να αναγνωριστεί ότι αν ο Fellini είχε κάνει action movie κάπως έτσι θα 'βγαινε, αλλά το αποτέλεσμα είναι μόνο ένα action movie που φιλοδοξεί να γίνει 8½ (1963).


Σίγουρα πάντως, παρά τη φτώχεια του προϋπολογισμού και των περισσότερων διαλόγων, σε αφήνει μ' ανοιχτό το στόμα πολύ συχνότερα απ' ότι του επιτρέπεις συνειδητά.

Νεαρή κοπέλα ζει κάθε μέρα της σαν την τελευταία, γιατί πολύ πιθανότατα θα είναι, και παρασέρνει στη θύελλά της δυο συμπατριώτισσες Γιουγκοσλάβες που βρίσκει στη Ζυρίχη, θυμίζοντάς τους ξανά, πώς είναι να βάζεις στην καθημερινότητά σου λίγο πάθος. Όπως τότε, που ζούσαν ακόμα στη διαλυμένη σήμερα χώρα τους.Σε παρόμοιο μήκος κύματος με την βραβευμένη στο Βερολίνο Grbavica (2006), η ταινία της Andrea Staka εξερευνά τις επιπτώσεις της βαλκανικής αναμπουμπούλας και της διάλυσης της πρώην Γιουγκοσλαβίας στις ζωές των ανθρώπων της, μέσα από τη γυναικεία ματιά τριών μεταναστριών. Aν και χωρίς το αβαντάζ της Αρκούδας, η Φροϊλάιν βραβεύθηκε ωστόσο με το λιγότερο χλιδάτο βραβείο της Χρυσής Λεοπάρδαλης στο Λοκάρνο, και έκανε ιδιαίτερο γκελ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, χάρη κυρίως στις δυνατές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού πυρήνα, που βοηθά να στηθεί ένα γαϊτανάκι αλληλεπιδράσεων κι αλληλοαποκαλύψεων των τριών διαφορετικών γενεών μεταναστριών. Οι τρεις τους, κάποτε συμπατριώτισσες αλλά πλέον αλλοεθνείς, μοιράζονται αναμνήσεις αλλά όχι βιώματα, αφετηρίες αλλά όχι προορισμούς και οι διαφορετικές κοσμοθεωρίες τους οδηγούν αναπόφευκτα σε μια πολιτισμική σύγκρουση που θα προσπαθήσει να τις φέρει στην πολυπόθητη μέση οδό, κι εσένα θα σε κρατήσει στην ιστορία τους, γιατί η προαποφασισμένη πορεία τους είναι διακριτικά καθοδηγούμενη απ' τη σκηνοθέτιδα με τη Γιουγκοσλάβικη καταγωγή, είναι εντυπωσιακά προσεγγίσιμη συναισθηματικά, και είναι περισσότερο ιστορία ανθρώπων παρά ιστορία Ιστορίας. Και βέβαια, κυρίως γιατί, αφού ασχολήθηκες να διαβάσεις αυτό το κείμενο, μάλλον ενδιαφέρεσαι αρκετά κι ζημιωμένος δε θα βγεις.