Το δεύτερο trailer του τρίτου αραχνιάσματος των κινηματογραφικών αιθουσών (ή τέταρτο αν μετράς και το teaser και το "Venom teaser" που βγήκε μόνο στις αίθουσες πριν το 300 (2007)) έσκασε μύτη πριν λίγο, όπως είχε προαναγγελθεί, στο spiderman3oncomcast.com.

Ξεκινάει όπως και το 7λεπτο preview, με τη ρομαντζάδα στους ζωυφιακούς ιστούς και τον νέο Goblin, και συνεχίζει με πιο χορταστική κάλυψη του Venom. Για να ηρεμήσει κάπως τα νεύρα όλων των ανυπόμονων με τα οποία έπαιζε η προώθηση εδώ και μήνες (και μήνες), δείχνοντας ελάχιστη διάθεση να ρίξει μεγάλα κομμάτια με μαύρα γλιτσερά εξωγήινα συμβιωτικά στις Μάσες.

Δυο απροσάρμοστοι ερωτεύονται απροσάρμοστα και ζουν την απροσάρμοστη αγάπη τους σε μια ταινία που το τρέιλέρ της ανέβηκε στο apple.com. Όπως καταλαβαίνεις όλο και κάποια προσαρμογή θα υπάρχει στην ιστορία.

Ιστορία που ξεκινάει σε ένα ζωο-πάρτι μασκέ (ή πάρτι ζωο-μασκέ) όπου ο αετός του τίτλου συναντά την καρχαρία (του τίτλου, το μάντεψες). Εντυπωσιάζεται από το αρπαχτικό της εμφάνισης και την επίδειξη αντίστοιχης άνεσης σε βιντεο-αναμετρήσεις και, όπως συμβαίνει συνήθως στις ρομαντικές ιστορίες, τη πλησιάζει με την ακαταμάχητη ατάκα "θες να κάνουμε σεξ".

Όπως ξανακαταλαβαίνεις, πρόκειται για το μπάσταρδο που έκανε ο Napoleon Dynamite (2004) όταν συνάντησε τον Harry και τη Sally (που είχαν συναντηθεί από το 1989). Μπάσταρδο του οποίου τη πατρότητα διεκδικεί ο Νεοζηλανδός αβορίτζινας Taika Cohen, της φυλής των Te-Whanau-a-Apanui της οποίας τα μέλη φωτογραφίζονται με μουστάκα, πεταχτή χαίτη, απελπισμένο βλέμμα και την απαραίτητη γραβάτα όταν κάνουν απανωτά φιλμ μικρού μήκους που απανωτά τιμώνται σε απανωτά φεστιβάλ και φτάνουν μέχρι οσκαρικές υποψηφιότητες. Μπάσταρδο στο οποίο αν κολλήσεις μερικές ακόμα ετικέτες, όπως το παγερό πια "τύπου Sundance" και το ζεστό ακόμα "this year's Little Miss Sunshine", καταλαβαίνεις ότι ξεκίνησε από τη μητέρα των ανεξάρτητων φεστιβάλ, συνέχισε στο Generation τμήμα της Berlinale και τελευταία πέρασε από το όλο και πιο αναφερόμενο SXSW. Αυτό που δεν είναι το δεδομένο αλλά συνηθέστατα το ονειρικό για τέτοια φιλμ, είναι η διανομή που το συγκεκριμένο την είχε βρει πριν καν κουκουλωθεί για τις παγωνιές του Park City.

Με τις δάφνες της συμμετοχής που ήταν και το ζητούμενο για να συμπληρωθεί η αφίσα αλλά και τις συστάσεις όλων που σκόνταψαν πάνω τους στις κινηματογραφικές εκθέσεις, η Miramax βγάζει τον Αετό εναντίον Καρχαρία στις αμερικάνικες αίθουσες τη πρώτη του Ιούνη.

Από ανεπιθύμητο ορφανό, σε κοριτσάκι του τσίρκου, σε κοπέλα των καμπαρέ, σε γυναίκα θρύλος της Γαλλίας, η Edith Piaf πάλεψε με την ευαίσθητη φύση της υγείας της και την εξάρτησή της στα φάρμακα, με μόνα της όπλα τη δυνατή της προσωπικότητα, το θεόσταλτο ταλέντο της κι αυτήν την πείνα στο βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει ότι μπορεί και πρέπει να διεκδικήσει το μεγάλο πεπρωμένο της, με όποιο τίμημα.Πολύ συγκινητική, πολύ επαγγελματική, πολύ φορμουλαϊκή, πολύ δυνατή, πολύ μουσική, η βιογραφία του Μικρού Σπουργιτιού με τα μεγάλα φτερά, είναι σε όλα της... πολλή. Ακολουθώντας κατά γράμμα την εξέλιξη των μουσικών βιογραφιών από τα μίζερα παιδικά χρόνια με την πρώτη μεγάλη αρρώστια, στη δύσκολη ενηλικίωση με την πρώτη εξάρτηση, στην ανακάλυψη του ταλέντου με την πρώτη αναγνώριση, στην παραγνώριση του ταλέντου με την πρώτη αποτυχία, στην αποδοχή του πάθους με τον πρώτο έρωτα, η ιστορία της Piaf είναι η ιστορία οποιουδήποτε άλλου την ιστορία του οποίου έχεις δει σε ταινία, μια ιστορία διαρκών εξαρτήσεων, στους άλλους, στο αλκοόλ, στα φάρμακα, στη δουλειά, και λίγο πριν το τέλος, στην ίδια τη ζωή. Προσπαθώντας να διαφοροποιήσει λίγο το πράγμα, ο Dahan διπλώνει το timeline παίζοντας κομμάτια του φιλμικού παρόντος παράλληλα με σχετικά κομμάτια του παρελθόντος, με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές τα πράγματα να κουβαριάζονται αρκετά για να πρέπει να κρατάς τις χρονολογίες σε σημειώσεις αν θες να βγάλεις άκρη. Το πιθανότερο είναι όμως πως δεν θα θες, αφού όσα κομμάτια της ταινίας δεν βράζουν από συγκινησιακή φόρτιση, είναι παράδοξα ψυχρά κι απόμακρα, ίσως για να σ' αφήνουν να χαλαρώσεις και να χαρείς την ωραία μουσικούλα, ίσως γιατί η προηγούμενη ταινία του Dahan ήταν τα Πορφυρά Ποτάμια II. Αν ισχύει το δεύτερο ενδεχόμενο, τουλάχιστον ο Γάλλος έχει κάνει τεράστια πρόοδο. Αλλά πάλι καλά που έχει την Marion Cotillard στον κεντρικό ρόλο, η οποία με την ερμηνεία της εκτινάσσεται σε πρωταγωνίστρια πρώτου μεγέθους, έστω και με την αβάντα της περσόνας που υποδύεται, και την παρατραβηγμένη εμμονή του σκηνοθέτη στην ανάδειξη των δυνατοτήτων του μακιγιάζ.

Νεαρός μηχανόβιος πουλάει την ψυχή του στο Διάβολο για να σώσει τον πατέρα του, αλλά ο Διάβολος τον προδίδει και καταλήγει και ορφανός, και θυμωμένος, και χωρίς γκόμενα, και πουλημένος. Αρκετά χρόνια και κασκαντερικά αργότερα, η Διάβολος έρχεται να εξαργυρώσει την επένδυσή του, και του δίνει τη δύναμη να αρπάζει φωτιά και να γίνεται σκελετός, με αντίστοιχης έμπνευσης μηχανή: γίνεται ο Ghost Rider, με αποστολή να μαζέψει τις καταραμένες ψυχές για λογαριασμό του πατέρα Διαβόλου, πριν τις προλάβει ο γιός.Μετά το Daredevil (2003), ο Mark Steven Johnson επιστρέφει για να σακατέψει άλλον έναν ήρωα της Marvel, λιγότερο δημοφιλή αλλά περισσότερο σκοτεινό, μετατρέποντάς τον σε παιδικής κατανάλωσης συνοδευτικό pop corn και αναψυκτικού. Αν ξεπεράσεις το παρανοϊκό μιξάζ που βρίσκεται μονίμως σε overdrive και τους χοντροκομμένους χαρακτήρες που περιτρυγιρίζουν τον καβαλάρη με το περπάτημα της συγκαμμένης γαλοπούλας, θα την πάθεις απ' τα κιτσάτα εφέ που τυλίγουν το βρεφικής σύλληψης σενάριο στις φλόγες της κολάσεως. Ο Ghost Rider του Johnson, έχει μαγέψει τα ταμεία στην Αμερική και στην Ευρώπη, κάτι που δείχνει ότι το κοινό έχει αναπτύξει πολύ σβέλτα αντανακλαστικά στα instant trashics, δεν αποκλείεται όμως η ταινία να αποτελέσει αγαπημένη ένοχη απόλαυση για πολλούς, που θα καταλάβουν νωρίς ότι ετούτος ο Ghost Rider ήθελε όταν μεγαλώσει να γίνει κωμωδία.

Τέσσερα γαϊδουρορφανά συναντιόνται σε ένα τεράστιο εργοστάσιο σοκολάτας φαινομενικά τυχαία, όμως περνώντας από μια ντουλάπα σε μια μυθική χώρα, ανακαλύπτουν ότι είναι αδέρφια, με αποστολή να απαλλάξουν αυτό το μέρος απ' την κακιά του βασίλισσα.Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας (2005), τα Χρονικά της Νάρνια (2005) κι ο Harry Potter, είναι τρεις μόνο απ' τις "επικές ταινίες" που υποτίθεται ότι σατιρίζουν οι δυο (χειρότεροι απ' ό,τι φαίνεται) απ' τους έξι σεναριακούς αυτουργούς της πολιτιστικής παρακαταθήκης των Scary Movie, με τους Πειρατές της Καραϊβικής (2006), τον Κώδικα Ντα Βίντσι (2006), τους X-Men, τον Nacho Libre (2006), το Click (2006) και φυσικά το Snakes on a Plane (2006), να προστίθενται για άρωμα στη διεστραμμένη αντίληψη των δημιουργών για την έννοια του έπους (που φαίνεται να ερμηνεύεται ελεύθερα ως οτιδήποτε άλλο δεν καλύπτεται απ' τους όρους scary και date movie). Για ευνόητους λόγους οι δύσμοιροι οι Wayans συνεχίζουν να μαζεύουν κακό κάρμα, καθώς οι συνεργάτες τους ρίχνουν όλο και πιο χαμηλά το επικών αξιώσεων σαδιστικό χοντροκομμένο "χιούμορ" του διευρυμένου franchise, που εκτός απ' το να ανοίγει νέα επίπεδα κατάντιας, υπηρετεί τον κινηματογράφο και μέσω της απαράμιλλης ικανότητάς του να κάνει τις ταινίες που "σατιρίζει" να φαντάζουν πολύ καλύτερες απ' ο,τι στην πραγματικότητα ήταν όταν τις έβλεπες στο κανονικό τους.

Ξεκινά αύριο και θα συνεχιστεί μέχρι τη άλλη Κυριακή, με προβολές στο Αττικόν, τον Απόλλωνα και το Γαλλικό Ινστιτούτο (το οποίο και το διοργανώνει), το 8ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Και μάλιστα με... βερολινέζικο χρώμα, με την ταινία που άνοιξε και τη φετινή Berlinale, τη La Môme (2007).

Ομόφωνα και ανεξάρτητα αποφασίσαμε ότι η διοργάνωση έχει φέτος περισσότερο ενδιαφέρον από κάθε άλλη φορά, με εμπλουτισμένο πρόγραμμα που μετράει πάνω απο 60 γαλλόφωνες παραγωγές, με μεταμεσονύχτιες προβολές με τη συνδιοργάνωση των Νυχτών Πρεμιέρας, με τρία ολόκληρα αφιερώματα (στον παραγωγό των μεγάλων στιγμών του Γαβρά, Jacque Perrin, στον μάστορα του γαλλικού slapstick, Pierre Richard, και στο γαλλικό animation), και με ένα κάρο προσκεκλημένους συντελεστές (αφού αποδεδειγμένα είναι μαγνήτης για το κοινό). Αρκετούς απ' τους τελευταίους μάλιστα, θα μπορέσεις να τους δεις από κοντά κι ανέξοδα, αφού έχουμε για δώσιμο καμιά εβδομηνταριά προσκλήσεις. Βιάσου να κλείσεις θέση.

Τελικά ο Μικρόκοσμος, η μια και μοναδική αίθουσα που αγκάλιασε τη Ψυχή στο Στόμα (2006), αποδείχτηκε και η καλύτερη επιλογή για τη παρουσίαση της δεύτερης ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη. Όσοι πέρασαν από κει αισθάνθηκαν πολλοί, ήπιαν και κανά ποτάκι στο φουαγιέ, είδαν και τις σχετικές εκθέσεις που τρέχαν, γνωρίστηκαν μεταξύ τους και κατέρριψαν και όλα τα ρεκόρ προσέλευσης για να τους θυμούνται. Και μετά από περίπου 8 χιλιάδες εισιτήρια σε διάστημα τριών (3) βδομάδων, όλοι οι συντελεστές μαζεύτηκαν για να το γιορτάσουν μαζί με το κοινό τους.

Και να λύσουν και καμιά απορία και να πουν και κάνα παραλειπόμενο. Και μετά από καναδυό ώρες αποδείχτηκε ότι άνετα μπορούσαμε και να ξημερώσουμε εκεί. Αφού από τη μια ο σκηνοθέτης αποδείχτηκε εξαιρετικά διαβασμένος και με σαφέστατη άποψη. Και όλο το καστ με απέραντη αγάπη και πάθος για το έργο, σε βαθμό που όπως λέει ο verbal να ψιλονομίζεις ότι είσαι μπροστά στη δημιουργία μιας αίρεσης που κάποια στιγμή θα σοκάρει το κόσμο με την αναπόφευκτη αυτοπυρπόληση σε πολιορκημένη φάρμα. Και από την άλλη το κοινό αποδείχτηκε λιγότερο ψαγμένο και σε επαφή με τη πραγματική ελληνική πραγματικότητα απ' ότι ίσως θα ήθελε να πιστεύει. Μ' αυτά και μ' αυτά στο βίντεο δε χώρεσαν παρά μόνο ελάχιστα και έμεινε έξω ο Ερρίκος Λίτσης. Αφού εκτός από πιο εμβληματική φιγούρα του ελληνικού κινηματογράφου στο νέο αιώνα αποδείχτηκε και η πιο χειμαρρώδης, και δε βρήκαμε ούτε ένα απόσπασμα που να ολοκληρώνει σε χρόνο που να μην υπερκαλύπτει τη συνολική διάρκεια του μοντάζ.

Μοντάζ αποδείξεων που έκανε ο verbal, από υλικό ωρών που γύρισε η estelle.