Στο Παρίσι του 2054 ένας αστυνομικός που δε μασάει αναλαμβάνει μια περίεργη υπόθεση εξαφάνισης μιας κοπέλας. Για λογαριασμό μιας περίεργης μεγαλοεταιρείας καλλυντικών που έχει φτάσει να μπλέκει με τις ζωές όλων.
Για το πρώτο του φιλμ ο Christian Volckman ξόδεψε 6-7 χρόνια σε ένα στούντιο στο Λουξεμβούργο, με ένα μικροσκοπικό για τις φιλοδοξίες του προϋπολογισμό (γύρω στα $15 εκατομμύρια). Και παρέδωσε κάτι που δεν έχεις ξαναδεί όσο κι αν το έχει ξανακούσει αυτό. Ένα βήμα πέρα από το Sin City (2005) και τις σχετικές προσπάθειες του Richard Linklater στα Waking Life (2001) και A Scanner Darkly (2006), αναμιγνύει ψηφιακά σκηνικά και ζωντανή δράση, περιορίζει το χρώμα στο απολύτως βασικό ασπρόμαυρο, και φτιάχνει ένα κινηματογραφικό κόμικ που κάθε κάδρο του γράφει όσο και στο χαρτί. Ένα φιλμ νουάρ βουτηγμένο κυριολεκτικά στις μελανές σκιές, με κάποιους γκρι τόνους να δίνουν την αίσθηση του βάθους κάπου κάπου, και αισιόδοξο χρώμα μόνο σε παιδικές ζωγραφιές. Ένα φουτουριστικό φιλμ νουάρ που αναφέρεται, όπως οφείλει, στο αρχετυπικό Blade Runner (1982), χωρίς να το παρακάνει στα αεροπλανικά της κάμερας (ευκολία που παρέχει το ψηφιακό σετ) για να εντυπωσιάσει. Αλλά σε αναγκάζει να λες πςςς τι έκανε ρε με τη προσοχή στις λεπτομέρειες του στησίματος και των περασμάτων. Με πιο δυνατό παράδειγμα το.. μεγάλο σκηνικό του Παρισιού, που σε κάθε σκηνή μοιάζει το ίδιο αλλά σα μητρόπολη του μέλλοντος.

Από κει και πέρα το σενάριο είναι πρωτότυπο στη μίξη όλων των τυπικών στοιχείων του είδους, όμως μετά το δεύτερο τόξο (βλ. εκεί που γίνεται η ανατροπή που θα οδηγήσει στο τελικό ξεκαθάρισμα) γίνεται ψιλοβαρετό, υποθέτοντας ότι για όλους η αιώνια ζωή είναι το αποφευκτέο. Και τα μάτια των χαρακτήρων που δε μπορεί να πιάσει η τεχνική του rotoscoping (εφόσον δεν προεξέχουν) δεν έχουν την ίδια προσοχή (αφού έπρεπε να ζωγραφιστούν καρέ καρέ), αφαιρώντας αρκετά από τη συνολική αίσθηση αν το προσέξεις (ουπς μόλις το πρόσεξες).

Διέρρευσε στα διαδίχτυα (στο BridgeToTheStars.Net συγκεκριμένα, χωρίς να είμαι σίγουρος ότι είναι η πηγή) ένα trailer για τη κινηματογραφική μεταφορά του πρώτου βιβλίου της Τριλογίας του Κόσμου του Philip Pullman. Η ταινία δανείζεται τον αμερικάνικο τίτλο του βιβλίου που στον υπόλοιπο πλανήτη είναι γνωστό σα Northern Lights (και στην Ελλάδα σα Το Αστέρι του Βορρά). Το βίντεο προορίζεται προφανώς για διανομείς και λοιπούς εμπόρους, με τα περισσότερα εφέ να είναι στο βασικό στάδιο και δηλώσεις των συντελεστών να.. διακόπτουν.

Update: Με αφορμή το teaser που κυκλοφόρησε παράλληλα με τη παρουσίαση της ταινίας στις Κάνες, η παιδικοβιβλιοφάγα estelle που ακόμα και στο χαβαλετζίδικο σχετικό θέμα (όταν ανακοινώθηκε η συμμετοχή του Daniel Craig στο καστ) δε συγκρατούσε τον ενθουσιασμό της, ψιθύρισε τα μερικά λογάκια που είχα προαναγγείλει εδώ και μήνες:

Στο μεγάλο παζάρι ταινιών στις Κάνες, κάποιοι επιτρέπεται να ανασηκώσουν λιγάκι το πέπλο μυστηρίου που κρύβει η ανάπλαση του φανταστικού κόσμου του Pullman –-που μέχρι τώρα τον βρίσκαμε μόνο σε σελίδες βιβλίων και στη φαντασία μας-- με οπτικά μέσα. Μόνο exclusive μάτια μπορούν να δουν το υλικό που η New Line προσέχει ως κόρην οφθαλμού, ο συγγραφέας όμως και μια εκ των παραγωγών πρόλαβαν να αποκαλύψουν περαιτέρω λεπτομέρειες στο Oxford Literary Festival και σε wannabe συγγραφείς ανάλογων πονημάτων. Ο Pullman έβγαλε λοιπόν τη σκούφια του για τη συμμετοχή της Kidman στην ταινία, λέγοντας πως αυτήν και μόνο ονειρευόταν για το ρόλο, στεναχωρήθηκε λιγάκι όμως όταν θυμήθηκε πως ονειρευόταν επίσης τον Laurence Olivier, αλλά τελικά δεν του έκατσε και αναγκάστηκε να αρκεστεί στον λίγο πιο χοντροκομμένο Daniel Craig.

Φαντασία και Ιστορία χορεύουν με χρωματιστά κοστούμια της Γαλλίας του 17ου αιώνα, στο ημιμυθοπλαστικό ημιβιογραφικό παραμύθι που μπλέκει ένα χαμένο κομμάτι της ζωής του Μολιέρου με στιγμές διάφορων θεατρικών του ανθρώπου που άλλαξε το πρόσωπο της γαλλικής κωμωδίας.Η σίγουρα όχι ακαδημαϊκή, και σίγουρα απόλυτα risk-free προσέγγιση του θέματος από τον Tirard, τού εγγυάται ένα ασφαλές πέρασμα στο εμπορικό κομμάτι του γαλλικού κινηματογράφου, που όσο πάει και μεγαλώνει, σκεπάζοντας τις πιο ριψοκίνδυνες προσπάθειες μιας χώρας με ιστορία στον προχωρημένο κινηματογράφο, με ένα παχύ πέπλο ταινιών που δεν ενοχλούν και δεν ενθουσιάζουν. Ο Μολιέρος, μπορεί να θεωρηθεί ως χαρακτηριστικό δείγμα του φαινομένου, αποτελώντας συνεπέστατη ευρωπαϊκή μπλοκμπαστεριά, αφού δεν βασίζεται μόνο στο promotion της, αλλά σε αποζημιώνει και στην αίθουσα με τα υψηλά production values της, και την φορμουλαϊκά εμπορική κινηματογραφική γραφή. Δεν είναι τυχαίο που αποτελεί γαλλική ταινία της εγχώριας Village άλλωστε. Τώρα βέβαια, κάτω απ' όλη την επιφάνεια δεν κρύβεται παρά μια αθόρυβη πορδή με έρωτα, συγκίνηση, γέλιο και χαριτωμενιά, ένα Casanova (2005) με πρωταγωνιστή τον Μολιέρο. Η αφήγηση όμως, κυλάει τόσο στρωτά και αεράτα που άσχημη μυρωδιά δεν πιάνεις, κι ο Romain Duris απ' τη μία, που είναι ανερχόμενος ζεν πρεμιέ απ'τις εποχές του Le Divorce (2003) και του Arsene Lupin (2004) ακόμα, και η Laura Morante απ' την άλλη, που θυμίζει Μαρία Ναυπλιώτου και Κατερίνα Λέχου μαζί, αλλά στο πιο ώριμο και με εσάνς μπαχαριού απ' την Ιταλία επιπλέον, προσφέρουν και στα δυο μισά του δημογραφικού, ένα δροσερό πρωταγωνιστικό ζευγάρι που δεν χορταίνεις να βλέπεις.

Από τον τίτλο θα περίμενες κάτι σε καμπάνια κατά των πλαστικών εγχειρήσεων αλλά το ντοκιμαντέρ του Raphaël Sibilla σταμάτησε λίγο πριν να δείξει αυτο-εγχειρήσεις. Ξεκινώντας να καταπιάνεται με σεξουαλικές διαστροφές ανά τον κόσμο, έφτασε.. όπου το έβγαλε ο δρόμος.Όπως λέει το blurb, ο παραγωγός Emmanuel Prévost διάλεξε τον Γαλλο-Ελβετό σκηνοθέτη ακριβώς γιατί δεν είχε καμιά απολύτως εμπειρία γύρω από το θέμα. Και αυτό λειτουργεί ως ένα σημείο θετικότατα. Με συμπαθητική φάτσα και αφέλεια και ανυπόκριτη περιέργεια και αμεροληψία, ο Sibilla γύριζε για τρία (3) χρόνια τον πλανήτη γνωρίζοντας ανθρώπους. Και αυτοί είναι τελικά το θέμα του ντοκιμαντέρ του. Άνθρωποι που κάνουν όλα αυτά τα περίεργα και σοκαριστικά που έχεις ακούσει, αλλά το.. απολαμβάνουν και κυρίως δε βλέπουν γιατί να τα αντιμετωπίζουν έτσι. Άνθρωποι. Και έτσι κάπου εκεί χάνεται η μπάλα. Βλέπεις, για το μεγάλο κοινό μπορεί η κάμερα και τα αντικείμενά της να παρεκκλίνουν, όμως τα περισσότερα που διαλέγει να παρακολουθήσει είναι κοινότυπα για όσους δε συζητάνε δυο χρόνια με το είσαι το ταίρι μου για να δοκιμάσουν οτιδήποτε μη ιεραποστολικά ορθό ή απλά γεννήθηκαν χτες. Γι' αυτούς το ίδιο θα ήταν ένα ντοκιμαντέρ για το πόσο καλά παιδιά είναι οι χοντροί, οι χεβιμεταλάδες, οι γκέι ή οποιαδήποτε "μειονότητα" που περικλείεται μόνο από.. εισαγωγικά πια. Για τους υπόλοιπους η προσπάθεια έχει τόσο ενδιαφέρον όσο και η αναβίωση των σοκιουμαντέρ (i.e. τύπου Shocking Asia) που θα 'λεγες ότι επιχειρεί, κρίνοντας από διάφορα στιχάκια (τύπου "WARNING The images you are about to see may shock or offend some of you") της προώθησης.

Τελικά το φιλμ μένει μετέωρο να ισορροπεί σε φεστιβαλικά σκοινιά, προς τέρψιν κοινού που στο μεγαλύτερο μέρος του ισορροπεί με τη σειρά του στα όρια της συμβατικότητας. Και απλά ίσως να τα ξεχειλώνει κομματάκι.

Το δεύτερο trailer του τρίτου αραχνιάσματος των κινηματογραφικών αιθουσών (ή τέταρτο αν μετράς και το teaser και το "Venom teaser" που βγήκε μόνο στις αίθουσες πριν το 300 (2007)) έσκασε μύτη πριν λίγο, όπως είχε προαναγγελθεί, στο spiderman3oncomcast.com.

Ξεκινάει όπως και το 7λεπτο preview, με τη ρομαντζάδα στους ζωυφιακούς ιστούς και τον νέο Goblin, και συνεχίζει με πιο χορταστική κάλυψη του Venom. Για να ηρεμήσει κάπως τα νεύρα όλων των ανυπόμονων με τα οποία έπαιζε η προώθηση εδώ και μήνες (και μήνες), δείχνοντας ελάχιστη διάθεση να ρίξει μεγάλα κομμάτια με μαύρα γλιτσερά εξωγήινα συμβιωτικά στις Μάσες.

Δυο απροσάρμοστοι ερωτεύονται απροσάρμοστα και ζουν την απροσάρμοστη αγάπη τους σε μια ταινία που το τρέιλέρ της ανέβηκε στο apple.com. Όπως καταλαβαίνεις όλο και κάποια προσαρμογή θα υπάρχει στην ιστορία.

Ιστορία που ξεκινάει σε ένα ζωο-πάρτι μασκέ (ή πάρτι ζωο-μασκέ) όπου ο αετός του τίτλου συναντά την καρχαρία (του τίτλου, το μάντεψες). Εντυπωσιάζεται από το αρπαχτικό της εμφάνισης και την επίδειξη αντίστοιχης άνεσης σε βιντεο-αναμετρήσεις και, όπως συμβαίνει συνήθως στις ρομαντικές ιστορίες, τη πλησιάζει με την ακαταμάχητη ατάκα "θες να κάνουμε σεξ".

Όπως ξανακαταλαβαίνεις, πρόκειται για το μπάσταρδο που έκανε ο Napoleon Dynamite (2004) όταν συνάντησε τον Harry και τη Sally (που είχαν συναντηθεί από το 1989). Μπάσταρδο του οποίου τη πατρότητα διεκδικεί ο Νεοζηλανδός αβορίτζινας Taika Cohen, της φυλής των Te-Whanau-a-Apanui της οποίας τα μέλη φωτογραφίζονται με μουστάκα, πεταχτή χαίτη, απελπισμένο βλέμμα και την απαραίτητη γραβάτα όταν κάνουν απανωτά φιλμ μικρού μήκους που απανωτά τιμώνται σε απανωτά φεστιβάλ και φτάνουν μέχρι οσκαρικές υποψηφιότητες. Μπάσταρδο στο οποίο αν κολλήσεις μερικές ακόμα ετικέτες, όπως το παγερό πια "τύπου Sundance" και το ζεστό ακόμα "this year's Little Miss Sunshine", καταλαβαίνεις ότι ξεκίνησε από τη μητέρα των ανεξάρτητων φεστιβάλ, συνέχισε στο Generation τμήμα της Berlinale και τελευταία πέρασε από το όλο και πιο αναφερόμενο SXSW. Αυτό που δεν είναι το δεδομένο αλλά συνηθέστατα το ονειρικό για τέτοια φιλμ, είναι η διανομή που το συγκεκριμένο την είχε βρει πριν καν κουκουλωθεί για τις παγωνιές του Park City.

Με τις δάφνες της συμμετοχής που ήταν και το ζητούμενο για να συμπληρωθεί η αφίσα αλλά και τις συστάσεις όλων που σκόνταψαν πάνω τους στις κινηματογραφικές εκθέσεις, η Miramax βγάζει τον Αετό εναντίον Καρχαρία στις αμερικάνικες αίθουσες τη πρώτη του Ιούνη.

Από ανεπιθύμητο ορφανό, σε κοριτσάκι του τσίρκου, σε κοπέλα των καμπαρέ, σε γυναίκα θρύλος της Γαλλίας, η Edith Piaf πάλεψε με την ευαίσθητη φύση της υγείας της και την εξάρτησή της στα φάρμακα, με μόνα της όπλα τη δυνατή της προσωπικότητα, το θεόσταλτο ταλέντο της κι αυτήν την πείνα στο βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει ότι μπορεί και πρέπει να διεκδικήσει το μεγάλο πεπρωμένο της, με όποιο τίμημα.Πολύ συγκινητική, πολύ επαγγελματική, πολύ φορμουλαϊκή, πολύ δυνατή, πολύ μουσική, η βιογραφία του Μικρού Σπουργιτιού με τα μεγάλα φτερά, είναι σε όλα της... πολλή. Ακολουθώντας κατά γράμμα την εξέλιξη των μουσικών βιογραφιών από τα μίζερα παιδικά χρόνια με την πρώτη μεγάλη αρρώστια, στη δύσκολη ενηλικίωση με την πρώτη εξάρτηση, στην ανακάλυψη του ταλέντου με την πρώτη αναγνώριση, στην παραγνώριση του ταλέντου με την πρώτη αποτυχία, στην αποδοχή του πάθους με τον πρώτο έρωτα, η ιστορία της Piaf είναι η ιστορία οποιουδήποτε άλλου την ιστορία του οποίου έχεις δει σε ταινία, μια ιστορία διαρκών εξαρτήσεων, στους άλλους, στο αλκοόλ, στα φάρμακα, στη δουλειά, και λίγο πριν το τέλος, στην ίδια τη ζωή. Προσπαθώντας να διαφοροποιήσει λίγο το πράγμα, ο Dahan διπλώνει το timeline παίζοντας κομμάτια του φιλμικού παρόντος παράλληλα με σχετικά κομμάτια του παρελθόντος, με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές τα πράγματα να κουβαριάζονται αρκετά για να πρέπει να κρατάς τις χρονολογίες σε σημειώσεις αν θες να βγάλεις άκρη. Το πιθανότερο είναι όμως πως δεν θα θες, αφού όσα κομμάτια της ταινίας δεν βράζουν από συγκινησιακή φόρτιση, είναι παράδοξα ψυχρά κι απόμακρα, ίσως για να σ' αφήνουν να χαλαρώσεις και να χαρείς την ωραία μουσικούλα, ίσως γιατί η προηγούμενη ταινία του Dahan ήταν τα Πορφυρά Ποτάμια II. Αν ισχύει το δεύτερο ενδεχόμενο, τουλάχιστον ο Γάλλος έχει κάνει τεράστια πρόοδο. Αλλά πάλι καλά που έχει την Marion Cotillard στον κεντρικό ρόλο, η οποία με την ερμηνεία της εκτινάσσεται σε πρωταγωνίστρια πρώτου μεγέθους, έστω και με την αβάντα της περσόνας που υποδύεται, και την παρατραβηγμένη εμμονή του σκηνοθέτη στην ανάδειξη των δυνατοτήτων του μακιγιάζ.