Σε ένα νησί της Παπούας-Νέας Γουινέας, δέκα θανατοποινίτες από τις φυλακές του πλανήτη συμμετέχουν σε ριάλιτι που μεταδίδεται στο δίκτυο. Νικητής θα είναι όποιος μείνει ζωντανός.Πολλοί βλέπουν στο φιλμ αντιγραφή του γιαπωνέζικου Batoru Rowaiaru (2000), λίγοι στοιχεία του επικά γελοίου Άτρωτου (1987) με τον Schwarzenegger (αν και είχε βασιστεί στο μυθιστόρημα του Stephen King από το οποίο "επηρρεάστηκε" ο συγγραφέας του βιβλίου που κάναν ταινία οι σχιστομάτηδες φετιχιστές της βίας) και κανένας πουθενά τον Χαϊλάντερ τον Αθάνατο ή την Maya Plisetskaya. Πράγμα περίεργο αν σκεφτείς ότι όπου μπλέκεται έστω και στα ψιλά γράμματα η πρώην WWF και νυν WWE το δεδομένο είναι ότι θα παρατηρηθεί το σκηνοθετημένο του πράγματος (παρατήρηση εξίσου διορατική με αυτή ότι το ποδόσφαιρο παίζεται με τα πόδια) ή στην καλύτερη η υστέρηση των χορογραφιών του σε σχέση με τις παραγωγές της Λίμνης των Κύκνων από το Bolshoi.

Με άλλα λόγια, με την WWE Films στην παραγωγή και πρωταγωνιστή τον μεγαλύτερο αστέρα της μητρικής της εταιρίας στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, μέτρο σύγκρισης δεν μπορεί να είναι παρά κάτι τερατουργήματα τύπου The Marine (2006) ή καμιά ταινία του Hulk Hogan όταν το είχε γυρίσει σε "κακός". Και σε σχέση με αυτά ο Τελευταίος Επιζών μακροημερεύει άνετα σε ένα επίπεδο που δικαιολογεί την έξοδό του στις αμερικάνικες αίθουσες. Το πρώτο του τρίτο είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπές, με έξυπνο θέμα, διαλόγους που ακούγονται και σκηνοθεσία που προσλήφθηκε για την ικανότητά της να κάνει τα λίγα να φαίνονται περισσότερα (και κάνει τα κάποια ακόμα πιο πολλά). Μετά φυσιολογικά αρχίζουν να εφαρμόζονται οι κανόνες του tag team και ο SAS με το τόξο πρέπει να περιμένει μέχρι ο καρατίστας με τα μαχαίρια κουζίνας που τον κοπανάει ο πεζοναύτης με τα αρθριτικά να έχει δυο χέρια ένα πόδι και ένα πρησμένο στρουμπουλό μάγουλο στο χώμα. Και όπως κατάλαβες ήδη από τη προηγούμενη πρόταση, η κινηματογραφική κάμερα από κει που ψιλοειρωνεύεται την τηλεοπτική ξαδέρφη της αρχίζει ξαφνικά να κουνιέται και να ζουμάρει αλαφιασμένα, είτε για να απαλύνει "χοντρές" εικόνες είτε γιατί ο κάποτε Stone Cold Steve Austin φαίνεται να είναι πια stone cold πτώμα (που κι αυτό χοντρή εικόνα είναι βέβαια). Ε και στο τέλος απαγγέλλεται, σε λεπτό σιγής των υπολοίπων, το νόημα για όσους δε κατάλαβαν ότι οι ριαλιτοπαραγωγοί είναι απάνθρωπα κακοί, και η ιστορία κλείνει έχοντας παραμείνει υπεραπλουστευμένα θεατρική μεν χωρίς προκλητικές ηλιθιότητες δε.

Ο Hitler με τους φίλους του τον Goebbels και τον Bormann και τους συνοδούς τους, φτάνουν σε κάστρο στην εξοχή όπου τους περιμένει η Eva Braun, για να περάσουν όλοι μαζί μια μέρα χαλάρωσης.Στο πρώτο από ένα ανολοκλήρωτο κουαρτέτο πορτρέτων τεσσάρων μεγάλων ανδρών (ακολούθησαν τα Taurus (2000) για τον Lenin και The Sun (2005) για τον αυτοκράτορα Hirohito), ο Sokurov μαγειρεύει κωμωδία για διανοούμενους, παίζοντας με το (αγαπημένο του) θέμα της Ιστορίας και πώς θα μπορούσαν να είναι πτυχές της σε διαφορετικές οπτικές. Στο Molokh (1999) (που φτάνει με καθυστέρηση στη χώρα μας απ' τη New Star που έχει τον Sokurov εργολαβία), ο Hitler είναι γεροξεκούτης υποχόνδριος με εξάρσεις παράνοιας, που προσαρμόζει την σχιζοφρένεια του αλλόκοτου χαρακτήρα του ανάλογα με το κοινό του, και δεν διστάζει πάνω από ένα πιάτο αηδιαστική χορτόσουπα, να μοιραστεί την αποφασιστικότητά του για το πώς θα κηρύξει πόλεμο στον Duce επειδή φυτεύει πολλά δέντρα στην Ιταλία και σ' εκατό χρόνια δε θα φτάνουν ζεστοί αέρηδες στη Γερμανία. Η ελεγειακή οπτική του Sokurov συνδυάζεται απρόθυμα με το σενάριο με screwball στραβοκοιτάγματα και ανατρεπτικές φιλοδοξίες, με την υψηλή αισθητική του Ρώσου να προστατεύει βέβαια το αποτέλεσμα απ' το να γίνει άκομψο, αλλά παρ' όλ' αυτά δίχως να αποφεύγει το γενικότερα άβολο του παντρέματος, που έχει περίπου τόση πλάκα όση το να πετάς βρεγμένες χούφτες από κωλόχαρτο στο ταβάνι, και σίγουρα τους ίδιους κινδύνους: οι περισσότερες απ' τις χλαπάτσες να γυρίσουν και να σκάσουν στη μούρη σου. Είναι λιγότερο δροσιστικό απ' όσο ακούγεται, ακόμα και με 42 βαθμούς έξω.

Μια βάρκα. Μια νέα ξαπλωμένη. Η νυχτικιά. Τα βράχια. Μια γριά όρθια. Η ίδια νυχτικιά.Από το ξεκίνημα ή ακόμα χειρότερα από τον ελληνικό τίτλο, η Τελευταία Νύχτα εκδηλώνει τις προθέσεις της να σε κάνει να κοιμηθείς μέχρι θανάτου. Να βαριέσαι αυτοκτονικά ακόμα και αν σε πάρει ο ύπνος δηλαδή, πράγμα διόλου ευκαταφρόνητο ως φιλοδοξία. Απαιτείται βλέπεις μια ηλικιωμένη στο νεκροκρέβατο να αναπολεί παραληρηματικά στιγμές του πιο συναρπαστικού σαββατοκύριακου της ζωής της. Σαββατοκύριακο στο οποίο δεν έγιναν και πολλά πράγματα (κάθε βράδυ εκατοντάδες εκατομμύρια πιτσιρίκες κάνουν ότι διακρίνουν τ' άστρα για να παραδοθούν σε πιο γήινες απολαύσεις) οπότε βλέπει και όσα γίναν εκεί κοντά που δεν ήταν παρούσα, για συμπλήρωμα. Και για να γεμίσει με ενδιαφέρον και το υπόλοιπο φιλμ, βλέπεις και τις κόρες της να κλαίνε τη μοίρα τους από την έλλειψη τέτοιας συναρπαγής στο δικό τους βίο.

Όπως καταλαβαίνεις κύριοι υπεύθυνοι για δυο ατελείωτες χαμένες ώρες από τη ζωή σου είναι οι σεναριογράφοι. Ο Michael Cunningham, που έγραψε το βιβλίο στο οποίο βασίστηκαν οι κινηματογραφικές Ώρες (2002) και μετέφερε ο ίδιος το δικό του Σπίτι στο Τέλος του Κόσμου (2004), διασκευάζει αυτή τη φορά μαζί με κάποια Susan Minot μια νουβέλα της. Και πάλι φαίνεται να κρατάει μόνο τα υποκριτικά μυξοκλαματικά συγκινησιακά highlights της ιστορίας χωρίς να λέει τίποτα, σε εντονότερο βαθμό αφού ο κοινός τόπος ενός gay συγγραφέα και μιας συναδέλφου του που αφιέρωσε short story σε μια πίπα καταλήγει να είναι η εκτός πραγματικότητας και εντός συμβατικών μύθων (εύθραυστη, αφοσιωμένη, κτλ.) γυναικεία φύση. Στην όλη πομπώδη μικρότητα συμβάλλει και το καστ που, με εξαίρεση τη Meryl Streep (αλλά όχι την κόρη της που κάνει ντεμπούτο), έχει πειστεί ότι συμμετέχει σε κάτι μεγαλειώδες αλλά και η σκηνοθεσία και η φωτογραφία που δεν αποφασίζουν αν θα αποχωρήσουν ή θα περιμένουν μπας και βγει στο τέλος ο Χάρος να παίξει σκάκι στα όνειρα της γριάς.

Ο Voldemort συγκεντρώνει στρατό για να βρει κάτι που είχε ξεχάσει την προηγούμενη φορά (όχι, δεν ψάχνει τη μύτη του), κι ο Potter με τους φίλους του προσπαθούν να τον σταματήσουν, αντιμετωπίζοντας παράλληλα μια απροσδόκητη χούντα του Υπουργείου Μαγείας στη σχολή του Hogwarts.Ο κινηματογραφικά άγνωστος David Yates, δεύτερος Βρετανός σκηνοθέτης της σειράς και με καινούριο σεναριογράφο, βγαίνει σαν ο πιο διαβασμένος στα βιβλία της Rowling, καταφέρνοντας να ξεχωρίσει με ακρίβεια τα νήματα απ' τα σελιδότουβλα της pubόβιας συγγραφέως, για να προσφέρει με εντυπωσιακή ευκρίνεια την εξέλιξη του ήρωά της απ' την επιφυλακτικότητά του απέναντι στους καθηγητές όπως είχε εκφραστεί στο Κύπελλο της Φωτιάς, στην ολοκληρωτική επανάσταση ενάντια στην αφτιασίδωτη πια καταπιεστικότητα των συμβόλων εξουσίας, ενώ παράλληλα ωριμάζει την εσωστρέφεια του Potter σε πίστη στη δύναμή του όχι ακριβώς να κατακτήσει τις ικανότητές του (κόντρα στη θέληση των μεγαλύτερων), αλλά τουλάχιστον να βρει μόνος του τον τρόπο να το κάνει.

Κάπως σαν να τον περνάει απ' το λύκειο στο πανεπιστήμιο, ο Yates παίρνει τον όχι και τόσο μικρό πια μαθητευόμενο μάγο, και τον φέρνει πιο κοντά από ποτέ σε αυτάρκη ήρωα μιας αναμφισβήτητα βαριάς μυθολογίας, ακριβώς επειδή διαλέγει να αφήσει μεγάλο κομμάτι της απ' έξω. Με την μικρότερη ταινία βασισμένη στο μεγαλύτερο βιβλίο της σειράς, ο Yates μπορεί και να 'χει φτιάξει την πιο στιβαρή απ' όλες τους, χρησιμοποιώντας με τσιγκουνιά τα εντυπωσιακά του εφέ (για να φαίνονται έτσι κι εντυπωσιακότερα), έστω κι αν η οικονομία του τού σκάει στα μούτρα σε μερικές υποπλοκές που περνάνε στο fast forward. Κερδίζει όμως χρόνο να επενδύσει σε δυο-τρεις καινούριους χαρακτήρες (όπως ο εκστατικός της Imelda Staunton που καταρρακώνει τη σημειολογία του μαύρου εγκαθιδρύοντας το ροζ ως νέο χρώμα του κακού), και κυρίως στην ογκώδη κεντρική ιστορία, που κυλά επί το πλείστον ομαλά, για να καταλήξει σ' ένα επιτέλους ολοκληρωμένο φινάλε, που μπορεί να κάνει ακόμα και τον πιο δύσπιστο (όπως τον υπογράφοντα), να πιστέψει ότι οι μάχες με ραβδιά μπορούν όντως να τα σπάνε. Στην κυριολεξία.

Μπορεί η Paramount να αποφάσισε να αναβάλλει την έξοδο του φιλμ στην Αμερική για τον Απρίλη που οι Rolling Stones θα έχουν τελειώσει την περιοδεία τους, αλλά η φίλη μας η Marina του Mad About Movies ξετρύπωσε το trailer του Shine a Light όπου o Martin Scorsese ρίχνει φως στη σκηνική τους παρουσία, στην επίσημη ισπανική σελίδα που ακόμα παραμένει προετοιμασμένη για 21 Σεπτεμβρίου.

Στις 29 Οκτωβρίου και 1 Νοεμβρίου του 2006 λοιπόν, οι Stones δώσανε δυο συναυλίες για προνομιούχο κοινό στο μικρό (2800 θέσεων) Beacon Theater της Νέας Υόρκης στα πλαίσια της τρίχρονης μαμούθ περιοδείας τους για την προώθηση του A Bigger Bang στην υφήλιο, προώθηση που τους έφερε να παίζουν ακόμα και στο Μαυροβούνιο (αλλά όχι στην Αθήνα). Ο Keith Richards δεν είχε ανέβει στη μηλιά να κόψει ένα μήλο (και να σπάσει ότι του 'χει αφήσει η οστεοπόρωση), ο Bill Clinton περίμενε (μάλλον κρύβοντας το σαξόφωνό του) στο ακροατήριο, και ο Martin Scorsese στα παρασκήνια δεν είχε απολύτως κανένα άγχος. Φυσιολογικά αφού, παρόλο που το συγκρότημα τον επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και με τον Sir Michael Phillip Jagger συζήταγαν κάτι αφιερωματικό για καμιά δεκαετία τουλάχιστο, είχε φέρει να του κάνουν τον καμεραμάν περισσότερους και κάπου σημαντικότερους κινηματογραφιστές ακόμα και από αυτούς που είχε χρησιμοποιήσει στο πιο θρυλικό μουσικό ντοκιμαντέρ και κομμάτι της προθήκης της ιστορίας του Ροκ, το The Last Waltz (1978).

Μια εντεκάδα βραβευμένοι διευθυντές φωτογραφίας (Robert Richardson, Emmanuel Lubezki, Robert Elswit, Andrew Lesnie πιο τρανταχτά) βάλαν τη κάμερα στον ώμο και κυνήγαγαν φωτιές και πλάνα του Jack White να συμμετέχει στο Loving Cup και της Christina Aguilera να τρίβει τον κώλο της στον γερο-φρόντμαν. Και αν δεν εντυπωσιάστηκες, θυμήσου ότι φιλοδοξία του φιλμ είναι να σε φέρει τόσο κοντά στο συγκρότημα που να σου κοπανάει η τελευταία τα απλωμένα χέρια (και όχι μόνο).

Στο διαβόητο σκάνδαλο Pellicano που η τελική του έκβαση πάει από αναβολή σε αναβολή όσο ξεφουσκώνει, στηρίζει τις ελπίδες του να αναδειχτεί σε Fatty Arbuckle του 21ου αιώνα ο αναμφισβήτητος διάδοχος του John Candy στο χώρο των κινηματογραφικών πολεμικών τεχνών, Steven Seagal, απευθυνόμενος στους LA Times.

Στο δημοσίευμα που έκανε το γύρο του κόσμου μέσω των διεθνών πρακτορείων, ο αναγνωρισμένος μετενσαρκωτής δεκάδων Βουδιστών πνευματικών ηγετών, ζητά από το FBI να απολογηθεί επίσημα για την εμπλοκή του ονόματός του στην αρχή των ερευνών που οδήγησαν στην αποκάλυψη του σκανδάλου. Σύμφωνα με τον εκ των λαμπρότερων θεραπόντων της συγγραφής και της υποκριτικής της 7ης τέχνης (ταλέντα που η εκτυφλωτική σεξουαλική του γοητεία άφησε δυστυχώς στο περιθώριο, παρ' ελπίδα του ιδίου), οι κατηγορίες της δημοσιογράφου Anita M. Busch ότι προσπαθούσε να την τρομοκρατήσει για να αποτρέψει τη δημοσίευση άρθρου της μη κολακευτικού γι' αυτόν και τον συνεργάτη του Julius R. Nasso, αποδείχτηκαν εντελώς ανυπόστατες εν γνώσει του FBI που συνεχίζει ακόμα την έρευνα. Και η εμπλοκή του ονόματός του προφανώς δημιουργεί ένα παραμορφωτικό πρίσμα, υπό το οποίο τη συνεχή επέκταση της πνευματικής του αύρας από την ομοίως συνεχή βουδιστική μελέτη και πρακτική του, κοινό και βιομηχανία του θεάματος θωρούν ως υπερσυγκέντρωση λίπους και υγρών.

Όπως δε κουράζεται να αφηγείται ο μέγιστος ανήρ, παρά τις αμφιβολίες και το γέλωτα των απίστων, στην Ιαπωνία λατρεύεται ως θεότητα έχοντας εξυψώσει την παραδοσιακή ευγενική αμυντική τέχνη του Aikido σε οικουμενικά οικολογικά φιλάνθρωπα επιθετική με τη χρήση μέσων ειρηνικού διαλογισμού (βλ. σαρανταπεντάρια και οπλοπολυβόλα). Αφού δε, χρησιμοποιώντας μόνο το μικρό δάχτυλο του αριστερού του χεριού, αποτέλεσε το κύριο όργανο της CIA εις την πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος και την εγκαθίδρυση αιώνιας δημοκρατίας στην ασιατική ζώνη και εκπαίδευσε, επανιδρύοντάς το ουσιαστικά, το επίλεκτο σώμα SEAL του αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού, βρέθηκε να εκδηλώνει διαφορετικές πτυχές του αστείρευτου ταλέντου του στο Χόλιγουντ στα τέλη της δεκαετίας του '80. Εκεί, φυσικά, ανέτρεψε κάθε στερεότυπο, στις ταινίες πολεμικών τεχνών, αδικημένου και ξυλοφορτωμένου που έπειτα από επίπονη εκπαίδευση ζητά δικαίωση. Καθιερώνοντας το πρότυπο του ήρωα που, ακριβώς όπως και στον πραγματικό του βίο, παραμένει ατσαλάκωτος ακόμα και όταν απρόσεκτος οδηγός πατήσει τον αγαπημένο του σκύλο και εξαναγκαστεί (ο ήρωας) να τον νουθετήσει (τον απρόσεκτο) περνώντας οστά του σώματός τους από τις εσοχές του κρανίου τους, σε συγγενείς φίλους και συμπολίτες (και των δύο).

Τα τελευταία χρόνια, υπό διωγμό όπως κάθε προφήτης, ο Steven Seagal ανατρέπει κάθε σύμβαση πρωταγωνιστή σε φιλμ, χρησιμοποιώντας αντικαταστάτη σε οποιαδήποτε σκηνή απαιτείται να παραμένει όρθιος ή να ομιλεί. Παράλληλα εξακολουθεί να είναι αγαπητός στους συνεργάτες του, κλωτσώντας τους φιλικά στους όρχεις σε κάθε ευκαιρία και περνώντας τους από εξαντλητικό casting στο ειδικό χαλί του γραφείου του αν τυχαίνει να μη διαθέτουν (όρχεις). Επιπλέον περιοδεύει ανά τον κόσμο δίνοντας συναυλίες σε αχανή bar και pub, έχοντας αποκαλύψει τον διαπλανητικό ροκ σταρ που έκρυβε, από σεβασμό, βαθιά μέσα του όσο ο Ντέμης Ρούσσος ήτο εν ενεργεία. Επεκτείνοντας τις κοινωφελείς (για τον ίδιο) επιχειρηματικές του δραστηριότητες, έχει προσθέσει τους τίτλους "energy drink formulator" και "world's first antiperspirant aftershave inventor" στο ανυπέρβλητο βιογραφικό του. Στο παρελθόν έχει κατηγορήσει οποιονδήποτε, από Μαφία και Sony μέχρι ηλικιωμένους που προκάλεσε σε πάλη και τον άφησαν αναίσθητο και χεσμένο, για επίδειξη υστεροβουλίας απέναντι στην ανωτερότητά του.

Αιώνιος έφηβος και loser... στρουμπουλός "χτυπάει" ανερχόμενη τηλεοπτική παραγωγό σε ντίσκο του Λος Άντζελες. Φλερτάρουν, γίνονται τύφλα, εκείνη τον παίρνει (κανονικά) στο σπίτι της και μερικές εβδομάδες αργότερα ένας γυναικολόγος τους πιστοποιεί ότι το σεξ δίχως προφυλάξεις εγκυμονεί κινδύνους, παραδίδοντάς τους το ενσταντανέ του εμβρύου...Από την πρώτη στιγμή που θα δεις το Knocked Up (2007) του Judd Apatow συνειδητοποιείς πως, εκτός από τον τίτλο της καλύτερης αμερικανικής κωμωδίας της χρονιάς (που κερδίζει επάξια και χωρίς πολλή σκέψη), βρίσκεσαι μπροστά σε ένα instant classic το οποίο πρόκειται να γίνει μελλοντικό σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά! Παίρνοντας όλα τα καλά συστατικά του Παρθένος Ετών 40 (2005) (αξιοζήλευτη γραφή στο σενάριο, λειτουργικό casting και καταιγισμός από trivia για τους καλοαναθρεμμένους geeks της pop κουλτούρας), η ομάδα του Apatow κάνει εδώ αλματώδη βήματα μπρος και... ολοκληρώνει (μέσα σε 129 λεπτά που για άλλους θα μετατρέπονταν σε ολέθρια καρμανιόλα) κωμικό εγχειρίδιο ετεροφυλοφιλικών σχέσεων με στιγμές αληθινού τρόμου (γιατί αυτά που σχολιάζει είναι τόσο αληθινά). Η μεγάλη μαγκιά του φιλμ; Κάτω από τα ασταμάτητα, επιδερμικά γέλια ή τις "χοντράδες", αναπτύσσει έναν απρόβλεπτα ελεγειακό τόνο πάνω σε ώριμες σκέψεις γύρω από τη χαμένη νιότη, την "υποχρέωση" της συντροφικής συμβίωσης και το γκρεμοτσάκισμα των ονείρων που έκανες, πως δε θα μεγαλώσεις ποτέ, με τον ερχομό του δικού σου παιδιού. Στην αρχή γελάς. Μετά κάπου λες πως το αστείο έχει και τα όριά του. Και γυρίζοντας στο σπίτι, μόνος ή κρυφά από τη γκόμενα, μπορείς να μπήξεις τα κλάματα!

Επιπλέον, ο σεναριογράφος Apatow έχει τη σπάνια αρετή (αν όχι υπευθυνότητα) να ψυχολογεί τα δύο φύλα ξεχωριστά αλλά και στο ζευγάρωμά τους, διατηρώντας μια εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στον κανιβαλισμό και το ρεαλιστικό. Κόντρες, φοβίες, ανασφάλειες, ιδιαιτερότητες, θετικά και αρνητικά σημεία, τα πάντα αναλύονται πάνω σε καταστάσεις και συμπεριφορές του ανθρώπινου είδους, αποφεύγοντας σχεδόν πάντα τις κακοτοπιές. Δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση αν το φιλμ τρυπώσει στις υποψηφιότητες για το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου (από το Writers Guild την έχει... δαγκωτή).