Τον αγαπημένο του Joe και την πολυαγαπημένη του Μελίνα ακολούθησε για τελευταία φορά απόψε, Δευτέρα, ο μαέστρος του film noir και πιο αψήφιστα ανυπόταχτος στις μαύρες λίστες του Hollywood, Jules Dassin. Aναχώρησε από το νοσοκομείο "Υγεία" στο οποίο νοσηλεύονταν τις τελευταίες εβδομάδες.

Τον μεγάλο πολίτη του κόσμου (και όχι μόνο γεωγραφικά), που δεν έπαψε ποτέ να αισθάνεται Αμερικανός και χρίστηκε ντόπιος πρώτης γενιάς από τους Έλληνες, αποχαιρετά ο Γιώργος Ζερβόπουλος.

Δεν χρειάζεται να προσπαθήσω πολύ για να φέρω την εικόνα στο νου. Τον βλέπω σκυθρωπό, να βαδίζει με βήμα βιαστικό τους σκοτεινούς διαδρόμους του μεγάρου, όπου πριν από λίγο πέρασε το μαρτύριο της Ιεράς Εξέτασης, για να αποφύγει τα φλας των ρεπόρτερ, αλλά και τους μύδρους που συνεχίζει να εξαπολύει πάνω του από τα έδρανα ο τιμητής της pax americana. Στο μυαλό του Jules Dassin, ακόμη περιστρέφεται το "όχι" που ψέλλισε στην πρόκληση της διαβόητης Επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών να καρφώσει συναδέλφους του σαν κομμουνιστές, προκειμένου να ξεφύγει της ευθείας βολής που του έριξε ο κουκουλοφόρος Dmytryk, μέλος κι αυτός της συντροφιάς του Kazan. Το μπαλάκι που μόλις κτύπησε και ισορροπεί πάνω στο φιλέ, μοιάζει να επιλέγει να πέσει στην μεριά του. Match point, για έναν τόσο χαρισματικό και ελπιδοφόρο κινηματογραφιστή?

Μετά από δέκα χρόνια σκληρής δουλειάς στα χολιγουντιανά πλατό, έχοντας παρουσιάσει δείγματα της αξίας του στους ασπρόμαυρους Δήμιους των Κολασμένων (1947) και στην Γυμνή Πόλη (1948), πρέπει πλέον να φύγει μακριά, να περάσει τον Ατλαντικό για να γλιτώσει από την βαριά σκιά της μαύρης λίστας. Όλα φαντάζουν δυσοίωνα, μέχρι που η μοίρα θα αποφασίσει να παίξει μαζί του ένα υπέροχο παιχνίδι. Την ώρα που το noir στην πατρίδα του πνέει τα λοίσθια σαν είδος, θα βρει στην Ευρώπη πρόσφορο έδαφος για να αναπτύξει τις ιδέες του. Η Νύχτα και η Πόλη (1950) παρόλη την αρχικά μέτρια υποδοχή της θα εξελιχθεί σε κερδισμένο στοίχημα για τον εξόριστο Jules, ενώ η συνέχεια θα είναι ακόμη θεαματικότερη. To Ριφιφί (1955) θα εξελιχθεί –-εκτός από σεμινάριο για τους καλούς λωποδύτες-– σε έναν πραγματικό θρίαμβο. Και τα καλύτερα δεν είχαν ακόμη έλθει...

Την Μελίνα την γνώρισε στα γυρίσματα του Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται / Celui Qui Doit Mourir (1957). Με μια τόσο δυναμική γυναίκα στο πλάι του, ο Dassin θα φτάσει στο απόγειο της δημιουργικότητας του με το Ποτέ την Κυριακή (1960), το φιλμ που υψώνεται σαν γαλανόλευκη σημαία στις συνειδήσεις των Ελλήνων θεατών. Το αέρινο βάδισμα της Μερκούρη, τα χοροπηδητά του ερωτευμένου Γιάνκη, το μαντολίνο του Χατζιδάκι, ο Πειραιάς... Μαζί με την Μελίνα θα κάνει ακόμη δύο ταινίες, την πανευρωπαϊκή Φαίδρα (1962) και το διεθνές Τοπκαπί (1964), πριν φύγουν παρέα στο Παρίσι για να ταχθούν στον αντιδικτατορικό αγώνα. Μάχες δεν σταμάτησαν ποτέ να δίνουν παρέα, μέχρι που εκείνη έφυγε μακριά του, τον Μάρτη του '94. Σήμερα, ο Πυγμαλίωνας του Never On Sunday, αποχαιρετώντας σε ηλικία 97 ετών τα εγκόσμια, ξεκίνησε το μακρύ δρόμο για να βρεθεί και πάλι στην αγκαλιά της αγαπημένης του Ίλια.

Το πρωτότυπο Bangkok Dangerous (1999) καθιέρωσε με τη μία τους αδερφούς Pang σαν κάτι διαφορετικό από τη συνηθισμένη παραγωγή του Hong Kong και τις συνταγές των Shaw Brothers, έστω κι αν οι περισσότεροι τους συγκρίναν με τους 2-3 άλλους που ξέραν από την περιοχή (από την Ινδονησία μέχρι τη Μογγολία), και χρειάστηκε να πεταχτούν μέχρι την Ταϋλάνδη για να το γυρίσουν φυσικά. Το ριμέικ του φιλμ από τους ίδιους, για λογαριασμό του Nicolas Cage που αγόρασε τα σχετικά δικαιώματα και πρωταγωνιστεί φυσικά, ελπίζουν εδώ και καναδυό χρόνια να τους καθιερώσει και σαν κάτι διαφορετικό από τρομοσκηνοθέτες, ρετσινιά που κόλλησαν με την επόμενή τους προσπάθεια, το θρυλικό Μάτι (2002).

Τα (νέα) γυρίσματα γίναν Οκτώβριο του 2006, ανεπηρέαστα ακόμη και από το πραξικόπημα στη χώρα. Από τότε ο Cage φρίκαρε όλο τον κόσμο με τα μαλλιά του τις ταινίες του, οι δίδυμοι πνίγηκαν στην πρώτη τους (τρομο)απόβαση στην Αμερική με τους Messengers (2007), η υποσχόμενη (τρομο)επαναδημιουργία του Ματιού (2008) βούλιαξε στα ταμεία, και το (τρομο)ξανάφτιαγμα του Shutter (2008) --που έκλεψε στη στροφή τον τίτλο της πρώτης μεταφοράς ταϋλανδέζικης παραγωγής στην άλλη πλευρά του Ειρηνικού-- άνοιξε.. άκλαυτο τη προηγούμενη βδομάδα. Ενώ το Bangkok Dangerous (2008) πάει από αναβολή σε αναβολή (από τον Σεπτέμβρη τουλάχιστο), και η Lionsgate η οποία αγόρασε τα δικαιώματα στο Βερολίνο με υποσχέσεις για "καλοκαιρινή" έξοδο και "σημαντική" προώθηση, το βγάζει (διάβαζε το θάβει) τελικά τέλος Αυγούστου. Μάλλον δικαιολογημένα, αν σκεφτείς ότι η αρχική ιστορία περιστρέφονταν γύρω από ένα εκτελεστή ντόπιο, κουφό και αμίλητο, ενώ η καινούρια γύρω από τις τρίχες του πρωταγωνιστή που προφανώς δεν έβαλε τα λεφτά του για να μην έχει.. λόγο στη ταινία. Παρά τον εκατονταπλάσιο προϋπολογισμό, μόνο το πανίσχυρο οπτικό στιλ των αδερφών παραμένει λοιπόν, όπως βλέπεις, κομπλέ με τον μόνιμο φωτογράφο τους. Εκτός από το σενάριο (που δεν ήταν ποτέ και γρανιτένιο αλλά ούτε και λαπάς) και το μεγάλο όπλο του μοντάζ έχει σχεδόν παραδοθεί, σύμφωνα με τα credits, αλλά οι Μάζες που μια ιδιαίτερη συμπάθεια την έχουν (αν δε σου 'χει βγάλει το μάτι ακόμα) επιμένουν να ελπίζουν.

Το (τιζερο)τρέιλερ κυκλοφορεί σε όλο τον πλανήτη εδώ και μήνες, και στο δίχτυο σε μια ισπανική εκδοχή από το Φλεβάρη. Επίσημα ανέβηκε προχτές στο IGN, μάλλον βιαστικά για να μη χρησιμοποιούν όλοι το ανεπίσημο (και δεν ακούγεται η συνηθισμένα υπερεπαγγελματικά σφιγμένη φωνή του Nicolas) σε συνδυασμό με τη φρέσκια (άτριχη) αφίσα. Στις αίθουσες παίζει ήδη μεγαλύτερη έκδοσή του.

Η Odeon σας προσκαλεί στην Avant Première της κωμωδίας Αποστολή στην Μπριζ. Την Τετάρτη 2 Απριλίου στις 9 το βράδυ στo Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Νεαρή που (νομίζει ότι) είναι cyborg, καταλήγει στο τρελάδικο με αποστολή να σκοτώσει τους κυρίους με τα άσπρα που πήραν τη γιαγιά της, και γνωρίζει νεαρό που (νομίζει ότι) κλέβει ικανότητες και βουρτσίζει τα δόντια του, για να μην γίνει κουκκίδα.Αποχωρώντας απ' την αμείλικτη υπερστιλιζαρισμένη υπερβία της τριλογίας της εκδίκησής του, ο Park Chan-wook μας φέρνει σε επαφή με μια πιο τρυφερή κι ακόμα πιο παρανοϊκή, αλλά εξίσου στιλάτη πλευρά του εαυτού του, παρουσιάζοντας μια αλλόκοτη ερωτική κομεντί, γλυκιά και συγκινητική σε σημείο λιγώματος, και αρκετά αστεία για να χαχανίζεις σαν παλαβός σε όλη την εξαντλητική της διάρκεια. Διαβολεμένα προβοκατόρικοι χαρακτήρες γεμίζουν ένα τρελάδικο στημένο με ίσες ποσότητες χιούμορ κι ευαισθησίας, παίρνοντας τις θέσεις τους σ' ένα πλαίσιο σχιζοφρένειας που αγγίζει τον θεατή με τις ιδιαιτερότητές του, κάνοντάς τον να γελά μαζί και όχι εις βάρος του, καθώς στη επίκεντρο στήνεται το ρομάντζο ενός απροσδόκητου ζευγαριού, που με την γλυκύτητα και την ευγένειά του, σου δείχνει πως, σ' έναν τρελό κόσμο με αυστηρούς κανόνες και σκληρά αντίποινα σ' όσους τους αψηφήσουν για να προστατέψουν την διαφορετικότητά τους, όλοι χρειαζόμαστε κάποιον να μας κατασκευάσει κι εμφυτεύσει έναν μετατροπέα ρυζιού σε ηλεκτρική ενέργεια, και να μας κρατάει το χέρι όσο κυνηγάμε αυτό που βλέπουμε ως σκοπό της ζωής μας, έστω κι αν το κάνει επειδή ξέρει πως αν τον κατακτήσουμε θα 'ναι η καταστροφή μας.

Νεαροί εισβάλλουν με τρόπο σε εξοχικό καλοβαλμένου ζευγαριού και τους υποβάλλουν στα πάνδεινα, σε πλαίσιο παράξενων, αιματηρών παιχνιδιών.Χωρίς το κυριολεκτικό, αλλά με όλα τα μεταφορικά κλεισίματα του ματιού στο κοινό άθικτα, με ίδιο στόρι, ίδιες λήψεις, ίδια δωμάτια, ίδιο σπίτι αλλά με καλύτερα πατώματα και πιο αναγνωρίσιμους ιδιοκτήτες, το remake της ταινίας του Haneke απ'τον Haneke 10 χρόνια μετά, είναι τόσο ίδιο με το πρωτότυπο, που αξίζει να το δεις μόνο αν δεν το΄χες δει, ή αν θέλεις να το ξαναδείς. Κατασκευασμένο για να διχάσει το αμερικάνικο κοινό που οι Αμερικάνοι παραγωγοί θεώρησαν ότι ενδεχομένως θα ενδιαφέρεται για τον στιβαρό Αυστριακό μετά από μια αναπάντεχη καλή ανταπόκριση που φάνηκε να έχει το Caché (2005) του, το νέο Funny Games είναι σαν δημιούργημα το ίδιο δυνατό όσο ήταν και τότε, αλλά είναι έτσι για το κοινό που το είχε δει και τότε και σήμερα κρατάει τα αγνά του μάτια αγνά από την έξαρση της κουλτούρας της βίας και την κορύφωση στο torture porn, σηκώνοντας αγνά το φρύδι σ' αυτά που θέλει ο Haneke να καυτηριάσει. Όσοι τα καταναλώνουν με βουλιμία απ' την άλλη, πιθανότατα θα βρουν αυτά τα παιχνίδια εκτός από παράξενα, και ξενέρωτα όσο οι soft τσόντες του παλιού (καλού) ALTER, και η μικρότερη μερίδα που θα πάει διαβασμένη και στο είδος και στο επιδιωκόμενο του Haneke, θα μείνει να χαζεύει το πιο χειροπιαστό δείγμα της παθιασμένης ανάγκης των αναγνωρισμένων Ευρωπαίων να φτάσουν στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, για να ανοίξουν τα μάτια των Αμερικάνων, χωρίς όμως να έχουν καμιά όρεξη να παίξουν άλλο παιχνίδι απ' αυτό που έχουν μάθει στην πατρίδα τους.

Η δολοφονία του Αμερικάνου προέδρου στη Σαλαμάνκα της Ισπανίας, πριν εκφωνήσει το λόγο του στη παγκόσμια σύσκεψη για την τρομοκρατία, παρουσιάζεται από 7-8, όλο και πιο ευρείες, γωνίες.Το Σημείο Υπεροχής (2008) σφραγίζεται από το όνομα του παραγωγού του και το Ρασομόν (1950) εναντίον 24 pitch που προφανώς αγόρασε. Με καριέρα που ουσιαστικά ξεκίνησε από τα Ξέρω τι Έκανες Πέρσι το Καλοκαίρι και μπροστά μπροστά στη τροπαιοθήκη της αραδιάζει Μαχητές των Δρόμων και xXx, ο Neal Moritz είδε το φιλμ σα την ευκαιρία του να περάσει στην A-list του χώρου αν κρίνεις από τη σειρά ονομάτων (Tom Hanks, Tom Cruise, Will Smith, Jodie Foster και.. βάλε) που ήθελε να έχει πρωταγωνιστές. Αλλά κατέληξε να το βγάλει Φλεβάρη στις αμερικάνικες αίθουσες, με πρώτο όνομα στη μαρκίζα τον Dennis Quaid να βγάζει στο πανί τη πιο σοβαρή περίπτωση δυσκοιλιότητας από τότε που ο Δίας "γέννησε" την Αθηνά. Το σενάριο του πρωτάρη Barry Levy πάντως, ευτυχέστατα (σχεδόν) απολίτικο και (σχεδόν) απαξιωτικό κάθε.. κουραστικής λεπτομέρειας, χρησιμοποιεί έξυπνα τη γενικά σκοτωμένη σύμβαση να ξέρουν οι ήρωες περισσότερα από σένα και παιχνιδίζει με πολλές άλλες χωρίς να περνάει στο γελοίο (τύπου προέδρου υπερήρωα). Και η σκηνοθεσία του τηλεοπτικού Βρετανού Pete Travis ρίχνει σκόνη ακόμα και στον (ψιλογνωστό του) Paul Greengrass, με ρυθμό που δεν αφήνει και πολύ οξυγόνο στον εγκέφαλό σου για να βρει μπαλαφάρες και αδυναμίες σε προθέσεις και εκτέλεση, και άνεση εκπληκτική που δε σε αφήνει απερίσπαστο να τα ξύνεις ούτε στο μεγάλο αυτοκινητοκυνηγητό του τέλους. Εύσημα όμως υποχρεωτικά, αν το καλοσκεφτείς, για κάθε νέα προσπάθεια που φιλοδοξεί να βάλει το χέρι της στη τσέπη σου, και το ότι άλλες έχουν το θράσος να νομίζουν ότι γεννήθηκες χτες δε μπορείς να το μετρήσεις υπέρ της.

Επεισοδιακή διάλεξη για τον έρωτα (με τη ρομαντική και τη σεξουαλική του έννοια) και το ρόλο που (θα έπρεπε να) παίζει στη ζωή.Φαφλατάδικο, ξεκαρδιστικό, κουραστικό, μπριόζικο, ξαναζεσταμένο, επίκαιρο, ξεχαρβαλωμένο, ζουμερό, όλα αυτά μαζί και πάνω απ' όλα χαβαλεδιάρικο, το (αντι)κινηματογραφικό δοκίμιο του Νίκου Αλευρά για τον έρωτα σε παίρνει και σε σηκώνει και σε πάει απ' τους αρχαίους Έλληνες στους σύγχρονους Γάλλους, κι απ' τις διακοπές του στη Μάνη στη χθεσινοβραδινή του ονείρωξη, προσφέροντας ένα πλούσιο (έως παραπλούσιο) ελαφρώς σαλεμένο αλλά εν γένει καλοδεμένο παρεΐστικο κλίμα, που σε κανονικές συνθήκες δεν θα περίμενες να έβλεπες πουθενά αλλού παρά στην ιδιωτική αίθουσα της παρέας του Αλευρά, αλλά στα πλαίσια του μεγάλου back to back αδειάσματος που έχει οργανώσει το ΕΚΚ γι' αυτές τις ήσυχες βδομάδες της άνοιξης, το βλέπεις σε "κανονική" διανομή, κι αν βρεθείς και στην αίθουσα που το παίζει, μπορείς να νιώσεις σίγουρος ότι θα σε πάρει στην παρέα του και θα σε ταξιδέψει. Αλλά μη περιμένεις κινηματογραφική εμπειρία ακριβώς, ή τουλάχιστον όχι πιο κινηματογραφική απ' το να χαζεύεις εμπνευσμένη λογοδιάρροια ευρυμαθούς φίλου και να χαχανίζεις αδιακρίτως.