Τα ένοχα μικρά και μεγάλα μυστικά μιας οικογένειας Εβραίων, και η επίδραση του αντισημιτισμού της Ευρώπης των δυο Παγκόσμιων, στην διαμόρφωσή τους.Κάθε Εβραίος και η μάνα του έχουν μια ιστορία καταπίεσης να διηγηθούν, κι ώσπου να τελειώσει αυτό το ολοκαύτωμα είναι πολύ πιθανό οι ταινίες να 'ναι περισσότερες απ' τα θύματα του κανονικού Ολοκαυτώματος, αλλά υποθέτω πάντα υπάρχει χώρος για περισσότερες, μεγάλες ή μικρότερες. Η συγκεκριμένη εμπίπτει στις μικρότερες, όχι για το εύρος και τις φιλοδοξίες της, αλλά μάλλον για το αποτέλεσμα, όπως το σερβίρει ο Claude Miller, που εκείνη την εποχή ερχόταν στο μάταιο τούτο κόσμο. Στερώντας σου την αγωνία για το φινάλε ανακοινώνοντάς το σαν αφετηρία, σε σπρώχνει σ' ένα στείρο κυνηγητό υπομονής και ενδιαφέροντος, με την υπομονή να εξαντλείται πρώτη λόγω των σκαμπανεβασμάτων του ενδιαφέροντος, και τις αψυχολόγητες αυτοεκπληρούμενες προφητείες που χρησιμοποιεί ο Miller για χαρακτήρες, να περιφέρονται μπρος και πίσω σε ένα σύνολο που αποτελείται από μια αλλόκοτη δομή ταινίας μέσα σε ταινία που διακόπτεται από άλλη ταινία, ώσπου στο τέλος ξεχνάς και ποιο ήταν το μυστικό, και ποιος είναι ο άλλος που σου το έκρυβε, και πότε εμφανίστηκε αυτός που θα το μάθει και γιατί σου το λένε εσένα στην τελική.

Την επόμενη του σκανδάλου των στρατοαπαλλαγών, τσούρμο επίδοξων γιοτάδων βρίσκονται σε απόμακρη περιοχή να κάνουν τους λαγούς σε λοκατζήδες, αλλά δεν το ανέχονται και τους βγάζουν μαλάκες.Διαφημιστική αρπαχτή, προσφορά της κόκκινης εταιρείας κινητών και των λοιπών χορηγών που μοιράζονται εξίσου την οθόνη με τους "ηθοποιούς", η παραγωγή του Περάκη παίζει περισσότερο σαν προσπάθεια του τελευταίου να ρεφάρει τα χαμένα απ' την φλόπα της Ψυχραιμίας (2007) του και να ικανοποιήσει τους επενδυτές της Odeon, παρά σαν επιχείρηση απεμπλοκής από ένα franchise που δεν είχε λόγο να ξαναζήσει, μετά την εξαντλητική του αναβίωση μέσα απ' τις Σειρήνες στο Αιγαίο (2005) και την σχετική τηλεοπτική νεκρανάσταση. Και θα μπορούσες να του κρεμάσεις ενδεχόμενο δόλο, αν δεν υποψιαζόσουν ότι η ταινία ήταν στα σκαριά απ' την επαύριο κίολας της επιτυχίας του Τσιμιτσέλη στα χακί, όπως μπορεί να έχεις απορρίψει τη Λούφα απ' την ανακοίνωση κιόλας, αν δεν ήσουν σ' εκείνη την προβολή των Νυχτών Πρεμιέρας, πριν καμιά πενταετία περίπου, που ο καινούριος σκηνοθέτης της, Βασίλης Κατσίκης, άφηνε ενθαρρυντικές πρώτες εντυπώσεις με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, το CCTV (2004).

Αν κρατούσες κάποιες κρυφές ελπίδες όμως, για το τελευταίο ελληνικό blockbuster της χρονιάς, αλί, θα διαψευσθούν εν τάχει. Η όποια σκηνοθετική ευχέρεια του Κατσίκη καταπλακώνεται απ' το κινηματογραφικό κονγκλομεράτο που τον διοικεί χρηματοδοτώντας τον, κι αφήνει σημάδια με την απέχθειά του για την αφηγηματική οικονομία και όποια υποψία ξεστρατίσματος απ' τη σεναριακή ασφάλεια της νόρμας (ξεστράτισμα όπως λόγου χάρη η ανάπτυξη έστω ενός απ' τα concepts που πετάγονται, ως το επίπεδο, έστω, της ιδέας), οδηγώντας το χέρι του σε εύκολη κωμωδία στηριγμένη σε τηλεοπτικά βεγγαλικά, και όλο το βάρος του κόσμου ριγμένο στην πλύση εγκεφάλου της εξαντλητικής επιθετικής προώθησης. Το μόνο ρίσκο που παίρνει η ταινία είναι ο ξεχασμένος Κώστας Φραγκολιάς που αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο, κι αναπάντεχα παίζει καλά (κι όχι αναπάντεχα, παίζει καλύτερα απ' την Κορινθίου). Μέσα-μέσα πάντως, καταφέρνουν να ξεπεταχτούν μια δυο σκηνές που λειτουργούν κινηματογραφικά και βγάζουν γέλιο αξιοπρεπές κι αξιοπρόσεχτο, κυρίως γιατί τους δίνεται χρόνος να απλωθούν και ηρεμία να βασιστούν μόνο σε όσους ηθοποιούς χρειάζονται να τις βγάλουν, χωρίς να κρέμονται άλλοι δέκα γύρω-γύρω απ' το πλάνο, να προσπαθούν να πεταχτούν και να διακόψουν για να φανούν κι αυτοί λιγάκι.

65χρονος καθηγητής, κατόπιν της εθελουσίας συνταξιοδότησης του, νιώθει πως μπορεί ακόμη να φανεί χρήσιμος στην κοινωνία και μετά από πολλές αποτυχημένες απόπειρες θα εντοπίσει το νέο επάγγελμα που του ταιριάζει: να μαζεύει τα άδεια μπουκάλια στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς.Αν υπάρχει ένας λόγος που σέβομαι το έργο του (πιο αναγνωρισμένου, καλλιτεχνικά και εμπορικά, Τσέχου σκηνοθέτη των ημερών μας) Jan Svěrák, είναι επειδή ο μπαγάσας, καταφέρνει μέσα από τις εικόνες του, να αποδώσει τους χαρακτήρες στην πραγματική τους διάσταση. Όπως ακριβώς κάνει εδώ με τον απόμαχο άντρα, που γύρω του κτίζει την ανάλαφρη και με πάμπολλα κωμικά στοιχεία ιστορία. Ο πρωταγωνιστής δεν διανοείται, ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία, να αποδεχτεί τον ρόλο του συνταξιούχου σπιτόγατου, που δίπλα στην αγαπημένη του γυναικούλα, από εδώ και μπρος, η δυσκολότερη δουλειά του θα είναι να λαδώνει τις πόρτες του σαλονιού για να μην τρίζουν, ενώ στο νου του περιστρέφονται διαρκώς σουρεαλιστικές εικόνες σεξουαλικής επιθυμίας, για οποιοδήποτε γνωστό ή άγνωστο θηλυκό κυκλοφορεί κοντά του. Ο Τσέχος, συνεργαζόμενος για ακόμη μια φορά με τον --βασικό σεναριογράφο και πρωταγωνιστή-- πατέρα του, ξεφεύγει από τα πολιτικά μοτίβα που τον απασχόλησαν κατά το παρελθόν, κρατώντας μόνο το κοινωνικό στοιχείο στην έκφραση του. Η συγκίνηση και οι συναισθηματισμοί όσο περνά η ώρα ανεβαίνουν σκαλοπάτια και σε συνδυασμό με το γλαφυρό στιλ του ανυποχώρητου (στα πάντα) ήρωα, κάνουν ευχάριστη την παρακολούθηση. Οι αλληγορίες και οι ποιητικές στιγμές του Svěrák όμως, εκτός από κοινότυπες είναι και επαναλαμβανόμενες, δίνοντας σου την εντύπωση, πως το μεγαλύτερο κομμάτι της έμπνευσής του το ξόδεψε, καμιά δεκαριά χρόνια πριν στον δακρύβρεχτο (και οσκαρικό) Μικρό Κόλυα (1996).

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος

Ο ιδιοκτήτης του πιο παράξενου, φανταστικού, θαυμάσιου παιχνιδομάγαζου του κόσμου αποφασίζει να το κληροδοτήσει στη νεαρή, αδέξια, ανασφαλή υπάλληλό του.Ο Zach Helm, παρόλο που δε μπορείς να τον βάλεις σε κατηγορία ατάλαντου, έδειξε από τη πρώτη του σεναριακή δουλειά, το Stranger than Fiction (2006), τάσεις Charlie Kaufman των φτωχών. Και ο Mr. Magorium, τον οποίο σκηνοθετεί κιόλας, δε ξεφεύγει και πολύ από το ίδιο μοτίβο, παίζοντας σαν ο Willy Wonka των ατόμων με ενδυματολογικές και καταιωνιστικές ανάγκες που σε ρωτάνε αν έχεις ένα ευρώ. Ακόμα μια φορά οι χαρακτήρες του σεναρίου έχουν περάσει κατευθείαν στο στομάχι (είναι δηλαδή η εντύπωση του Helm, που δε συμπίπτει απαραίτητα με τη δικιά σου, και δε προκύπτει απαραίτητα από κάποια λογική ή παραλογική, για το πως μοιάζουν οι ήρωες παιδικού φιλμ), και τώρα ξεκαθαρίζεται, σαν επαναλαμβανόμενο, ακόμα και.. ζωγραφισμένο μότο, ότι θα πρέπει να τους πιστέψεις για να δουλέψει η μαγεία. Αλλά ακόμα και να τους κατασυμπαθήσεις αμέσως όλους, και το μαγαζί μαζί, χωρίς περιττές συστάσεις, όπως είναι η υπόθεση εργασίας, ακόμα και τότε η γοητεία τους διαρκεί βαριά μέχρι το πρώτο τρίτο. Και στη συνέχεια, κουρασμένος από την κατασυγκαταβατική ροή (η μόνη δραματική αντιξοότητα είναι η επιμονή του 243χρονου να αποσυρθεί επειδή λιώσαν τα αγαπημένα του παπούτσια, αλλά τα παραμύθια χρειάζονται και καμιά βρεφοφάγα μπαμπόγρια, ξέρεις), ψάχνεις μόνο τις στιγμές που η κάμερα ξεχνιέται, ενθουσιασμένη, σε κάνα έξοχο παιχνίδι. Οι ερμηνείες δε σώζουν εδώ τη κατάσταση, ειδικά της Natalie Portman με αγορίστικη εμφάνιση και κατατρομαγμένη απέχθεια για οποιοδήποτε εφέ, όμως η σκηνοθεσία όχι μόνο βοηθάει τη μαγεία (διάβαζε τη ψηφιακή επεξεργασία) με γήινα υποκατάστατα αλλά είναι και σίγουρη για ότι θέλει. Έστω κι αν αυτό είναι ο κόσμος της.

Ο Harry Houdini σε περιοδεία του στη Σκωτία, συναντά μάνα και κόρη αποφασισμένες να διεκδικήσουν, με οποιοδήποτε μέσο, τα $10000 που προσφέρει σε όποιον "μυστικιστή" καταφέρει να αποδείξει ότι μιλάει με τη νεκρή μάνα του.Ένας Βρετανός σεναριογράφος με περγαμηνές, ο Tony Grisoni (Fear and Loathing in Las Vegas (1998), In This World (2002)), και μια κάποτε πολλά υποσχόμενη Αυστραλέζα σκηνοθέτρια, η Gillian Armstrong, (High Tide (1987), Little Women (1994)) φαίνονται κύριοι υπεύθυνοι (ο καθένας όσο νομίζεις ότι του αναλογεί) για ένα φιλμ που στα χαρτιά στοχεύει τη συνωμοσία πελατών και μαγισσών και χαρτοριχτρών (i.e. τη θέληση κάποιων να πιστέψουν στα παραμύθια άλλων, με το αζημίωτο). Αλλά καταλήγει στο πανί αχαλίνωτο ρομάντζο, με θύμα τη φήμη ενός από τους πρώτους που στάθηκαν δημόσια και επίμονα απέναντι σε κάθε είδους κληρονομικά χαρίσματα (και ίσως το πλήρωσε με τη ζωή του). Κατά πάσα πιθανότητα η ιστορία, που φαίνεται να ξεκίνησε ως Houdini's Angel, θεωρούσε αυτή ακριβώς τη στάση τόσο δεδομένη που άξιζε ένα what if (στιλ ο Γαλιλαίος συναντά αιθέρια ύπαρξη με την ικανότητα να βλέπει που τερματίζει η Γη), αλλά μετά από καμιά δεκαριά χρόνια μαγειρεμάτων, το μόνο ερωτηματικό άξιο να απασχολήσει τη φαντασία σου, είναι τι αλλαγές έφαγε (η ιστορία) στη διαδρομή (με το Variety να υποστηρίζει ότι ο βασιλιάς της απόδρασης δεν ήταν καν στην αρχική ιδέα). Αφού ότι βλέπεις για καμιά κατοστή λεπτά δε λέει απολύτως τίποτα, σκουντουφλώντας άσκοπα και μελοδραματικά από σκηνή σε σκηνή.

Η παραγωγή δεν είχε λεφτά να καλύψει όλες τις φιλοδοξίες αλλά βρήκε αρκετά για να επιτρέψει τα γυρίσματα on location, στη Σκωτία, και να κάνει παλάτι την.. τρώγλη στο νεκροταφείο στην οποία υποτίθεται ζουν οι πρωταγωνίστριες. Catherine Zeta-Jones και Guy Pearce είναι καλοί ο καθένας για τη πάρτη του (i.e. δεν έχουν καμιά χημεία). Το αποτέλεσμα δε θα 'χε γυριστεί ποτέ αν δεν εμφανίζονταν Prestige (2006) και Illusionist (2006) στις αίθουσες, δε προσβάλλει την αισθητική σου, βλέπεται αν έχεις εγκεφαλικά κύτταρα για ξόδεμα και έφεση στα κλισέ φανταστικά ρομάντζα.

Με τον Todd McCarthy να έχει κλέψει τα ξημερώματα τον κεραυνό της ανακοίνωσης του Changeling, της καινούριας ταινίας του Clint Eastwood όπου η Angelina Jolie υποψιάζεται ότι ο γιος που επέστρεψε από απαγωγή.. δεν είναι ο δικός της, το υπόλοιπο πρόγραμμα των φετινών Κανών που αποκαλύφτηκε το πρωί, δεν έκρυβε εκπλήξεις (αν ασχολείσαι, και ειδικά αν όχι). Παλιοί καλοί γνώριμοι σα τους αδερφούς Dardenne και τον Wim Wenders, μαζί με νέους επίσημους καλεσμένους σα τον Ισραηλινό Ari Folman (το κινούμενο ντοκιμαντέρ του οποίου πάει πιθανά στο φεστιβάλ με το μεγαλύτερο υπαρκτό buzz) και τον Αργεντίνο Pablo Trapero, θα κάνουν παρέα στη μοναδική γυναίκα (και δεύτερη επιβεβαίωση ότι το "Νέο Αργεντίνικο Σινεμά" είναι πια ιδιαίτερα.. παραγωγικό, αν όχι τιποτάλλο, όπως φάνηκε και στο Βερολίνο), Lucrecia Martel.

Μόνο το 24 City από τη Κίνα (λόγω του μπουκώματος στην ουρά για λογοκρισία που έχει ήδη ακυρώσει συμμετοχές σε αρκετές διοργανώσεις φέτος), οχτώ (8) πρωτάρηδες, είκοσι (20) συνολικά ταινίες (με μία, Γαλλική, να απομένει προς ανακοίνωση, και παρά τις υποσχέσεις για.. ακόμα λιγότερες), τέσσερις (4) προβολές εκτός συναγωνισμού (ανάμεσά τους και η πρεμιέρα του νέου Indiana Jones), 61η διοργάνωση για το πιο αναγνωρισμένο πανηγύρι του κινηματογραφικού πλανήτη που θα διεξαχθεί από 14 ως 25 του Μάη, με τον Sean Penn στη καρέκλα του προέδρου της σημαντικότερης επιτροπής.

Το διαγωνιστικό:

Nuri Bilge CEYLAN	ÜÇ MAYMUN (THREE MONKEYS)		1h49
Jean-Pierre et Luc DARDENNE	LE SILENCE DE LORNA		1h45
Arnaud DESPLECHIN	UN CONTE DE NOËL		2h30
Clint EASTWOOD	CHANGELING		2h20
Atom EGOYAN	ADORATION		1h40
Ari FOLMAN	WALTZ WITH BASHIR		1h27
Philippe GARREL	LA FRONTIÈRE DE L'AUBE		1h40
Matteo GARRONE	GOMORRA (Gomorrah)		2h15
JIA Zhangke	24 CITY		1h47
Charlie KAUFMAN	SYNECDOCHE, NEW YORK		2h04
Eric KHOO	MY MAGIC		1h15
Lucrecia MARTEL	LA MUJER SIN CABEZA		1h27
Brillante MENDOZA	SERBIS		1h30
Kornel MUNDRUCZO	DELTA		1h32
Daniela THOMAS, Walter SALLES	LINHA DE PASSE		1h48
Steven SODERBERGH	CHE		4h00
Paolo SORRENTINO	IL DIVO		1h50
Pablo TRAPERO	LEONERA		1h50
Wim WENDERS	THE PALERMO SHOOTING		2h04

Περισσότερα στο δελτίο τύπου.

Στη σκιά της ανακοίνωσης του διαγωνιστικού των Κανών ανοίγει σήμερα στη Νέα Υόρκη για όγδοη χρονιά το φεστιβάλ που ξεπήδησε από τις στάχτες των Δίδυμων Πύργων. Με ξεχασμένο πια σκοπό να "επανακαθορίσει τη φεστιβαλική εμπειρία", η διοργάνωση επανακαθορίζει κάθε Απρίλη.. τη ταυτότητά της, και φέτος φαίνεται να βρήκε το κουράγιο όχι μόνο να μειώσει κατάτι τις φουσκωμένες από πέρσι τιμές των εισιτηρίων, αλλά να κάνει το ίδιο και για το πρόγραμμα και για τους αστεράτους καλεσμένους της.

Το Tribeca ανοίγει με το.. Baby Mama (2008) και κλείνει με το Speed Racer (2008), συνεχίζοντας ελαφρά τη παράδοση της κατάληψης της συνοικίας και της πόλης από τις μπλοκμπαστεριές που μπαίνουν στη περίοδό τους και ξεκίνησε πρόπερσι με το Mission: Impossible III (2006). Αλλά ένα από τα πιο ενδιαφέροντα φιλμ του (σχετικά πιο προσεγμένου φέτος) διαγωνιστικού του, έρχεται από τη Σουηδία, κάνει αμερικάνικη πρεμιέρα αύριο έχοντας ήδη περάσει από αρκετά ευρωπαϊκά φεστιβάλ (ξεκινώντας από το Rotterdam όπου ήταν από τα πιο αγαπημένα του κοινού), και φέρνει μαζί του φρέσκο παγωμένο αέρα στο χώρο του τρόμου. Το Let the Right One in (2008), παραγωγή της πρωτάρας EFTI, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του John Ajvide Lindqvist που κάνει το γύρο του πλανήτη από πέρσι, είναι μια θλιμμένη, ευαίσθητη, ρομαντική ιστορία αγοριού της Βόρειας suburbia που ζει μονάχο και καταξυλοκοπούμενο από τα υπόλοιπα της ηλικίας του, μέχρι που μετακομίζει στο διπλανό του σπίτι χλωμή, σοβαρή, δωδεκάχρονη. Στη διάρκεια του μεγάλου έρωτα που προκύπτει, ότι του καταβροχθίζει, ωμούς, τους γείτονες για πρωινό, είναι μόνο το πρώτο που θα του σκάσει στο κεφάλι.

Γυρισμένη από τον κατά τα φαινόμενα πολυτεχνίτη Tomas Alfredson με κατά τα φαινόμενα αδέξιους νεαρούς πρωταγωνιστές και φανερά επιδέξιο φωτογράφο, η ταινία φαίνεται να μένει πιστή στο πρωτότυπο υλικό, έστω και με αδυνατούλη κεντρικό ήρωα (γεγονός που κάνει το "γουρουνάκι" των κοροϊδεμάτων ελαφρά άστοχο αλλά ίσως και περισσότερο βασανιστικό). Η υποδοχή της από τους φίλους μας (που κάπου εμπιστευόμαστε κιόλας όπως καταλαβαίνεις) σε european-films.net και Twitch ήταν τουλάχιστο ζεστή. Η πρώτη της εμφάνιση στις αίθουσες ήταν να γίνει κάπου τώρα, αλλά μετατέθηκε για πιο ταιριαστές φθινοπωροχειμωνιάτικες νύχτες, πιθανά για να μαζέψει και περισσότερη φόρα. Τα διεθνή δικαιώματα έχει η Bavaria Film, τα αμερικάνικα η Magnet Releasing (της Magnolia), ενώ το remake ετοιμάζει, ανεπίσημα προς το παρόν, ο JJ Abrams.