Μηχανή από το διάστημα, ξυπνά στα έγκατα της γης και μεταλλάσσει ανθρώπους σε μεταλλαγμένους, που κυνηγούν ανθρώπους για να τους πάνε στη μηχανή να τους μεταλλάξει.Βασισμένο στο επιτραπέζιο RPG των '90s χωρίς καν να το αναφέρει, το μέγεθος και την οσμή της πατάτας που είναι το Mutant Chronicles θα μπορούσες να τα υποθέσεις κι απ' τη συμμετοχή του Malkovich και μόνο, αν αναφερόταν πουθενά στην επίσημη προώθηση το όνομά του, σε αντίθεση με τις εμπνεύσεις της ντόπιας διανομής, που του δίνει τη (δυσανάλογη με την πεντάλεπτη παρουσία του) κεντρική θέση με μεγάλα γράμματα στην αφίσα της. Η ντόπια εταιρεία βέβαια, αναφέρει κι ότι η ταινία βασίζεται σε videogame, που δεν υπάρχει (ακόμη), το οποίο μεταφέρθηκε και σε κόμικ, που επίσης δεν υπάρχει (ακόμη), αλλά αφού τοποθετεί το 2707 που εξελίσσεται η πλοκή, σε τριακόσια χρόνια από σήμερα, μπορείς, υποθέτω, να πεις ότι οι άνθρωποι είναι πολύ μπροστά απ' την εποχή μας.

Το πόσο εκτός τόπου και χρόνου είναι οι διανομείς βέβαια, λίγο έχει να κάνει με την ίδια την ταινία, η οποία υποφέρει κυρίως από υπέρμετρες φιλοδοξίες και αναιμικό budget, χάσμα οξυμένο εκθετικά απ' την παντελή έλλειψη ταλέντου σε όλο το δημιουργικό κομμάτι της, απ' το σενάριο, στη σκηνοθεσία, την ψηφιακή σκηνογραφία, και την generic μουσική ενδυματολογία. Απ' τα πρώτα πλάνα με αληθινούς ηθοποιούς σε ψευτικοφανή ψηφιακά σκηνικά, γίνεται πασιφανής η ολοκληρωτική αδυναμία των συντελεστών είτε να κρατήσουν το πάντρεμα στο παραδοσιακά αποδεκτό, είτε να το περάσουν στο προχωρημένο αισθητικά, ως στιλιστικά προωθημένο, γειώνοντάς σε ακριβώς στο κέντρο ενός παράδοξου υπαρξιακού uncanny valley, που παίρνει κάποια ώρα να συνηθίσεις, αν θες πραγματικά να συνεχίσεις. Κι αν το κάνεις και παραβλέψεις την επεισοδιακή δομή του κάτι-σαν-πλοκή-ρίξε-τη-δράση-να-τελειώνουμε σεναρίου, ό,τι μένει απ' τα κλεψίματα του φωτογράφου στα (στενά μην εκτιθέμεθα) καδραρίσματά του, είναι μπιμουβιάρικες μάχες απ' τις πιο άχρωμες κι αδιάφορες που έχουν κυκλοφορήσει στις οθόνες, και μαρτυρούν τις οικονομικές δυσχέρειες, τις οποίες προσπαθούν εξ αρχής να ξεπεράσουν οι ψηφιακές προσθήκες και να τις καλύψουν με μπόλικη ψευτοκάπνα και καταχνιά. Κάτι που μόνο σαν πισωγύρισμα πιο πίσω κι απ' τα πειράματα του Sky Captain and the World of Tomorrow (2004) μπορεί να περάσει, και δε σώζεται ούτε από καλόγρια-πολεμίστρια χωρίς εσώρουχα κάτω απ' τη στολή της, ειδικά όταν μένει έτσι ανεκμετάλλευτη.

Πόσο ρομαντικό είναι το να πετάξεις όλη σου τη ζωή και να το σκάσεις με τον μελαχρινό άγνωστο που σου ζήτησε να τον παντρευτείς όταν του πήγες το λογαριασμό;Δεν είμαι σίγουρος, αλλά μάλλον περισσότερο απ' όσο θα ήθελε να το κάνει να φαίνεται ο Michael Ian Black, τηλεοπτικός κωμικός με αμερικάνικη ιστορία στα μουσικά κανάλια, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του να καβαλήσει το αντί-chick-flick hate-wave, δεν καταφέρνει να είναι ούτε πιο ρομαντικός, ούτε πιο αστείος, ούτε πιο έξυπνος απ' τις ρομεντί που θέλει να κοροϊδέψει και να το παίξει ανώτερος. Η ψευτοαντισυμβατικότητα του νερόβραστου πανηγυριού του, ασυνήθιστων αξιαγάπητων ατσαλάκωτα καλογυαλισμένων κι ενοχλητικά ψεύτικα τσακισμένων χαρακτήρων του, αν και εσκεμμένα ψεύτικο και τεχνητό, σπάνια λειτουργεί πετυχημένα ως σατιρικό και περισσότερο τον κάνει να μοιάζει με το σπασικλάκι της γειτονιάς που θα ήθελε να μπει στην κουλ παρέα, αλλά είναι πολύ απασχολημένο να κάθεται στη γωνιά του να τους θάβει. Αφού μείνει από καύσιμα περίπου στο μισάωρο, ξετυλίγεται μετά σαν σαφέστατα διακριτικότερη, αλλά όχι ιδιαίτερα ευρηματικότερη σάτιρα απ' αυτές της κληρονομιάς των αδερφών Wayans. Η ειρωνεία είναι, πώς αν δεν προσπαθούσε τόσο πολύ να ειρωνευτεί, πιθανότατα θα τα πήγαινε μια χαρά στο να αναπαράγει.

Τρεις άγνωστοι ασκούν ψυχολογική βία σε ζευγάρι που διανυκτερεύει σε απομονωμένο εξοχικό. Κι ύστερα βγάζουν τα μαχαίρια...Σαν ένα unofficial remake του γαλλορουμάνικου Ils (2006), τούτο το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Bryan Bertino όχι μόνο φωνάζει "Κλεψιά!" και "Χασάπη, κλισέ!", αλλά και αποτελεί λαμπερό παράδειγμα της πιο ανούσιας πορνογραφίας στη βία, κρούσμα που μαστίζει όλο και περισσότερο το horror genre τα τελευταία χρόνια. Δίχως την παραμικρή αιτιολόγηση στο σενάριο (όσο και να σπας το κεφάλι σου, δεν πρόκειται να καταλάβεις τι πήγε στραβά και το ζευγάρι των Tyler - Speedman βιώνει αυτή την κρίση), γεμάτο στερεότυπα για τη μη επικοινωνία με τον "έξω κόσμο" (το κινητό δεν έχει φορτισμένη μπαταρία ή σήμα, το σταθερό το κόβουν οι κακοί και τα λοιπά... χασμουρητά), τόσο ύποπτα όμοιο με το Funny Games (1997) (στο σαδισμό, αλλά όχι και στο αλληγορικό σχόλιο) ή το Vacancy (2007) (χωρίς το snuff στοιχείο, έστω), δεν ξετυλίγει στο ελάχιστο ένα story που να αξιοποιεί τα 85 λεπτά κακουχίας του θεατή, ο οποίος διαισθάνεται από την αρχή το τέλος των πρωταγωνιστών, αλλά το... γοργόν δε θα σου κάνει τη χάρη εδώ!

Όση καλή διάθεση μπορεί να επιδείξει κανείς για μερικά λειτουργικά "μπου" ή τη δημιουργία σασπένς δωματίου, το αιματοβαμμένο φινάλε κατακρεουργεί την αντοχή στη συνείδησή σου, με μια απανθρωπιά εκφοβισμού προς τα άγρια ένστικτα του σημερινού πολίτη, που τα βράδια μπορεί να φορέσει μιά μάσκα και να ξεχυθεί στην εξοχή σφάζοντας. Εντάξει, θα μένουμε στην πόλη και θα κλειδώνουμε καλύτερα, μας πείσατε. Για να μη σχολιάσω και τη σεναριακή "ταφόπλακα" θρησκευτικής νύξης περί αμαρτίας...

Στις σελίδες της Sun, στις αρχές της εβδομάδας, έκανε πρεμιέρα το trailer του, βρετανικού φυσικά, Eden Lake (2008), όπως ανέφερε απολύτως κανένα από όσα αμερικάνικα blogs το τσίμπησαν στη συνέχεια από τα γιουτιούμπια για να το κάνουν θέμα. Με το φιλμ είχαν ασχοληθεί και οι Times ενάμισι μήνα νωρίτερα, αφού αποτελεί μάλλον το σημαντικότερο και σίγουρα το πιο αποφασισμένο από τη φουρνιά των ντόπιων παραγωγών που αγγίζουν τη νεανική βία στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό νησί, πρόβλημα το οποίο προβάλλει συνεχώς ο εκεί τύπος τα τελευταία χρόνια (ίσως κόντρα στη πραγματικότητα των αριθμών) και έκανε το γύρο του κόσμου τον Μάιο, όταν ο χαριποτερικός Robert Knox μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου έξω από λονδρέζικο μπαρ.

Ακόμα νωρίτερα, στα τέλη του 2007, για το τρομοθρίλερ είχαν ξεκινήσει να ενδιαφέρονται και οι Weinsteins, όπως ανέφερε το ρεπορτάζ του Fangoria που κανιβάλισαν (αναφέροντάς το σπάνια) όσοι φυσιολογικά ασχολήθηκαν στη συνέχεια, και ειδικά μετά τις Κάνες όπου και έκλεισε η συμφωνία διανομής. Το buzz, για τη συνεργασία του παραγωγού του Descent (2005) Christian Colson και του σχεδόν.. βετεράνου στο χώρο σεναριογράφου James Watkins (που αναλαμβάνει και τη σκηνοθεσία), αυξάνεται συνεχώς από τότε και το φιλμ ήδη έκανε ανεπίσημη πρώτη την Τρίτη στο Βερολίνο ανοίγοντας το γερμανικό περιφερόμενο Fantasy Film Fest ενώ θα κάνει το ίδιο και για το Frightfest στο Λονδίνο την ερχόμενη Πέμπτη. Ούτε από το τιζεροτρέιλερ που ξοδεύει σοφά την ώρα του αντιπαραβάλλοντας τα βυζιά της Kelly Reilly στον ήλιο και στη λάσπη, ούτε από την αφίσα που τα φωτίζει επίσης σοφά αφήνοντας στο σκοτάδι τα hoodies - αναφορά στην ευρωπαϊκή και κυρίως την αμερικάνικη αντίστοιχη των Ils (2006) και την εικονική πια τρομαρική τους επίδραση στον μέσο πολίτη, από τίποτα σχεδόν δε διακρίνεις πόσο σκληρό, προκλητικό και ενοχλητικό είναι τελικά το προωθούμενο προϊόν, αλλά οι μέχρι τώρα αντιδράσεις δεν αφήνουν και πολλές αμφιβολίες.

Πεταχτούλης ψυχίατρος τρώει σφαίρα σε οικογενειακό γκετ-τουγκέδα. Ποιός το 'κανε;Η γυναίκα του, η αγαπημένη ερωμένη του, και η παλιά γυναίκα της ζωής του είναι οι αυτόματες πρώτες υποψήφιες σ' αυτήν την τρίτη μεταφερμένη στη σύγχρονη (ή σχεδόν) Γαλλία εκδοχή βιβλίου της Agatha Christie μετά τις δύο του Pascal Thomas (η δεύτερη βγήκε στις αίθουσές μας μόλις την περασμένη βδομάδα), λιγότερο πετυχημένη και στην χαρακτηρολογία που ο Pascal Bonitzer καρφώνει με βαριοπούλα στους χαρακτήρες του, και στη διακριτικότητα διαχείρισης των στροφών της πλοκής και της απόκρυψης του ενόχου που ο Bonitzer καταφέρνει κρύβοντάς τον (ο μπάτλερ πρακτικά έχει σημαντικότερο χρόνο στην οθόνη), αλλά εξίσου καθηλωτική για όσους απ' τους φαν της παράδοσης της Christie, είναι πρόθυμοι να καταναλώσουν οποιαδήποτε παραπλήσια γεύση τους σερβιριστεί, ειδικά αν είναι προσεγμένη και τακτικά σερβιρισμένη, σαν αυτήν εδώ. Αν και η συγκεκριμένη, φτάνει μόνο για ορεκτικό.

Ξυπνάς και αρχίζει ο εφιάλτης. Ψάχνεις για απαντήσεις αλλά δε καταλαβαίνεις τις ερωτήσεις. Όσα περισσότερα θυμάσαι τόσα θες να ξεχάσεις... Καλύτερα να είχες μπει σε άλλη ταινία."D. Jud Jones είναι ένα από τα ψευδώνυμα κινηματογραφιστή που αποφεύγει τις κατηγοριοποιήσεις και ελπίζει κανείς ποτέ να μη μπορέσει να αθροίσει φιλμογραφία των έργων του" βαυκαλίζεται ο Σέρβος κάτοικος Αμερικής επί εικοσαετία Srdjan Penezic και κάπου δίκαια, κρίνοντας από το κατ' όνομα Film Noir (2007) του και τις ντομάτες από τις οποίες θα πρέπει να προστατεύεται γι' αυτό. Ιστορία σε επίπεδα η οποία δε θα 'κανε ούτε για κακό spin-off του Grand Theft Auto, με τρύπες μεγαλύτερες από το εγώ του εμπνευστή της και τόσο μαύρες που να (είναι οι μόνες που) δικαιολογούν τον τίτλο --πιο χαρακτηριστικά το βασικό twist στο σμπρώχνει μέχρι το λαιμό με "υπαινιγμούς" από το πρώτο πεντάλεπτο αλλά παίρνει στον πρωταγωνιστή καμιά ενενηνταριά ακόμα να το διαπιστώσει και, χειρότερα, ποτέ δεν εξηγείται ικανοποιητικά--, και animation που θυμίζει μόνο ερασιτεχνικό flash στη καλύτερη (και παιδί που παίζει με 3D εργαλεία στη χειρότερη) παρά την προσπάθειά του να αναφερθεί σε αχταρμά δυτικού σκίτσου και γιαπωνέζικου hentai, όλα διαγράφουν φιλμ που αναμασάει ότι θα μπορούσε να διακρίνει άσχετος πενηντάρης ως cool στη νεανική ποπ κουλτούρα και το σερβίρει βραχνά τζάζι ασπρομαυρισμένο για να ψαρώσει τους ομοίους του (και όχι μόνο). Αν τύχει και το πετύχεις πουθενά, εφοδιάσου με ζαρζαβατικά για να προσθέσεις και τη δικιά σου πινελιά επιπέδου.

Πεταχτούλα έφηβη επιβιώνει Columbine-ο-ειδούς μακελειού, και γίνεται καταθλιπτική μεσήλικας που δεν μπορεί να το ξεπεράσει τις σχετικές τύψεις.Κλισεδιάρικη ιστορία ενηλικίωσης, ενδύεται ανερυθρίαστα την πλαστή σοβαροφάνεια του μακελειού και σπάει τον κινηματογραφικό χρόνο στα δύο, ξεδιπλώνοντας το πριν και το μετά του περιστατικού που χάραξε την ηρωίδα μας, με την Evan Rachel Wood να κοπιάρει το ρόλο της στο Thirteen (2003) για τη νεαρή εκδοχή και την Uma Thurman να περιφέρεται στα όρια της κατατονίας (δικής της και δικής σου) για τη μεγαλωμένη, σε ένα εκνευριστικό κρυφτό, με μπρος-πίσω αποκαλύψεις, που αντί να εξηγούν, ή να αναλύουν, ή να περιπλέκουν, απλά γεμίζουν μιάμιση ώρα με αέρα κοπανιστό, μέχρι την απάτη του φινάλε που σε άλλη περίπτωση θα μπορούσε να σε βγάλει από τα ρούχα σου, αλλά στην προκειμένη απλά σε κάνει να χαίρεσαι που ήρθε, για να ρίξει τίτλους τέλους στο follow up βαβουριάρικα ποιητικό αυτοχάιδεμα του Perelman μετά το House of Sand and Fog (2003), αυτή τη φορά διπλά αφόρητο, χωρίς ένα κάποιο στόρι να κρύβεται κάτω απ’ τους κούφιους λουστραρισμένους συμβολισμούς του (ή έναν Ben Kingsley να το σώσει απ’ την πανωλεθρία), παρά μια μόνιμη κραυγαλέα επανάληψη περί αντισυμβατικών, αλλά καλών καρδιών.