Στις αρχές του 2009 βγαίνει η πολυαναμενόμενη ταινία για την ζωή και τον θάνατο του hiphop υπερ-ήρωα, Notorious B.I.G.. Executive producer είναι ο άνθρωπος που κέρδισε τα περισσότερα από τον B.I.G., ο φίλος και μάνατζερ του Puff Daddy (με όλα τα ονόματά του).

Η ιστορία του B.I.G. είναι γνωστή στο ευρύ κοινό: από το μικροεμπόριο ναρκωτικών πέρασε στην κορυφή της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας στα μέσα των 90ς ως το αντίπαλο δέος της Ανατολικής Ακτής στην κυριαρχία της Δυτικής. Η δολοφονία του το 1997 στο Λος Άντζελες τον έκανε θρύλο, προκαλώντας εκατομμύρια πωλήσεων και δημιουργώντας καριέρες για πολύ κόσμο που τον περιτριγύριζε. Η δυσκολία σε τέτοιες περιπτώσεις ταινιών (όπου το ιστορικό είναι τόσο πρόσφατο και τόσο λεπτομερειακά καταγραμμένο αλλά και τα πρόσωπα τόσο σημαντικά για πολύ κόσμο) είναι να βρεθούν οι κατάλληλοι παρουσιαστές: σε αυτό δίνει πολλή προσοχή το Notorious (2009), με αποτέλεσμα οι περισσότεροι ηθοποιοί να μοιάζουν φυσιογνωμικά με τους ρόλους τους (Puff Daddy, Junior M.A.F.I.A., κλπ.). Τον Biggie παίζει ο ράπερ Gravy, ο οποίος του μοιάζει εμφανισιακά και (από τα trailers) φαίνεται να έχει κατορθώσει να αποδώσει σωστά τον τρόπο ομιλίας όσο και τις κινήσεις του. Υπάρχουν και αρκετά κοινά σημεία στις ζωές τους: υπήρξε και αυτός μικροέμπορος ναρκωτικών, έχει βγάλει δίσκους (σε μικρές εταιρείες στα 90ς και έπειτα στην πολυεθνική Warner), τον πυροβόλησαν μπροστά στην είσοδο του περίφημου ραδιοφωνικού σταθμού Hot 97 πριν από 2 χρόνια. Το πιο σημαντικό πρόσωπο στην ζωή του Biggie, την μητέρα του, υποδύεται η καλή Angela Bassett, η οποία όμως δεν φαίνεται να μιμείται την πραγματική μητέρα του Biggie: π.χ. δεν μιλάει την τζαμαϊκανή προφορά. Τη σκηνοθεσία συζητούσε να αναλάβει αρχικά ο Antoine Fuqua, για να καταλήξει στον πιο έμπειρο στο αφροαμερικάνικο δράμα George Tillman Jr. (Soul Food (1997)).

Η ταινία είναι από τις πλέον αναμενόμενες για το μουσικόφιλο κοινό, γιατί μιλάμε για μια εξαιρετικά καλή (μουσικά) εποχή για το hiphop (μέσα 90ς) και έναν καλλιτέχνη που πραγματικά άλλαξε τον ήχο και την πορεία της μουσικής, αλλά και επηρέασε πολύ κόσμο με την ζωή του. Λόγω του P. Diddy στην παραγωγή, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος μιας τύπου Ηollywood αγιογραφίας, αλλά πάλι, ο Diddy έχει κάνει πολλά, αποτυχημένα αλλά και επιτυχημένα: και κυρίως, ήταν εκεί όταν αυτά γίνονταν.

Το κείμενο μας παραχώρησαν από το Από τις 4 στις 5

Παρασκευή και 13, τον Φεβρουάριο του 2009, έχει προγραμματιστεί η επανεκκίνηση του μεγαλύτερου τρομο-franchise στην ιστορία, της σειράς ταινιών που όρισε το είδος του μακελέματος εφήβων σε κακοφωτισμένες πρασινάδες, μέσα από λίμνες, πέρα από τάφους, και μέχρι το διάστημα, από τον Μάιο του 1980 που η Paramount τη ξαμόλησε σε ανυποψίαστους Αμερικάνους μέχρι τον Αύγουστο του 2003 που η New Line την έβαλε απέναντι στη δικιά της άδεια να τυπώνει δολάρια, στο Freddy vs. Jason (2003). Και οι δυο εταιρείες συμμετέχουν φυσικά στο νέο κύκλο αίματος, που συνέλαβε και υλοποιεί η Platinum Dunes του Michael Bay με εξειδίκευση σε κάτι τέτοια εδώ και κάτι χρόνια. Εξειδίκευση που παρατηρείς αμέσως στις πρώτες σιχαμεριάρικες κλειστοφοβικές και ελάχιστα πιτσιλιστικές σκοτεινές σκηνές, που χαρακτήρισαν τη δουλειά του σκηνοθέτη Marcus Nispel και στο "reimaging" του Texas Chainsaw Massacre (2003), όπως τις παγίδεψε, με κόκκο και κόπο, η φωτογραφία του Daniel Pearl (που είχε κάνει το ίδιο, επιπλέον, και για το θρυλικό πρωτότυπο πριονοδολοφονικό του '74).

Με τέτοιες συστάσεις, η παραγωγή θα πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να μη μπει στο πολύ κλειστό club όσων ξεπέρασαν τις εμπνεύσεις τους. Και οι σεναριογράφοι του Φρέντι εναντίον Τζέισον (που επιστρέφουν) δεν είναι αρκετοί να την αφήσουν έξω, ούτε θα ήταν (αρκετή) ολόκληρη στρατιά φτηνών απομιμήσεων του Uwe Boll, εφόσον το franchise αποτελεί τον ορισμό του exploitation στο χώρο, μια ατελείωτη συρραφή καταματωμένων θανάτων με αθεόφοβη επιμονή στο σερβίρισμά τους, για κοινό τόσο χαμηλών απαιτήσεων που έχει πια ξεχάσει ότι ο μαχαιραφόρος ήρωάς του κάποτε περπατούσε σαν άνθρωπος και ξεσηκώθηκε όταν τον είδε γοργοπόδαρο. Φυσιολογικά, η μόνη πρωτοτυπία της σειράς, η μάνα του Jason (που 'κανε όλους τους φόνους στο πρώτο μέρος, αν θυμάσαι), μάλλον θα 'χει λιγότερο χρόνο συμμετοχής στη ταινία απ' ότι η φωνή της στο teaser και το κεφάλι της στο clip, όσο οι συνιδρυτές της Platinum Dunes, Brad Fuller και Andrew Form, κόβουν τη μια από τις δυόμισι ώρες υλικού στα χέρια τους, στο ρυθμό των δοκιμαστικών προβολών. Προβολές που έχουν φέρει ακόμα στη φόρα, μέχρι τώρα, και ότι τα πτώματα φτάνουν τη ντουζίνα, η κουκούλα της δεύτερης ταινίας (και πρώτης με το γιο της μαμάς Voorhees σε ρόλο χασάπη) θα κάνει ένα πέρασμα, ενώ οι σκηνές όπου τα θύματα βγάζουν τα μάτια τους μεταξύ τους, αντίθετα στη παράδοση των πουριτανικών 80s και ικανές να αποτρέψουν αρκετές φιλόδοξες σταρλετίτσες από τους ρόλους, θα είναι δύο (και θα καίνε αν δε το κατάλαβες).

Από το blog που παράτησε νωρίς η παραγωγή ήταν γνωστό ότι θα εμπνέεται από τις 3-4 σχετικά σοβαρές ταινίες πριν ο Jason γίνει ζόμπι, από τα μοντάζ που έδωσε στη δημοσιότητα βλέπεις ότι έχει επαναχρησιμοποιήσει από το κλασικότατο θέμα του Harry Manfredini μέχρι ήχους ζώων και φώτα που τρεμοπαίζουν για να φτιάξει ατμόσφαιρα. Το clip έπαιξε στα φετινά Scream Awards που ξεκίνησαν τη τρομοβδομάδα βραβεύοντας, προς γενική κατάπληξη, και καναδυό άλλους εκτός από τον Dark Knight (2008). Το teaser παίζει πριν από το Saw V (2008) που ξεκίνησε το Halloween από τη Παρασκευή, με τη Lionsgate να ισχυρίζεται ότι έγινε πια το νούμερο ένα τρομοσήμα, προς γενική κατάπληξη όσων θεωρούν τη περίοδο βασίλειο των ομιλούντων τσιουάουα και των μετροσέξουαλων (στη καλύτερη) παιδικών πάρτι.

Ακολουθώντας βήμα βήμα τη προώθηση του Underworld: Evolution (2006), η Screen Gems παρουσίασε το Underworld: Rise of the Lycans (2009) στη Comicon το καλοκαίρι δίνοντας έμφαση στη δράση, αποκαλύπτει το trailer για το μεγάλο κοινό τέλη Οκτωβρίου, προσθέτοντας διαλόγους και κόβοντας το αίμα, και θα κυκλοφορεί το ολοκληρωμένο προϊόν στις αίθουσες από τη προτελευταία βδομάδα του Γενάρη, ελπίζοντας και πάλι σε εισπράξεις καμιά κατοστή μυρίων ανά τον πλανήτη.

Ο Len Wiseman δεν επιστρέφει πίσω από την κάμερα (μάλλον απασχολημένος με το Gears of War (2010)), ούτε μπροστά της η Kate Beckinsale (που μάλλον τον παντρεύτηκε για να τη βάλει εκεί). Όλη η υπόλοιπη παρέα θα ξανακάνει πάρτι όμως, με πρώτους τους σημαντικότερους εκπροσώπους των δυο πλευρών που φαγώνονται, τους Bill Nighy και Michael Sheen, σε ρόλους βαμπιροδεσπότη και λυκοεπαναστάτη, καμιά πεντακοσαριά χρόνια πριν τις αναμετρήσεις τους στις προηγούμενες ταινίες. Ανάμεσά τους αυτή τη φορά η Rhona Mitra, συμπληρώνει το βρετανικό τρίο αξιώσεων, σαφώς και προφανώς ικανή να σηκώσει στο κωλαράκι της ότι υποκριτικό βάρος της αναλογεί. Τη σκηνοθεσία εμπιστεύτηκε ο Wiseman στον φίλο του τον Patrick Tatopoulos που 'κανε, μεταξύ άλλων, θαύματα, με ελάχιστο προϋπολογισμό και καθόλου ψηφιακά εφέ, στο σχεδιασμό των πλασμάτων στο Underworld (2003). Οι φαν ένα γερό γιουχάρισμα το ρίξαν στην απόφαση, ξεχνώντας ότι και ο Wiseman πρωτάρης ήταν, αλλά οι αντιδράσεις κράτησαν μόνο για ένα φεγγάρι, μέχρι που άρχισε ο Sheen να γρυλίζει "we can be Lycans" στο ρυθμό του If I Was Your Vampire (που βρήκε καλή ιδέα και η Fox για το trailer του Max Payne (2008)) και του soundtrack των 30 Days of Night (2007). Η κόμικ προσαρμογή του σεναρίου θα κυκλοφορήσει σε δύο τεύχη, τέλη Νοέμβρη, γραμμένη από τον Kevin Grevioux που είχε και τη πρωτότυπη τόσο γαμιστερή που απορείς πως δε τη σκέφτηκε κανένας ιδέα (να ρίξει βαμπίρ στα δόντια λυκανθρώπων) και επιστρέφει κι αυτός με κατάμαυρες διαθέσεις όπως βλέπεις στο βίντεο.

Πρόσφατα χηρεμένος πατέρας φεύγει με τις δυο κόρες του στη Γένοβα, για μια μόνιμη αλλαγή τοπίου.Οικογενειακό δράμα σε φόρμα ψυχολογικού θρίλερ που σου διαλύει το μανικιούρ, με στοιχεία μεταφυσικού να διευρύνουν το λυρισμό του, το τελευταίο πόνημα του Winterbottom είναι ασυνήθιστα πιο μικρό κι εσωτερικό απ’ ό,τι έχει κάνει τελευταία, και σου δίνει μια απροσδόκητη εκδοχή, της ιστορίας που σου αναλύει το πόσο εύθραυστες είναι οι οικογενειακές σχέσεις, πόσο ακόμα πιο εύθραυστες γίνονται όταν ένας δεσμός τους σπάσει αναπάντεχα κι οριστικά και πόση αντοχή κι επιμονή χρειάζεται για να τους επαναφέρεις σε βιώσιμη και λειτουργική κατάσταση. Συναρπαστικά αντισυμβατική προσέγγιση, φλερτάρει επικίνδυνα με το μανιπουλάρισμα του θεατή και παρ’ ότι κρατιέται πάντα στη σωστή πλευρά του ορίου, με την μόνιμη και ισχυρή ένταση που χτίζει, μπλοκάρει την υπόλοιπη γκάμα συναισθηματικών επενδύσεων και αντιδράσεων, κι είσαι μόνιμα στην άκρη του καθίσματος, χωρίς να είσαι σίγουρος για το γιατί.

Μια σαιζόν σε πολυφυλετικό γαλλικό σχολείο.Καραντοκιμαντερίστικα σκηνοθετημένο και σε αληθινές εμπειρίες βασισμένο, το βραβευμένο με το Χρυσό Φοίνικα δράμα δωματίου του Laurent Cantet (του Ελεύθερου Ωραρίου (2001)), βασίζεται σε βιβλίο που έγραψε δάσκαλος βασισμένος στις εμπειρίες του, τις οποίες ξαναζεί παίζοντας το δάσκαλο στην ταινία, απέναντι σε παιδιά που είναι μαθητές και παίζουν τους μαθητές, σα να ήταν πάνω-κάτω οι εαυτοί τους. Και είναι θρίαμβος του κινηματογραφημένου (αλλά όχι απαραίτητα κινηματογραφικού) reality, της αισθητικής ενός εκφυλισμένου σινεμά βεριτέ μετεξελιγμένου στον νεονεορεαλισμό, τον οποίο ο Cantet πετυχαίνει με αψεγάδιαστη ευστοχία, αμολώντας τρεις κάμερες να πηγαινοέρχονται με χαρισματική ευλυγισία και χαρακτηριστικά πλαστή αστάθεια, μέσα σε μια σχολική αίθουσα γεμάτη εκρηκτικά μίγματα διαφυλετικών εντάσεων και γυμνασιακών ορμονών, εντοπίζοντας μεν ανάμεσα στους τοίχους τις αλληλεπιδράσεις του παρόντος και του μέλλοντος ολόκληρης της Γαλλίας (και της Ευρώπης και οποιασδήποτε πολυπολιτισμικής οντότητας με ρεπουμπλικάνικων αποχρώσεων προβλήματα αυτοαποδοχής), αλλά χωρίς να τους δίνει και σημασία, για να πλάσει την ακεραιότητα του αμερόληπτου βλέμματός του. Εξαιρετικά εθιστικό το σχολικό του δράμα --που στη μεγαλύτερή του διάρκεια διαγράφει κάθε υπόνοια σχέσης με τις σχετικές (κατά κανόνα μελοδραματικές κι αφελείς) συμβάσεις του είδους, για να τις λοξοκοιτάξει προς το τέλος-- αλλά, παρ’ ότι στην αναποφασιστικότητά του να ασχοληθεί πραγματικά με οποιοδήποτε απ’ τα (είτε της εποχής, είτε δομικά) προβλήματα που αφήνει να εννοηθούν, αντανακλά την αναποφασιστικότητα του δασκάλου και κατ’ επέκταση του σχολικού συστήματος, ο ίδιος ο Cantet δεν έχει τους φορμαλιστικούς περιορισμούς του συστήματος να τον αγκυλώνουν, κι ούτε πετυχαίνει καμιά επανάσταση απλά επιδεικνύοντας το δεδομένο.

Δίδυμο σκηνοθετών τέχνης που ψάχνει να κάνει το ντεμπούτο του, μπλέκει με παλιό τσοντά που ψάχνει το comeback του. Το μίγμα βγάζει Χρυσό Φοίνικα.Ταινία για ταινία μέσα σε ταινία, με αυτοβιογραφικού τύπου στοιχεία εμφανή στις βόλτες των φερέλπιδων δημιουργών σε παραγωγούς που ψάχνουν «κάτι σαν το Safe Sex (1999)» (και όχι κάτι σαν το 5 Λεπτά Ακόμα (2006), ας πούμε) το δίδυμο Ρέπαπαθανασίου κοντράρει (με μέτρο) τη συνταγή των εκατόν τριάντα πέντε γνωστών απ’ την τηλεόραση ηθοποιών που εισήγαγε, δίνοντας τους τρεις κεντρικούς ρόλους σε γνωστούς απ’ το κουτί αλλά όχι αστέρες του, και σπάει πλάκα με την κατάσταση που (βοήθησε να εδραιωθεί και) επικρατεί στη ντόπια σύγχρονη (εμπορική κυρίως) κινηματογραφική πραγματικότητα, όπως μπορεί να την φανταστεί κι ο απ’ έξω της. Κρατά σε λογικό βαθμό πιο σκόρπια τα γέλια απ’ ό,τι σ’ έχει συνηθίσει το δίδυμο, για να προλαβαίνεις να παίρνεις ανάσα κι εσύ και η δραματουργία τους, η οποία όμως υστερεί στον ίδιο βαθμό που χωλένουν και οι αισθηματικοδραματικές υποπλοκές της, αλλόκοτα μπλεγμένες με λυρικές εξάρσεις, εσκεμμένα χοντροκομμένα ενδεικτικές της τρικυμίας εν κρανίο του δημιουργού με όραμα, που βλέπει να του το τσαλακώνουν. Ασαφές πάντως μένει και το όραμα των δικών μας δημιουργών, που ασχολούνται περισσότερο με τα απρόοπτα των γυρισμάτων, αντί για τη μετάλλαξη της δημιουργικής σκέψης κατά τη δημιουργική διαδικασία, πράγμα που λένε ότι ψάχνουν στην ταινία και καταφεύγουν σε τηλεοπτικής ευκολίας συρραφή γκαφών και ατυχημάτων άλλοτε πετυχημένων, άλλοτε όχι τόσο, περιορίζοντας τη σατιρική τους διάθεση στο tagline, για να μην εκθέσουν ούτε τους εαυτούς τους, ούτε τους εν δυνάμει στόχους της.

Πιτσιρικάς που πάντα έκανε ό,τι ήθελε, βρίσκεται να δέχεται εντολές από έναν τηλεφωνητή. Και μια γκόμενα του γίνεται κολιτσίδα.Η εικόνα μιας οργουελικής (μετα- War on Terror) Αμερικής που ξεκάθαρα δεν είναι το καλύτερο περιβάλλον να είσαι τρομοκράτης, αλλά δεν είναι και πολύ καλό ακόμα κι αν δεν είσαι, είναι το μόνο που αξίζει τον κόπο να δεις στο νέο πόνημα του Daniel John Caruso, γνωστού (στη μετά του cult Salton Sea (2002) εποχή) για την αγάπη του στα αντιδάνεια και τις ανακυκλώσεις, που αυτήν την φορά μπλέκει homage Kubrick και (αλίμονο) Spielberg με ρετάλια Tony Scott σε ασμίλευτο στιλάκι Michael Bay (στήσε 5 κάμερες, πέτα αμάξια δεξιά κι αριστερά, τράβα τα όλα, ρίχ' τα στη μονταζιέρα, κι όποιος βγάλει νόημα, μαγκιά του), κυνηγώντας ιντριγκαδόρικο pulpy αποτέλεσμα για ποπ-κορν διασκέδαση, που όπως πάντα, ξεχωρίζει απ’ το σωρό για τα υψηλά production values και το καυτό του γκομενάκι (αν και η Michelle Monaghan δεν είναι και τόσο πρώτης γραμμής όσο οι προηγούμενές του, της Sarah Roemer του Disturbia (2007) συμπεριλαμβανομένης), αλλά πέραν του ότι ανεβάζει απαιτήσεις πολιτικών εκφάνσεων και συνομωσιολογικών λαβυρίνθων, σε σημεία που δεν μπορεί να φτάσει η αφέλειά του, κάνει και το ολέθριο λάθος να ελπίζει ότι δεν θα σε πειράξει που θα σε κάνει να νιώσεις μαλάκας, όταν στη μία ώρα, σου λύσει το δράμα με τρόπο που θα μπορούσε να είχε λυθεί μιάμιση ώρα πριν (ξεκινήσεις καν να πας στην αίθουσα), και σου το τρίβει και στα μούτρα.