Μετά από δυο μουσικομονταζοτηζεράκια, ένα μάτσο character posters και μια σειρά από βαρετοσυναρπαστικά video diaries από τα γυρίσματα, η Warner έβγαλε σήμερα στο Yahoo!, λίγο πριν το ξαμολύσει στις αίθουσες μπροστά απ’ το Quantum of Solace (2008) που καθυστέρησε στην Αμερική για να τελειώσουν οι εκλογές, το theatrical trailer της μάλλον πιο πολυαναμενόμενης απ’ όλες τις ταινίες της ερχόμενης σαιζόν και θα ’ταν και της προηγούμενης αν δεν υπήρχε ο Σκοτεινός Ιππότης (2008).

Με μια καλή ματιά στη δολοφονία του ανθρώπου που σκότωσε τον JFK για όσους έχουν διαβάσει το κόμικ, το trailer ξεκινά περίπου όπως και η ταινία, σύμφωνα με τις αναφορές απ’ το sneak preview σκόρπιου υλικού που είχε παρουσιάσει ο Zack Snyder πριν κάνα μήνα και συνεχίζει με την πρώτη σοβαρή αναφορά στην πλοκή, που εκτυλίσσεται στην Αμερική των mid ‘80s, γύρω από την ύποπτη σειρά δολοφονιών των παρηκμασμένων κοστουμαρισμένων ηρώων που είχαν μεσουρανήσει την εποχή του πολέμου του Βιετνάμ και του Richard Nixon και είχαν ωθηθεί σε αναγκαστική απόσυρση μετά από λαϊκή κατακραυγή, για όποιον δεν έχει επαφή με το σημαντικότερο, αν όχι καλύτερο, graphic novel που έχει ζωγραφιστεί ποτέ.

Με σενάριο του Alan Moore και πενάκια του Dave Gibbons, το Watchmen πρωτοχτύπησε τα ράφια το 1986 ως η υλοποίηση της πρόθεσης του Moore να δημιουργήσει τον Moby Dick των κόμικς και παρ’ ότι βασιζόταν σε μια σειρά ανύπαρκτων, generic χαρακτήρων, ενδεικτικών της στόφας και της γκάμας όλων των υπερηρώων, το Watchmen έφερε την εκδότρια DC Comics μπροστά από την Marvel στις πωλήσεις της εποχής και η κριτική αναγνώριση που συνάντησε απ’ την αρχή χάρη στην ιδιαίτερη αισθητική, το ανανεωτικό αυτάρκες σενάριο, τους πολιτικούς και σατιρικούς υπαινιγμούς και τη βαθιά φιλοσοφική του διάθεση, με την πάροδο των χρόνων το ανέβασε στο ψηλότερο ράφι του hall of fame των graphic novels, με αποκορύφωση να είναι το μόνο κόμικ στη λίστα των 100 καλύτερων αγγλόγλωσσων βιβλίων απ’ το 1923 ως το 2005, για το περιοδικό Time.

Οπότε καταλαβαίνεις γιατί μπορεί να έχει μια απ' τις μεγαλύτερες στρατιές φανατικών αγνικιστών, που παραφύλαγαν γύρω απ’ το λαιμό του Snyder τα τελευταία τρία χρόνια να βρουν ευκαιρία να του τον δαγκάσουν αν τους πείραζε τη βίβλο τους, κι έπαθαν την αναμενόμενη κρίση τους πριν μερικές βδομάδες, όταν κυκλοφόρησε ότι τους άλλαξε το φινάλε, κόβοντας ένα γιγαντιαίο καλαμάρι και ρίχνοντάς το στο τηγάνι. Το αληθινό θέμα με τη μεταφορά του βέβαια, που έρχεται μετά από αποτυχημένες αντίστοιχες απόπειρες, τόσων χρόνων όσων είναι και το ίδιο το κόμικ (ο Terry Gilliam, ο Daren Aronofksy κι ο Paul Greengrass έχουν περάσει απ’ την καρέκλα του υποψήφιου σκηνοθέτη τις τελευταίες δυο δεκαετίες), περισσότερο απ’ το αν θα καταφέρει να περάσει το πνεύμα του κόμικ στην οθόνη (για το ύφος και την υφή, είναι προφανές ότι ξέρει τί κάνει), είναι το πώς θα σε πείσει να πάρεις στα σοβαρά, ανθρώπους που φορούν στολές που ήταν ηθελημένα παρωχημένες ακόμα και στα 80s και φλερτάρουν με την κιτσερέλα σήμερα. Και δεν ξέρω για σένα, αλλά σ’ αυτό εμένα το trailer δεν με πείθει, και όλη αυτή η οπερατικίλα με τα slow motion που μας κοπανάει απ’ την αρχή του promotion, ελπίζω να μην είναι ενδεικτική της ταινίας που μας ετοιμάζει, παρά μονάχα τα χειρότερα απ’ το υλικό του, που αποφάσισε ν’ αποκαλύψει για να κρατήσει τα καλύτερα για μέσα στην αίθουσα, το Μάρτη που θα κάνει πρεμιέρα.

Αναρχικός καθηγητής αποφασίζει να δείξει πρακτικά στους μαθητές του ότι η δημοκρατία είναι κάθε άλλο παρά άτρωτη. Με αποτέλεσμα να τους αρέσει το μάθημα.Είναι εύκολο να ξαποστείλεις αρχικά το Κύμα (2008) σαν παιδιάστικο, απλοποιητικό, υπερβολικό, ανίκανο να εξετάσει όσους κολυμπάνε ανάμεσα σε αυτούς που κάνουν πιρουέτες σε σανίδα στη κορυφή του έχοντάς το περιμένει μια ζωή και σε όσους το βλέπουν από τη τηλεόραση να απειλεί την καρέτα καρέτα σε περιγραφή Αλέκου Θεοφιλόπουλου. Αλλά τότε μάλλον ανήκεις σε αυτή τη μικρομεσαία κατηγορία ανοιχτόμυαλων σε εισαγωγικά που περιγράφει ο σεναριογράφος του φιλμ στις συνεντεύξεις, αποκλείεσαι στο κυκλοφοριακό μόνος σου καθημερινά στο κέντρο, κι αν ποτέ πάρεις ταξί θα βρεθείς τελικά να συμφωνείς με τον ταξιτζή ότι όλοι οι φυλακισμένοι τεμάχισαν τη μάνα τους σε πριονοκορδέλα που είχαν πριν λαδώσει προσεκτικά και αξίζουν ανάλογης αντιμετώπισης. Εσένα λοιπόν, τον Μέσο Κοινό, και τον αδερφό σου τον Μεγάλο, σας γνωρίζει πολύ καλά τόσο ο Peter Thorwarth, όσο και ο σκηνοθέτης Dennis Gansel, που ξεκίνησε κάνοντας ψιλομπλοκμπαστεριές κάποιες πιτσιρίκες σε αναζήτηση οργασμού, και τώρα ανησυχεί ποιος -ισμός θα γεμίσει τον "ατομικισμό και την ιδιώτευση" σας. Κι αν έμενες στη Γερμανία, όπου το σχετικό βιβλίο στο οποίο βασίστηκαν ήταν προτεινόμενο σχολικό ανάγνωσμα σε αρκετές περιοχές για αρκετό καιρό, θα αμφέβαλλες λιγότερο για το ελκυστικό προσωπείο του απολυταρχισμού, την προβατιστική σου τάση, και τις δυναμικές στα παιχνίδια εξουσίας που έχουν καταγράψει πιο επιστημονικά και άλλα πειράματα, πέρα από αυτό του Αμερικάνου καθηγητή Ron Jones που ξεκίνησε την όλη φάση στα 60s.

Έτσι κι αλλιώς όμως, και ακόμα περισσότερο αν πας ανυποψίαστος, το πιο πιθανό είναι όλη η συγκαλυμμένα by the book εξέλιξη --ομάδα, ταυτότητα, στολή, χαιρετισμός-- να σε συνεπάρει, και το φιλμ κάνει λίγα για να μετριάσει την ηδονή της συμμετοχής σου, παρουσιάζοντας και τους απέξω λίγο πολύ σαν ανθρώπους (με αδυναμίες, εγωπάθειες και ελάχιστη κατανόηση). Ενώ μάλλον ο Thorwarth (το αρχικό σενάριο ήταν του σκηνοθέτη) και μάλλον σοφά, υποβαθμίζει την παράλληλη ομάδα πόλο (της ομάδας του Κύματος) σε απλή αφορμή για τον Gansel να πασπαλίσει τη δυναμική ροή του με σκηνές έκρηξης αδρεναλίνης (πέρα από αυτές στην υπόκρουση), υποβαθμίζοντας και τη δυναμική παραλληλισμού με χιτλερικές Ολυμπιάδες που θα μπορούσε να αποδυναμώσει το νέο, σκυλοσφυριχτρικό, πρόσωπο του φασισμού που παρουσιάζεται. Έτσι, το υδραργυρικό μοντάζ δένει μια ταινία που βαδίζει σίγουρη για το θέμα της και το κοινό της, μέχρι το τέλος όπου ρίχνει απότομα τις μάσκες για να βγάλει και την απαραίτητη διδαχή. Και το τέλος τέλος, όπου ψιλοξεφεύγει για μερικά μάρκα παραπάνω, για να έχεις και πραγματικά κάτι να της προσάψεις.

Ο Ζακ κι η Μίρι είναι συγκάτοικοι, δεν έχουν μία, γυρίζουν πορνό, ερωτεύονταιΘα ‘χεις διαβάσει κι εσύ φαντάζομαι, που λένε ότι αυτή είναι η πιο αστεία ταινία του Kevin Smith, πράγμα που ισχύει, αλλά δεν είναι και ιδιαίτερα δύσκολο αν σκεφτείς ότι ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα αστείος, παρά μάλλον απλά επαναστατικά αναιδής και σπινθηροβόλα ευρηματικός στις προσβολές του κυρίως. Δυσκολότερο όμως είναι να φανταστείς ότι θα ήταν και η πιο απολαυστικά ρομαντική του, όχι κλισεδιάρικα μελοδραματική όπως το Jersey Girl (2004) του, ή geeky και μαστούρικη όπως το Chasing Amy (1997), αλλά αγνά ρομαντική και συναισθηματικά αυθεντική, αξιοπρεπώς και πετυχημένα χιουμοριστική, με το απαραίτητο twist που θα περίμενες και με λουρί στην εναλλακτικοδιανοουμενίστικη λογοδιάρροια που κρεμάει συνήθως για σημαία του ο Smith. Ιδανικό date movie για απαιτητικά εναλλακτικά ταίρια, βασίζεται πολύ στις ρεαλιστικοαφελείς αποδόσεις τον χαρακτήρων απ’ τους δυο πρωταγωνιστές που ζουν μαζί για χρόνια και δεν έχουν καταλάβει ότι είναι τα ιδανικά ταίρια ο ενός του άλλου, δε χρειάζεται να σου πω ότι δείχνει πως η Elizabeth Banks θα έπρεπε να κάνει καριέρα στην πορνοβιομηχανία, το ξέρεις από καιρό αυτό, αλλά θα σου σημειώσω έτσι κι αλλιώς ότι παραδίδει τον πιο αληθοφανή οργασμό που έχω δει ποτέ σε οθόνη (βλέπεις πώς πρόσθεσα εκεί τη διαφοροποίηση «σε οθόνη» για να μην παρεξηγηθώ), ο δε Seth Rogen απ’ την άλλη, σίγουρα δεν είναι έτοιμος για τσόντα ακόμα, τουλάχιστον όχι όπως τον πιάνει ο Smith στην πιθανότατα τελευταία σου ευκαιρία (τουλάχιστον για καιρό) να τον δεις ασουλούπωτο σαπιοκοιλιά αφού έχει ήδη αδυνατίσει και ετοιμάζει τους κοιλιακούς του για να παίξει τον Green Hornet (που κι αυτός θα ‘ταν ωραίος τίτλος για τσόντα), αλλά απλώνοντας τη συνήθη περσόνα του στο σύμπαν του Smith, εξασφαλίζει την προσγείωση που του χρειάζεται. Η αξία που σε κερδίζει περισσότερο στο Zack and Miri Make a Porno όμως, είναι ότι είναι επίσης και η ταινία που κάθε σκηνοθέτης με αληθινή αγάπη για τον κινηματογράφο, κάνει κάποια στιγμή στην καριέρα του, αν και συνήθως πολύ νωρίτερα απ’ ότι ο Smith στην προκειμένη, μόνο που η δική του ερωτική εξομολόγηση στο σινεμά, τη δημιουργία του και τη δύναμη που έχει να μεταμορφώνει τα συνεργεία του και μετά τον κόσμο, είναι όσο ανορθόδοξη θα την περίμενες από έναν τέτοιο τύπο --έχει την Traci Lords και την Katie Morgan σε κεντρικούς ρόλους rom-com, ας πούμε, πού αλλού θα το βρεις αυτό;

Τρεις μύγες πάνε στο φεγγάρι με το Apollo 11.Τρεις αμερικάνικες, όπως φροντίζει να τονίσει το σενάριο, μύγες, με τις ρώσικες μύγες να τρώνε το καπέλο τους απ' το θυμό τους, σε ένα προσχέδιο ταινίας που δεν μπαίνει στον κόπο να καλύψει την απλουστευτική δαιμονοποίηση με την οποία αναβιώνει την ψυχροπολεμική της αναχρονιστικότητα. Πιθανότατα γιατί έχει επίγνωση ότι απ' όσους μπουν στην αίθουσα, κανείς δεν θα 'χει συμπληρώσει έτος ηλικίας που να του επιτρέπει να ενδιαφερθεί για το ότι στην ανθρωπομόρφωσή τους, οι μύγες, εκτός από μόνο τέσσερα (δύο και δύο) άκρα, που είναι λογικό και φτερά που γίνονται σχεδόν αόρατα όταν δεν χρησιμοποιούνται, που είναι χαριτωμένο, έχουν και στρογγυλεμένη (αν και ρατσοτυποποιημένη με μαλλιά και αξεσουάρ κεφαλής) εμφάνιση για να είναι συμπαθείς όταν είναι με το μέρος μας, και παραμορφωμένο σωματότυπο με πολλά κοφτερά δόντια στα μακρουλά σαγόνια μας, όταν είναι στη Ρωσία, της οποίας οι άνθρωποι αξιωματούχοι, κοιμούνται πάνω στα γραφεία τους, ενώ οι Αμερικάνοι κοπιάζουν και θριαμβεύουν, καταλήγοντας να κερδίζουν τους Ρώσους στον Αγώνα προς το Φεγγάρι, να κλέβουν τις γυναίκες τους και να τους βάζουν σερβιτόρους στα ξενοδοχεία τους. Κι αν όλο αυτό μπορείς να το πεις παιχνιδιάρικα ασεβές, δεν είναι εξίσου κεφάτο και όλο το υπόλοιπο, με την ταινία στη μόλις 85λεπτη διάρκειά της, να είναι περίπου μισή ώρα πολύ μεγάλη κι άλλο τόσο άνευρη, και σ' όλο το υπόλοιπό της να δικαιολογεί την ύπαρξή της σε αίθουσα μόνο ως οριακά αστεία, χαριτωμένη, ή διασκεδαστική εντελώς παιδικά και μετά βίας αξιόλογη να σερβιριστεί αισθητικά, κάτι που το τρισδιάστατο δεν βοηθάει, τυπικά.

Έχοντας γίνει blockbuster απ' το πρώτο του Σαββατοκύριακο στη Γερμανία, διαλύοντας το άνοιγμα των Ζωών των Άλλων (2006) κι έχοντας κάνει αίσθηση στο περασμένο Sundance, Το Κύμα (2008) του Dennis Gansel, βασισμένο στο βιβλίο που εμπνεύστηκε ο Todd Strasser απ' το διήγημα που είχε γράψει ο ακτιβιστής καθηγητής Ron Jones για τα αληθινά περιστατικά που προκάλεσε ξεκινώντας το Τρίτο Κύμα του, τα οποία ενέπνευσαν και σχετική τηλεταινία στην Αμερική του '80, δεν ήταν έκπληξη που ήταν η πρώτη ταινία που ξεπούλησε και προβλήθηκε με ενθουσιώδη υποδοχή σε τιγκαρισμένη αίθουσα στις περασμένες Νύχτες Πρεμιέρας, ή που γέμισε αναλόγως την πρεμιέρα που σε στείλαμε προχθές, όντας ήδη βραβευμένο στα Γερμανικά Βραβεία με χρυσό βήτα ερμηνείας και χάλκινο καλύτερης ταινίας. Πολύ πριν ανακοινωθεί και η υποψηφιότητά του για αγαπημένο του κοινού στα Ευρωπαϊκά Βραβεία, αλλά λίγο μετά που είχε μείνει έξω απ' τα Όσκαρ για χάρη του Baader Meinhof Komplex (2008), είχαμε μιλήσει με τον συνσεναριογράφο του Κύματος, που είχε κάνει το πέρασμά του απ' τις πολυθρόνες των Νυχτών το Σεπτέμβρη και μας είπε για τη διαδικασία της εμπλοκής του στο project, το πόσο βοήθησε στην εισπρακτική επιτυχία το γεγονός ότι η πρώτη ύλη της ταινίας είναι διδακτέα ύλη στα γερμανικά σχολεία, και τί ακριβώς σκεφτόντουσαν, όταν έγραφαν εκείνο το απαίσιο πρόσθετο τεχνητό φινάλε (για το οποίο ενδεχομένως να μην θέλεις να μάθεις, οπότε απόφυγε το τελευταίο πεντάλεπτο της συνέντευξης).

Σταρ του μεγαλύτερου blockbuster στη πρόσφατη κινηματογραφική ιστορία, υποψήφια για πέντε (5) Oscar® μέχρι τα τριάντα της, και λόγος που οι άντρες καταναλώνουν χαρτομάντιλα στις αίθουσες, η Kate Winslet υπενθυμίζει, με την επίσημη έναρξη της περιόδου των βραβείων, ότι πρωταγωνιστεί σε δυο (2) παραγωγές που καλοβλέπουν (πολλά) καλογυαλισμένα αγαλματάκια και φέτος, με τον τρόπο που περίμενες (ανυπόμονα), εκθέτοντας την "ενίοτε ρουμπενική φιγούρα της", πρόστυχα κλασάτα, για τον φακό του Steven Meisel και το αμερικάνικο Vanity Fair Δεκεμβρίου, το οποίο κρεμάστηκε στα περίπτερα σήμερα, αφού είχε προειδοποιήσει τους περιπτεράδες να στοκάρουν τα σχετικά αξεσουάρ από τη προηγούμενη βδομάδα.

Βασισμένα σε ρομαντικές νουβέλες, βουτηγμένα σε ατμόσφαιρα (όχι και τόσο μακρινής) εποχής, τόσο το Revolutionary Road (2008) όσο και το The Reader (2008) μπορούν, εντελώς θεωρητικά μέχρι τώρα, να φέρουν στη Σέξι Καίτη ένα συγκεκριμένο χρυσό παιχνιδάκι για τα παιδιά της, και "you bet your fucking ass" ότι το θέλει. Το πρώτο, φιλμ του Sam Mendes που καταεντυπωσίασε ένα γνωστό της Anne Thompson (που κάτι φήμες λένε ότι το όνομά του ξεκινάει από Peter και τελειώνει σε Bart), προωθείται μήνες τώρα, έχει βαρύτερο προφίλ, και λογικά απασχόλησε και το μεγαλύτερο μέρος του αφιερώματος του περιοδικού. Το δεύτερο, η νέα συνεργασία της δημιουργικής ομάδας πίσω από τις Hours (2002), αποτελεί project που αγάπησαν αρκετά οι Weinsteins για να κουβαλήσουν μαζί τους όταν φύγαν από τη Miramax και να πλακωθούν ανοιχτά με τον Scott Rudin ώστε να το μεταφέρουν βιαστικά μέσα στην οσκαρική κούρσα (και κόντρα τόσο στο Revolutionary Road όσο και το Doubt (2008) του παραγωγού), με ότι αυτό συνεπάγεται. Εκτός από το ότι βασίζεται στη πρώτη γερμανική έκδοση που βρέθηκε στη κορυφή των αμερικάνικων bestseller όμως, ο Reader που έσκασε μύτη με trailer μόλις τη προηγούμενη βδομάδα, έχει το μεγάλο πλεονέκτημα της σφραγίδας "R for some scenes of sexuality and nudity" από την MPAA (διάβαζε περισσότερα χαρτομάντιλα). Ενώ Γερμανός (συν)πρωταγωνιστής τόσο άγνωστος που δεν εμφανίζεται στα credits (του trailer) και τόσο πιτσιρικάς που έπρεπε να περιμένουν να κλείσει τα 18 για να γυρίσουν τις επίμαχες σκηνές, σίγουρα αφήνει περισσότερο αέρα από τον Leonardo Wilhelm DiCaprio στην γκαβλιάρα μαμά, που έτσι κι αλλιώς έχει λάβει από τα studio το ελεύθερο της επιλογής κατηγορίας (πρώτου ή δεύτερου γυναικείου) στις υποψηφιότητες. Και που, ακατάληπτα, θίχτηκε όταν οι βρετανικές φυλλάδες γράψαν ότι μίκρυναν τεχνικά την κωλάρα της στις πιο αποκαλυπτικές φωτογραφίες της μέχρι τώρα.

Τα καλά του να χτίζεις χωρίς θεμέλια επιδεικνύει η Pixar, στο καινούριο teaser του καινούριου της προσεχώς blockbuster, που κυκλοφόρησε στην Apple το Σαββατοκύριακο, και σε αντίθεση με την καλησπέρα των 43ων δευτερολέπτων του πρώτου teaser, σου λέει και τι δουλειά έχει ένα σπίτι στα σύνεφα κάτω από ένα μάτσο χρωματιστά μπαλόνια, στο Up (2009) της, που υπογράφουν ο υποψήφιος για Όσκαρ Pete Docter του Monsters, Inc. (2001) (και των σεναρίων των Toy Story (1995) και Toy Story 2 (1999)) κι ο Bob Peterson του σεναρίου του Finding Nemo (2003), στο (συν)σκηνοθετικό ντεμπούτο του. Η ιστορία των ταλέντων που κάνουν κύκλο στα σκηνοθετικά τιμόνια της Pixar, είναι τόσο γνωστή όσο κι η ιστορία της ίδιας της εταιρείας, αλλά η απ’ το 2006 μαμά Disney, φροντίζει να σου την θυμίζει όσο περνάει απ’ το χέρι της, κι αφιερώνει τον εν τρίτο του teaser σε legacy pimping mash-up προηγούμενων σουξέ, διατηρώντας πάντως τον κρυπτικό χαρακτήρα που κράτησε και στην προώθηση του WALL•E (2008).

Οπότε, εκτός απ’ αυτά που σου λέει στα υπόλοιπα δυο τρίτα του teaser, για τον Carl Fredricksen που γέρασε με όνειρα για περιπέτειες κι εμπειρίες, κι όταν συνειδητοποίησε ότι τα χρόνια περάσαν, αποφάσισε ν’ αψηφήσει τις κινητικές του δυσκολίες και να γυρίσει την υφήλιο μ’ έναν ευφάνταστο, χρωματιστό τρόπο, πολλά περισσότερα δεν είναι γνωστά, όπως το ποιος είναι αυτός ο «χαμένος κόσμος» που θα μας ταξιδέψει, αν πάει εκεί για να βρει κι άλλους δεινόσαυρους, αν και πού θα προσγειώσει ποτέ το σπίτι του, ποιοι και πώς θα προσπαθήσουν να του τρυπήσουν τα μπαλόνια, κι αν έχει αρουραίους στα κουφώματα. Αλλά, να σου πω την αλήθεια, δεν χρειάζεται κιόλας. Στη φάση που βρισκόμαστε με μύγες σε διαστημικές στολές να περνάνε για διασκέδαση (περισσότερα γι’ αυτό, την Πέμπτη) και την Pixar να ψυχαγωγεί δεκαπέντε επίπεδα πιο πάνω απ’ οποιονδήποτε άλλον, και μια απλή χαρτοπετσέτα που να γράφει «η νέα μας ταινία έρχεται το Μάη, φιλιά» να έβγαζαν για trailer, αρκετό θα ήταν.