Στο μεγαλύτερο κομικοσυνέδριο του πλανήτη η κινηματογραφική βιομηχανία εμφανίζεται εδώ και άπειρα χρόνια για να προωθήσει ότι πιο προχωρημένο σε ποπ κουλτούρα ετοιμάζει, σε βαθμό που από πέρσι να κάνουν κατάληψη εκεί ακόμα και οι τσιριάρες του Twilight με τα μορμόνικα χορτοφάγα βαμπίρ τους. Από πέρσι όμως κάνει κύματα στο San Diego και η συνέχεια ενός από τα, πολιτισμικά τουλάχιστο, σημαντικότερα φιλμ των εποχών, και με διαφορά πιο προχωρημένου ever για τη Disney. Και φέτος, ανάμεσα στα τσιρίγματα για τον Robert Pattinson και την υστερία για τον Johnny Depp, το sequel του TRON (1982) απέκτησε και τίτλο που τιμάει το πρωτότυπο, ως Tron Legacy (2010), όσο πρόβαλλε το δοκιμαστικό footage του 2008, τώρα πιο καλογυαλισμένο για mainstream ακροατήρια και φυσιολογικά λιγότερο "καθαρό". Με την ευκαιρία, ο Μιχάλης Τέγος έγραψε μια ωδή στην εποχή που για να βάλεις οτιδήποτε τρισδιάστατο σε ταινία έπρεπε να κάνεις render κάθε καρέ ξεχωριστά χτυπώντας λίγο πολύ τις συντεταγμένες κάθε σημείου με το χέρι, και για να βάλεις ηθοποιούς μέσα σε αυτόν τον κόσμο τους.. ζωγράφιζες το "3D" πάνω στο φιλμ.

Ω, Tron! Τι θαύμα ήσουν όταν σε είδα πρώτη φορά πίσω στα τέλη της δεκαετίας του '80! Τότε που τα πιο αναπτυγμένα video games που είχα δει ήταν αυτά του Atari 2600, με τετράγωνα και τελείες να αντιπροσωπεύουν τους απίστευτους ψηφιακούς κόσμους που κρύβονταν πίσω από την οθόνη, το δημιούργημα του Steven Lisberger ήταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, Αποκάλυψη. Δεν ήταν μόνο η ανεπανάληπτη απεικόνιση του ψηφιακού σύμπαντος που μας έκανε τότε να δούμε τα πρωτόγονα PC μας με άλλο μάτι -- ήταν και το πρώτο δείγμα του τι μπορούσε να κάνει το CGI στο σινεμά. Καθώς ο Jeff Bridges και ο Bruce Boxleitner χοροπηδούσαν μέσα σε digital σκηνικά, απαγγέλλοντας faux- πληροφορικίστικους όρους, μπορούσε κανείς να δει όχι μόνο την ύστατη έκφραση της επιστήμης ως μαγείας που διαπερνούσε τα 80s, αλλά και ένα μέλλον που δε θα έμοιαζε με τίποτα απ' όσα είχαμε φανταστεί ως τότε.

Το, απαραίτητο ή όχι, sequel, το περιμέναμε ως Tron 2.0, όνομα που μοιράστηκε με το video game της Monolith από το 2003. Τώρα το teaser, που έφτιαξε δοκιμαστικά ο σκηνοθέτης Joseph Kosinski και που προβλήθηκε στο περσινό Comic Con του San Diego, κάνει την επιστροφή του σε HD για τη φετινή εκδήλωση ως Tron: Legacy, βάζοντάς μας ξανά στον ψηφιακό κόσμο που αφήσαμε πίσω τόσα χρόνια πριν. O Kevin Flynn / Clu / Jeff Bridges είναι κατά 25 χρόνια γηραιότερος, χρόνια τα οποία φαίνεται να πέρασε μέσα στον κόσμο αυτό, παρακολουθώντας μια digitized έκδοση του νεότερου εαυτού του (ολόκληρη ιστορία η διαδικασία ψηφιακής νιότης του Bridges για τις ανάγκες της ταινίας) να μάχεται στις νέον αρένες.

Αυτό που αναρωτιέμαι τώρα εγώ είναι, τι θέση έχει το σύμπαν του Tron στον καιρό μας, όταν οι υπολογιστές-φρικιά του Michael Bay παράγουν CGI που μόνο που δεν αναπνέει μπροστά μας, και όπου το cyberspace είναι όχι απλά καθημερινότητα, αλλά ξεπερασμένος όρος; Υπάρχει χώρος για την ψηφιακή μαγεία που έφεραν στις οθόνες μας οι μονομαχίες με τις φωτεινές μοτοσικλέτες και τα rotoscoped χρώματα, τώρα που τα τελευταία video games όχι μόνο αποτυπώνουν την πραγματικότητα λίγο καλύτερα από τη Μητέρα Φύση, αλλά μας βάζουν μέσα τους με τρόπους που θα φαίνονταν επιστημονική φαντασία πρόπερσι; Το νέο Tron θα πρέπει να φέρει μια οπτική επανάσταση ανάλογη του προκατόχου του (αμφίβολο, αν και το ότι είναι σε 3D είναι μια καλή αρχή) για να ξεχωρίσει, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορέσει να κάνει τόση εντύπωση σε κάποιον, ώστε 27 χρόνια μετά να ξεκινά ένα κείμενο με "Ω, Tron: Legacy!".

Η Disney έκανε επίδειξη δύναμης τα ξημερώματα στη Comicon, όταν μερικά δευτερόλεπτα ξαφνικής εμφάνισης του Johnny Depp ήταν αρκετά για να διαλυθούν σχεδόν οι ουρές από χαρούμενες που στήνει με κάθε ευκαιρία η Summit να περιμένουν για ώρες εμφάνιση του Robert Pattinson. Και ο "mad as a hatter" Johnny μπορεί να δηλώνει και αυτή τη φορά ότι ανησυχούσε μη τον απολύσουν στα γυρίσματα, όμως κάποια λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από την εποχή που φρίκαρε τους παραγωγούς παίζοντας σα "fucking faggot" τον πρώτο του μπλοκμπαστερικό ήρωα, τον Ichabod Crane (στο Sleepy Hollow (1999)), και ειδικά από την εποχή που ευχαριστούσε σε κάθε απονομή τη Disney που δε τον απέλυσε στα γυρίσματα του πρώτου μέρους μιας κάποιας τριλογίας όπου έπαιζε έναν κάποιον πυροβολημένο πειρατή με όνομα Jack Sparrow. To franchise του Twilight, που παρουσίαζε το δεύτερο μέρος του στο San Diego, δεν είχε τίποτα να πει στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (2009) που εμφανίζονταν λίγο νωρίτερα λοιπόν, και αυτό όχι γιατί η ιστορία της Αλίκης είναι πιο κλασική με διαφορά αιώνων ή γιατί αθροιστικά η διαφορά εμπειρίας στις δυο παραγωγές βγάζει ακόμα περισσότερους (αιώνες), αλλά απλά γιατί η διαφορά στο βάρος των δυο πρώτων δεύτερων ονομάτων στις αφίσες είναι ασύγκριτη.

Ότι ο Mad Hatter είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής στη νέα εκδοχή των κλασικών ιστοριών του Lewis Carroll το βλέπεις και στο πρώτο teaser της, teaser που τυπικά είναι από τρελή προοπτική γιατί οι παράσπονδοι υπήκοοι αποδείχτηκαν πολλοί περισσότεροι από τους πιστούς της Λευκής και της Κόκκινης Βασίλισσας στη σχετική καταμέτρηση του facebook (για το ποιοι θα δουν πρώτοι τις πρώτες σκηνές από τη ταινία). Το αν υπήρχαν teaser και από άλλη σκοπιά είναι εξαιρετικά αμφίβολο βέβαια, χωρίς όμως να αποκλείεται να φτιαχτούν στη συνέχεια, στον μακρύ ακόμα δρόμο μέχρι τον Μάρτη και την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες. Κατά τα άλλα, χωρίς πραγματικό βάθος στα πλάνα του, με σκηνική φαντασία επιπέδου βιντεοπαιχνιδιού, και μάλλον με μισοτελειωμένα τα εφέ, το teaser δίνει, σχεδόν.. αναμενόμενα, τροφή στους όλο και περισσότερους που ισχυρίζονται ότι ο Tim Burton όχι μόνο δε κάνει καμιά προσπάθεια πια να ξεφύγει από τη comfort zone του αλλά γυρνάει και τις ταινίες στον αυτόματο. Και αν προσθέσεις ότι και η Μαρία Κουτσή έχει βγάλει πια κριτική του πρώτου draft του σεναρίου συμφωνώντας ότι από μόνο του δεν είναι άξιο λόγου, διαπιστώνεις ότι δε μένει και τίποτα σαν αιτία να κόβεις φλέβες περιμένοντας τον ερχομό της άνοιξης. Όπως και να 'χει, η Linda Woolverton, με credits σε αρκετά απο τα κινούμενα του οίκου του πόντικα στη προηγούμενη δεκαετία, άλλαξε αρκετά και σε αυτό το παραμύθι, κάποια τα βλέπεις και μόνος σου (ο πραγματικός τίτλος θα 'πρεπε να είναι Η 17χρονη Αλίκη Επιστρέφει στη Χώρα των Θαυμάτων), κάποια καλύτερα να μη τα ακούσεις (η ηρωίδα είναι τώρα σωτήρας που περίμεναν όλοι σύμφωνα με το θρύλο και σύμφωνα με.. σκοτωμένο μέχρι θανάτου πια μοτίβο), και άλλα, όπως ότι χαμένη πιτσιρίκα και τρελός καπελάς ερωτεύονται σφόδρα, αξίζουν μια αναφορά. Στα θετικά μπορείς να βάλεις ότι.. ερμμ.. μάλλον δε θα ακούγονται τραγούδια οπότε θα μπορείς να πατήσεις στις προβολές με περισσότερη ασφάλεια, ότι.. ερρ.. ο Burton δεν φημίζεται για το μάτι του στα σενάρια οπότε δε θα 'παιζε και πολύ ρόλο το γραπτό έτσι κι αλλιώς, και ότι οι γκόμενες ψοφάνε για μαγικούς κόσμους, Johnny, και με τα πολλά και για τον σκηνοθέτη που τον έχει κάνει πιο μούσο και από τη γυναίκα του, οπότε τα εικοσπέντε χρόνια που έφαγες να τον παρακολουθείς φανατικά (τον σκηνοθέτη εννοώ αλλά πάρε και τον μούσο άμα θες) θα πιάσουν πάλι τόπο όπως καλοσυνήθισες τελευταία.

Μετά τον Α' Παγκόσμιο, νεαρός επιστρέφει στο μέγαρο της οικογένειάς του στην αγγλική ύπαιθρο, παντρεμένος με πλατινέ ξανθιά αμερικανίδα ραλίστρια.Ξεσκονισμένη εκδοχή ενός ογδοντάχρονου θεατρικού του Noël Coward με στόχο την υποκρισία των ανώτερων τάξεων στη Βρετανία, το Easy Virtue (2009) βγαίνει μια δραμωδία που περιγράφεται καλύτερα με βρετανικούς όρους: πιο obvious στο ποιους χαρακτήρες της αγαπάει, πιο gay σε βαθμό να μοιάζει dress-up παιχνίδι σε σημεία, πιο hilarious ακόμα και αθέλητα. Όπως θα περίμενες από τον σεναριογράφο και σκηνοθέτη των Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994), οι ήρωές του έχουν ένδοξο και τραγικό παρελθόν και οι κακοί του κάτι από αυτούς της Disney, η προσοχή σε σκηνικά και κουστούμια φτάνει την αυτοπαρωδία ενισχυμένη από υπόκρουση που περιλαμβάνει μέχρι και το Sex Bomb σε ρετρο-εκτέλεση, ο ρυθμός αλλάζει από sitcom σε masterpiece theater τόσο απότομα που κινδυνεύεις όχι να ξεράσεις αλλά να πέσεις ξερός.

Όμως, πετώντας από την αρχή και τον νεροχύτη της κουζίνας μέσα, ο Stephan Elliott καταφέρνει το πιο ζητούμενο, να μη σκέφτεσαι ποτέ τις θεατρικές καταβολές της ιστορίας. Και να μην είσαι σίγουρος ποτέ πως φαινομενικές αδυναμίες σα τον άχρωμο άγευστο άσεξο και άφυλο Ben Barnes, δεν είναι σχεδιασμένες ώστε να δικαιολογούν καλύτερα ότι εκτυλίσσεται στην τρίτη και τελευταία πράξη (και δεν είναι και τόσο συμβατικό αυτό που εκτυλίσσεται). Η Jessica Biel τα καταφέρνει αρκετά καλά στα περισσότερα σημεία (ακόμα και όταν χρειάζεται να τραγουδήσει) και περνάει και με αξιοπρέπεια όσα δε της ταιριάζουν, η Kristin Scott Thomas και ο Colin Firth δίνουν αναμενόμενα άνετα ρέστα, η στέρηση από ατάκες δε σε πιάνει ποτέ και οι πιο πολλές μοιάζουν κατευθείαν από το πρωτότυπο, όλοι οι αναχρονισμοί βοηθάνε στη χώνεψη τους μικρότερους σε ηλικία, και οι μεγαλύτεροι, το κοινό στόχος, όσοι θυμούνται τις εποχές που σοκαριστικό ήταν η κόρη σου να κρεμάει στο τοίχο κυβιστικό γυμνό πορτρέτο της και όχι να σου στέλνει και σένα μιας και έχει κυκλοφορήσει στο μισό πλανήτη το βίντεο όπου κάνει πίπες με όλη τη τάξη να παρακολουθεί, αυτοί θα εκτιμήσουν και τις πιο ξεκάθαρες ηθικές γραμμές και κάτι δραματικά συμπεράσματα (όπως ότι τα παιδιά νομίζουν αλλά δε ξέρουν τι σημαίνει αγάπη) που έχουν προστεθεί ως όχι πλέον τόσο αυτονόητα όσο όταν ο Coward σκαρφίζονταν το έργο του.

Ένοπλοι καταλαμβάνουν υπόγειο συρμό και ο αρχηγός τους μεταφέρει τις απαιτήσεις τους μέσω υπαλλήλου στο κέντρο ελέγχου των γραμμών.Η βασική αφηγηματική δομή του μυθιστορήματος του John Godey με τίτλο The Taking of Pelham One Two Three, αποδείχτηκε τόσο καλή που γυρίστηκε τρεις (3) φορές μέσα σε 25 χρόνια. Το βασικό χαρακτηριστικό της τρίτης και φαρμακερής μεταφοράς του είναι ότι έχει φιλοδοξίες πολύ μεγαλύτερες και από τη μικρή και ψιλοκλασική κινηματογραφική του '74 και από τη τηλεοπτική του '98. Και αυτές οι μπλοκμπαστερικές φιλοδοξίες αγχώνουν τον Tony Scott σε βαθμό που, πολύ περισσότερο και από τα συνηθισμένα του σε ταινίες με πολύ περισσότερη δράση, να μην εμπιστεύεται καμιά σκηνή και κανένα ηθοποιό του. Όμως, οι δυο πρωταγωνιστές του είναι τόσο καλοί όσο θα περίμενες, ο Denzel Washington είναι σε mode Denzel Washington και ο John Travolta είναι σε mode John Travolta με τρίχες στη μούρη (σα Σαμψών του πηγουνιού ένα πράμα). Και ο James Gandolfini έχει μέγεθος ικανό να τον κρατήσει στην εικόνα όσο αυτή τρώει κουνήματα, θολούρες και.. σφυρίγματα στο post-production, και αποδίδει και αρκετά ώστε να μένει στην οθόνη και πάνω από τα 1,16 δευτερόλεπτα που δίνει για μέγιστο ο Scott σε όσους το σαγόνι τους δεν εμφανίζεται στην αφίσα. Και εκπληκτικότερα απ' όλα, ο Brian Helgeland με Oscar® για το L.A. Confidential (1997) και άλλη μια υποψηφιότητα για το Mystic River (2003), παραδίνει ένα σενάριο εξαιρετικά προσγειωμένο και πιστό στις πηγές του, παρόλο που οι οδηγίες του σε στιλ "δυστύχημα για το αστυνομικό όχημα" μεταφράζονται στην οθόνη σε νταλίκα που κοπανάει το αστυνομικό με 300 χιλιόμετρα την ώρα και το στέλνει να κάνει τούμπες που να ισοπεδώνουν τα μισά αυτοκίνητα της Νέας Υόρκης. Και μετά να πέφτει στο κάτω διάζωμα για να ισοπεδώσει και τα άλλα μισά. Η επικέντρωση του σκηνοθέτη στο κοινό με διαταραχές ελλειμματικής προσοχής λοιπόν, όχι μόνο δε βοηθάνε τη ταινία αλλά τη παρασύρουν χωρίς προφανή λόγο σε επίπεδο βιομηχανικού κατασκευάσματος πέρα από την ημερομηνία λήξης του. Και σένα σε επίπεδο που όταν ανάψουν οι λάμπες στην αίθουσα να περιμένεις να ακούσεις και το σχετικό.. βζιινγκ που κάνει το φως όταν διαχέεται.

Πολύ φιλόδοξος δημοσιογράφος αποφασίζει να παγιδεύσει πολύ φιλόδοξο εισαγγελέα που φαίνεται να φυτεύει στοιχεία με το DNA των κατηγορούμενων στις υποθέσεις του για να πετύχει καταδίκες.Το Beyond a Reasonable Doubt (1956) ήταν το τελευταίο φιλμ που γύρισε στην Αμερική ο Fritz Lang, η παραγωγή του (ακριβέστερα ο μικρός προϋπολογισμός και τα μεγάλα προβλήματά της) ήταν ένας από τους λόγους που ήταν το τελευταίο φιλμ που γύρισε στην Αμερική ο Fritz Lang, και το status του είναι πια αδιάφορου ξεπερασμένου B-movie παρά τις κάποιες θετικές κριτικές στην εποχή του. Και το ότι το Beyond a Reasonable Doubt (2009) είναι remake του Beyond a Reasonable Doubt (1956) είναι και το καλύτερο που μπορείς να πεις γι' αυτό, αφού εκτός από το να επαναλαμβάνεις βασανιστικά μακρόσυρτα τα ίδια για να γεμίσει το κείμενο της κριτικής που γράφεις, το μόνο άλλο που μπορείς να προσθέσεις, είναι πως πρόκειται για μια από τις ελάχιστες παραγωγές εφήμερης εταιρείας και δεν δικαιολογεί την έξοδό της όχι σε αίθουσες αλλά ούτε καν σε DVD. Και μη προσθέσεις, πιο αχρείαστα και από το τελευταίο "twist" του σεναρίου, ότι μπορεί να είναι καλό το επίπεδο της παραγωγής για τηλεταινία, γιατί θα προσβάλλεις το επίπεδο των τηλεταινιών.

Προσπαθώντας να δώσει ένα διαφορετικό τόνο στα τρέιλερ για ρομαντικά δράματα εποχής αλλά και στη φωνή του εκφωνητή σε τρέιλερ για ρομαντικά δράματα εποχής, αυτό του Bright Star (2009) εμφανίστηκε πριν λίγες ώρες στο Yahoo! Movies για να θυμίσει ότι η ταινία εξακολουθεί να είναι η πιο πιθανή να τερματίσει πρώτη στην οσκαρική κούρσα τον Μάρτιο, παρόλο που θα 'χει αυξημένο ανταγωνισμό μετά την απόφαση της Ακαδημίας να αυξήσει τις υποψήφιες σε δέκα.

Η πρώτη σοβαρή δουλειά της Jane Campion εδώ και τουλάχιστο μια δεκαετία, έφυγε από τις Κάνες φέτος μάλλον με πιο θετικές κριτικές κι από το Νο Country for Old Men (2007) πριν δυο χρόνια, και έχει και ένα τικ δίπλα σχεδόν σε κάθε στοιχείο της λίστας με ότι λατρεύει η ©AMPAS®, εκτός από γυμνές να δροσίζονται σε μπανιέρες και Εβραίους να ψήνονται σε φούρνους. Και αρκετοί κριτικοί τουλάχιστο, το ότι η Abbie Cornish περιφέρεται σε όλη τη ταινία ντυμένη σα φανατική μουσουλμάνα δε το συγχώρεσαν, οπότε λογικά την ίδια αντιμετώπιση θα έχει στη συνέχεια η παραγωγή και στα διαδίχτυα. Επιπλέον, αν ψάξεις σαν εμένα να βρεις καρέ για να βάλεις εξώφυλλο στο τρέιλερ ή απλά κοιτάξεις την αφίσα που κυκλοφόρησε τη προηγούμενη βδομάδα, θα προσέξεις ότι ο Ben Whishaw σπάνια στέκεται ψηλότερα, αντίθετα το υλικό που δημοσιεύεται είναι πηγμένο στις σκηνές που αυτός κοντεύει να ξαναγυρίσει στη μήτρα, χαμένος στην αγκαλιά της Cornish. Και σίγουρα, όπως λέει και ο εκφωνητής, ο John Keats ήταν "ονειροπόλος" (διάβαζε ρομαντικιάρης) και η Fanny Brawne ήταν "ρεαλίστρια" (i.e. την έπεφτε σε όλους μπας και τη σπιτώσει κανένας), όμως ο ποιητής που ο Shelley έγραψε ότι έσκασε από τις κακές κριτικές, την ασχημούλα πρόθυμη γειτόνισσά του μάλλον για ότι τη θέλαν και όλοι οι άλλοι την ήθελε, και όπως και να 'χει, αυτή η επιμονή της Campion να μεγαλώνει κυριολεκτικά τις ηρωίδες της προφανώς δε κάθεται καλά, συνειδητά ή ασυνείδητα, σε ικανό κομμάτι του κοινού, πρόβλημα που η προώθηση ή δε θεωρεί ή αγνοεί ότι υπάρχει, και πρόβλημα που φαίνεται ουσιαστικά το μοναδικό για μια παραγωγή που από την εποχή που ανακοινώνονταν το πρόγραμμα των Κανών λέγαμε ότι φόρτωνε buzz και μπορείς πια να το διαπιστώσεις και μόνος σου.

Το Hangover (2009) είναι η μεγαλύτερη ενήλικη κωμωδία των εποχών, όπως ανακοίνωσε επίσημα χτες η σελίδα του στο facebook, όπως πανηγύριζαν οι των πανηγυριών τουλάχιστο μια μέρα νωρίτερα, και όπως περίμενες από τη Πέμπτη. Και όπως καταλαβαίνεις, αν μετρήσεις τα χρόνια από τον Μπάτσο του Μπέβερλι Χιλς (1984) και αν δεις το σχετικό πινακάκι όπου τρώνε σκόνη πιο πρόσφατες θρυλικές R-rated παραγωγές σα τους Τρακόσιους (2007) και τους Γαμομπελάδες (2005), αυτό το hangover δε πρόκειται να περάσει με τίποτα για πάρα πολύ καιρό. Και πολύ πιθανά, 25 χρόνια μετά, ακόμα κι αν γυρίζει τη μια φλόπα μετά την άλλη σα γνωστό μαυρούλη με έφεση στα fat suits, ακόμα και τότε ο Zach Galifianakis θα σε κάνει να γελάς σα μικρό παιδί με το που τον βλέπεις να μπαίνει σε πλάνο.

Στο έβδομο σαββατοκύριακό του στην Αμερική το Hangover έκοψε $8,2 εκατομμύρια σε εισιτήρια, πράγμα σχεδόν συγκλονιστικό πια από μόνο του (όταν οι περισσότερες ταινίες εξαφανίζονται ένα μήνα μετά), και ειδικά για μικροπαραγωγή (με προϋπολογισμό $35 εκατομμύρια σύμφωνα με τα γνωστά εκ των υστέρων παραφουσκώματα της Warner και $20-25 σύμφωνα με πιο ρεαλιστικές εκτιμήσεις νωρίτερα). Και πράγμα που σημαίνει ότι "έχει" ακόμα καμιά τριανταριά εκατομμύρια εισπράξεων, που θα το φέρουν να περνάει τον απολογισμό του Star Trek και να κυνηγάει αυτόν του Up, των δυο πιο πετυχημένων από κάθε άποψη μπλοκμπαστεριών της φετινής χρονιάς μέχρι τώρα, μετά τους δεύτερους Transformers που είναι φυσικά σε άλλη κλάση. Στη πραγματικότητα, καμιά $20-30 εκατομμύρια του Up είναι λεφτά δανεισμένα απ' το Hangover, μετρώντας τη πολύ συνηθισμένη πρακτική των μικρών (κάτω των 17) Αμερικάνων να βγάζουν εισιτήρια για παιδικές ταινίες και να βρίσκονται εντελώς.. κατά λάθος σε άλλη αίθουσα στα multiplex. Και η μικρή παραγωγή με τη μεγάλη καρδιά είναι ουσιαστικά ήδη στις 4-5 και πολλές λέω μεγαλύτερες μέχρι και τη λήξη του 2009. Και αν ακόμα δε κατάφερες να αποκτήσεις προοπτική του μεγέθους της επιτυχίας της ταινίας, μέτρα Fast Times at Ridgemont High (1982), American Pie (1999) και Superbad (2007), μέτρα Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή (1984), Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη (1998) και Borat (2006), μέτρα οποιαδήποτε κωμωδία βλέπει κάθε τινέιτζερ στον πλανήτη σαν υποχρεωτικό βήμα ενηλικίωσης για γενιές, και πρόσθεσε και καναδυό φωτογραφίες σου από αυτές που κυκλοφοράνε ακόμα οι φίλοι σου με λεζάντα "ανεκτίμητο".