Παράλληλα με το γράψιμο του σεναρίου της επόμενης ταινίας μου, Η Πόλη μιας Νεκρής Γυναίκας, μελετούσα τα έργα μεγάλων και μοναδικών σκηνοθετών: έργα που είχα γνωρίσει στην εφηβική μου ηλικία, έργα κλασικών δημιουργών, που άλλαξαν για πάντα στη συνείδησή μου, το τι σημαίνει ποιοτικός και εγκεφαλικός κινηματογράφος. Κινηματογράφος σαν αυτόν του Michelangelo Antonioni, του Ingmar Bergman, του Robert Bresson, του Luis Buñuel, του Sergei Eisenstein, του Howard Hawks, του Shôhei Imamura, του Fritz Lang, του Andrei Tarkovsky, του Jean-Luc Godard και άλλων σπουδαίων δημιουργών.

Αν το Capitalism: A Love Story (2009) του Michael Moore, ήταν η πιο άμεση αντίδραση στο παγκόσμιο ντόμινο που έβαλε σε κίνηση η κατάρρευση του οικονομικού συστήματος στην Αμερική, και ως τέτοια, παρουσιάστηκε με τη σπιντάτη αισθησιακότητα που έχει ανεβάσει τον δημιουργό της στις κορυφές των αφυπνιστών των μαζών, το Inside Job (2010) του Charles Ferguson, μολονότι μερικά χρόνια καθυστερημένο, φαίνεται να είναι η διεξοδικότερη, αναλυτικότερη, σαφώς τεχνοκρατικότερη, αλλά εξίσου ευανάγνωστη επαναφορά του θέματος, που απ’ την πρώτη της αποκάλυψη πριν μερικούς μήνες στις Κάνες, έχει δείξει ότι μπορεί να φτάσει εκεί που δεν τα κατάφερε να (ξανα)πάει ο Moore: στην πεντάδα κι ύστερα στην κορυφή, των ερχόμενων Όσκαρ.

49% Motherfucker. 51% Son of a bitch.

Έπρεπε να το περιμέναμε πέρσι, όταν καλούσαμε τον Vincent Moon στο Φεστιβάλ για να παρουσιάσει το παρ'ολίγον βραβευμένο του (στο εδώ Μουσικό Διαγωνιστικό) ντοκιμαντέρ All Tomorrow's Parties (2009), ότι θα σκεφτόταν κάτι εντυπωσιακό και ιδιοφυές για να αφήσει το στίγμα του στην Αθήνα. Τον ξέραμε και τον λατρεύαμε ως τον άνθρωπο που είχε σκηνοθετήσει τα πιο εμπνευσμένα live βιντεάκια για μερικές από τις αγαπημένες μας διεθνείς μπάντες. Έχει βάλει τους Sigur Rós να παίξουν σε ένα παριζιάνικο μπιστρό, τους Arcade Fire μέσα σε ένα ασανσέρ, τους Patrick Watson να αυτοσχεδιάζουν στο μετρό. Έχει σκηνοθετήσει περιοδείες των National. Έχει ανακαλύψει συναρπαστικούς μουσικούς στην Ιαπωνία. Και, στη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα, γύρισε το A Temporary Area in Athens (2010).

Ένας πατέρας οργανώνει την απαγωγή του γιου του, όταν τον βλέπει να ερωτεύεται με την πανηδονίστρια ετεροθαλή αδερφή του, κι αυτή είναι η άποψη του Aleksi Salmenperä, όχι μόνο για την ψυχρότητα των δεσμών αίματος των Φινλανδών, αλλά και για την ακρότητα των δεσμών χειραγώγησης που κρατούν δεμένες τις οικογένειες της Δύσης.

Στα 45 Τετραγωνικά κατέληξα μέσα από ανάλογα προσωπικά βιώματα με αυτά της πρωταγωνίστριας. Σαν άτομο πάλευα από μικρός με την οικονομική ανέχεια, ενώ, σαν δημιουργός έπρεπε να κάνω ταινίες με ελάχιστους, έως ανύπαρκτους πόρους. Αυτό το οικονομικό βάσανο - το οποίο ζει πολύς κόσμος - αποφάσισα να το κάνω θέμα του ίδιου του έργου μου.