Ασεξουαλικό αγοράκι ερωτεύεται άφυλο βαμπίρ. Θα χυθεί... αίμα;

Τρεις άνθρωποι έρχονται σε στενή επαφή με το επέκεινα, κι επαναπροσδιορίζουν τη θέση τους στην από 'δώ μεριά της ύπαρξης.

Κάπου γύρω στο 1975, ο Ian Dury διέλυσε μια καταστραμένη μπάντα που είχε και δε πήγαινε πουθενά, και έφτιαξε άλλη, τους Blockheads που πήγαν μέχρι τη κορυφή των charts μερικά χρόνια αργότερα.

Ανεξάρτητο κορίτσι που ζυγό δεν υποφέρει, συναντάει ακαταμάχητο αγόρι που πουλάει γιατρικά. Ακολουθεί έρωτας.

Για να εξασφαλίσει αιώνια ημι-νεότητα, κακιά μάγισσα κλέβει κοριτσάκι με θαυματουργά μαλλιά από τους βασιλιάδες γονείς του, και το κλείνει σε ψηλό πύργο.

Ακολουθώντας το παράδειγμα λίγο-πολύ του συνόλου των κριτικών ενώσεων του πλανήτη, τα μέλη του Online Film Critics Society έβαλαν και το δικό τους like στη «δραματοποιημένη μελέτη των προσωπικοτήτων και περιστατικών πίσω από το στήσιμο του Facebook», ξεχωρίζοντας το The Social Network ως καλύτερη ταινία της χρονιάς και δίνοντας το βραβείο σκηνοθεσίας στον David Fincher και το βραβείο διασκευασμένου σεναρίου στον Aaron Sorkin. Επιλογή τουλάχιστον απογοητευτική αν σκεφτείς ότι ως άνθρωποι του δικτύου θα έπρεπε να έχουν μια ντάνα απαιτήσεις παραπάνω όσον αφορά τον τρόπο που χειρίστηκε η ταινία το θέμα της, αλλά απ’ την άλλη μπορείς να το δεις κι ως πανήγυρη για την επικράτηση στην ποπ κουλτούρα, μιας ταινίας ιντερνετικής, έστω κι αν η σχέση της με το ιντερνέ, είναι, ας πούμε, περιορισμένη.