Είναι δύσκολο να φανταστείς, στην Ελλάδα, ότι μια ταινία όπου τα φτιάχνει ένας πιτσιρικάς με τη 16χρονη κόρη ενός θρησκόληπτου, και σκοτώνει τον αδερφό της όταν τους ανακαλύπτει, θα θεωρούνταν "η πιο προκλητική ταινία της χρονιάς". Μάλλον.. επιστημονικής φαντασίας θα χαρακτηρίζονταν. Το δεύτερο σκέλος (αυτό του φόνου). Αφού οι πιο πολλές κατηχητικοπούλες είναι υπεράνω του μέσου όρου και της κοινής ηθικής. Και οι συγγενείς τους, το πιο απειλητικό που κάνουν είναι.. τα στραβά μάτια.



Αυτό που παραγνωρίζουν όμως αρκετοί, ακόμα και μετά τις δραματικές τελευταίες προεδρικές εκλογές, είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο "προηγμένα" κράτη στο κόσμο, αποτελούν επίσης και ένα από τα πιο εξαιρετικά θρησκευόμενα. Και ακόμα και η Εξελικτική Θεωρία (του Δαρβίνου) τους έκατσε στο λαιμό, δε τη κατάπιαν ποτέ, και προσπαθούν όλο και πιο έντονα να τη φτύσουν. Και σε τέτοιες συνθήκες η, διαβόητη πλέον, κριτική του Variety που χαρακτηρίζει τον The King (2005) επιβλαβή ηθικά και ενοχλητικό δραματουργικά, είναι υπόδειγμα αυτοσυγκράτησης (σεμνότητας και ταπεινότητας).



Ήταν στραβό το κλίμα λοιπόν για τη ταινία, το 'φαγε και o Todd McCarthy. Ξεκίνησε με Sean Penn σα χριστιανό πατέρα, Daryl Hannah μάνα, Alison Lohman κόρη και.. φιλοδοξίες. Και κατέληξε μετά απο πολλές ενδιάμεσες αντικαταστάσεις ηθοποιών, ατυχήματα και χρεωκοπίες να ψάχνει διανομή και αξιοπιστία στην αμερικάνικη αγορά (όπου τελικά ανοίγει σε κάποιες αίθουσες στις 5 Μαίου). Παρόλο που 'χει τον λατίνο "καρδιοκατακτητή" Gael García Bernal στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον "Academy Award nominee" σεναριογράφο του Monster's Ball (2001) στοn υποβολέα.

Το τελικό αποτέλεσμα πάντως μόνο αποκαρδιωτικό δεν είναι. Ο Penn σίγουρα θα 'δινε στη ταινία @@ αλλά και ο (Academy Award winner) Hurt κάνει μισο-οσκαρική δουλειά. Και η (αξεπέραστη Rita του Malholland Dr. (2001)) Laura χωρίς-Elena-πια Harring όσο να 'ναι.. βοηθάει. Και άμα ξεπεράσεις το γεγονός ότι και οι δυο του βασικού ζεύγους κοντεύουν τα 30 και παίζουν τινέιτζερ, και το σενάριο έχει τεράστιες τρύπες, καταλαβαίνεις ότι..

Πρόκειται για μια, κάθε άλλο παρά πατερναλιστική, παραβολή για τη πίστη και τη συγχώρεση, που απογειώνεται από τη φωτογραφία του Eigil Bryld, και τη μουσική του Max Avery Lichtenstein. Και σου καρφώνεται, στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, για καιρό. Όπως Θα 'πρεπε.

Μέχρι σήμερα, το MftM είχε να ευχαριστεί τη Βανέσα Αδαμοπούλου για έναν σημαντικό αριθμό απ’ τα hits που έπαιρνε απ’ τα search engines. Τώρα, ήρθε η ώρα να μαζέψουμε ακόμη περισσότερα ξέμπαρκα clicks χάρη σε ένα άλλο όνομα: Σάκης Ρουβάς.


Ο super-pop-star με τη λουστραρισμένη οδοντοστοιχία και την μυστική, κερκυραϊκή συνταγή για μακαρόνια με κιμά, θα πρωταγωνιστήσει στην νέα παραγωγή της Village Roadshow Productions Hellas, σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρείας που μετρά στο ενεργητικό της την Πολίτικη Κουζίνα.

Λεπτομέρειες για την ταινία, όπως το στόρι και οι υπόλοιποι συντελεστές, δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί, αλλά από τη στιγμή που πρωταγωνιστής θα είναι ο Σάκης Ρουβάς, αυτά είναι –όπως είπαμε—λεπτομέρειες. Εμείς ελπίζουμε να πρόκειται για ψευδοβιογραφική ταινία με περίπλοκες κοινωνικές προεκτάσεις στα χνάρια του 8 Mile (με πρωταγωνιστή τoν Eminem), αλλά φαντάζομαι κάτι τέτοιο έχει τις ίδιες πιθανότητες με ένα πάντρεμα του Καφέ της Χαράς με το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι. Ίσως και λιγότερες.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος του ομίλου Village Roadshow, Χάρης Αντωνόπουλος, αναφέρει ότι «ο επαγγελματισμός, η μεθοδικότητα αλλά και το φυσικό χάρισμα επικοινωνίας του [Σάκη Ρουβά] με το κοινό είναι τα στοιχεία τα οποία μας κάνουν να νιώθουμε σίγουροι για την εμπορική επιτυχία της ταινίας,» ενώ ο ίδιος ο Sakis, που θα παρουσιάσει σε λιγότερο από δύο μήνες την τελετή της Eurovision με την Μαρία Μενούνος (yes, κι άλλα hits!), δηλώνει «πολύ ευλογημένος που βλέπω τα όνειρά μου να γίνονται πραγματικότητα.» Τα γυρίσματα θα γίνουν το ερχόμενο καλοκαίρι, και η ταινία προγραμματίζεται να βγει στις αίθουσες το Δεκέμβριο του 2006.

Στο επίσημο site του τραγουδιστή (στο οποίο μπορεί να ακούσει κανείς και τα τελευταία του hit, απλά και μόνο ανοίγοντάς το) δεν έχει αναφερθεί ακόμη κάτι σχετικό, και δεδομένης της ώρας που έγινε η ανακοίνωση από την εταιρεία, υποθέτω είναι ασφαλές να πούμε, ότι το διαβασατε πρώτοι εδώ, έτσι;

Update: Σύμφωνα με τις mourlokakomoires, ο Sakis θα παίζει ένα ροκ σταρ που περιοδεύει ανά την Ελλάδα (όπως αμερική) με πούλμαν, προσπαθεί να σώσει τον ντράμερ του από τα ναρκωτικά και ερωτεύεται την πουλμαντζού του. Τώρα βέβαια, επειδή το blog είναι πολύ νέο ακόμα, για το αν συμπρωταγωνίστρια θα είναι η Δόμνα Σαμίου όρκο δε παίρνω.

Η εποχή των καλοκαιρινών μπλοκμπάστερ ("εφεύρεση", θυμίζω, κι αυτή του Spielberg) πλησιάζει στις αμερικάνικες πολιτείες. Και ανοίγει στις 5 Μαίου με τη τρίτη συνέχεια των Επικίνδυνων Αποστολών.

Έτσι, φυσιολογικά, ο προωθητικός μηχανισμός της ταινίας ανεβάζει ρυθμούς και μετά τα τίζερ και τα τρέιλερ αρχίζουν να κυκλοφορούν και τα μίνι αφιερώματα (featurettes). Και τι άλλο να μας ενδιαφέρει στο Mission: Impossible III (2006) από τις εντυπωσιακές σκηνές?

Στο ψητό λοιπόν, επιστρατεύονται λυτοί και δεμένοι για να μας πείσουν ότι ο Tom Cruise κάνει όσα δεν έχει κάνει μέχρι τώρα. Και τα κάνει όλα εντυπωσιακά και μόνος του (βλ. χωρίς κασκαντέρ). Βέβαια, τον Τομ να τρέχει με όλη την εντυπωσιακή βαρβατίλα που 'τρεχε και.. η Scarlett Johansson στο Νησί (2005), τον είδαμε και στο Πόλεμο των Κόσμων (2005), ας πούμε. Και ο Philip Seymour Hoffman (πασίγνωστος, δυστυχώς, πια ως.. ανδροπρεπής Τρούμαν Καπότε (2005)) και ο Jonathan Rhys-Meyers (που ακόμα και η Σκάρλετ τον βρήκε πολύ θηλυπρεπή για τα γούστα της στα γυρίσματα του Match Point (2005)) δεν είναι και οι ιδανικότεροι για θαυμαστές.

Πέρα από κακίες και κακεντρέχειες πάντως (άφθονες για να θάψουν και το Πύργο του Άιφελ τελευταία), ο Κρουζ φαίνεται συνηθισμένος σε επικίνδυνες αποστολές και η ταινία πάει, σύμφωνα με τις περισσότερες εκτιμήσεις, να κόψει πάνω από $150 εκατομμύρια τις πρώτες βδομάδες της στο αμερικάνικο μποξόφις. Και αν ακόμα αναρωτιέσαι (verbal) ποιος θα γράψει αυτή τη φορά το "εμπνευσμένο" από το θέμα της σειράς κομμάτι, ο Kayne West είναι, και ήδη έχει παρουσιάσει το πρώτο από.. δύο.

Αν και η ταινία που «άνοιξε» επίσημα το ελληνικό πρόγραμμα του 46ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (με την προτροπή του προέδρου Χωραφά «κυρήζω αυτό το φεστιβάλ ανοιχτό»), δεν κατάφερε να γεμίσει την αίθουσα του Ολύμπιον, αλλά μπόρεσε ωστόσο να συγκεντρώσει την αρκετά υψηλή βαθμολογία του 3.9 (στα 5) από το κοινό.

Η ιστορία μιας δυσλειτουργικής οικογένειας που αναστατώνεται ακόμη περισσότερο όταν την επισκέπτεται η Λιούμπη (στο ρόλο η πανέμορφη Ευγενία Καπλάν), μια νεαρή ρωσίδα που αναλαμβάνει να φροντίζει την κατάκοιτη μητέρα, είναι ένα κλασικό crowd-pleaser, που δεν καταφέρνει να ξεφύγει απ’ όλα τα προβλήματα που συνήθως έχουν τα crowd-pleasers, και λέγονται κλισέ.

Ωστόσο η ανταπόκριση του κοινού, πρέπει να έφερε μεγάλη ευτυχία στην κα Γιούργου, η οποία όπως είπε σε συνέντευξη στον Γ. Δηράκη, κάνει «λαϊκό κοινωνικό σινεμά» ψάχνοντας ευνόητα σχήματα γα να περάσει στον απλό θεατή τις κοινωνιολογικές της ανησυχίες. Φυσικά και είμαστε μαζί της στην προσπάθεια να απευθυνθεί στις μάζες και φυσικά χαιρόμαστε που δεν την ενδιαφέρει το «ψυχοψαχτικό» σινεμά, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι της δίνουμε άφεση όταν χρησιμοποιεί σκηνοθετικές κοινοτοπίες και σεναριακές ευκολίες για να καλύψει τις κοιλιές της ταινίας και να σπρώξει την εξέλιξη της πλοκής.

Η υπόθεση και η εκτέλεση της ταινίας δεν έχουν τίποτε που να την ξεχωρίζει από δράμα τηλεοπτικού επιπέδου, ευκολοχώνευτο κι ευκολολησμόνητο, και άτολμο, όμως η ταινία έχει στα θετικά της την πρωτάρα Καπλάν, ένα πραγματικά εντυπωσιακό εύρημα που αφήνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Αλλά είναι κρίμα που η εύθραυστη ρωσίδα με το εκφραστικό βλέμμα έχει απέναντί της έναν εκνευριστικά αφελή χαρακτήρα, που παίζει με περιορισμένη απόδοση ο Αλέξης Γεωργούλης. Αν και μονοπωλεί την κάμερα, όντας ο κεντρικός χαρακτήρας μέσω του οποίου η Γιούργου προσπαθεί να αναδείξει τη σαπίλα που κρύβεται πίσω από τις πόρτες των ελληνικών σπιτιών, ο ωραίος Αλέξης δεν μπορεί να κερδίσει ούτε μια σκηνή όταν μοιράζεται το πλάνο, με πιο τρανταχτές αποδείξεις των μικρών του διαστάσεων στο κινηματογραφικό πανί, τις σκηνές που μοιράζεται με τον Νίκο Γεωργάκη, έναν ηθοποιό που εντυπωσιάζει με τις κρυμμένες ερμηνευτικές του δυνατότητες όταν το σενάριο τον καλέσει να τις εμφανίσει, και χάρη σ’ αυτές κέρδισε το Κρατικό Βραβείο Β’ Ανδρικού.

Η Jane Mansfield ήταν αποφασισμένη αυτή τη φορά να προβάλλει, όσο πιο έντονα γίνονταν, τα.. προσόντα της. Η καριέρα της πήγαινε κατά διαόλου, και η MGM την είχε καλέσει να παίξει ένα μικρό ρόλο στη καινούρια, all-star, παραγωγή του Tony Richardson, The Loved One (1965). Φόρεσε το πιο προκλητικό της δερμάτινο και ξεκίνησε για το στούντιο...

Ο ρόλος της Τζέιν (που στη φωτό ανθολογίας εντυπωσιάζει τη Σοφία Λόρεν), κόπηκε τελικά στο μοντάζ. Και είναι ένας από τους δέκα που το FilmThreat.com επέλεξε να παρουσιάσει σα τους κορυφαίους που δεν είδαμε ποτέ. Κι ενώ σίγουρα οι περισσότερες από τις ταινίες δε σου γεμίζουν το μάτι, τα ονόματα των πρωταγωνιστών (των χαμένων σκηνών) είναι τρανταχτά. Και βέβαια αξίζουν μια ματιά, είτε σα τρίβια για τους σινεφίλ είτε σαν υπενθύμιση μιας άλλης εποχής.

Μιας εποχής που τα φιλμ με τις άχρηστες σκηνές πετάγονταν στο καλάθι των αχρήστων. Και δεν εμφανίζονταν σε νέα έκδοση του DVD του Platoon (1986) με δέκα έξτρα λεπτά νηπιακού Johnny Depp.

Ο Καταγκίρι είναι σαμουράι και τοπικός προύχοντας. Ο πατέρας του όμως είχε αναγκαστεί να κάνει χαρακίρι αναλαμβάνοντας την ευθύνη οικονομικών ατασθαλιών στη κατασκευή μιας γέφυρας. Έτσι έζησε με τη μητέρα του και μια πολύ μικρότερή του χωρική την Κίε που εκπαιδεύονταν να γίνει υπηρέτρια. Παρολαυτά, πάντα νοιάζονταν γι αυτή, ακόμα κι όταν έφυγε για να παντρευτεί έναν έμπορα...



Ο 75χρονος Γιότζι Γιαμάντα είναι θρύλος στη χώρα του. Από τα τέλη του '60 και μέχρι τα μέσα του '90 (οπότε και πέθανε ο πρωταγωνιστής του Κιγιόσι Ατσούμι) έγραφε και σκηνοθετούσε τις περιπέτειες του Τόρα-σαν. Μια σειρά από 48 ταινίες, μακράν η μεγαλύτερη στο πλανήτη, που αποτέλεσε κοινωνικό φαινόμενο, απεικονίζοντας νοσταλγικά μια μεταπολεμική Ιαπωνία που.. ποτέ δεν υπήρξε. Και με μια απαρέγκλιτη συνέπεια στη βασική φόρμα των ιστοριών: Ο Τόρα-σαν, έφτανε σε μια απομακρυσμένη πόλη προσπαθώντας να εξαπατήσει τους ντόπιους με τη γοητεία του, ερωτεύονταν μια αγνή χωριατοπούλα και φτάνοντας στα πρόθυρα της.. εκκλησίας, το μετάνιωνε και γύριζε στο Τόκιο να πνίξει τον καημό του στο σακέ. Και όλη η Ιαπωνία, ξέροντας από την αρχή τη κατάληξη, βυθίζονταν μαζί του στη γλυκιά θλίψη για μια εποχή που (δεν) πέρασε.



Το 2002, ο Γιαμάντα έκανε την 77η ταινία του. Τον Σαμουράι του Λυκόφωτος (Tasogare Seibei). Για μια άλλη περίοδο της ιστορίας της πατρίδας του, αυτή της αλλαγής σε δυτικογενείς τρόπους αλληλοεξόντωσης, τον 19ο αιώνα. Και, επαναστατικά, παρουσίασε μια Ιαπωνία που.. υπήρξε, πέρα από τα δημοφιλή μυθιστορήματα και τις χολιγουντιανές ταινίες. Και κυριολεκτικά πήρε σπίτι του οποιοδήποτε ντόπιο κινηματογραφικό βραβείο της χρονιάς (και μια υποψηφιότητα για Oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, στα ψιλά).

Το 2004, με την ίδια συνταγή της επιτυχίας έκανε το Κρυφό Σπαθί του Σαμουράι (Kakushi-ken: oni no tsume). Αλλά μοιάζει λιγάκι σα ξαναζεσταμένο φαγητό. Η ίδια ιερόσυλη ματιά στο τρόπο ζωής και τους ηθικούς κανόνες της εποχής. Ο ίδιος σαμουράι που, μόνος, τους σέβεται και γι' αυτό ακριβώς δε μπορεί να ζήσει μ' αυτούς. Η ίδια αυτοσυγκράτηση τόσο στον ήρωα όσο και στη σκηνοθεσία (που μόνο σε ορισμένες στιγμές ξεσπούν, για να μας πείσουν για τις δυνατότητές τους). Και μια ιστορία αγάπης συμβατική στην αντισυμβατικότητά της.

Ο μόνος λόγος να μη τη χάσεις είναι αν είδες τον Τελευταίο Σαμουράι (2003) και όχι το Σαμουράι του Λυκόφωτος (2002).

(3.5/5)

Σκηνοθεσία: James McTeigue
Σενάριο: Andy & Larry Wachowski (από το graphic novel των Alan Moore & David Lloyd)
Παίζουν: Hugo Weaving, Natalie Portman, Stephen Rea

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Remember, remember, the 30th of March… Δεν κάνει ρίμα, ε; Η ταινία ήταν προγραμματισμένη να ανοίξει στις αρχές του περασμένου Νοέμβρη, ώστε να συμπέσει με την επέτειο της αποτυχημένης «τρομοκρατικής» απόπειρας του Guy Fawkes να ανατινάξει τη Βουλή των Λόρδων πριν τέσσερις και κάτι αιώνες. Δηλαδή την Fifth of November.

Γιατί απ’ αυτήν την απόπειρα του Fawkes να αποτινάξει την παλιά Αγγλία από το απολυταρχικό καθεστώς, καταστρέφοντας το σημαντικότερο μνημείο του, είναι εμπνευσμένος και ο μασκοφόρος ήρωάς μας, που κυκλοφορεί με την κωδική ονομασία V, μια μονίμως χαμογελαστή μάσκα του ινδάλματός του, και μαύρη θεατρική στολή. Ο V, είναι το προϊόν (κυριολεκτικά) της ολοκληρωτικής κυβέρνησης ενός μελλοντικού Λονδίνου, η οποία έχει απομονώσει και αδρανοποιήσει την λαϊκή της βάση, ποτίζοντάς την με επίπλαστο τρόμο, για να εξυπηρετήσει τα δικά της σχέδια (τα οποία λίγο-πολύ περιστρέφονται γύρω από την διαιώνιση της παραμονής τους στην εξουσία). Όμως οι μέρες τους είναι μετρημένες, αφού ο V θέτει σε κίνηση ένα περίπλοκο σχέδιο εκδίκησης (ποιου πράγματος, δε θα αναφέρουμε εδώ), το οποίο θα κορυφωθεί με την ανατροπή του καθεστώτος και την επιστροφή της λαϊκής εξουσίας στους νόμιμους δικαιούχους της. Κατά μήκος αυτής της αλυσίδας γεγονότων, θα συναντήσει την Evey, μια νεαρή κοπέλα που θα γίνει η μεγαλύτερη σύμμαχός του, και έναν αστυνομικό, ο οποίος μέσα από το κυνήγι του V θα ανακαλύψει ότι οι αληθινοί τρομοκράτες, κυκλοφορούν χωρίς να φοράνε μάσκα.

Δεν ξέρω αν η πρεμιέρα του V καθυστέρησε λόγω της πληθώρας πολιτικών ταινιών που έδωσαν ένα ιδιαίτερο άρωμα στο χειμώνα που πέρασε, αλλά το ανοιξιάτικο άνοιγμά του, μάλλον του ταιριάζει καλύτερα. Τα πολιτικά ερωτήματα και το αλληγορικό υπόβαθρο που σκιαγραφούν στο νέο τους φιλμ οι αδερφοί Wachowski, όσο κι αν είναι ευχάριστο να εντοπίζεται ανάμεσα στα λαμπερά στολίδια ενός έξυπνου blockbuster, δεν ξεπερνά τα επίπεδα του pulp, αδικώντας ίσως σ’ αυτό το σημείο το comic στο οποίο βασίστηκε. Αλλά μην παρεξηγιόμαστε, αυτό δεν ρίχνει την ταινία.

Οι δημιουργοί του Matrix, μας τοποθετούν πάλι σε ένα οργουελικό σκηνικό, όπου το απολυταρχικό καθεστώς κρύβει τον δεσποτικό χαρακτήρα του πίσω από μια ψευδή πραγματικότητα, στη συντήρηση του προσωπείου της οποίας, βάζουν το χεράκι τους και τα media. Όμως ένας μυστηριώδης χαρακτήρας, τολμά να αντισταθεί, και αφυπνίζει έναν απρόθυμο ήρωα, απαραίτητο σύμμαχο και συνεχιστή του απελευθερωτικού αγώνα. Οι ομοιότητες με το (πρώτο) Matrix όμως, σταματούν κάπου εδώ. Γιατί το V for Vendetta, εκτός από το σαφώς πιο επίκαιρο μήνυμα (περί της υποκειμενικότητας του τι ορίζει κανείς ως τρομοκρατία), έχει και διαφορετικό, σαφώς πιο γήινο σκηνοθέτη.

Οι επιρροές του McTeigue, που είχε υπηρετήσει ως βοηθός σκηνοθέτη των δυο διαβόητων αδερφών στην τριλογία τους, είναι εμφανείς (κι αναμενόμενες και λογικές). Όμως μην περιμένετε bullet time εφέ, και sci fi καταδιώξεις και εναέριες κλωτσοπατινάδες. Ο McTeigue κατορθώνει να πιάσει έναν πολύ δύσκολο στόχο: να δημιουργήσει ένταση και άρωμα δράσης και περιπέτειας, σε μια ταινία που έχει πολύ περισσότερα λόγια παρά πράξεις. Διαχειριζόμενος σωστά το πολύ πυκνογραμμένο σενάριό του, εναλλάσσει τις αναρχικές εξάρσεις του μασκοφόρου του, με ένα συναρπαστικό (αν και αδύναμο στις εκπλήξεις) whodunit, το οποίο δίνει στον σκηνοθέτη τη δυνατότητα να μοιράζει ομαλά το χρόνο του ανάμεσα στους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες του film.

Ο Hugo Weaving, από μανιακός καταστολέας της επανάστασης του Matrix, εδώ περνά πίσω από τη μάσκα του τρομοκράτη και δημιουργεί μια επιβλητική σκοτεινή φιγούρα, χρησιμοποιώντας άψογα τη χαρισματική του φωνή, και τις σκιες που ρίχνει γύρω του ο McTeigue. Η Natalie Portman που βρίσκει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει μεγάλη γκάμα των υποκριτικών της δυνατοτήτων, επιβεβαιώνει ξανά (και ξανά και ξανά) ότι είναι μια απ’ τις πιο λαμπερές σταρ της γενιάς μας (ακόμη και με ξυρισμένο κρανίο), ενώ ο Stephen Rea, είναι άψογος στον πιο κοντινό σ’ εμάς χαρακτήρα, αυτόν του μπάτσου που ανακαλύπτει μαζί μας πόσο βαθιά φτάνει η κρατική συνομωσία.

Οι τρεις ηθοποιοί, δημιουργούν το συμπαγές κέντρο βάρους μιας ταινίας που μπορεί να μην δημιουργήσει την αίσθηση που προκάλεσε πέρυσι το Sin City, αλλά θα είναι μάλλον το πιο ολοκληρωμένο blockbuster της ερχόμενης καλοκαιρινής σαιζόν.

Η Scarlett Johansson είναι η πιο σέξι γυναίκα στο κόσμο, για το 2006. Για την αμερικάνικη έκδοση του FHM.

Στα 21 της χρόνια, έχει ήδη τη φωνή, την επιτυχημένη καριέρα και την ομορφιά που σου κόβει την ανάσα για να είναι στη κορυφή, σύμφωνα με το περιοδικό. Πέρσι η Σκάρλετ ήταν στην ένατη θέση (με τη.. πρώτη της προσπάθεια). Και στη πρώτη, η Angelina Jolie που φέτος υποχώρησε μια θέση, αν και εξακολουθεί να είναι στη κορυφή για τις γυναίκες αναγνώστριες.

Τη πεντάδα κλείνουν Jessica Alba, Jessica Simpson και Keira Knightley (που γιόρτασε κι αυτή τα εικοσιένα προχτές, με στιλ). Και μεγάλες ανόδους, όσο αφορά ηθοποιούς, είχαμε για τη Jenny McCarthy (7 από 54, μετά το θρίαμβο στα Razzies και τη νέα στήλη της στο περιοδικό βεβαίως). Και τις.. τηλεοπτικές Eva Longoria (13 από 38, Desperate Housewives φυσικά), Jaime Pressly (17 από 87, My Name Is Earl - εγώ προτιμάω απείρως περισσότερο τη Nadine Velazquez, παραπλεύρως, αλλά η Jaime αρέσει στις γυναίκες κι αυτή, καρατσεκαρισμένα) και Katherine Heigl (19 από 55, η.. Izzie του Grey's Anatomy). Τέλος, η ψηλότερη νέα είσοδος ήταν αυτή της Erica Durance (η Lois Lane του Smallville) στο 38.

Για τη βρετανική (και πιο "επίσημη") έκδοση του FHM, η ψηφοφορία είναι ανοιχτή. Αν κι έχει ακόμα πιο τοπικό χαρακτήρα, και φέτος π.χ. ποντάρω στη δεκαοχτάχρονη Keely (Hazell) με outsider καμιά στιλ Charlotte Church.

Σύμφωνα με τη Sun, τη Mirror και σύσσωμο το βρετανικό (και όχι μόνο) τύπο του σαββατοκύριακου, ο κώλος της Penelope Cruz δεν είναι αρκετά.. καμπυλωτός.

Συγκεκριμένα, για τις ανάγκες του Returning (2007?) όπου παίζει (όπως λέει το "ρεπορτάζ" γιατί εγώ πρώτη φορά το ακούω) μια νοικοκυρά τύπου Sophia Loren(!), κρίθηκε ότι έπρεπε να έχει πλούσιες καμπύλες. Και ενώ το στήθος της πέρασε όλους τους.. ποιοτικούς ελέγχους, κατά τον εκπρόσωπο της παραγωγής, "παρακάτω" χρειάζονταν.. παραπάνω. Οπότε της φόρεσαν ένα προσθετικό, και μείναν όλοι ικανοποιημένοι. Και μάλιστα το ζήτησε να το πάρει και σπίτι.

Εγώ προτείνω στη Πηνελόπη να ακολουθήσει το παράδειγμα της Shakira και να το βάλει μόνιμα. Γιατί οι μικροί και πεσμένοι κώλοι είναι out (όχι ότι ήταν ποτέ και in). Όπως ξέρει καλά και η Tara Reid μετά το σχετικό δούλεμα που 'φαγε τη προηγούμενη βδομάδα.

Βασικό Ένστικτο 2
(1/5)

Σκηνοθεσία: Michael Caton-Jones
Σενάριο: Leora Barish, Harry Bean
Παίζουν: Sharon Stone, David Morrissey, David Thewlis

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Δεν ξέρω αν έχει μεγαλώσει το ηλικιακό εύρος στο οποίο χτυπά η κρίση της μέσης ηλικίας, αλλά στα 48 της, η Sharon Stone θα έπρεπε να την είχε ξεπεράσει πιστεύω. Ε τώρα να πούμε ότι πλησιάζει την εμμηνόπαυση, θα είναι υπερβολικό. Δεν ξέρω ποιο άλλο είναι το αίτιο, αλλά σίγουρα έχει να κάνει με αυτό το ακατανόητο πράγμα που λέγεται γυναικεία ψυχολογία. Γιατί ο μόνος λόγος για τον οποίο φαίνεται να γυρίστηκε το Βασικό Ένστικτο 2, είναι ώστε η Sharon να επιβεβαιώσει (στον εαυτό της μάλλον), ότι είναι ακόμη σεξουαλική. Βέβαια, λειτουργεί περισσότερο σαν επιβεβαίωση των θαυμαστών δυνατοτήτων της πλαστικής χειρουργικής, και καθώς εσείς διαβάζετε αυτές τις γραμμές, κάποιος χολιγουντιανός γιατρός βγάζει πολλά λεφτά.

Στην ταινία τώρα, σχεδόν μια δεκαπενταετία μετά την πρώτη μας γνωριμία, η συγγραφέας με τα φονικά ένστικτά και τις τάσεις νυμφομανίας, Catherine Tramell, επιστρέφει. Στο Λονδίνο αυτή τη φορά, μπλέκεται σε άλλο ένα παιχνίδι σεξ, εκμετάλλευσης και φόνου, με θύμα της έναν καθώς πρέπει ψυχίατρο.

Ο Michael Caton Jones, που είχε κάνει το Τσακάλι με τον Bruce Willies κι εκείνο το πράμα με τον DeNiro που λεγόταν City by the Sea, χρησιμοποιεί το Λονδίνο με τον λιγότερο κολακευτικό και πιο αδιάφορο τρόπο που έχουμε δει, για να στήσει ένα κακόγουστο πανηγύρι με εξοντωτικά αργό ρυθμό και παιδαριώδες σενάριο, που διαφέρει από τα straight to video θριλεράκια με βυζαρούδες teenagers, μόνο γιατί έχει καλύτερη φωτογραφία και πιο μεγάλους (σε ηλικία) ηθοποιούς. Ίσως και λιγότερο sex. Αλλά όταν η ταινία βγει στο DVD, στο ίδιο ράφι θα καταλήξει, με bonus το καρτελάκι του αξιοπερίεργου.

Όπως και να ’χει, επειδή όλοι ξέρουμε ότι το Βασικό Ένστικτο 2 είναι ένα sequel που δε χρειαζόμασταν ούτε εμείς, ούτε η Sharon, να περάσουμε στο κρέας: τρεις σκηνές σεξ (ή περίπου σεξ), δύο (διαφορετικού προσανατολισμού) στήθη (της Sharon και τα δύο), ασφυξία με ζωνάρι στη θέση του μακελειού με τον παγοκόφτη, και ένα σωρό σκατόφατσες να περιτριγυρίζουν τη Sharon για να επιβεβαιώνουν την υπεροχή της. Άμα γουστάρετε, μαγκιά σας.

(2.5/5)

Σκηνοθεσία: Abbas Kiarostami, Ermanno Olmi, Ken Loach
Σενάριο: Abbas Kiarostami, Ermanno Olmi, Paul Laverty
Πρωταγωνιστούν: Carlo Delle Piane, Valeria Bruni Tedeschi, Silvana De Santis, Filippo Trojano, Martin Compston, William Ruane

Δείτε/Κρύφτε το trailer v

Ο Ιταλός Ermanno Olmi, ο Ιρανός Abbas Kiarostami και ο Βρετανός Ken Loach, συνεργάστηκαν σε αυτή εδώ την πρωτότυπη διεθνή προσπάθεια: ένα τρένο διασχίζει την Ευρώπη με τελικό προορισμό τη Ρώμη. Πολλές οι ιστορίες που διαδραματίζονται στο ταξίδι του, τρεις όμως θα παρατηρήσουμε. Θα ήταν άδικο να μη μιλήσουμε για τη καθεμία χωριστά, εφόσον είναι σκηνοθετημένες αντίστοιχα από τους προαναφερθέντες δημιουργούς.

Στην πρώτη (του Olmi), ρομαντικός προφέσορας πλάθει στο μυαλό του ιστορίες από το πουθενά, με αφορμή μια ευγενική συνεργάτιδα που τον βοήθησε να βρει εισιτήριο επιστροφής (για την ακρίβεια δύο εισιτήρια ώστε να είναι άνετα) όταν η πτήση του ακυρώνεται. Μελαγχολικό, και δοσμένο με μαεστρία, βασισμένο 100% στον πρωταγωνιστή της, που μας πείθει ότι είναι τόσο αιθεροβάμον στα προσωπικά (να υποθέσω ότι είναι Ιχθύς στο ζώδιο;), ξέροντας όμως ότι όλα αυτά είναι ανόητες σκέψεις, χωρίς όφελος, την ίδια στιγμή που στα επαγγελματικά δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του.

Στη δεύτερη ιστορία (του Kiarostami), ένα νεαρός συνοδεύει επί πληρωμή εκνευριστική μέχρι δολοφονίας, δεσποτική χοντρή κυρία, που με το έτσι θέλω κάθεται στην Ά θέση, παρόλο που το εισιτήριό της είναι για τη δεύτερη. Η ιστορία κυλάει γρήγορα, με μερικές αστείες πινελιές, ασύνδετη όμως με την πρώτη και τρίτη, σα μια ξέμπαρκη μικρού μήκους ταινία.

Η τελευταία, η πιο δυνατή από όλες, οφείλει την επιτυχία της στο χαρισματικό της σκηνοθέτη. Τρεις πιτσιρικάδες, φανατικοί οπαδοί της Celtic πηγαίνουν στη Ρώμη για το Champions League. Καλά παιδιά, που όμως την πατάνε και χάνουν ένα εισιτήριο. Οι υποψίες τους πέφτουν σε ένα μικρό Αλβανό, που ταξιδεύει με την οικογένειά του (τους οποίους έχει βοηθήσει ο ήρωας του Olmi, συνδέοντας έτσι τις ιστορίες). Ο ρατσισμός είναι το θέμα του πάντα στρατευμένου Ken Loach, που το χειρίζεται παίζοντας με τα politically correct συναισθήματά μας, μας προκαλεί αμφιβολίες, μας κάνει να αναρωτηθούμε μέσα μας, όχι αν είμαστε ρατσιστές, αλλά πόσο είμαστε, χωρίς ωστόσο να τσιγκουνεύεται το χιούμορ. Το feel good φινάλε, στο οποίο ο Loach καταφέρνει να χωρέσει και ένα σχόλιο περί οπαδών, άμιλλας και λοιπών αθλητικών θεμάτων, επιδρά προσωρινά στο σχηματισμό θετικής εντύπωσης για όλη την ταινία.

Το συνολικό αποτέλεσμα στην πραγματικότητα όμως δεν δικαιολογεί το τρανταχτό των ονομάτων ή το φιλόδοξο του πονήματος, που μαθαίνω ότι η αρχική ιδέα ήταν 3 ντοκιμαντέρ για ταξίδια με τρένο, που εξελίχθηκε σε ένα ντοκιμαντέρ, που έγινε τελικά fiction ταινία, με θέμα τη σπουδή τυχαίων, αλλά χαρακτηριστικών προσωπικοτήτων, μέσω των οποίων γίνεται και μια παρατήρηση πάνω στις κοινωνικές διακρίσεις;
2 thumbs up, η ατμόσφαιρα στο τρένο. Αν έχεις ταξιδέψει έστω και μια φορά με το intercity, καταλαβαίνεις τι λέω. All aboard!

Μετά τη Sharon Stone που 'δωσε μάχη με σκηνοθέτες, μονταζιέρες κτλ. για να μη κοπεί καμιά γυμνή σκηνή της στο Βασικό Ένστικτο 2 (2006), και η Salma Hayek έκανε το γύρο των εφημερίδων τη προηγούμενη βδομάδα, για να "υπερασπιστεί" την ανάλογη σκηνή της στο επερχόμενο Ask The Dust (2006).

Σύμφωνα με τη Σάλμα (στη New York Daily News) το.. παίξιμο, με τον Colin Farrell, στη παραλία, συμβολίζει το "ελεύθερο πνεύμα" της ηρωίδας της. Σύμφωνα με μένα, συμβολίζει το τι έχουμε να δούμε φέτος στις (κινηματογραφικές, και όχι μόνο) παραλίες από ευμεγέθη βυζιά και παλαμάρια. Και ακόμα δε βγήκε ο Μάρτιος, έτσι?

Μείνετε συντονισμένοι. Πριν μπει το καλοκαίρι, εδώ θα τα 'χετε δει όλα.

Inside Man – Ο Υποκινητής
(2.5/5)

Σκηνοθεσία: Spike Lee
Σενάριο: Russell Gewirtz
Παίζουν: Denzel Washington, Clive Owen, Jodie Foster

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Μια ωραία ατάκα που πέτυχα σε μια ξένη κριτική για την ταινία, λέει πως «στη Μεγάλη Χίμαιρα του Renoir, που λέει ότι η εθνική διαφορετικότητα είναι μια οφθαλμαπάτη η οποία ξεπερνιέται από την κοινή μας ανθρώπινη υπόσταση, ο Spike Lee θα απαντούσε: ‘ωραία ιδέα, πήγαινε πες την στον τύπο που μόλις του αφαίρεσαν το τουρμπάνι οι μπάτσοι’.» Αυτή η αγωνία του Lee να υποδείξει δείγματα ξενοφοβίας και εξάρσεις ρατσισμού στην Αμερική -και ιδιαίτερα στην πιο πολυσυλλεκτική της μητρόπολη, τη Νέα Υόρκη- ήταν πάντα η καρδιά του έργου του, σε όλη του τη φιλμογραφία. Ακόμη, όπως με διαβεβαίωσαν, και στο She Hate Me, το οποίο δεν έχω δει. Οπότε κανείς δεν εξεπλάγη, όταν την είδε να ξεπροβάλλει και στο Inside Man, μια ταινία πολύ διαφορετική απ’ αυτές που συνήθως μας δείχνει ο Lee.

Είμαστε, όπως πάντα, στο Manhattan, και συγκεκριμένα στη Wall Street και συγκεκριμενότερα σε μια μεγάλη της τράπεζα, όπου μια ασπροφορεμένη τετράδα εισβάλει κρατώντας όπλα και πιάνει ομήρους όλους τους πελάτες και το προσωπικό της. Οι New York’s finest ενημερώνονται ότι έχουν στα χέρια τους μια ληστεία εν εξελίξει, αποκλείουν την τράπεζα, και καλούν ένα ντουέτο ντετέκτιβ-διαπραγματευτών, να επικοινωνήσει με τους ληστές, και να μάθει τα αιτήματά τους. Ο αρχιληστής, ζητά τα συνήθη: λεωφορεία, ένα τζετ, και μια ντουζίνα πίτσες με έξτρα πεπερόνι. Η ψυχρή λογική είναι το επίστρωμα του άριστα μελετημένου σχεδίου του, και όλα δείχνουν ότι οι εγκληματίες θα εκτελέσουν την τέλεια ληστεία, μέχρι που ο χαρισματικός ντετέκτιβ αρχίζει να ψυλλιάζεται ότι τα σκαμπό από 100δόλαρα που κρύβονται στο χρηματοκιβώτιο, δεν είναι ακριβώς ο στόχος των ληστών. Όχι πως αυτό αλλάζει κάτι…

Μιλάμε για ένα καθαρόαιμο αστυνομικό θρίλερ, έντονο και ατμοσφαιρικό, με σωστές δόσεις σασπένς και κυνισμού, που διατηρείται στα (υψηλά) επίπεδα ενός Spike Lee, κυρίως χάρη στον τρόπο με τον οποίο σαρκάζει και αποφεύγει τις συμβάσεις του είδους. Πέρα όμως από το θέμα της, η ταινία ξεχωρίζει από την υπόλοιπη φιλμογραφία του Lee, ακριβώς επειδή μένει πιστή και στις εμμονές (ή, αν προτιμάτε, στις πολιτικές θέσεις) του δημιουργού της. Συνήθως οι διαφυλετικές σχέσεις -και προσφάτως οι νέες, μετά 11ης Σεπτεμβρίου, αντίξοες για τους μη Αμερικανούς συνθήκες διαβίωσης- των χαρακτήρων του, λειτουργούν ως ένας καλοτεντωμένος καμβάς, πάνω στον οποίο ο Lee ζωγραφίζει τις πολλαπλές επιστρώσεις των ιστοριών και των πρωταγωνιστών του. Στο Inside Man όμως, αυτά τα anti-racist και post 9/11 anxiety attacks του, μοιάζουν με σβολιασμένες πινελιές που διακόπτουν τη θέαση του έργου απαιτώντας προσοχή, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μουντζούρες. Σαν εμβόλιμα κομματάκια που κάποιος (ποιος;) τα έχει παραχώσει πρόχειρα στο σενάριο του πρωτάρη Russell Gertwitz, ελπίζοντας ότι δεν θα τα προσέξει κανείς μέχρι την πρεμιέρα.

Το οποίο σενάριο βέβαια, έχει και τα δικά του προβληματάκια: τον ασαφή χαρακτήρα της Jodie Foster, που χρησιμοποιείται κραυγαλέα ως μηχανισμός προώθησης της πλοκής, για να αποδειχθεί τελικά ότι ήταν εντελώς περιττός, το αδύναμο και φλύαρα αναλυμένο back-story των αληθινών κινήτρων των ληστών, και μερικές υπερδραματοποιημένες σκηνές, μια εκ των οποίων ο οποιοσδήποτε σκηνοθέτης θα είχε κόψει εντελώς απ’ το σενάριό του, αλλά ο Lee μάλλον αυτοσαρκαστικά επέλεξε να κρατήσει, ντύνοντάς την μάλιστα με τη γνωστή μουσική υπόκρουση βιολιού, για να μας δώσει τον ακριβή ορισμό του όρου «σκηνή-βιολί». Είναι προς το τέλος, εκεί που ο Richard Plummer, ως στερεοτυπικός διευθυντής της τράπεζας με το ένοχο μυστικό, αναλύει το ένοχο μυστικό του – you cant’ miss it.

Γιατί λοιπόν η ταινία έχει δυόμισι αστέρια αντί για ένα; Γιατί ο Spike Lee, σκηνοθετικά κάνει παπάδες. Γιατί κινείται σε ένα άγνωστο είδος με τέτοια άνεση που σου δίνει την εντύπωση ότι γεννήθηκε να κάνει αυτού του είδους τις ταινίες. Γιατί ο Clive Owen ακόμη και με τη μάσκα που φορά στην περισσότερη διάρκεια της ταινίας, είναι ο κυρίαρχος της οθόνης όποτε τον πιάνει η κάμερα. Γιατί ο Denzel Washington καταπίνει πριν μιλήσει. Και γενικά, γιατί αυτή η άνιση ταινία, όταν δεν παίρνει την κάτω βόλτα, είναι συναρπαστική, χάρη στην ικανότητα του Lee να καμουφλάρει τις αδυναμίες της. Α, και γιατί είχε και δυνατό μπουφέ μετά την προβολή.

Σύμφωνα με τη Daily Star και ένα μύριο άλλες πηγές, o Daniel Craig θα εμφανιστεί γυμνός σε δυό τουλάχιστο σκηνές στο Casino Royale (2006).

Σε δυο τουλάχιστο με την Eva Green δηλαδή, γιατί δεν αποκλείω να βγεί και σόλο, όπως είχε κάνει και στο Love Is The Devil (1998). Και δε το αποκλείω, γιατί η Barbara Broccoli (υπεύθυνη για τη παραγωγή) προφανώς δε χορταίνει να τον βλέπει, και σύμφωνα με τη πηγή της Daily Star "θέλει να δείξει σε όλο τον κόσμο πόσο άνδρας είναι". Άρα, για να συνοψίσω όσα έχουμε μάθει μέχρι τώρα, κουστούμια δε θα φοράει, Aston Martin δε θα οδηγάει, στη μισή ταινία θα είναι στη παραλία πρωτόπλαστος με την Εύα και στην άλλη μισή θα τον παίζει μόνος του.

O Sam Foster είναι επιτυχημένος ψυχολόγος. Η Lila Culpepper είναι καθηγήτρια τέχνης, σύντροφός του και πρώην ασθενής του. Στη ζωή και των δύο θα εισβάλλει, σαν ασθενής κι αυτός, ο εικοσάχρονος Henry Letham που είναι αποφασισμένος να βάλει τέρμα στη ζωή του, στα 21α του γενέθλια σε τέσσερις μέρες. Ξυπνώντας μνήμες της παλιότερης, αποτυχημένης, απόπειρας της Lila...



Το αξιοπερίεργο με το Stay (2005) είναι ότι αποτελεί ουσιαστικά τη πρώτη εμπορική πατάτα τόσο του Marc Forster (Monster's Ball (2001)) όσο και του David Benioff (25th Hour (2002)). Και μιλάμε για.. απύθμενη πατάτα, αφού κόστισε πενήντα εκατομμύρια δολάρια και δεν έβγαλε ούτε πέντε (ούτε τέσσερα ακριβέστερα). Βέβαια, αν με ρωτούσαν, θα 'χα πει από πριν ότι το ταίριασμα του σκηνοθέτη της αχαρακτήριστης Χώρας του Ποτέ (2004) με το σεναριογράφο της επίσης αχαρακτήριστης Τροίας (2004) μόνο τερατογένεση θα μπορούσε να έχει σαν αποτέλεσμα. Οπότε πες με προκατειλημμένο (αγαπητέ, ότι και να λες, αναγνώστη).



Όταν, στις αρχές του '90, ο Forster μάθαινε να γυρνάει ταινίες, το morphing ήταν η πιο νέα και εκθαμβωτική οπτική τεχνική. Όταν ο Benioff σπούδαζε φιλολογία, είχε πήξει στον Σέξπιρ και στις μεταφορές του με all-lesbian διανομές. Όταν συναντήθηκαν αποφάσισαν να κάνουν κάτι στο Lynch-ικό και Shyamalan-ικό για να βγάλουν τ' απωθημένα τους. Και αυτός ο υπερβολικός ενθουσιασμός τους είναι πέρα για πέρα άσκοπος, σε βαθμό μαρτυρίου, μετά τα πεντεδέκα πρώτα λεπτά της ταινίας. Πόσα επιδεικτικά περάσματα από τη μια σκηνή στην άλλη, αναφορές στον Άμλετ (το Letham είναι αναγραμματισμός του Hamlet, βλέπεις? βλέπεις? βλέπεις?) και ονειρικές.. καταστάσεις μπορείς να χωνέψεις προτού σε πιάσει ναυτία?

Κι αν ακόμα αναρωτιέσαι.. να τη δει κανείς ή να μη τη δει, σου απαντάω.. έξυπνα (και, χωρίς να το κρύβω, χαιρέκακα), όπως τόσοι άλλοι πριν από μένα, "Stay Away".

Ακόμα και εν ζωή ο Καζανόβας είναι θρύλος στη Βενετία του 18ου αιώνα. Σε θέατρα και πλατείες εξιστορούνται οι περιπέτειές του. Με όλο τον "αφελώς" πρόθυμο γυναικείο πληθυσμό, ακόμα και με ολόκληρη.. μονή καλογριών. Κάποια στιγμή η δικαιοσύνη και η εκκλησία (που ταυτίζονται την εποχή) τα παίρνουν και πρέπει να αποκατασταθεί για να ησυχάσουν. Διαλέγει μια νεαρή (και πρόθυμη πάντα) παρθένα. Όμως τη προσοχή του κερδίζει μια όμορφη και "ανεξάρτητη" (βλ. τα θέλει όλα δικά της) δεσποινίδα, η Francesca Bruni. Που λόγω οικονομικών προβλημάτων θα πρέπει να παντρευτεί τον Paprizzio, βασιλιά του λαρδιού...



Η πιο πρόσφατη εκδοχή του Καζανόβα είναι παραγωγή, περίεργα, της Touchstone. Και λέω περίεργα γιατί η εταιρεία είναι θυγατρική της Disney. Και ακόμα πιο περίεργα πήρε R rating από την MPAA. Πράγμα που σημαίνει ότι στις αμερικάνικες πολιτείες (όπου άνοιξε τα Χριστούγεννα και παίζεται, ερμμμ.. περίεργα, ακόμα - χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία) δε μπορεί να τη δει κανένας κάτω των 17 χωρίς συνοδεία ενήλικου. Και ακόμα περιεργότερα, θα είχε περισσότερο σεξ και βία αν πρωταγωνιστούσε ο Μπομπ Σφουγγαράκης.

Και το ξέρω ότι από τη μιά η MPAA είναι ικανή να χαρακτηρίσει ακατάλληλη οποιαδήποτε ταινία δε περιέχει τουλάχιστο δέκα.. ξαφνικούς θανάτους και από την άλλη μπορεί να βγάζει σε DVD "unrated" εκδόσεις μέχρι και η Disney. Απλά αφήνω τα συμπεράσματα σε σένα (αγαπητέ αναγνώστη, όπως λένε).

Όπως ήδη θα μάντεψες λοιπόν, δε συζητάμε για καμιά καυτή ιστορική βιογραφία του Καζανόβα. Αλλά για μια ταινία που έχει περισσότερο σχέση με σεξπιρική φάρσα. Δηλαδή με άντρες που υποδύονται άλλους άντρες (που υποδύονται άλλους άντρες) και γυναίκες που υποδύονται άντρες (που δεν υποδύονται γυναίκες γιατί είμαστε σε ταινία της Disney, είπαμε). 'Η με αναχρονιστική ρομαντική σεξπιρική φάρσα καλύτερα. Κάτι σαν Ερωτευμένο Σέξπιρ (1998).



Έχουμε επίσης πρωταγωνιστές ωραίους και ξύλινους: ξανθό Heath Ledger (πολύ πολύ πιο καλύτερος με μακρύ μαλλί να εξομαλύνει τη κεφάλα του) και κοκκινομάλλα(!) Sienna Miller (πιο γνωστή ως "τα βυζιά στο Alfie (2004)", όπως διάβαζα σε μια κριτική και ψόφησα στο γέλιο). Και εκπληκτικούς δεύτερους ρόλους, από τους βετεράνους Jeremy Irons, Omid Djalili και ειδικά από τη Lena Olin να κάνει κωμωδία ζευγάρι με τον Oliver Platt πιο.. χαλαρό απ' το West Wing. Και εξαιρετικά (αγαπησιάρικα βενετσιάνικα) σκηνικά και κουστούμια εφάμιλλα παραγωγής του.. Merchant Ivory. Και μια σκηνοθεσία που σέβεται το υλικό της και το θεατή, και δε το παρακάνει διόλου στο συναισθηματισμό.

Έχουμε δηλαδή ένα πολύ καλό date flick (i.e. κατάλληλο για.. άντρες) που κακώς προωθήθηκε ως περίπου τσόντα.

Μια κοπέλα περπατάει σε έναν ήρεμο, απόκεντρο δρόμο. Έχει νυχτώσει, το σκοτάδι έχει πέσει βαρύ. Η κοπέλα, ακούει βήματα πίσω της, αλλά δεν ανησυχεί. Λάθος της, γιατί ένας μαύρος της επιτίθεται πισώπλατα, την σέρνει σε ένα σοκάκι και την βιάζει. Επειδή κάποιοι περαστικοί τον επευφημούν, νιώθει την ανάγκη να τους ευχαριστήσει ξαναβιάζοντας την. Αφού της κλέψει το πορτοφόλι, φεύγει σιγοσφυρίζοντας. Ζαλισμένη και σοκαρισμένη, η κοπέλα προσπαθεί να σηκωθεί αλλά τα πόδια της δεν την κρατάνε. Ένας λευκός, ηλικιωμένος κύριος πλησιάζει ίσως για να βοηθήσει.΄Ισως και όχι γιατί μπροστά στο αβοήθητο πλάσμα αναδύονται τα σκοτεινά ένστικτά του. Την βιάζει και αυτός... και επειδή οι ίδιοι που επευφημούσαν πριν επευφημούν και τώρα ζητώντας encore αποφασίζει να την ξαναβιάσει. Το όνομα του μαύρου είναι Keenan Ivory Wayans… Tο όνομα του γλοιώδους λευκού πουρού είναι David Zucker.. Tο όνομα της κοπέλας είναι Κωμωδία.

Πείτε μας ότι θέλετε, αποκαλέστε μας ελιτιστές αλλά το τρέιλερ του Scary Movie 4 είναι η ένδειξη ότι ως ράτσα κάναμε ότι είχαμε να κάνουμε σε αυτό τον πλανήτη και πρέπει πλέον να αφήσουμε την θέση μας στις κατσαρίδες, τα μοναδικά όντα μαζί με τον verbal που θα επιβιώσουν από μια απλή προβολή όλων των Scary Movies, back-to-back. Η κωμωδία, το χιούμορ και η παρωδία είναι απολύτως υποκειμενικές έννοιες (πχ, εμείς γελάμε με τα αυτοκινητιστικά), αλλά αν μια ταινία που επιμένει στο ίδιο slapstick χιούμορ («μπάλα του μπέιζμπολ στα μουτρα, ΧΑΧΑΧΑ, είμαστε ιδιοφυίες!») και την ίδια συνταγή παρωδίας ( «ας βάλουμε τον Leslie Nielsen να κάνει τον Πρόεδρο, χαχα, είμαστε απίστευτοι!») κάνει επιτυχία είναι ένδειξη ότι το άθροισμα IQ του κινηματογραφικού κοινού μπορεί να εκφραστεί με μονοψήφιο νούμερο.

Δε θα σας αναλύσουμε τι συμβαίνει στο τρέιλερ, να το δείτε μόνοι σας. Ο παρών reviewer θα περάσει τις επόμενες ώρες τρέμοντας σε εμβρυακή στάση, ακούγοντας ανέκδοτα με Πόντιους σε αφήγηση James Earl Jones.

ΣΥΝ:
Έγραψα αυτή την κριτική σε 45 δεύτερα.

ΠΛΗΝ:
Είμαστε σίγουροι ότι θα κάνετε κλικ, για να δείτε (ή κρύψτε) το trailer v