Είσαι ο Jack Bauer δυναμικός πράκτορας της CTU.. χμμμ.. my bad.. είσαι ο Jack Stanfield γεροπαραλυμένος τραπεζίτης. Αδίστακτοι κακοποιοί κρατάνε την οικογένειά σου. Σε έχουν ζώσει με μικρόφωνα, κάμερες, κτλ. και επιπλέον παρακολουθούν κάθε σου κίνηση από κοντά. Θέλουν τη βοήθειά σου για να μεταφέρουν $100 εκατομμύρια στο λογαριασμό τους και να εξαφανιστούν σε τροπικά νησιά...


Προσπαθείς να στείλεις mail σε όποιον ξέρεις και δε ξέρεις, μπουκώνεις τα μικρόφωνα, φοράς τη κάμερα στη γραμματέα σου και γενικά.. ακολουθείς κατά γράμμα τις οδηγίες τους. Σε έχουν πάρει εκατό φορές χαμπάρι και επιμένεις. Τι περιμένεις να συμβεί?

α) Να βιάσουν τη γυναίκα σου
β) Να βιάσουν τη γυναίκα σου και τη μεγάλη σου κόρη και το μικρό σου γιό
γ) Να σκοτώσουν ένα δικό τους για να.. μάθεις άλλη φορά


Αν έχεις περισσότερα γάμα, είσαι φαν των εισαγόμενων βιντεοκασετών με υπερήλικες και υπέρβαρους να κάνουν τους καρατίστες, και των ελληνικών με ζωγραφιστές φωτιές στις σκηνές δράσης, ε τότε περίμενε θα βγει κι αυτή σε κασέτα οσονούπω. Από την άλλη, αν έχεις συνηθίσει να βλέπεις ταινίες που.. βλέπονται, τότε το Firewall (2006) είναι πολιτισμικό σοκ παρόμοιο με το να έχεις σπουδάσει καναδυό χρόνια και να πας φαντάρος - ανακαλύπτεις ότι το μέσο επίπεδο δεν είναι εκεί που το εκτιμούσες, γιατί το χαμηλό είναι.. άπατο.

Κρίμα μόνο για τη Mary Lynn Rajskub που ενώ είχε μια καριέρα μικρών αλλά ιδιότροπων ρόλων, εδώ τυποποιείται παίζοντας τη Chloe (του 24) σε.. slow motion.

Μια χαρά έχω αποφύγει τόσα χρόνια το Bend it Like Beckham (2002) και μια χαρά θα είχα αποφύγει και το She’s the Man, αν δεν είχε λυσσάξει ο cheaplog να… ενημερωθεί. Βέβαια, για να μην τον παραπλανήσω κιόλας, το She’s the Man, έχει τόση σχέση με το Bend it Like Beckham, όση και με την Δωδεκάτη Νύχτα του Shakespeare. Πράγμα που σημαίνει ότι το She’s the Man υποτίθεται πως είναι μια μεταφορά της 12ης Νύχτας στη σύγχρονη λυκειακή Αμερική, με το κορίτσι που προκαλεί όλα τα μπερδέματα, να το κάνει κατά βάση γιατί θέλει να δείξει πως παίζει καλύτερη μπάλα απ’ τα αγόρια του σχολείου της.

Οπότε το κορίτσι ντύνεται αγόρι, και παίρνει τη θέση του (δίδυμου μάλλον) αδερφού της σε άλλο Λύκειο, με σκοπό να μπει στην αντίπαλη ποδοσφαιρική ομάδα. Όμως, ως αγόρι, το κορίτσι έχει τις κατακτήσεις του, κλέβοντας την καρδιά της κοπέλας που έχει κλέψει την καρδιά του αγοριού που θα κλέψει την καρδιά τη δικιά της. Μπερδευτήκατε; Διαβάστε το άλλη μια, βγάζει νόημα. Αλήθεια.

Η FIPRESCI, η διεθνής ένωση κριτικών κινηματογράφου, δημιούργησε ένα online περιοδικό, το Undercurrent. Όπως θα περίμενες βέβαια, με βαριά επώνυμα (στα) άρθρα και διεξοδικές αναλύσεις της δουλειάς καλλιτεχνίζοντων δημιουργών. Μεταξύ των οποίων και τις σκέψεις του καθηγητή κριτικής Gabe Klinger για το Les Amants réguliers (2005) που βγαίνει αυτή τη βδομάδα στις ελληνικές αίθουσες (και.. ερμμμ.. δε το καλύψαμε χτες, οπότε είναι και ότι καλύτερο μπορούμε να προτείνουμε γι' αυτό).

Η μεγάλη συζήτηση γίνεται βέβαια, αυτή την εποχή, για τους κριτικούς και όχι για το αντικείμενό τους (τις κινηματογραφικές ταινίες). Όπως πήραν χαμπάρι μέχρι και τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων, τα χολιγουντιανά στούντιο φαίνεται να μην έχουν πια καμία όρεξη να κάνουν δημοσιογραφικές προβολές για να προωθήσουν το προϊόν τους. Ενώ τα προηγούμενα χρόνια ήταν μετρημένες στα δάχτυλα, συνολικά, οι διανομές που τολμούσαν να σνομπάρουν τα οξυδερκή σχόλια, πέρσι στο πρώτο τετράμηνο το έπραξαν δύο (2) και φέτος ήδη έντεκα (11), με δύο μόνο τη βδομάδα που πέρασε.

Και το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν έδινε σημασία. Όχι μόνο το ευρύ κοινό που θεωρεί, και καλά κάνει, τους κριτικούς μια κλίκα που δεν έχει τίποτα να του πει εκτός από το να το πήξει στα spoilers (βλ. plot reviews) ή τη τετριμμένη πια κινηματογραφική θεωρία και πράξη ("does it have three acts?" που λέει και ο Adrian Martin). Αλλά και οι ίδιοι οι.. ενδιαφερόμενοι που, όπως χαρακτηριστικά ο Roger Ebert (κατά το AP), βαρέθηκαν να σχολιάζουν αρνητικά την τάση, και συμβιβάστηκαν με την πλατιά άποψη ότι το κοινό των συγκεκριμένων ταινιών δεν νοιάζεται για τη δική τους (άποψη).

Με τη γενίκευση του φαινομένου, όμως, ακόμα και σε ταινίες που "αρέσουν" κλιμακώθηκαν και οι αντιδράσεις. Και τη τελευταία βδομάδα είναι πια τόσες οι γνώμες που διατυπώθηκαν, που θέλω άλλο blog για να τις χωρέσω όλες. Και γι αυτό στέκομαι μόνο στο editorial του Undercurrent:

Film criticism, at least in English, seems often in the position of apologizing for its own existence, pretending to be something else, or wishing it were something else. Undercurrent wants to be a place where film criticism can dispense with alibis. Read on, write back, and let a thousand critical flowers bloom.

Και φυσικά επειδή τα χίλια κριτικά άνθη καλό είναι να' χουν και καμιά γλάστρα πρόχειρη (βλ. να απευθύνονται και σε κανέναν), το περιοδικό παραθέτει την ενδιαφέρουσα συζήτηση, σε ανύποπτο χρόνο (στα πλαίσια του Brisbane International Film Festival 2005), για τη δουλειά ενός κριτικού. Όπου και δυστυχώς, με εξαίρεση κάπως και πάλι τον Adrian Martin, το consensus είναι το ίδιο: ο αυτοπεριορισμός των χιλίων (θεσπι-δ-ών) και τρακοσίων (σινεφίλ) σε κινηματογραφικά στενά, και η αντίσταση μέχρις ενός στους βαρβάρους μέσω της "επιμόρφωσης" του κοινού.

Ε και από την άλλη βέβαια, υπάρχει και το Movies for the Masses.

Επιτέλους (;) κυκλοφόρησε και το νέο, πολυαναμενόμενο (;;) trailer για το Clerks 2, τo επόμενο δημιούργημα του εγκεφάλου (;;;) του Kevin Smith. Οκέι, για να μην υπερβάλλουμε, ο καλός Kevin είναι υπεύθυνος για μερικούς από τους εξυπνότερους διαλόγους που έχουμε ακούσει ποτέ αλλά όταν ο μόνος τρόπος για να ξεφύγει από το τρομερό σαβουρο-σερί του είναι να αναστήσει το Clerks…

The Passion of the Clerks, με τους ίδιους losers του Clerks που επιστρέφουν για το χαρτζιλίκι τους. Δεν περιμένουμε από τους Brian o Halloran και Jeff Anderson να γίνουν ηθοποιοί και από ότι φαίνεται από το trailer ο ερασιτεχνισμός τους καλά κρατεί (και μάλλον θα ωφελήσει το φιλμ). Ο Smith ξεσκονίζει τους Jay και Silent Bob -με τον αντιπαθέστατο πρέζονα Jason Mewes με το γνωστό βλέμμα του ανθρώπου που έχει στο αίμα του περισσότερες ουσίες από ότι τα βιομηχανικά απόβλητα της Bayer-, το σκατολογικό χιούμορ του και το κόλλημά του με το Star Wars (πλέον η βεντέτα είναι ενάντια στο LOTR) ενώ απορούμε αν το σαρκαστικό, αυτοειρωνικό ύφος του Dante μπορεί να τραβήξει μια ολόκληρη ταινία. Αυτό μάλλον σκέφτηκε και ο Smith που πρόσθεσε στο καστ και την Rosario Dawson, μια ηθοποιό που μετά το Alexander πρέπει να πολεμήσει για να μπορέσει να αποδείξει ότι έχει να προσφέρει πολλά παραπάνω από ένα απλό ζευγάρι θεσπέσιους μαστούς.

Αν και η σκηνή όπου οι εν λόγω μαστοί ταλαντεύονται θρασύτατα και ανέμελα μέσα στο μπλουζάκι της Rosario μάλλον δείχνει ότι o πόλεμος είναι ήδη χαμένος.

ΣΥΝ

• Rosario Dawson and her Amazing Bouncing Breasts.
  
• Jason Lee
  
• «My shitty acting is ruining saga»

ΠΛΗΝ

• Η υπόσχεση « Return of the counter culture». Εκτός και αν γυρίσαμε στα 90’s οπότε να θυμηθώ να μην είμαι τόσο εκλεκτικός στις γυναίκες και να αλλάξω μερικές λεπτομέρειες στο μηχανογραφικό.
  
• Οι αθυρόστομοι μεσήλικες («Fucking fries») δεν βγάζουν γέλιο.
  
• Οι πρωταγωνιστές του φιλμ μεγάλωσαν - το να είναι τελειωμένοι είναι περισσότερο θλιβερό από ότι διασκεδαστικό.

H Eva Longoria είναι το πρόσωπο του μήνα ανά τον πλανήτη. Μετά το βρετανικό GQ, το "ορατό από το διάστημα" επετειακό αφιέρωμα του Maxim και τα (αμερικανο)λατινοαμερικάνικα ALMA Awards, το Allure και το Shape την επέλεξαν κι αυτά για το "πρόσωπό" τους αυτό το μήνα, στην Αμερική. Ε και έχει ακόμα πολλές μέρες ο Απρίλης.

Η Εύα τείνει να αντικαταστήσει (προς μεγάλη μου λύπη αφού δε συγκρίνεται σε.. μέγεθος επίμαχων προσόντων), σχεδόν απ' το πουθενά, τη Jennifer Lopez στο (λατινογενούς χροιάς) ενδιαφέρον του αντρικού πληθυσμού. Και χρωστάει βέβαια την επιτυχία της, εκτός από τα φυσικά της χαρίσματα, και στο ρόλο της Gabrielle Solis στις Νοικοκυρές σε Απόγνωση. Και μπορεί στη σειρά να είναι πλέον πιστή σύζυγος και να θέλει να κάνει (και δε μπορεί και ψάχνει να υιοθετήσει) παιδιά, αλλά το στερεότυπό της είναι πια της γυναίκας που δε κάνει χωρίς (τουλάχιστο) το δονητή της.

Όπως βέβαια αναμενόταν η, έτερη μεγάλη (και σύντομα η μεγαλύτερη τηλεοπτική) σταρ νοικοκυρά (που, για να πήξω στα spoilers όσους είναι ακόμα πίσω, στη σειρά παντρεύεται τυπικά τον πρώην της και κυνηγάει ένα νεαρούλη χειρούργο) Teri Hatcher, δε θα το άφηνε έτσι. Και παραμένοντας, περιέργως, ψηλότερα ακόμα στις προτιμήσεις των πουρέιτζερ και των γκέι, και μετά τη καληνύχτα του Clooney και τα σχετικά, εθεάθη σε ψεύτικες περιπτύξεις με τον (ξεφωνημένο) Seacrest και σε ψεύτικα εξώφυλλα του.. ουγγρικού Shape.

Κι άμα τα διαβάσετε και πουθενά αλλού, να μας το πείτε να το ξέρουμε. Ε?

"Best Film Not Playing At a Theater Near You" διαφημίζει το τρέιλερ, παίζοντας με την απονομή του σχετικού IFP Gotham βραβείου το Δεκέμβριο στη ταινία και την (όπως φαίνονταν) άφιξή της σε ορισμένες αμερικάνικες αίθουσες, τη βδομάδα που πέρασε.

Έλα όμως που αποδείχτηκε υπερβολικά αισιόδοξο. Γιατί το φιλμ βρέθηκε, ξαφνικά, στο μέσο όχι μόνο της, τεραστίων συμφερόντων, διαμάχης για τη ταυτόχρονη (ή σχεδόν) διανομή με διαφορετικά μέσα. Αλλά και του έντονου υπόγειου (μέχρι τώρα) ανταγωνισμού για τη κατοχή αποκλειστικού μεριδίου σε όλους τους "μελλοντικούς" τρόπους.. μοιράσματος.

Έτσι, ενώ ήταν να ανοίξει τη Παρασκευή στο Landmark Theater του Berkeley, ο σκηνοθέτης Caveh Zahedi πληροφορήθηκε ότι.. ατύχησε. Και αυτό γιατί ο διανομέας του ήταν η IFC Films. Που έχει συμβόλαιο συνεργασίας για video-on-demand με τη Comcast. Που αρνείται να διανέμει το (καλωδιακό) δίκτυο HDNet. Που ανήκει στον Mark Cuban και τον Todd Wagner. Που έχουν ιδρύσει επίσης και τη 2929 Entertainment. Που έχει στην ιδιοκτησία της τη Landmark Theatre Corporation.

Η Comcast λοιπόν, προφανώς γιατί έχει ίδια συμφέροντα να προστατέψει, χαλάει τα σχέδια του Cuban να έχει όλη τη πίτα μόνος του και να διανέμει ταυτόχρονα σε όλα τα μέσα (του) κινηματογραφικές παραγωγές (του, κατά προτίμηση) - όπως έκανε και με την Enron (2005) και πολύ χαρακτηριστικά, εν μέσω μεγάλης φανφάρας και αβυσσαλέων πωλήσεων, με τον Steven Sodebergh και την (άλλη μια) Φούσκα (2005) του. Οπότε κι αυτός (ο Cuban), κατά το παράδειγμα των ηγεμόνων ανά τους αιώνες, σκοτώνει τον.. αγγελιαφόρο (Zahedi).

Ε και ο καημένος ο τελευταίος, απηύθυνε δημόσια έκκληση να μη του θάψουν τα όνειρα και τη ταινία του, που μόνο θετικά σχόλια έχει αποσπάσει μέχρι στιγμής. Και απ' ότι κατάλαβα (σόρι έχασα τη μπάλα με τα λινκ) βρήκε φιλόξενο θέατρο. Και συνεχίζει να απευθύνεται στη Comcast, τον Cuban και τον Sodebergh (και να τους ακούει να του λένε ιστορίες γι' αγρίους) στο blog του.

Ακόμα μια έκπληξη είναι η νέα ταινία του Pedro Almodóvar, σύμφωνα με το ελληνικό κινηματογραφικό blog Scarlet Carpet.

Ειδικά ύστερα από την τελευταία του τάση για μελόδραμα και βαρύγδουπα θέματα, επιτέλους να και λίγη ατόφια διασκέδαση! Ταινία που πραγματικά ξεχειλίζει από σάτιρα της ισπανικής κοινωνίας και εύστοχο χιούμορ, μέρος του οποίου θα καταλάβουν φυσικά μόνο αυτοί στους οποίους απευθύνεται. Καρκινοπαθείς και φαντάσματα, ψυγεία, πυρκαγιές και κομμώτριες, όλα ανακατεύονται και αλατοπιπερώνονται, με αλάτι τους μπριόζους γυναικείους χαρακτήρες και πιπέρι, ξεχωριστά, τη φλογερή Penelope να μιλάει τη μητρική της γλώσσα και να υποδύεται αυτό που ίσως να ήταν αν δεν γινόταν αυτό που είναι: μια λαική βασανισμένη τριαντάρα κάπου στην Ισπανία...

Volver είναι γυρίζω-γυρισμός στα ισπανικά(όπως revolver είναι το πιστόλι με κύλινδρο που γυρνάει) Και όντως η ταινία ασχολείται με πολλά come back, όπως λέει ο Pedro: Carmen Maura, Penelope Cruz, Lola Duenas, οι τρεις ηθοποιοί που ξανασυναντιούνται με τον Pedro, με τις καλύτερες προοπτικές. Φυσικά είναι και ο γυρισμός του...φαντάσματος, είναι ο τίτλος του τραγουδιού, ο γυρισμός του σκηνοθέτη στη μελέτη γυναικείων χαρακτήρων και στη κωμωδία και ένας θεός ξέρει πόσα άλλα.

Διαβάστε περισσότερα...

Η ταινία άνοιξε στις 17 Μαρτίου στην Ισπανία, και συνεχίζει με μεγάλη επιτυχία, σύμφωνα πάντα με το Scarlet Carpet. Και βρίσκεται ανάμεσα στις υποψήφιες που θα διεκδικήσουν το φετινό χρυσό φοίνικα στις Κάνες, σύμφωνα με τον Guardian (η επίσημη ανακοίνωση του προγράμματος θα γίνει στις 20 Απριλίου).

Ενώ το πανελλήνιο κρατά την ανάσα του περιμένοντας το νέο υπερ-reality, Big Blogger, η αμερικάνικη TV ετοιμάζεται να υποδεχτεί το On the Lot, μια σύμπραξη του δημιουργού του Survivor, τον guru των reality, Mark Burnett, και του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη της Λίστας του Σίντλερ, Steven Spielberg.



Στο νέο τηλεπαιχνίδι, που θα συνδυάζει στοιχεία του The Apprentice και του American Idol, 16 φιλόδοξοι νέοι θα δοκιμάζουν τις ικανότητές τους στην κινηματογραφική δημιουργία, προσπαθώντας να αναδειχθούν ως το καινούριο καυτό σκηνοθετικό ταλέντο του Hollywood. «Σε όλη μου την καριέρα, έκανα ό,τι μπορούσα για να ανακαλύψω καινούρια ταλέντα και τους δώσω μια ευκαιρία,» είπε ο Spielberg σχετικά, ενώ ο Burnett χαρακτήρισε την ευκαιρία να δουλέψει με τον Speilberg «ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.»

Ακολουθώντας τους δοκιμασμένους κανόνες της μεγάλης πολιτιστικής παράδοσης του Burnett, στο παιχνίδι οι 16 φιναλίστ θα προκύψουν από επιλογή μέσω δοκιμαστικών βίντεο που θα στείλουν οι υποψήφιοι διαγωνιζόμενοι. Οι καλύτεροι δημιουργοί, θα μαζευτούν στο Hollywood, όπου θα μοιραστούν σε ομάδες, οι οποίες κάθε εβδομάδα θα πρέπει να ετοιμάσουν μια μικρού μήκους ταινία που θα ανήκει σε ένα συγκεκριμένο genre. Ένα μέλος της ομάδας θα καθορίζεται ως σκηνοθέτης στο εκάστοτε project, το οποίο στο τέλος της εβδομάδας θα προβάλλεται σε ζωντανό κοινό και τριμελή επιτροπή αποτελούμενη από ένα στέλεχος μεγάλης εταιρείας παραγωγής, έναν επιφανή κριτικό κινηματογράφου και ένα διαφορετικό έκτακτο μέλος κάθε φορά. Ο σκηνοθέτης της λιγότερο πετυχημένης ταινίας, θα φεύγει από το παιχνίδι, αφήνοντας την ομάδα του με ένα μέλος λιγότερο για την ολοκλήρωση του επόμενου project. Και όταν μείνει μόνο ένας μικρός νέγρος, θα ανακηρύσσεται νικητής, και θα συνοδεύεται από τον Steven Spielberg στο καινούριο γραφείο του στην DreamWorks.

Το On the Lot, που προγραμματίζεται να ξεκινήσει στις αρχές της επόμενης σαιζόν, θα προβάλλεται από το δίκτυο της Fox. Ο executive της εταιρείας, Mike Darnell, ενθουσιάστηκε όταν άκουσε το concept. «Οι περισσότεροι Αμερικάνοι θεωρούν εαυτόν ερασιτέχνη κριτικό κινηματογράφου, και αυτό θα δώσει την ευκαιρία στους θεατές να γίνουν οι επόμενοι μεγάλοι κινηματογραφιστές,» δήλωσε σχετικά. Παραβλέποντας το γεγονός πως το ότι έχεις άποψη για το σινεμά, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχεις κι απωθημένο να γίνεις σκηνοθέτης, και δεδομένης της μάλλον χαμηλής απήχησης του κινηματογράφου στο ελληνικό τηλεοπτικό κοινό, εμείς ποντάρουμε ότι στους εγχώριους δέκτες θα δούμε να περνά πρώτα το reality του στυλ «Γίνε προπονητής Α’ Εθνικής,» που έχει πετυχημένα δοκιμαστεί στην Ιταλία. Και βέβαια περιμένουμε (επιτέλους) και το Big Blogger.

Τελικά υπάρχουν κάποιες χώρες, οι κινηματογραφιστές των οποίων φροντίζουν να κάνουν την παράνοια των δικών μας να μοιάζει με απλό παιδικό καπρίτσιο.

Ως άλλο ένα δείγμα του αναπόφευκτου επερχόμενου Αρμαγεδώνα, που θα εξαφανίσει κάθε μορφή έλλογης ζωής από το πρόσωπο της γης και θα αφήσει πίσω του μόνο συμμαθητές του Forrest Gump, ο Ινδός σκηνοθέτης ονόματι T. Rajeevnath, ανακοίνωσε σήμερα ότι θέλει να γυρίσει βιογραφική ταινία για την Μητέρα Τερέζα. Το σημάδι της Αποκάλυψης, βέβαια, δεν είναι αυτό, αλλά το ότι το ρόλο της βραβευμένης με Νόμπελ φιλανθρώπου, θέλει να δώσει στην Paris Hilton.



Ο αθεόφοβος Ινδός (που μάλλον δεν έχει κανέναν λόγο να φοβάται για τη θέση του μετά τη Δευτέρα Παρουσία, γιατί πιθανότατα είναι βουδιστής), εξήγησε ότι, από φωτογραφίες που προέκυψαν ψηφιακά, το πρόσωπο της Μητέρας Τερέζας στη νεαρή της ηλικία, μοιάζει τρομερά με αυτό της Paris Hilton. Και αυτό το είπε ακριβώς αφού δήλωσε ότι εντυπωσιάστηκε για πρώτη φορά από την Paris, όταν διάβασε ένα άρθρο όπου η πολυεκατομμυριούχος κληρονόμος της οικογένειας Hilton εξηγούσε ότι είχε αρνηθεί να κάνει γυμνή φωτογράφηση για το περιοδικό Playboy. Παραμένει ωστόσο άγνωστο, αν οι φωτογραφίες της Paris που επεξεργάστηκε ο Ινδός, προέκυψαν από captures του μεγαλύτερου hit της, One Night in Paris.

Ο Rajeevnath, που αναμένεται να συναντηθεί σύντομα με την ενθουσιασμένη Paris για να μιλήσουν για την ενδεχόμενη συνεργασία τους, ελπίζει να αρχίσει τα γυρίσματα της ταινίας του στις αρχές του νέου έτους, με αρχικό budget που να αγγίζει τα 11 εκατομμύρια δολάρια. Δεν αποκλείεται όμως, μέχρι τότε η Paris να έχει μπει τόσο βαθιά στο πετσί του ρόλου, που να απαιτήσει το μισό ποσό να διατεθεί για την φαρμακευτική περίθαλψη των δεινοπαθούντων τσιουάουα του Τζιμπουτί.

Πάντως, κάτι μου λέει ότι, αν τελικά αυτή η ταινία δρομολογηθεί, όσοι φετιχιστές άναβαν με τις καλόγριες, θα αποκτήσουν ξαφνικά πολύ αυξημένες απαιτήσεις.

Με την ολοκλήρωση της «κοινωνικής τριλογίας» του, ο Per Fly διαβεβαιώνει ότι υπάρχει κι άλλο ένα σημαντικό κινηματογραφικό όνομα στην Δανία εκτός απ’ τον Trier, και μάλλον πολύ πιο ενδιαφέρον.

Στο τρίτο κομμάτι μιας τριλογίας που καταπιάνεται με τα τρία κοινωνικά στρώματα, όπως τα βλέπει στη χώρα του, ο Per Fly προσεγγίζει την μεσαία τάξη. Ένας καθηγητής πολιτικών επιστημών με αριστερό παρελθόν, έχει κρυφό ερωτικό δεσμό με πρώην μαθήτριά, η οποία εκτελώντας τις διαταγές των ριζοσπαστικών πεποιθήσεών της, καταλήγει ένοχη για ανθρωποκτονία. Ο καθηγητής διαλύει την οικογένειά του και βάζει στην άκρη το κοινωνικό του status, για να προστατεύσει την ερωμένη του και να την πείσει να μην ομολογήσει το έγκλημά της. Η ερωμένη του αθωώνεται λόγω έλλειψης στοιχείων, όμως ο δεσμός τους μετεξελίσσεται σε μια καταδικασμένη σχέση εξάρτησης, ενώ γύρω τους ο κοινωνικός ιστός σαπίζει.

Το πυκνογραμμένο σενάριο του Fly, ξεπερνά τα όρια του δράματος, μπαίνοντας στην περιοχή της σκληροπυρηνικής τραγωδίας, καθώς οι ήρωές του χάνονται σε μια σκοτεινή θάλασσα ψέματος, τύψεων, συγκαλύψεων, αυτοτιμωρίας, απόγνωσης και παραίτησης. Μια μαύρη τρύπα που δημιουργούν εν μέρει οι ίδιοι με τις επιλογές τους, και εν μέρει το κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο που δεν μπορεί να δεχτεί την αντιδραστική τους στάση.

Ο Jesper Christensen στον κεντρικό ρόλο, παραδίδει μια συγκλονιστική ερμηνεία, από τις καλύτερες της χρονιάς, δίνοντας ψυχή και σώμα στον ρασκολνικοβικό χαρακτήρα του, που κρύβει το ζουμί της ταινίας στην ελικοειδή διαδρομή του προς την άβυσσο. Γύρω του, τρεις γυναίκες (Beate Bille, Pernilla August, Charlotte Fich) συμβολίζουν τις σειρήνες, τις τύψεις και τις χαμένες ελπίδες που τον καταδιώκουν και τον βασανίζουν, δημιουργώντας ένα ερμηνευτικό σύνολο που ανυψώνει μια ήδη έντονη κινηματογραφική εμπειρία.

Κρίμα μόνο που κάνει μια κοιλίτσα προς τη μέση, βαραίνοντας τον ρυθμό, και ακόμη πιο κρίμα που οι διανομείς δεν βγάζουν (για την ώρα τουλάχιστον) και τις άλλες δύο ταινίες στις αίθουσες –ιδίως τη δεύτερη, που είναι ακόμη καλύτερη συνολικά απ’ αυτήν εδώ.

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Όταν ακούς ταινία να περηφανεύεται ότι θα έχει το πέμπτο widest release ever, 3 φορές στις 5, η εταιρεία μάλλον πάει να μαζέψει όσο περισσότερο χαρτί μπορεί το πρώτο τριήμερο προβολής, για να προλάβει το κακό word of mouth. Τις άλλες 2 φορές στις 5, ή έχει στα χέρια της το Shrek 2, ή το Spider-Man 2.

Στην Απόψυξη του Ice Age, τα τρία προϊστορικά ζώα που είχαμε γνωρίσει στην πρώτη ταινία πριν από τέσσερα χρόνια –ένα μαμούθ, ένας βραδύπους και μια τίγρη-, βρίσκονται αντιμέτωποι με το τρομερό λιώσιμο των πάγων της Εποχής των Παγετώνων. Ως φυσικοί ηγέτες της παρέας τους από διάφορα άλλα προϊστορικά ζώα, πρέπει να οδηγήσουν τους φίλους τους, από τη μια άκρη της κοιλάδας όπου βρίσκονται, στην άλλη, για να γλιτώσουν την επερχόμενη παλίρροια. Στη διαδρομή, συναντούν κι άλλα προϊστορικά ζώα, ανάμεσά τους, το τελευταίο ίσως μαμούθ επί γης, το οποίο τυγχάνει να είναι και θηλυκό. Επίσης σ’ αυτό το επεισόδιο, ο Diego (η τίγρη), πρέπει να ξεπεράσει και την (έμφυτη) φοβία του για το νερό. Λογικό.

Το sequel των περιπετειών των 3D animated ηρώων, άνοιξε το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Αμερική, απέναντι στον ανύπαρκτο ανταγωνισμό του Βασικού Ενστίκτου 2, και μάζεψε 75 εκατομμύρια δολάρια (και κάτι ψιλά), ξεπερνώντας κατά 30 μύρια τις αντίστοιχες εισπράξεις του πρώτου μέρους. Οι εισπράξεις, δυστυχώς, είναι το μόνο σημείο στο οποίο αυτό το sequel, υπερτερεί του πρωτοτύπου.

Το Ice Age 2, αν και ξεκινά με τις αγαθότερες των προθέσεων, σύντομα μετατρέπεται σε ένα οδοιπορικό στις όχθες τις ανίας. Και ενώ κάνει και αρκετές βουτίτσες στην υπνηλία κάθε τόσο, τα set pieces εναλλάσσονται με τρόπο που κάνει την ταινία να μοιάζει σα να βλέπεις το video game όπως θα το έπαιζε κάποιος που θα το έπαιζε καλύτερα από ‘σένα. Δηλαδή, κάποιος που δε θα έχανε στις ομολογουμένως δύσκολες πίστες.

Τα μόνα ευχάριστα διαλείμματα, παρέχει ο Scrat, ο βελανιδομανής σκίουρος, με τα μπόλικα κι ευπρόσδεκτα gags του. Κι εγώ δεν μπορώ να μη ρωτήσω: γιατί δεν έκαναν απλώς 4-5 μικρού μήκους με τον σκίουρο, να τσιμπήσουν και κάνα Όσκαρ, και να περάσουν τους υπόλοιπους ήρωες κατευθείαν στο video game; Και αυτοί θα γλιτώναν τα 80 εκατομμύρια της παραγωγής, και εμείς θα ήμασταν πιο ευχαριστημένοι.

(1/5)

Σκηνοθεσία: Gerard Pires
Σενάριο: Gilles Malencon (εμπνευσμένο –ελαφρώς- απ’ τα κόμικς των Jean-Michelle Charlier και Albert Uderzo)
Παίζουν: Benoit Magimel, Clovis Cornillac, Geraldine Pailhas

Δείτε/Κρύφτε το trailer v

Υπό τη προεδρία του Ken Lay (παπαδοπαιδιού και αγαπημένου "Kenny Boy" της αγίας οικογένειας Bush) και τη καθοδήγηση του Jeff Skilling (macho-nerd απόφοιτου του Harvard και θιασώτη της απεριόριστης απληστίας) η Enron έγινε η 7η μεγαλύτερη αμερικάνικη εταιρία (και πιο καινοτομική στο κόσμο κατά το Fortune) στα τέλη των 90s. Για να καταλήξει, απότομα, στη μεγαλύτερη (τότε) χρεωκοπία στα χρονικά, το Δεκέμβριο του 2001...


Το ντοκιμοντέρ ήταν υποψήφιο για όσκαρ φέτος, και θα το 'παιρνε αν δεν έπεφτε πάνω σε κάτι περίεργους κυρίους που είχαν προετοιμάσει το σμόκιν τους για τη βραδιά της απονομής πολλούς.. αιώνες πριν. Οι δε "πρωταγωνιστές" του άξιζαν ασυζητητί αυτό του Α' ανδρικού, και ο Skilling εμφανίζεται εκτάκτως ζωντανά σήμερα σε μια παράσταση που αναμένεται να σαρώσει όλα τα βραβεία υποκριτικής. Και τα χνάρια του τελευταίου ακολουθεί και ο παραγωγός της ταινίας (μέσω HDNet) Mark Cuban.


Και στα χνάρια αντίστοιχα του Fahrenheit 9/11 (2004), ο Gibney έκανε μια ταινία που θα μπορούσες να τη χαρακτηρίσεις αριστερής σκοπιάς αλλά είναι, όπως παρατηρεί ο Roger Ebert, μια ιστορία εγκλήματος. Μια ιστορία απίστευτης ανηθικότητας, και συνωμοσίας σιωπής και εκμετάλλευσης όλων ανεξαιρέτως των εμπλεκόμενων μηχανισμών του "ελεύθερου" εμπορίου. Που αφού αισχροκέρδησαν πουλώντας αέρα κοπανιστό (όπως τα μελλοντικά κέρδη από την εμποριοποίηση του.. bandwidth που σου περισσεύει το βράδυ) και στέρεψαν το ρεύμα και τα λεφτά της Καλιφόρνιας, έφαγαν και όλες τις συντάξεις των εργαζομένων (τους) απλά για να 'χουν περιθώρια μερικών μηνών να ξεπουλήσουν και να φύγουν.

Έξοχα τεκμηριωμένη (με βάση το αντίστοιχο βιβλίο), απλή, περιγραφική, και επίμονη στα βασικά σημεία ώστε να καταλάβει και ο πιο ανυποψίαστος, η ταινία είναι ικανή να κάνει και τον Μητσοτάκη αριστερίζοντα στα βαθιά γεράματα.

Ο ελληνικός τίτλος της ταινίας είναι 30άρης από σπίτι. Για να μη τρομάξει το αντρικό κοινό υποθέτω, αφού κανονικά θα 'πρεπε να είναι 30άρης στο σπίτι. Των γονιών του.


Να και κάτι στο οποίο ο νεοέλληνας είναι χρόοονια μπροστά από τον αμερικανό. Η Generation Yo-Yo (μετά τη X και τη Y) είναι η γενιά που προτιμάει περισσότερο να μένει με τους γονείς της αφού κλείσει τα δεκαοχτώ(!), στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ε και όχι τίποτα ανησυχητικό δηλαδή, σε ποσοστό 2,2% στους άντρες και 15,2% στις γυναίκες περισσότερο απ' ότι στα 70s. Ε και βέβαια όσοι μένουν και μετά τα 30 είναι τόσο σπάνιοι, ακόμα, όσο και οι 40χρονοι Παρθένοι (2005). Στην Αμερική πάντα, γιατί στην Ελλάδα είναι τόσο σπάνιοι όσο οι πιτσιρίκες (και όχι μόνο) φαν του Ρουβά και του Νίνο.


Έτσι κι αλλιώς πάντως, το υποψήφιο κοινό της ταινίας, και δη το αντρικό καλύτερα να τρομάξει. Γιατί έχει φάση μόνο στα 5-10 πρώτα λεπτά, κι απο κει και πέρα δε βλέπεται, παρά το φιλότιμα γρήγορο ρυθμό του σκηνοθέτη. Και ο ήρωάς της έχει τόση σχέση με τυπικό 35άρη που μένει με τους δικούς του, όση και ο Matthew McConaughey στη προσωπική του ζωή. Χμμμ... τώρα που το σκέφτομαι... γράψε λάθος...

Άμα ακόμα μένεις με τους δικούς σου να πας να τη δεις. Για να φαντασιώνεσαι ότι είσαι ο Μακόναχι, οδηγάς Πόρσε και πουλάς καράβια (μια δυο ώρες τη βδομάδα) για να ζήσεις. Τις υπόλοιπες ώρες κάνεις extreme sports με τους κολλητούς σου και τα βράδια ψαρεύεις γκόμενες. Και όταν τις βαρεθείς τις πας σπίτι σου (για να δουν που μένεις) για να τις ξεφορτωθείς.

Το άσχημο είναι ότι θα πρέπει να αντέξεις να βλέπεις και την, κάπως, Σάρα Τζέσικα παράλληλα. Που βέβαια άμα είσαι (ή πας να τη δεις με) γυναίκα, κι αυτό στα θετικά προσμετράται.

Η Jessica Simpson είναι η νέα Pamela Anderson. Τουλάχιστο όσο αφορά το Baywatch (2006?), αφού συμφώνησε να πρωταγωνιστήσει στη κινηματογραφική μεταφορά της σειράς. Σύμφωνα με τη χτεσινή Sun.

Η Τζέσικα, 4η πιο σέξι στο κόσμο πρόσφατα, δεν είχε και ποτέ πρόβλημα να παίζει τη ξανθιά είτε στη ζωή της, είτε στο τραγούδι (όπου και ξεκίνησε, κι αυτή, ως νυμφίδιο), είτε στη μικρή οθόνη (με τους ριάλιτι Newlyweds του MTV), είτε στη μεγάλη (κάνοντας πέρσι τη Ντέζι στους Ντιούκς (2005)). Αλλά αφού έχασε (δια διαζυγίου), παίζοντας τη χαζή νοικοκυρά, τον Nick Lachey και τη μισή της περιουσία, τελευταία το 'χει γυρίσει στο πολύ πιο άνετο. Και ανακάλυψε πόσο της αρέσουν τα φυσικά της χαρίσματα και ειδικά τα στήθια της. Και πόσο αρέσουν και στον υπόλοιπο κόσμο. Όπως έλεγε πάντα ο πατέρας της.

Έτσι, αφού πρόβαρε ήδη τα ροζ μπικίνι, έγινε και η ομόφωνη επιλογή των παραγωγών της ταινίας, σύμφωνα πάντα με τη σοβαρή εφημερίδα. Που προσθέτει και εντός εισαγωγικών, από τη πηγή της, το αποκλειστικό ότι η Τζέσικα "έχει όλα τα προσόντα να κάνει το ρόλο δικό της".

Όσο περνάει ο καιρός πληθαίνουν οι φωνές για τη νέα ταινία του Paul Greengrass με θέμα τη πτήση της United Airlines (που δυστυχώς ή ευτυχώς) δεν έσκασε στον Λευκό Οίκο, στις 9 Σεπτεμβρίου του 2001.

Πληθαίνουν οι φωνές για τις φωνές δηλαδή. Και εννοώ ότι, δεν είμαι και στη Νέα Υόρκη βέβαια, αλλά όλα τα δημοσιεύματα μου φαίνεται να αναφέρουν τις ίδιες, μεμονωμένες, αντιδράσεις. Αυτές που είχε διαρρεύσει από τη προηγούμενη βδομάδα (και ανακοινώθηκε επίσημα το σαββατοκύριακο) ότι θα εμφανιστούν στο χτεσινό Newsweek. Και τελικά το περιοδικό φαίνεται να προτίμησε να υποβαθμίσει την ιστορία στο δημοσίευμα. Αυτό όμως δεν εμποδίζει τους υπόλοιπους να την αναπαράγουν. Και να τη διογκώνουν.

Τώρα γιατί βάλαν κάποιοι τα κλάματα και κάποια θέατρα το απέσυραν το τρέιλερ ούτε το βλέπω ούτε μπορώ να το πω. Αυτό που ξέρω είναι ότι η ταινία θα ανοίξει το φετινό Tribeca, αλλά σε ήδη προσχεδιασμένα ήπιους τόνους - κάτι σα μνημόσυνο παρά πρεμιέρα. Και ο Greengrass έχει παρελθόν στις πραγματικές ιστορίες, αφού έκανε και το εξαιρετικό Bloody Sunday (2002).

Ένα μεγάλο βήμα προς την ψηφιακή εποχή, ετοιμάζεται να κάνει το Hollywood. Αργότερα σήμερα, αναμένεται να ανακοινωθεί από όλα σχεδόν τα μεγάλα studio, η έναρξη μιας νέας μεθόδου διανομής ταινιών: η διαδικτυακή.

Οι Αναμνήσεις μιας Γκέισας, το Brokeback Mountain, και το Saw II, θα είναι μερικές απ’ τις πρώτες ταινίες που θα διατεθούν προς online πώληση, την ίδια μέρα που θα κυκλοφορήσει και το DVD στα (αμερικάνικα) ράφια. Οι ταινίες θα είναι διαθέσιμες για download, σε ένα νέο φορμά, που θα επιτρέπει μόνο την αναπαραγωγή τους στον υπολογιστή που τους κατέβασε –άντε και σε κάναν δυο ακόμη. Παράλληλα, ειδικό λογισμικό θα φροντίζει ώστε η ταινία να μπορεί να αποθηκευτεί σε DVD για backup, αλλά όχι με τρόπο τέτοιο ώστε το δισκάκι να μπορεί να λειτουργήσει και σε απλό DVD player –ή τουλάχιστον, έτσι ελπίζουν.

Τα δύο sites που θα κονταροχτυπηθούν για την πρώτη θέση, είναι το Movielink.com και το CinemaNow, με τις εταιρείες να μοιράζονται κάπως έτσι: Metro-Goldwyn-Mayer Paramount Pictures, Universal Pictures, Sony Pictures Entertainment, Warner Bros και 20th Century Fox προτιμούν το Movielink --το οποίο για την ώρα έχει στα αρνητικά του ότι απευθύνεται μόνο στο αμερικάνικο κοινό-- και Sony και Lionsgate έχουν υπογράψει με το CinemaNow. Αναποφάσιστο παραμένει ακόμη το studio με τα ποντικίσια αυτιά, αν και ήδη γίνονται διαπραγματεύσεις ώστε και οι ταινίες της Disney να βρουν το δρόμο προς τον ιστό.

Μέχρι τώρα, τα δύο sites πρόσφεραν με αντίστοιχη μέθοδο μόνο την δυνατότητα ενοικίασης ταινιών, τις οποίες ο χρήστης κατέβαζε στον υπολογιστή του και μπορούσε να τις δει (μόνο εκεί) εντός μερικών ημερών. Φυσικά, υπήρχαν και κάποιοι τίτλοι προς πώληση, περιορίζονταν όμως σε ταινίες β’ διαλογής. Με αυτό τους το άνοιγμα, τα μεγάλα χολυγουντιανά στούντιο, ελπίζουν πως, όταν έρθει η ώρα, θα έχουν ήδη στα χέρια τους τον αντικαταστάτη του DVD, με τη δυνατότητα πρόσβασης του νέο μέσου στο μέσο αμερικάνικο νοικοκυριό, να δείχνει σημαντικά υψηλή, χάρη στην δημοτικότητα του video on demand μέσω διαδικτύου. Ελπίδες που μάλλον θα επιβεβαιωθούν, με την επέλαση μέχρι το τέλος του έτους, καινούριων τηλεοπτικών συσκευών, που θα συνδέονται απευθείας με το internet.

Και όλα αυτά, μόλις λίγους μήνες μετά την έξοδο του Bubble, του Stephen Soderbergh, που βγήκε ταυτόχρονα (ή σχεδόν) σε αίθουσες και DVD club. Ένα πείραμα με σκοπό να δοκιμάσει ποιο απ’ τα δύο μέσα είναι πιο ισχυρό, που απέτυχε προφανώς γιατί η ταινία ήταν… φούσκα.

Αυτά βέβαια, για την Αμερική. Γιατί εδώ στην Ευρώπη, η αλήθεια είναι πως είμαστε λίγο κολλημένοι στις παραδόσεις ακόμη. Για την Ελλάδα βέβαια, ούτε λόγος να γίνεται.

Με spicy φιστίκια, πολλές κοκακόλες, καυτά ερωτήματα απ’ το κοινό («Είναι πιο εύκολο να παίζει σε ταινίες σαν το Οι Μαχητές του Ουρανού, ή σαν την Τροία και τον Μπεν Χούρ;»), και αφοπλιστικές απαντήσεις απ’ τους δημιουργούς («Αγάπησα όσες ταινίες έχω κάνει, και πίστεψα σ’ αυτές, κι όταν πάψω να πιστεύω, θα πάψω να κάνω ταινίες»), κύλησαν οι τρεις πρώτες μέρες του 7ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου.

Το κοινό έσπευσε να γεμίσει τις αίθουσες, σχεδόν αποκλειστικά όμως, στις ταινίες που συνόδευσαν στην Ελλάδα οι δημιουργοί τους. Το Αττικόν ήταν κατάμεστο στις προβολές των Μαχητών του Ουρανού, του Les Bronze 3, και του Sheitan, πράγμα που δείχνει πως η εμφάνιση ενός συντελεστή κάτω από την οθόνη, μετά την προβολή, αποτελεί τον πιο σίγουρο κράχτη για μια ταινία –όποια κι αν είναι αυτή. Αυτό, φυσικά, έχει και τα αρνητικά του, όπως αποδείχθηκε με την προβολή του Sheitan, μιας trashy κωμωδίας, γεμάτη ενέργεια, νεανικότητα, αίμα, παράνοια και πολλές αναφορές σε σπλάτερ ανοσιουργήματα, την οποία φρόντισαν να τιμήσουν με την παρουσία τους, όλες οι κατηγορίες θεατών. Μετά το πέρας της προβολής, και αμα τη εμφανίση του Vincent Cassel –πρωταγωνιστή και παραγωγού της ταινίας--, οι… Casselίτσες έλιωσαν στους εξώστες και στα καθίσματα, τα αγοράκια διπλασίασαν τα Watt τις αίθουσας με τα φλας τους, και οι πιο συντηρητικοί των θεατών, προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να προγκίξουν τον ηθοποιό και τον σκηνοθέτη του (Kim Chapiron, Γαλλοβιετναμέζος στα 24 του μόλις χρόνια - στη φωτό αριστερά), με τη διακριτικότητα που απαιτεί το σαβουάρ φερ των Γάλλων. Συγκεκριμένα, μια γηραιά κυρία με σκαλιστό μαλλί, εξανέστη που οι νεαροί Γάλλοι δημιουργοί, αντί να προσπαθούν να ξετινάξουν την αμερικανίλα απ’ το γαλλικό σινεμά, την αναπαράγουν δημιουργώντας ανεγκέφαλες φρικαλεότητες, ενώ ένας 26χρονος (όπως μας ενημέρωσε) νεαρός, αμφισβήτησε το γούστο του Cassel, και προκάλεσε τον σκηνοθέτη να τον βρει έξω από την αίθουσα για να του εξηγήσει αυτός τι είναι το LSD και να του προκαλέσει πιο σοβαρές παραισθήσεις δια ροπάλου. Στη συνέχεια, αποχώρησε επιδεικτικά από την αίθουσα, σέρνοντας το δύσμοιρο κοριτσάκι του απ’ το χέρι, ενώ αυτό προσπαθούσε να ρίξει μια τελευταία κλεφτή ματιά στον Βενσάν.

Μαζί με το Sheitan, αυτή ήταν so far η μόνη συναρπαστική στιγμή της διοργάνωσης, με τις ταινίες να προσφέρουν κυρίως φτηνό και απαίδευτο θέαμα. Το Les Chevaliers du Ciel του άκρως εμπορικού Gerard Pires (δημιουργού του πρώτου Taxi -ο δεξιά στη φωτό), επιβεβαίωσε την κακογουστιά του γαλλικού blockbuster, βυθίζοντάς μας σε μια κακοστημένη, «κατά της τρομοκρατίας» προπαγάνδα της γαλλικής αεροπορίας, που έχει να επιδείξει στα θετικά της, μόνο την ενδιαφέρουσα φιγούρα του πρωταγωνιστή, Benoit Magimel (ο αριστερά στη φωτό). Ο δε Patrice Leconte (του Το Κορίτσι στη γέφυρα (1999)), με το Les Bronzes 3, δεύτερο sequel της μεγάλης εμπορικής επιτυχίας του ’78, έδειξε πως, τρεις δεκαετίες μετά, οι τρελές περιπέτειες έξι φίλων, μπορούν ακόμη να προσφέρουν άπειρο γέλιο, αρκεί να ερμηνεύονται από 6 εκπληκτικούς ηθοποιούς. Και το κοινό να έχει την ανάλογη διάθεση βέβαια.

Το Le Petit Lieutenant του Xavier Beauvois, παρουσιάζει ενδιαφέρον σαν μια οπτική του film noir μέσα από το φακό του κινηματογραφικού ρεαλισμού, όμως σύντομα χάνεται στους εξαντλητικούς ρυθμούς και την περιορισμένη εμβάθυνση στους (πολλούς) χαρακτήρες. Ωστόσο, η εκπληκτική ερμηνεία της Nathalie Baye σε έναν ασυνεπή σεναριακά χαρακτήρα, θα αποζημιώσει τους πιο υπομονετικούς.

Σήμερα είπα να κάνω μια μικρή αγρανάπαυση, γιατί το θέαμα –παραδόξως—μου έπεσε πολύ πιο… ελαφρύ απ’ ό,τι περίμενα. Δεν ξέρω τι γινόταν στις διπλανές αίθουσες, κι αν αποκαλύφθηκε το βαθύτερο νόημα της ζωής σε κάποια άλλη, πιο φλουταρισμένη και καπνισμένη ταινία, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται μέχρι ώρας, η φετινή γαλλική παραγωγή μάλλον είναι (πάλι) ψόφια.

Η Lindsay Lohan παρέλαβε με εντυπωσιακό τρόπο, όπως βλέπουν και τυφλοί φάτσα κάρτα στη φωτό, το βραβείο της Πιο Αγαπημένης Ηθοποιού, στα χτεσινοβραδινά 19α (πότε μεγάλωσαν τα σκασμένα) Nickelodeon Kids' Choice Awards.

Στη σχετική ψηφοφορία φέτος έλαβαν μέρος 25 εκατομμύρια παιδιά (και όσοι.. αγαπάνε τις αγαπημένες τους προφανώς), περισσότερα από κάθε προηγούμενη. Αγαπημένος ηθοποιός ψηφίστηκε ο Will Smith για το Hitch (2005) και αγαπημένη ταινία ο τέταρτος Χάρι Πότερ (2005). Ο Chris Rock (που δημιούργησε και την εξαιρετική σειρά Everybody Hates Chris το χειμώνα) ψηφίστηκε πιο αγαπημένη φωνή στα κινούμενα σχέδια, για το Madagascar (2005). Και ο Μπομπ Σφουγγαράκης, φυσικά, είναι το πιο αγαπημένο καρτούν, για τέταρτη συνεχή χρονιά. Τη τελετή απονομής παρουσίασε ο Jack Black.

Η Λίντσεϊ, πιο αγαπημένο νυμφίδιο όλων (γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε) για εναδυοτρία (και τέσσερα) φεγγάρια, επανήρθε σε φόρμα πρόσφατα, μετά τη γνωστή περιπέτεια με οξυζενέ μαλλιά, κοκαϊνομανικό αδυνάτισμα, κλινικές, κτλ. Και γίνεται το πρόσωπο του Louis Vuitton, και θέλει να γίνει το πρόσωπο της Wonder Woman (2007) (αλλά όμως η επίσης φιλόδοξη Charisma Carpenter έχει πια εμφανώς περισσότερα προσόντα και.. ξέρει και τον Joss Whedon από τη Buffy). Και βέβαια (ξανα)φωτογραφίζεται έτσι ώστε να ξεσηκώνει τις.. καρδιές μας.

Και θα τα διαβάσετε όλα και αλλού. Από αύριο.