Τάδε έφη Lindsay Lohan στη χτεσινή Mirror. Και δε θα μπορούσα να το πω καλύτερα, φυσικά. Όμως για να το χωνέψει η πρώην, πιο λατρεμένη από τους αμερικάνους (και όχι μόνο) πορνόγερους, ανήλικη ηθοποιός, έπρεπε να ταράξουν στο δούλεμα ως και την 12χρονη αδερφή της, οι συμμαθητές της, στο σχολείο. Γιατί τις λέξεις που της έσουραν όλοι οι υπόλοιποι πρώην (και μη) θαυμαστές της, τα σχολιαρόπαιδα θα κάνουν χρόνια να τις καταλάβουν.

Όπως και να 'χει η Λίντσεϊ, που ελπίζει, στις δηλώσεις της, να τη συγχωρέσουμε αφού ήταν μικρή και δε της έκοβε, έχει δείξει έκτακτα σημάδια συμμόρφωσης, στα.. σωστά σημεία, όπως ήδη είπαμε. Και το ίδιο έκτακτη δουλειά κάνει και ο ατζέντης της τελευταία. Με αποτέλεσμα να εμφανίζεται στα "ρεπορτάζ", ακόμα και των πιο άσχετων, πιο συχνά και από τη Paris Hilton. Η ίδια διαφεύδει ότι υπάρχει οποιοσδήποτε στη ζωή της ("If I dated all the people they say I have I'd be dead by now"). Ενώ μέχρι και τα club στα οποία την "πέφτει" σε διάφορους Νιάρχους, Ratners, κτλ., αναγκάζονται να βγάλουν διαψεύσεις πια. Όποιον θέλεις πιστεύεις.

Στα κινηματογραφικά, η καβλιάρα σταρ εμφανίζεται μαζί με τη (σημαντικότατη φέτος, κατά το Time, θυμίζω) Meryl Streep, όχι μόνο στο εξώφυλλο του W Μαίου αλλά και στο A Prairie Home Companion (2006) του Robert Altman (που, κατά σύμπτωση, έκανε επίσημη πρεμιέρα προχτές, στο ίδιο θέατρο που γυρίστηκε, την ίδια μέρα που άνοιγε και τη Berlinale in Athens 2006). Και στο Just My Luck (2006) του εξειδικευμένου σε ρομαντικές κωμωδίες Donald Petrie (που ανοίγει στις αμερικάνικες πολιτείες την ερχόμενη Παρασκευή). Και σε πολύ περισσότερες ταινίες, το επόμενο χρονικό διάστημα, απ' όσες άλλες κάνουν συνολικά στη καριέρα τους. Ήταν να μην αρχίσει να (ξανα)βάζει κανά κιλό.

Έσβησε χτες στο σπίτι του στην Εκάλη, στις 1:20 το μεσημέρι ο Αλέξης Δαμιανός, δημιουργός των δυο σημαντικότερων, κατά την άποψή μου και όχι μόνο, ταινιών στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Του Μέχρι το Πλοίο (1966) και της Ευδοκίας (1970). Ίσως σημαδιακά, εν μέσω καραμανλοτατουλοβουλγαράκηδων από τη μια και Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ από τη άλλη.

Κηδεύεται αύριο, μέρα πορείας, στις 11 το πρωί, στο Β' Νεκροταφείο. Δημοσία δαπάνη.

Ο Αλέξης Δαμιανός γεννήθηκε το 1921 στην Αθήνα. Μετράει χρόνια και σημαντικά γεγονότα: έζησε όλη την ιστορία που εμείς απλώς διαβάζουμε, την ιστορία που αυτόν τον ώθησε στη δημιουργία. Το λέω αυτό, γιατί συμφωνώ με τη γνώμη εκείνων που θέλουν το ρεύμα των κινηματογραφιστών της γενιάς του ΄60 να μάχεται με τις ταινίες του εναντίον της Χούντας των Συνταγματαρχών(1967-1974) και να προσπαθεί να αποδώσει την "ελληνικότητα" ενάντια στις έντονες αμερικάνικες επιρροές της εποχής. Η Ευδοκία (1971), καθώς και η πρώτη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Αναπαράσταση (1970) είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα του κινηματογράφου που ο κριτικός Φώτης Αλεξίου ονόμασε "Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος". Είναι το νέο αυτό ρεύμα που θέλησε να εναντιωθεί στον εμπορικό κινηματογράφο της εποχής, τα ηνία του οποίου κρατούσε η Φίνος Φιλμς και να ασχοληθεί με έναν τύπο ανεξάρτητου κινηματογράφου - που έχει ίσως ομοιότητες με τη γαλλική Nouvelle Vague.

Ο Δαμιανός σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Η πολιτική κατάσταση της εποχής δεν τον άφησε αδιάφορο εξαρχής. Μέσα από τη δουλειά του –ξεκίνησε ως ηθοποιός- έκανε τη δική του αντίσταση στην Εποχή της Κατοχής. Μαζί με ηθοποιούς όπως η Αλέκα Παϊζη και με επικεφαλής το Γιώργο Σεβαστίκογλου έγινε το Λαϊκό Θέατρο με σκοπό να αναπτερώσει το ηθικό του κόσμου. Αυτή την πρώτη φορά όπως και πολλές φορές αργότερα, οι αρχές κατάφερναν να τα χαλάνε όλα.

Ίδρυσε το "Πειραματικό Θέατρο" και το θέατρο "Πορεία". Σκηνοθέτησε και έπαιξε σε θεατρικές παραστάσεις, έπαιξε σε ταινίες όπως ο Κλέφτης του Παντελή Βούλγαρη ή ο Καιρός των Ελλήνων του Λάκη Παπαστάθη. Έγραψε δύο θεατρικά έργα "Το καλοκαίρι θα θερίσουμε" και "Ένα αγκάθι στο σπιτικό μας", έκανε τρεις από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών και...συνεχίζει. Δε σνόμπαρε ούτε την τηλεόραση (Παράξενος Ταξιδιώτης, Πατούχας). Το 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έκανε αφιέρωμα στη δουλειά του με τον τίτλο "Αλέξης Δαμιανός: Ο Λυρισμός της Βίας". Και δε θα μπορούσε να του δώσει πιο αντιπροσωπευτικό τίτλο.

Το Μέχρι το Πλοίο κατέδειξε τον ποιητικό οίστρο του. Ήρθε η Ευδοκία, μια ιστορία μεστή και συγχρόνως απέριττη να τον φτάσει στο απόγειό του. Το comeback του ήταν πολυαναμενόμενο. Ο Ηνίοχος ήρθε λίγο αργά και ίσως μάλιστα να άφησε κάποιους απογοητευμένους. Ολοκλήρωσε πάντως μια πορεία –μια χαλαρή τριλογία την έχουν χαρακτηρίσει άλλοι- στον ελληνικό χωροχρόνο που κάλυψε το διάστημα από το 1966 μέχρι και το 1995.

Στη μεγάλη παράδοση του Leone και, κυρίως, του Peckinpah, κυρίες και κύριοι, το Movies for the Masses υπερήφανα σας παρουσιάζει ένα από τα καλύτερα western όλων των εποχών.


Από την Αυστραλία. Και δε κάνω καθόλου πλάκα. Βλέπετε το πρόσφατο Candy (2006) είναι μόνο ο πάτος του παγόβουνου της κινηματογραφικής παραγωγής μιας ηπείρου που αγνοούμε παντελώς. Αλλά χώνεψε τα άπειρα μύρια της παραγωγής της Τριλογίας του Δαχτυλιδιού και έβγαλε μερικές από τις καλύτερες ταινίες του 2005. Με χαρακτηριστικότερα (και όχι μόνα) παραδείγματα τα Little Fish, Look Both Ways, The World's Fastest Indian.

Και πρώτο και καλύτερο το The Proposition. Που θα αφήσει και την ισχυρότερη εντύπωση απ' όλα. Και σε μια περίοδο που πολλές δημιουργίες, όπως ήδη είπαμε, φρουρούν σα χρηματαποστολή τις κόπιες μη και τις δει κανένας πριν τη πρώτη μέρα προβολής, τα πρώτα οχτώ (8) λεπτά της ταινίας προβάλλονται ελεύθερα στο IFILM. Που παρεμπιπτόντως, γράφει τη δική του ιστορία, αλλάζοντας τις μορφές προώθησης, κόντρα στο ρεύμα, με τα 8λεπτα previews του.


Το άλλο ρεύμα πάντως, αυτό που ξεκινάει από την ανάποδη πλευρά του πλανήτη, αφουγκράζονται σιγά σιγά και στην.. ορθή. Και στην Ελλάδα, έστω και μέσω Γερμανίας και Berlinale in Athens.

Γι αυτό μη χάσετε την ευκαιρία. Να παρακολουθήσετε μια μπερδεμένα και θανάσιμα απλή ιστορία. Αυτή του Charlie Burns αμοραλιστή με.. συνείδηση που θα πρέπει να σκοτώσει το μεγαλύτερο αδερφό του, Arthur, αμοραλιστή χωρίς συνείδηση που κακοποιεί κυριολεκτικά μια ολόκληρη περιοχή στη μεθόριο του πολιτισμού. Για να σώσει από τη κρεμάλα το μικρότερο αδερφό του που απλά δεν έχει καμία συνείδηση.

Μια ιστορία που συνέθεσε σαν άγρια όπερα ο Nick Cave στο γνωστό του ασυμβίβαστο ύφος. Και σκηνοθέτησε στυγνά σαν Άγρια Συμμορία (1969) ο John Hillcoat χωρίς να κάνει κι αυτός υποχωρήσεις πουθενά. Ε και άμα βάλεις ότι όλο το καστ, πρώτο και δεύτερο, τραγουδάει με χατζάρια και πιστόλες σα να παίζει σε ταινία των Coen (ή σε κάντρι συναυλία του Altman) έχεις

Μια παραγωγή που δεν είναι ακριβώς για λεπτεπίλεπτα γούστα αλλά unmissable αν τα στερείσαι. Κι επειδή εγώ στερούμαι και εξοικείωσης με τα κλάσματα, αν είσαι ειδικά φαν του Cave ή των western κόλλα πεντέξι αστεράκια ακόμα για να φτάσεις στα 10 (στα 5). Γιατί τόσα και παραπάνω χρόνια έκανες να δεις τέτοια ταινία και μάλλον τόσα θα κάνεις να ξαναδείς.

Και σημείωσε ότι προβάλλεται σήμερα Παρασκευή (5/5) στις 11 στο ΑΣΤΡΟΝ και τη Δευτέρα(8/5) στις 10μισι στον MIKROKOSMO-Prince.

Μετά το πείραμα της περσινής χρονιάς, όπου σε ένα τσούρμο ποικίλων εκδηλώσεων, είχαν ενταχτεί και προβολές ταινιών απ’ το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου, φέτος η διοργάνωση ξαναχτυπά, πληρέστερη, πλουσιότερη, και σαφέστερη, από σήμερα 4, έως και τις 11 Μαΐου.

Τρεις κινηματογράφοι της Αθήνας, το Ιντεάλ, το Άστρον και το Μικρόκοσμος-Prince, θα φιλοξενήσουν τις 50 ταινίες του φεστιβάλ, που προέρχονται απ’ όλα τα τμήματα της Berlinale. Απ’ το πλούσιο πρόγραμμα, εύκολα ξεχωρίζουμε το A Prairie Home Companion του Robert Altman, το αυστραλέζικο western The Proposition του John Hillcoat με τον Guy Pearce, την Emily Watson, και σενάριο (και μουσική) του Nick Cave, το Offside του Jaffar Panahi που κέρδισε την Αργυρή Άρκτο στην τελευταία διοργάνωση, την πρώτη σκηνοθετική δουλειά της Franka Potente με τίτλο Digging for Belladonna, το μουσικό Leonard Cohen: I’m your Man με τον Bono, τον Cave, και πολλούς άλλους σε σπάνιες εκτελέσεις, τη μεταφορά της ιστορίας των Hansel and Gretel από την Anne Wild, τον ακραίο πειραματισμό του Γιώργου Λάνθιμου με την Κινέττα του, και το πολυβραβευμένο πολεμικό δράμα Sophie Scholl: The Last Days, που ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Ξενόγλωσσης, το 2005.

Εκτός απ’ αυτές όμως, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει τα ένστικτα και τις αντοχές του σε πολλές άλλες ταινίες, οι οποίες χωρίζονται στις τέσσερις βασικές κατηγορίες του φεστιβάλ --το Διαγωνιστικό, το Πανόραμα, το Φόρουμ και το Παιδικό Τμήμα-- ενώ παράλληλα θα τρέχουν και τα αφιερώματα στον Σύγχρονο Γερμανικό Κινηματογράφο, το Dream-girls: Οι stars του ’50 και τα Teddy Awards, που είναι το gay and lesbian κομμάτι του φεστιβάλ Βερολίνου.

Και για να αποκτήσει τον απαραίτητο κοσμοπολίτικο αέρα του, το φεστιβάλ έχει ετοιμάσει διάφορα party και events στον πολυχώρο Bacaro (απέναντι απ’ το Χρηματιστήριο), ο οποίος έχει επιλεγεί ως το κεντρικό σημείο συνάντησης της διοργάνωσης. Εκεί, το κοινό θα μπορεί να βρει τις ντάνες με τα έντυπα υλικά, να αγοράσει τα διαρκείας του, και να παρακολουθήσει και την ειδική θεατρική παράσταση Marlene της Pam Gems για τη ζωή της Marlene Dietrich, που θα ανέβει ειδικά για την διοργάνωση και θα πρωταγωνιστεί η Δήμητρα Χατούπη. Θα γίνουν τρεις παραστάσεις (7,8 και 9 Μαΐου) και το εισιτήριο είναι στα 20 ευρώ.

Το πρόγραμμα προβολών εδώ

Περισσότερα, στο επίσημο site

Δε ξέρω σε ποιανού έσκασε το κεφάλι αυτό το βαρύ σεντούκι αλλά η θυσία του (σίγουρα νεκρού) δε πήγε χαμένη. Ο θησαυρός που ξεχύθηκε λέγεται τρέιλερ των δεύτερων Πειρατών της Καραϊβικής και κυκλοφορεί στο δίκτυο σαν ιός εδώ και λίγες ώρες. Χωρίς η Disney να έχει ανακοινώσει καν την ύπαρξή του!

Όσοι γενναίοι τόλμησαν να προωθήσουν το υψηλής ανάλυσης βίντεο, είδαν τους server τους να τσαλακώνονται πιο γρήγορα κι από αεροπλάνο στα χέρια του Superman. Ένας πάντως, αυτή τη στιγμή, φωνάζει ακόμα "χτύπα κι άλλο".

Update: Το επίσημο status του τρέιλερ είναι ακόμα στον αέρα. Και δεν πρόκαμε να προβληθεί στις αίθουσες τη Παρασκευή, πριν από το άνοιγμα του Mission Impossible III (2006), σύμφωνα με τις πρώτες αναφορές. Και ίσως γι' αυτό να "διέρρευσε" στο δίκτυο. Αλλά όπως και να 'χει, ενίσχυσε το status της ταινίας ως το αδιαμφισβήτητο blockbuster του καλοκαιριού, τουλάχιστο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Και ολοκλήρωσε το καλοκαιρινό sweep της Disney που, με την ολοκλήρωση της (μαμούθ) εξαγοράς της Pixar και το Cars (2006) στις αίθουσες στις 9 Ιουνίου, προβλέπεται να μη προλαβαίνει να μετράει δολλαρομύρια όλο το καλοκαίρι.

Ο Captain Jack επιστρέφει στις 7 Ιουλίου και όλα τα spoilers του γυρισμού του θα τα βρεις μαζεμένα στο wherestherum.com. Κι αν ακόμα δεν είδες τη high resolution προαναγγελία, της οποίας αγαπημένα μέρη όλων είναι.. όλα, ρίξε μια ματιά στη Yahoo! playlist με id: 142731.

Μόλις, μόλις βγήκε online το trailer της επιστροφής του ατσαλένιου, υπερανθρώπου, κτλ. Πριν καν τα πρώτα δορυφορικά feeds, που θα ξεκινήσουν σε καμιά ώρα, σύμφωνα με το χτεσινό δελτίο τύπου. Και βέβαια πριν την επίσημη πρώτη του στις αίθουσες, τη Παρασκευή, στις προβολές του Mission Impossible III (2006)!

Η περίοδος των μπλοκμπάστερ προσγειώνεται στα κεφάλια μας λοιπόν. Αν και το συγκεκριμένο δε μπορώ να πω ότι το περιμένω με κομμένη την ανάσα, παρά τη Kate Bosworth και τον Bryan Singer. Σταμάτησα να διαβάζω τα κόμικς του "ήρωα" πριν κλείσω τα 10 και έκανα εξαίρεση μόνο για να τον δω να τον κάνει λιώμα ο Doomsday - η Supergirl (v5), ειδικά στα πρώτα τεύχη με τα βυζάκια, σχεδιασμένα από τον Ian Churchill, να βγάζουν μάτι, είναι.. άλλη ιστορία βέβαια. Ε και ο Kevin Spacy μου φαίνεται πιο gay κι απ' τον Capote - όπως θα ταίριαζε στον Lex Luthor, μάλλον.

Όχι ότι το trailer δεν έχει και τις καλές του στιγμές.

Καλως ήλθατε. Η κριτική αυτή, αν επιλέξετε να τη διαβάσετε, θα κάνει την τοστιέρα σας να αυτοκαταστραφεί σε 5''. Σε περίπτωση που επιλέξετε να χρησιμοποιήσετε την εγγύηση, η εταιρεία κατασκευής της, θα αρνηθεί κάθε σχέση μαζί σας. Όπως καταλάβατε, ήρθε επιτέλους η ώρα να δείτε στην οθόνη εκείνη την ταινία που σας κάνει να ξύνετε ακόμη και τον κώλο σας στο ρυθμό του theme της.


Είναι ανησυχητικό να βλέπεις αγαπημένους υπερπράκτορες, με τους οποίους έχεις περάσει τα μικράτα σου, να αποτραβιούνται από την ενεργό δράση. Σημαίνει ότι μεγάλωσαν και θέλουν να κάνουν οικογένεια. Όμως τόσα χρόνια στην υπηρεσία της παγκόσμιας ασφάλειας, ο Ethan Hunt αξίζει να βάλει επιτέλους και λίγη ευτυχία στη ζωή του, κι ένα σπίτι στο οποίο να μπορεί να επιστρέφει και να βρίσκει ένα πιάτο ζεστό φαί. Βέβαια, η παγκόσμια τρομοκρατία έχει αντίθετη άποψη.Ο Hunt ξαναβγαίνει στο πεδίο, όταν ένας διαβόητος λαθρέμπορος απαγάγει τη γυναίκα του, και απειλεί να την σκοτώσει αν ο καλύτερος πράκτορας της Impossible Mission Force δεν του επιστρέψει το επικίνδυνο χημικό όπλο την αγοραπωλησία του οποίου κατάφερε να αποτρέψει.


Ο J.J. Abrams, το μυαλό πίσω από τις τηλεοπτικές επιτυχίες Alias και Lost, στήνει ένα δίωρο τιγκαρισμένο στην καταιγιστική δράση, με τον Tom σε κορυφαία φόρμα να αναμετριέται με τον πιο διεστραμμένο και επικίνδυνο αντίπαλό του yet, αλλά και με τα σκοτεινά κυκλώματα της ίδιας του της υπηρεσίας. Σε αντίθεση με τις δύο πρώτες ταινίες, που έμοιαζαν σαν επιμηκυμένα επεισόδια της γνωστής τηλεοπτικής σειράς, η τρίτη, με τα αλεπάλληλα set pieces να διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς διακοπή, φέρνει περισσότερο σε ένα μάτσο επεισόδια στη σειρά, από τα οποία έχουν αφαιρεθεί τα δραματικά διαλείμματα και οι διακοπές για διαλόγους. Αυτό ίσως αποτελέσει το μόνο αρνητικό της ταινίας, κυρίως για όσους δεν είχαν αφιερώσει το χρόνο να γνωριστούν με τον ήρωα και τις βασικές αρχές του franchise. Ο Abrams, θεωρεί τις λεπτομέρειες περιττές, και δε διστάζει να το ξεκαθαρίσει σε κομβικές στιγμές της εξέλιξης της πλοκής. Όλοι οι φυσικοί χαρακτήρες της ταινίας είναι σχηματικοί, το ίδιο και ο λόγος που τρέχουν πέρα-δώθε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα (μα ποιος σοβαρός πράκτορας θα έβγαινε στο σεργιάνι για ένα βιολογικό όπλο άγνωστων δυνατοτήτων, και με τον κωδικό όνομα Λαγοπόδαρο;) και βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα από τον κεντρικό, που είναι η δράση, δράση, δράση.

Αυτό βέβαια καθόλου δε ενοχλεί, καθώς η ταινία παραδίδει ακριβώς αυτό που υπόσχεται, και σε άπλετη επάρκεια, ενώ επαναφέρει το franchise σε πολύ πιο δυναμικά μονοπάτια μετά τα εξπρεσιονιστικά μπαλέτα και το μαλλί κομμωτηρίου που είχε επιβάλει στον δεύτερο πιο δυναμικό υπερπράκτορα της μεγάλης οθόνης ο John Woo. (Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, ο πρώτος είναι για την ώρα ο Jason Bourne, αν και ο καινούριος Bond ενδέχεται να τον ανατρέψει). Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί η μονόλεπτη νύξη του Abrams για τις σχέσεις των μυστικών υπηρεσιών με την παγκόσμια τρομοκρατία, σε μια απολαυστική εμπειρία, που συστήνεται ανεπιφύλακτα για τους fans των μπαμ-μπουμ και τον μπιγκ μπανγκ, στο τέλος της οποίας μπορούμε όλοι να τραγουδήσουμε "Hey, hey, I saved the world today..."

Ο George Clooney, η Reese Witherspoon, η Meryl Streep, η Ellen DeGeneres, ο Will Smith και ο Ang Lee είναι ανάμεσα στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο, σήμερα. Σύμφωνα με τη σχετική λίστα του Time, που πριν μερικές ώρες δόθηκε στη δημοσιότητα.

Και δε διαφωνεί κανείς ότι το άστρο του "Academy Award Winner" (τίτλος που είχε προβλέψει και ο ίδιος ότι θα τον συνοδεύει πια, ως βαρύτερος από το όνομά του) Clooney, λάμπει ισχυρότερα από ποτέ. Αλλά θα περίμενε, ο ίδιος κανείς, από τη senior editor και υπεύθυνη του καλλιτεχνικού τμήματος του περιοδικού να δείξει περισσότερη αυτοσυγκράτηση στη σχετική αγιογράφηση. Τουλάχιστο περισσότερη από τον άγιο Τζορτζ που τη βραδιά της απονομής, κατόρθωσε να σταματήσει προτού πει ότι το χόλιγουντ, και ο ίδιος προσωπικά, κάνει το κόσμο καλύτερο. Από την άλλη βέβαια, κρίνοντας από τη φωτογραφία της και μόνο και από το ότι είναι γυναίκα, δεν είναι απρόσμενο αυτό που συνέβη τελικά: να.. σκοτώσει, προσπαθώντας να αποκτήσει το βαρύτιμο κειμήλιο που σκιαγραφεί.

Στα υπόλοιπα, το A Prairie Home Companion (2006) προφανώς αναμένεται να αλλάξει κι αυτό τον κόσμο, και ο Robert Altman μιλά για τη Meryl Streep και τις φωνητικές της ικανότητες με μεγαλύτερο ενθουσιασμό απ' ότι ο Trier θα έπνιγε τη Bjork. Και αντίστροφα, η Zhang Ziyi μιλάει για τον εαυτό της με τον ίδιο ενθουσιασμό που εντυπωσίασε τον Ang Lee για να της δώσει το πρώτο της σημαντικό ρόλο (στον Τίγρη & Δράκο (2000)).

Ο Smith, η DeGeneres και η Witherspoon (με αυτή τη σειρά) έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης στη λίστα και την αντίστοιχη αντιμετώπιση. Ενώ ειδική μνεία αξίζει στην Angelina Jolie που μπήκε στην κατηγορία των ηρώων του περιοδικού και μιλά για αυτή κανείς άλλος από τον Chef de Cabinet του ΟΗΕ, Mark Malloch Brown. Και αν συνεχίσει έτσι θα καταλήξει σα τη Britney, ούτε στο τοπ δισεκατομμύριο των πιο σέξι, να αραδιάζει κουτσούβελα και να τη βρίζουν οι (καλές) μανάδες για την απροσεξία της. Και θα την υποδυθεί η εγγονή της Paris Hilton όταν την κάνουν ταινία, φυσικά.

Η πλήρης λίστα και τα αφιερώματα βρίσκονται στη ξεχωριστή σελίδα του Time.com.

Απ' ότι φαίνεται, ο πρώτος Bond, εδώ και πάαρα πολύ καιρό (ή ο πρώτος, τελεία) που γαμάει και δέρνει, θα είναι ο Daniel Craig. Και ας διαμαρτύρονται όσες και όσοι τους χαλάει τη φαντασίωση.

Update: Κυκλοφόρησε και το επίσημο teaser στη σελίδα της Sony για τη ταινία. Αλλά και μόνο ότι ένα κλιπ, γραμμένο από τη τηλεόραση και στα γαλλικά, έκανε το γύρο του κόσμου αυτές τις λίγες μέρες που μεσολάβησαν, είναι ενδεικτικό του ενδιαφέροντος που υπάρχει.

Από τη μια, η 21η ταινία του franchise της EON στοχεύει στο να φέρει και τον υπερπολύτιμο χαρακτήρα της στον 21ο αιώνα. Μέσω.. reboot, στο δρόμο που άνοιξε το Batman Begins (2005) και μάλλον θα συνεχίσει και η επιστροφή του Superman. Με αντίστοιχη επιστροφή στα βασικά, χωρίς Aston Martin, χωρίς γκατζετιές, χωρίς μπακαρά, χωρίς κουστούμια και χωρίς.. ρούχα, όπως ήδη είπαμε αρκετές φορές.

Από την άλλη ο Bond Begins δε θα μπορούσε να ξεκινήσει χωρίς νέο Bond. Και η επιλογή της παραγωγής, ο Daniel Craig, ξίνισε πάρα πολλούς από τη στιγμή της ανακοίνωσής της. Και συσπείρωσε υπέρ του (πρώην) Πιρς Μπρόσναν, εκτός από τις γυναίκες που τα macho πρότυπά τους ανέκαθεν έγερναν προς Ρότζερ Μουρ να τρέχει με στιλάκι πιο εξωφρενικό κι από Τομ Κρουζ (βλ. κάτι σε Σκάρλετ, όπως ξαναματάπαμε), ακόμα και όσους τον κράζαν υπέργηρο πριν καν βγει το Die Another Day (2002).

Και από την άλλη άλλη, υπήρχαν κι αυτοί που δεν ασχολήθηκαν και ποτέ σοβαρά με μια.. σειρά που ο ήρωάς της έμοιαζε έτοιμος να λιποθυμήσει αν του χαλάσεις τη χωρίστρα. Και δε θα τσαλάκωνε ποτέ σε ένα μπουνίδι το σακάκι του απλά γιατί πριν του κάνουν τη μούρη κιμά θα είχε φροντίσει να το βγάλει, να το διπλώσει και να το εναποθέσει ασφαλώς πρώτα. Ε και στους τελευταίους το teaser έδωσε ξαφνικά φωνή. Και το μόνο αρνητικό που του βρίσκω είναι ότι η σπιντάτη έκδοση του μουσικού θέματος, δεν υπογράφεται από τον, συνήθη ύποπτο, David Arnold (όπως λέει ο ίδιος στο forum της σελίδας του), και μάλλον δε θα μπορείς να το βρεις πουθενά.

Σημείωσε, τέλος, ότι στη σκηνοθεσία επιστρέφει ο Martin Campbell του GoldenEye (1995). Ενώ στο σενάριο έβαλε το χεράκι του και ο πολυοσκαρούχος Paul Haggis του Crash (2004) και του Million Dollar Baby (2004).

Ξανά στην επικαιρότητα έφερε το Vanity Fair ίσως το μεγαλύτερο σκάνδαλο του Hollywood, με το εκτενέστατο sneak preview του αφιερώματος, στον άνθρωπο που θα μπορούσε να είναι ένας Corleone.

Για είκοσι χρόνια, ο Anthony Pellicano, επιβεβαίωνε το προσωνύμιό του ως "Ντετέκτιβ των Αστέρων," αγοράζοντας κουτσομπολιά πρωτού δημοσιευτούν, επηρεάζοντας με τον τρόπο του τις προτεραιότητες των δημοσιογράφων, και αλλοιώνοντας την μεταχείριση που θα είχαν οι πελάτες του και οι δουλειές τους, από τα σημαντικότερα έντυπα της βιομηχανίας του θεάματος. Μέχρι που πριν από τέσσερα χρόνια, ο 62 χρονος σήμερα πρώην παίκτης του Hollywood, είδε τον ουρανό να κατευθύνεται προς το κεφάλι του.

Στα τέλη του 2002, το FBI εισέβαλλε στο σπίτι του, ψάχνοντας στοιχεία για την εμπλοκή του σε απόπειρα εκβιασμού δημοσιογράφου, που είχε στη διάθεσή του βρώμικες ειδήσεις για τον Steven Seagal. Το θέμα προέκυψε, όταν ρεπόρτερ των LA Times, που ερευνούσε το θέμα του εκβιασμού, βρήκε το παρμπρίζ της σπασμένο, και διακοσμημένο με ένα ψόφιο ψάρι, ένα ρόδο, κι ένα σημείωμα με την λιτή επιγραφή "STOP". Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες, βρήκαν στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του Pellicano μεγάλες ποσότητες εκρηκτικών, χειροποίητων και στρατιωτικών.

Τα πυροτεχνήματα του Pellicano τον οδήγησαν στα δικαστήρια, όπου βρέθηκε αντιμέτωπος με μια λίστα 110 κατηγοριών, που υποδείκνυαν εγκλήματα εκβιασμού, συνομωσίας, εκφοβισμού μαρτύρων, καταστροφή στοιχείων και τηλεφωνικών υποκλοπών. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές της υπόθεσης, ήταν οι σχέσεις του Pellicano με τις αστυνομικές αρχές του Los Angeles και του Beverly Hills, οι οποίες τον προμήθευαν με απόρρητα αρχεία διασήμων, αλλά και οι σχέσεις του ντετέκτιβ με πρώην υπάλληλο τηλεφωνικής εταιρείες, που διευκόλυνε την διαδικασία παρακολούθησης των τηλεφώνων. Στη συνέχεια, το σκάνδαλο απέκτησε τεράστιες διαστάσεις, όταν άρχισαν να ακούγονται ονόματα απ' το πελατολόγιο και τις δραστηριότητες του Pellicano, το οποίο περιλάμβανε αστέρια όπως η Nicole Kidman, ο Warren Beaty, ο Kevin Costner και ακόμη κι ο Bill Clinton, την περίοδο των προβλημάτων του με μια κυρία ονόματι Monica.

Τρία χρόνια πριν, σε συνομιλία του με τον Kim Masters του αμερικάνικου Esquire, ο Pellicano είχε δηλώσει ότι δεν είχε σκοπό να αποκαλύψει πελάτες και μυστικά, όμως καθώς τα χρόνια περνούν, όλο και περισσότερα ονόματα απ' τις κορυφές της Χολυγουντιανής μαρκίζας εμπλέκονται με το σκάνδαλο, και φυσικά, τρέχουν να αρνηθούν οποιαδήποτε σχέση. Και βέβαια, υπάρχουν και κάποιοι που την αποδέχονται, με ένα από τα πιο πρόσφατα θύματα της υπόθεσης να είναι ο John McTiernan, σκηνοθέτης του Predator και του Die Hard, που δήλωσε ένοχος για ψευδορκία σε ομοσπονδιακό πράκτορα, και παραδέχτηκε ότι είχε προσλάβει τον Pellicano για να τσεκάρει τον παραγωγό Charles Roven, με τον οποίο συνεργάστηκε στο Rollerball. Ο McTiernan, που δήλωσε ότι δεν είχε ιδέα για τις μεθόδους του Pellicano, αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης πέντε ετών, και πρόστιμο $250 χιλιάδων.

Και κάποιοι που είναι απόλυτα βέβαιοι, βέβαια (για να φτάσουμε στο πιο.. ζουμερό του δημοσιεύματος). Όπως η Nicole Kidman που τη περίοδο του διαζυγίου της με τον Tom Cruise, ρώταγε κάθε τρεις και λίγο εν μέσω των, απόρρητων, τηλεφωνικών συνδιαλέξεών της, "Μ ακούς Τομ? Τα λέω καλά?"

Η υπόθεση είναι ακόμη σε εξέλιξη, με τον Pellicano ήδη αποδεδειγμένα ένοχο για αρκετές από τις κατηγορίες, και ανθρώπους του κυκλωματός του, να εκτελούν τις ποινές τους μαζί του. Εμείς παρακολουθούμε την υπόθεση συνεπαρμένοι, και περιμένουμε τον Coppola να ξεκινήσει το σενάριο για τον Νονό του αιώνα μας.

Λίγα τα σημαντικά νέα του σαββατοκύριακου, γι' αυτό στεκόμαστε στο ενδιαφέρον του Tom Hanks για τη Charlize Theron, που 'σκασε μύτη στα μέσα της προηγούμενης βδομάδας.

Σύμφωνα με την είδηση, που μάλλον κυκλοφόρησε πρώτο το (όχι και τόσο αξιόπιστο) WENN, η Playtone σχεδιάζει να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τη (προ εικοσαετίας) νουβέλα Goddess: The Secret Lives of Marilyn Monroe του Anthony Summers. Και συζητάει, φυσιολογικά, με τη νέα λατρεμένη ξανθιά των gay (τη Σαρλίζ). Ε και το ρεπορτάζ βάζει μέσα και τον Hanks αφού είναι συνιδιοκτήτης, μαζί με τον Gary Goetzman, της The Playtone Company. Που τη γνωρίσαμε για τα καλά με το Big Fat Greek Wedding (2002) αλλά είχε μπλεχτεί σε παραγωγές από τον Ναυαγό (2000).

Σύμφωνα με το ίδιο, δαιμόνιο, ρεπορτάζ, η Σαρλίζ πάντα ήταν ένθερμη fan της Μέριλιν και μάλιστα κάποτε σχεδίαζε να αγοράσει και τη βίλα της στο Beverly Hills. Σύμφωνα με το δικό μου ρεπορτάζ, έχει κάνει την υποχρεωτική για όλες φωτογράφιση ως μυθική ξανθιά, και την υποδύθηκε και σ' ένα επεισόδιο του Saturday Night Live το 2000.

Σε άλλα σημαντικά νέα, η Paris Hilton μέσω της Sun και του Entertainment Weekly απειλεί τη Σαρλίζ ότι θα της φάει όλους τους ρόλους (αρχίζοντας με τη Μέριλιν Μονρόε και τη Μητέρα Τερέζα υποθέτω). Και ένας ένας, οι σταρ που εμπλέκονται στο χολιγουντιανό "σκάνδαλο του αιώνα" διαψεύδουν το εκτενέστατο "sneak preview" του αφιερώματος του Vanity Fair στις επαγγελματικές "δραστηριότητες" του Anthony Pellicano.

Η νέα ταινία της Sofia Coppola ανοίγει στη Γαλλία στις 24 Μαίου, παράλληλα με τη συμμετοχή της στις Κάνες. Και το νέο trailer της, για γαλλική κατανάλωση, ανοίγει με το κωλαράκι της Kirsten Dunst.

Το οποίο (άνοιγμα) βιάστηκαν να αμφισβητήσουν πολλοί. Αλλά είναι χαρακτηριστικό άνοιγμα (λεκάνης) της Κίρστεν. Ε και άμα έχεις δει καμιά candid της, καμιά ταινία της (έστω και σε δεύτερο ρόλο, όπως στην Αιώνια Λιακάδα (2004) π.χ.) ή τουλάχιστο καμιά φωτογραφία της (και καμιά άλλη.. γυναίκα), δε πέφτεις εύκολα σε τέτοιο λάθος. Και άμα βάζαν κωλοκασκαντέρ (ήτοι butt-double) θα βρίσκαν και τίποτα καλύτερο, εδώ που τα λέμε.

Κατά τα άλλα η Coppola δε φαίνεται να είναι τόσο πιστή στο (ιστορικό) πρόσωπο της ηρωίδας της, όσο στο κωλαράκι της πρωταγωνίστριάς της. Και ήδη έχει ξεκινήσει ένας σχετικός ψιλοχαμός στα διάφορα φόρα.

Η πραγματική (αυστριακής καταγωγής) βασίλισσα της Γαλλίας φαίνεται, να μετακόμισε στις Βερσαλίες στα 14 της, να έπινε μόνο νερό Ville d'Avray, να μη γδύνονταν ούτε στο μπάνιο της, να είχε παθιασμένη "σχέση" με τον Axel von Fersen μόνο.. δι' αλληλογραφίας, και να μην έχει ξεστομίσει ποτέ τίποτα για πεινασμένους και παντεσπάνια. Αλλά στη ταινία, πέρα από πολλά ακόμα, ενηλικιώνεται.. απότομα, γυρνάει με μπουκάλες κρασί, φοράει μόνο τη βεντάλια της, και βγάζει και τα μάτια της (εκτός από τα ρούχα της). Ε και δεν αντέχει στο πειρασμό να πει τη πιο ακατάλληλη φρασούλα στη χειρότερη στιγμή.

Πάντως το όλο σκηνικό φαίνεται να σώζει το φυσικό.. σκηνικό των Βερσαλιών, που άνοιξαν ειδικά για τα γυρίσματα ενώ μέρη τους είναι σε φάση συντήρησης. Και το τελικό αποτέλεσμα φαντάζει πανέμορφο στις πρώτες αναλυτικές φωτογραφίες. Ίσως και επειδή δεν.. ακούγονται οι ηθοποιοί (απ' όλο το κόσμο) να μιλάνε με τη φυσική τους προφορά, με τη προτροπή και της σκηνοθέτριας.

Η ταινία ανοίγει στην Αμερική, την οσκαρική περίοδο, στις 13 Οκτωβρίου. Ελπίζουμε εδώ να τη δούμε νωρίτερα, για να κρίνουμε από πρώτο χέρι τις φιλοδοξίες της.

Ένα απ' τα πράγματα που σου δείχνει το Candy, είναι η ματαιότητα του να προσπαθείς να ξεφύγεις απ' τον εθισμό. Τον εθισμό δεν τον αποφεύγεις. Τον διώχνεις. Γι' αυτό λένε και οι Αμερικάνοι αυτό το "kick the habit." Γιατί αν δεν τον διώξεις με τις κλωτσιές, αυτός θα συνεχίσει να σε καταδιώκει όσο σπίτια κι αν αλλάξεις, σ' όσες "καθαρές" περιοχές κι αν μετακομίσεις. Έχει τον τρόπο του να σε βρίσκει. Όπως βρίσκει τον Dan και την αγαπημένη του Candy, την οποία o Dan παρέσυρε στον πολύχρωμο εφιάλτη των ναρκωτικών γιατί βρήκε στην καλλιτεχνική της φύση το άλλο του μισό. Και παρ' όλες τις (φιλότιμες) προσπάθειές τους, δεν μπορούν να βγουν απ' την αυτοκαταστροφική τους πορεία.

Ένα άλλο πράγμα που μαθαίνεις απ' αυτό το ανεξάρτητο αυστραλέζικο δράμα, είναι πως ο ρόλος του junkie είναι ένας ρόλος με σημαντικές σωματικές απαιτήσεις. Μια νυχτερινή βόλτα στην Ομόνοια (και μεσημεριανή να 'ναι, δεν κάνει μεγάλη διαφορά), αρκεί για να προσέξει κανείς, πως κανένα τελειωμένο πρεζόνι δε μοιάζει ούτε με τον Ledger, ούτε με την Cornish. Όταν βάζεις δυο πανέμορφους ηθοποιούς, με τα προσεγμένα, γραμμωμένα και καλοθρεμένα κορμιά τους να παίζουν τα τελειωμένα τζανκιά, σηκώνεις ένα τοίχος αναληθοφάνειας ανάμεσα στην οθόνη και το κοινό, και δε φτάνουν τα δυο ζευγάρια μαυρισμένα μάτια των πρωταγωνιστών για να το ξεπεράσεις. Και άντε, με την Cornish, που είναι και αδυνατούλα, κάτι πάει κι έρχεται. Αλλά το απίστευτο miscast του Ledger, πώς να το κρύψεις άμα δεν κάνει κι ο ίδιος τίποτα να βοηθήσει την κατάσταση;

Οι συγκρίσεις του Candy με το Trainspotting (1996) και το Requiem for a Dream (2000) είναι αναπόφευκτες, και το Candy δεν έχει καμία ελπίδα, κυρίως γιατί μεταφέρει τον κόσμο του βιβλίου χωρίς καμία σκηνοθετική πρωτοτυπία, δεν καταφέρνει να προσεγγίσει το σύμπαν των παραισθήσεων που στήνουν γύρω από τις ιστορίες τους οι δύο προηγούμενες ταινίες, και απο 'κει κι έπειτα, αφού έχει υπονομεύσει από μόνο του την αίσθηση του ρεαλισμού που θα χρειαζόταν για να λειτουργήσει σωστά, τελικά δεν καταφέρνει να φέρει τον θεατή σε επαφή με το δράμα των αντιηρώων του. Η ταινία πάντως έχει κάνει αίσθηση στους φεστιβαλικούς κύκλους, και μ' αυτήν την διάχυτη μπίτνικ μυρωδιά του σεναρίου της, μπορεί να καταλάβει κανείς το γιατί. Αλλά εντάξει, οι φεστιβαλικοί κύκλοι, πάντα ήταν επιρρεπείς στην ψευτοκουλτούρα.

Όπως είναι ήδη φανερό (από credits κτλ.), οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οχτώ (8) χάσκι στο φυσικό τους περιβάλλον. Και η (περίπου) πραγματική ιστορία της επιβίωσής τους στο χειμώνα της Ανταρκτικής έχει ήδη γυριστεί στην Ιαπωνία. Και πρόκειται για μια ακόμα προσθήκη στη μεγάλη παράδοση σκυλοταινιών της Disney.


Όπως είναι ήδη φανερό από τα credits, επίσης, τα σκυλιά παίζουν καλύτερα από τον Paul Walker (αν και αυτό δεν είναι πια τόσο σίγουρο, τελευταία). Και όπως θα περίμενε κανείς από την εταιρεία με σήμα το κάστρο της ωραίας κοιμωμένης, αισθάνεσαι ηλίθιος που δε τα καταλαβαίνεις όταν.. μιλάνε.


Και όπως είναι ήδη φανερό από τα credits, τέλος, το φιλμ υπερβαίνει τα στενά όρια της οικογενειακής ταινίας (όπως είναι πια σίγουρο τελευταία), αφού ο σκηνοθέτης του ήταν στενότατος συνεργάτης, στη παραγωγή, του Spielberg στα 80s. Και έβαλε και το χεράκι του στην Έκτη Αίσθηση (1999), τον Οιωνό (2002) και τα δυο Bourne αργότερα. Οπότε δε ξέρω τι άλλο να πω, εκτός από το ότι η Disney σίγουρα σεβάστηκε τα εκπληκτικά πλάσματα περισσότερο από τους ανθρώπους της πραγματικής ιστορίας και της προηγούμενης παραγωγής.

Αν είσαι οικογενειάρχης ή και μόνο ζωόφιλος, κόψε τα και κόλλησέ τα στα άλλα παραπάνω.

Η Keira Knightley είναι η πιο σέξι γυναίκα στο κόσμο, για το 2006. Για την βρετανική έκδοση του FHM.

Όχι ότι έχω και πολλές αντιρρήσεις, αλλά δε περίμενα τέτοια.. κλάση από τους βρετανούς που λατρεύουν τη Charlotte Church και την Abi Titmuss. Και η Κίρα, 18η στη περσινή αγγλική λίστα και 5η στη φετινή της αμερικάνικης έκδοσης, είναι το πρόσωπο της Vogue του Μαίου και το νέο του Mademoiselle της Chanel, για παράδειγμα.

Η δεκαοχτάχρονη Keely, που ήταν όλα τα λεφτά σύμφωνα με τις προβλέψεις μου, τελικά έκανε νέα είσοδο στη 2η θέση. Στη 3η είναι η, επίσης πιο σέξι γυναίκα του πλανήτη, Scarlett Johansson. Και τη πεντάδα κλείνουν η Angelina Jolie και η περσινή πρώτη Kelly Brook.

Περισσότερα αργότερα, γιατί προς το παρόν μόνο το Reuters το πήρε χαμπάρι και στο site του FHM δεν έχει ανέβει τίποτα.

Οι Τρεις Στιγμές (2005) είναι από τις ταινίες που ίσως και να μη βλέπαμε καθόλου στις κινηματογραφικές αίθουσες, αν δεν είχαν ξεφυτρώσει τόσες πολλές τα τελευταία χρόνια ώστε να χρειάζονται και περισσότερο.. τάισμα από τις εταιρίες διανομής. Χαράς ευαγγέλιο (και) για τους σινεφίλ, που τώρα έχουν την εβδομαδιαία δόση τους από δημιουργίες που ο μέσος θεατής αποκλείεται να καταφέρει να δει χωρίς ν' αποκοιμηθεί.


Βλέπεις, ο Hou Hsiao-Hsien μπορεί να 'χει όνομα που δε το θυμάσαι με τίποτα (χσουν χσιαν χσον, χεν χιαν χσουν, κάθε φορά που θα με ρωτήσεις άλλο θα βρω) αλλά άμα δε το θυμηθούν στις Κάνες (6 υποψηφιότητες για Χρυσό Φοίνικα τα τελευταία 12 χρόνια), θα το θυμηθούν στη Βενετία, κι αν όχι εκεί στο Βερολίνο, στη Κωνσταντινούπολη, το Τόκιο, ή.. τη Χαβάη. Και στα νιάτα του, τη δεκαετία του '80, θεωρούνταν από τους ανθρώπους που θα σώσουν το σινεμά. Από τους θεατές. Ή την αϋπνία.


Ως ατρόμητος (πιο πολύ κι από τον Al Pacino στο Insomnia (2002)) κριτικός που είμαι όμως, μπορώ να πω ότι αυτές τις, λυρικές, ανθρώπινες στιγμές αξίζει να τις δεις τελικά. Είτε γιατί είναι κάτι σαν greatest hits (που λέει και η Village Voice) ενός αξιόλογου σκηνοθέτη, αν δεν τον γνωρίζεις. Είτε γιατί ανατρέπει, συμπυκνώνοντάς το, εκούσια ή ακούσια το προηγούμενο έργο του (το δεύτερο μέρος, που θυμίζει το Flowers of Shanghai (1998) όπου μίλαγαν δυοτρείς μαζί σε κάθε σκηνή, εδώ είναι.. βωβό γιατί οι πρωταγωνιστές δε προλάβαιναν να μάθουν Μανδαρίνικα).

Είτε απλά γιατί οι στιγμές αυτές (Καιρός για Έρωτα/1966, Καιρός για Ελευθερία/1911, Καιρός για Νιάτα/2005) ταιριάζουν στην Άνοιξη.

Ανακοινώθηκαν χτες οι υποψηφιότητες για τα πιο δημοφιλή κινηματογραφικά βραβεία. Και συμπεριλαμβάνουν, φυσικά, μερικές από τις καλύτερες, και πιο σνομπαρισμένες από ακαδημίες, συντεχνίες και φεστιβάλ, κινηματογραφικές στιγμές του 2005.

Με πρώτους και πιο.. υποψήφιους (με 5 έκαστος) τον 40-Year-Old Virgin (2005) και τους Wedding Crashers (2005). Ενώ στις ατομικές υποψηφιότητες ξεχωρίζουν ο Steve Carell (Καλύτερη Ερμηνεία, Κωμική Ερμηνεία and Ομαδική Παράσταση) και η Jessica Alba (Ομάδα, Καλύτερος Ήρωας, Πιο Σέξι Ερμηνεία).

Άλλες υποψηφιότητες (που, όπως λέει και το δελτίο τύπου, "καμιά οσκαρική μετάδοση δε θα τολμούσε να αγκαλιάσει" και) που ξεχώρισα είναι των Batman Begins (2005), King Kong (2005) και Sin City (2005) για Καλύτερη Ταινία, της Kate Beckinsale για Καλύτερο Ήρωα, της Jessica Alba και της Jessica Simpson για Πιο Σέξι Ερμηνεία. Και τον Kong (vs. the Planes) για Καλύτερη Μάχη και τη Paris Hilton για Καλύτερη Τρομοκρατημένη Ερμηνεία. Στη κατηγορία Καλύτερο Φιλί οι Jake Gyllenhaal & Heath Ledger δεν αναμένεται να έχουν ανταγωνιστή (εκτός ίσως από Rosario Dawson & Clive Owen). Ενώ δε καταλαβαίνω με πιο σκεπτικό μπήκε η Zhang Ziyi και όχι η Gong Li στη Πιο Σέξι Ερμηνεία.

Ο verbal ακόμα καταβροχθίζει αρνιά στη Λευκάδα, γι' αυτό εμπεριστατωμένα προγνωστικά (για τυχόν μεγάλες μπάζες, όπως με τα όσκαρ) δεν έχουμε. Το καλύτερο όμως είναι ότι μπορείς να ψηφίσεις, και όσες φορές θες για.. να 'σαι σίγουρος, στη σχετική σελίδα του MTV.

Τους τελευταίους δυο μήνες έχουμε βγάλει πάνω από εκατό (100) θέματα που με 2-3 ώρες δουλειάς το καθένα αντιστοιχούν σε δυο ανθρωπομήνες τουλάχιστο. Σχεδόν καθημερινά, με εξαίρεση μια βδομάδα περίπου που ο verbal έλειπε στη Βενετία κι εγώ στη Κύπρο. Και αφού.. σταυρωθήκαμε τόσο καιρό, θα κάνουμε Ανάσταση με την ησυχία μας.

Από τη stella, τον verbal, τον dalaiklama κι εμένα, ευχές για τη καλύτερη Ανάσταση λοιπόν. Και να μας πείτε σε ποια εκκλησία θα 'στε το Σάββατο να 'ρθουμε να σας φιλήσουμε για να 'ναι γλυκιά και η δική μας.

Ανακοινώθηκε το πρωί το επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κανών αυτής τη χρονιάς.

Χωρίς πολλές εκπλήξεις, αφού σχεδόν όλα τα φαβορί είναι μέσα. Και με πιο γνωστά, αφού έχουν ανοίξει ήδη με.. θόρυβο στις χώρες τους, το Volver του Almodóvar και το Il Caimano του Nanni Moretti (με θέμα τον Berlusconi).

Το πειραματικό Inland Empire του David Lynch έμεινε τελικά απέξω. Ενώ στην επίσημη επιλογή, αλλά εκτός συναγωνισμού φυσικά, συμπεριλαμβάνονται και τα καλοκαιρινά blockbuster United 93, X-Men 3: The Last Stand και Over the Hedge. Και το The Da Vinci Code που θα ανοίξει το φεστιβάλ, όπως είναι γνωστό εδώ και καιρό.