Ο ανιψιός μυστικού πράκτορα, στρατολογείται απ’ την ΜΙ6 για να εξουδετερώσει Αμερικάνο υπερκακό που θέλει να μολύνει τα βρετανικά νιάτα με υπεριό που εξαπλώνεται από τους υπερυπολογιστές του κατευθείαν στον άνθρωπο. Πανδημία τρελών κομπιούτερ δηλαδή.
Το Stormbreaker είναι το πρώτο έξι βιβλίων με ήρωα τον Alex Rider, ξανθό μορφονιό δεκατετράχρονο, που εν αγνοία του έχει από μικρή ηλικία, γαλουχηθεί για τη ζωή μυστικού πράκτορα, απ’ τον κηδεμόνα θείο του. Ο οποίος δεν είναι ο James Bond, αλλά ο Ian Rider, και μοιάζει εκπληκτικά στον Ewan McGregor. Αλλά δεν εμφανίζεται παρά στην έναρξη της εν λόγω ταινίας, όπου και οριοθετείται το κλίμα στο οποίο κινείται η υπόλοιπη διάρκεια.

Στα 93 λεπτά της, η Μυστική Αποστολή είναι το διασκεδαστικό πανηγύρι απιθανοτήτων, εκρήξεων και δράσης, που έχουμε συνηθίσει απ’ τον ήρωα του Ian Flemming, αλλά με αυξημένες απιθανότητες, και μειωμένες εκρήξεις, δράση και φυσικά, σεξουαλικά υπονοούμενα, αφού πρόκειται για τον James Bond για δεκατετράχρονα. Ή μάλλον, για οκτάχρονα, αφού τα δεκατετράχρονα μια χαρά βολεύονται με τον ίδιο τον Bond. Αν είσαι λοιπόν οκτάχρονο, ή φαν της σειράς του STAR, Πράκτορας 2.0, θα το διασκεδάσεις. Αν δεν είσαι, και η μοίρα σε φέρει αντιμέτωπο με τον Alex, τουλάχιστον δεν θα υποφέρεις.

Από Nashville Network με επαρχιώτικη μουσική το TNN έγινε πριν καναδυό χρόνια Spike TV στα χέρια της Viacom και του MTV (παρά τις αντιρρήσεις του Spike Lee). Και με ένα alt-geek προφίλ, που περιλαμβάνει προσπάθειες όπως το φετινό Blade: The Series, το σπίτωμα της WWE μέχρι πέρσι και επαναλήψεις από τα πέρατα των Star Trek, θεσμοθέτησε από φέτος τα πρώτα mainstream βραβεία τρόμου και δράσης, με τον.. κραυγαλέο τίτλο Scream Awards.

Ή καλύτερα Tarantino Awards. Αφού η ταινία που ετοιμάζει μαζί και ξεχωριστά με τον Robert Rodriguez, έδωσε και πήρε το μεγαλύτερο κομμάτι της δημοσιότητας του event που προβλήθηκε προχτές. Τα σεμνά κορίτσια τους από το φιλμ, Rosario Dawson, Marley Shelton και, μια παραμορφωμένη από πλαστικές και εμετικά αδυνατισμένη εκδοχή της, Rose McGowan, ήταν οι οικοδέσποινες της τελετής. Με όλο το σεβασμό της φράσης "Fuck the Oscars" το σκηνοθετικό δίδυμο ευχαρίστησε την αμερικάνικη κινηματογραφική ακαδημία, κατά την παραλαβή του Scream Mastermind Award --που απονέμεται προφανώς σε παραγνωρισμένα μυαλά τα οποία είναι ένα χρόνο μπροστά από την εποχή τους, από εξίσου προχωρημένη (στο χρόνο) επιτροπή. Και τέλος, αυτό που έμεινε αναμνηστικό να κάνει γύρους στο δίκτυο είναι το πρώτο trailer του.. πολυβραβευμένου Grind House (2007).

Όπως ξανάπαμε αναλυτικότερα τον Μάη, οι Tarantino και Rodriguez είχαν την ιδέα να αναστήσουν το πνεύμα των κινηματογράφων "ένα καράτε κι ένα σεξ", χωρίς σεξ και χωρίς καράτε αλλά με αρκετές δόσεις σπλατεριάς. Και μετά από πολλά ντράβαλα εντός και εκτός γυρισμάτων, το μεγαλύτερο κομμάτι του Planet Terror του δεύτερου είναι έτοιμο, όπως βλέπεις. Και το άλλο που βλέπεις είναι ότι το Crank (2006) θα 'ταν καλύτερο αν είχε την εξυπνάδα να πετάξει μέσα και όλα τα ηλίθια φίλτρα χρησιμοποιημένου φιλμ του Premiere.

Να τι κάνουν οι Ασιάτες που δεν κάνει το Hollywood: Όταν καταλάβουν πως το είδος στο οποίο έχουν επενδύσει έχει κορεστεί, περνάνε σε άλλο: Από το ghost movie στο monster movie σε χρόνο dt. Ξεχάστε τις Sadako και Ryosuke –-ο νέος τρόμος δεν έρχεται από το υπερπέραν αλλά από τους υπονόμους, και δε μοιάζει με γιαπωνεζάκι φάντασμα που σε κοιτάζει από την κορυφή της σκάλας αλλά με αρουραίο-μαμούθ που έτρωγε επί χρόνια σε τζάμπα μπουφέ.

Κάτι το μεταλλαγμένο λοιπόν αποφασίζει να αλλάξει δίαιτα και ταράζει τη ομαλή ζωή της Seoul που πλέον εκτός από τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας έχει να ανησυχεί και για το βρωμιάρικο ξαδερφάκι του Godzilla. «Out of the darkness... something is ready... to start feeding» μας πληροφορεί το trailer και δεν λέει ψέματα, όχι γιατί μας προσφέρει ιδιαίτερο gore αλλά γιατί για σχεδόν τη μισή του διάρκεια διαδραματίζεται στο σκοτάδι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα μοντέρνα monster movies (βλέπε Mimic (1997)) είναι πως προκειμένου να κρατήσουν μια ελάχιστη σασπένς και ταυτοχρόνως να μην βγουν εκτός προϋπολογισμού, σχεδόν αρνούνται να μας δείξουν το πρωταγωνιστικό τέρας (το remake του Godzilla του 1998 δεν το έκανε, αλλά ήταν ούτως ή άλλως μάπα). Εδώ, οι απαραίτητες σκηνές πανικού υπάρχουν, το ίδιο και οι έντρομοι (και ένοπλοι) πολίτες που νομίζουν πως μπορούν να ταπεινώσουν ένα δεινόσαυρο με μια Beretta. Αλλά εκεί που φοβόμαστε πως οι Κορεάτες γύρισαν ένα ακόμα φιλμ χωρίς τέρας και για το συνολικό κόστος ενός μπολ ρυζιού, να που το τρέιλερ όχι μόνο μας προσφέρει μια ξεκάθαρη σκηνή καταδίωξης του μέγα-αρουραίου κάτω από το φως της ημέρας, αλλά μας δελεάζει και με τη λαχταριστή σκηνή στην οποία λιγδιασμένο πλοκάμι τυλίγεται γύρω από ένα ανύποπτο κοριτσάκι.

Blockbuster; Δε νομίζουμε. Κυριλάτο B-movie του 2006; Πολύ πιθανόν. Έχουμε πολλές απαιτήσεις από τον σκηνοθέτη, όχι τόσο γιατί έχει γράψει και το Namgeuk-Ιlgi / Antarctic Journal (2005) όσο γιατί αν σε λένε Μπονγκ και έχεις το κουράγιο να θες να γίνεις διάσημος πρέπει να έχεις πραγματικά πολύ ταλέντο.

Πολλά επίθετα έχουν χρησιμοποιηθεί για να περιγράψουν την 11η Σεπτεμβρίου, αλλά δε νομίζω πως κανένα απ’ αυτά είχε καμιά συγγένεια με τη λέξη ανία. Τώρα, χάρη στον Oliver Stone και το δράμα του για δύο αστυνομικούς που παγιδεύτηκαν κάτω απ’ τα ερείπια ενός εκ των Διδύμων, μπορεί κανείς φαντάζομαι να χρησιμοποιήσει κι αυτήν. Αν και για να είμαστε δίκαιοι, το WTC δεν είναι μια ταινία για τη φρίκη και τον τρόμο που σκόρπισε εκείνη η μέρα στο Manhattan, αλλά για την ελπίδα και τη δύναμη που ξεπήδησαν κάτω απ’ τις στάχτες της. Για το μέγεθος της ανδρείας των ανθρώπων που έσπευσαν να σώσουν τους συμπολίτες τους, το οποίο συγκρίνεται μονάχα με το μέγεθος των μουστακάρων τους. Και για τον ανθρωπισμό των Αμερικάνων που έσπευσαν απ’ τις πόλεις τους στη Νέα Υόρκη για να βοηθήσουν, όπως εκπροσωπούνται απ’ τον ξαναγεννημένο πεζοναύτη Dave Karnes, που αποδίδεται από σεναριογράφο και σκηνοθέτη, ως ιεροκήρυκας John Rambo στα όρια της ψύχωσης. Και εισάγει έτσι ένα camp στοιχείο στην κακοζυγισμένη από άποψη πλοκής και μισοψημένη συναισθηματικά, νέα ταινία του ανθρώπου που έχει αφιερώσει όλη του την καριέρα στο να γυρίζει ενοχλητικές, καυστικές ταινίες, που μακελεύουν το Αμερικάνικο Όνειρο. Η συγκεκριμένη του, βέβαια, έχει μερικές πολύ ωραίες, γλυκά ανατριχιαστικές, στιγμές της πόλης σε σοκ άρνησης, και τις πετάει που και που για να σπάσει τη μονοτονία των βαρετών διαλόγων των εγκλωβισμένων, και του νερουλού μελό των συγγενών τους.

Θα έγραφα ότι ο Stone διάλεξε περίεργη περίοδο να το παίξει απολιτίκ, παρ’ ότι φαντάζομαι ότι θα βρέθηκε μπροστά σε ένα no-win δίλημμα. Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, έχω την υποψία ότι στην πραγματικότητα, αυτό που γύρισε, είναι μια αρρωστημένη παρωδία της ικανότητας του Hollywood να μετατρέπει τις μεγαλύτερες τραγωδίες σε φαύλα εμπορικά μελοδράματα, η μοντυπαϊθονική μεγαλοφυΐα της οποίας, θα μας αποκαλυφθεί σε μερικά χρόνια από τώρα. Το προτιμώ αυτό απ’ το να πιστέψω ότι το μόνο που μπόρεσε να κάνει ο Stone μετά τον Αλέξανδρο (2004), είναι ένα λυπηρό Apollo 13 (1995).

Η νουβέλα του Henry James το Πορτραίτο μιας Κυρίας πήρε σαφώς άλλη μορφή μετά την επέμβαση, το 1996, της Jane Campion. Όχι μόνο επειδή οι κινηματογραφικές μεταφορές οφείλουν να είναι διαφορετικές από το γραπτό πρότυπό τους, αφού η εικόνα έχει διαφορετικούς κανόνες και απαιτήσεις από το λόγο, αλλά και εξαιτίας της ολότελα διαφορετικής ματιάς. H σκηνοθέτρια ζει σε άλλη εποχή και σε διαφορετικά μήκη και πλάτη από τον συγγραφέα και, το πιο σημαντικό, είναι γυναίκα. Συχνά-πυκνά, με εμφανώς φεμινιστικές ιδέες. Να γιατί η ταινία άφησε τον ελαφρά αποστασιοποιημένο περιγραφικό τόνο και διανθίστηκε με αρκετό ψυχαναγκασμό.

Όσο κι αν τώρα οι γυναίκες ζουν και αναπνέουν σχετικά ελεύθερα, την εποχή που περιγράφει ο James και εικονογραφεί η Campion, η πατριαρχία τις εγκλώβιζε στο περιβάλλον της οικογένειας και του σπιτιού. Βλέπουμε τη Nicole Kidman ως.. να ασφυκτιά βλέποντας τη μοίρα που της έμελλε. Και να αντιστέκεται, να ποθεί τον κόσμο εκεί έξω αντί του κλουβιού του γάμου που πλήθος άντρες επέμεναν να της προσφέρουν. Aλλά τελικά να υποκύπτει, και να περνάει τα πάνδεινα --μέχρι και μια σύγκριση με τον Εσταυρωμένο αποτόλμησε η Campion σε μια σκηνή.

Αυτή η καταπίεση και ο περιορισμός σκιαγραφούνται όχι πάντα με δράση, με λόγια, με διάλογους, αλλά με απλές λεπτομέρειες στη mise en scene. Που περνούν συνεχώς ένα και ταυτό μήνυμα: να, μια γυναίκα που δεν είναι ελεύθερη, μια γυναίκα μικρή και ασήμαντη εξαιτίας των κοινωνικών συμβάσεων. Ένας κορσές κρεμασμένος στην πόρτα, αμέτρητα ημίψηλα καπέλα, καδράρισμα της ηρωίδας πίσω από σίδερα και σκιές που θυμίζουν φυλακή. Βόλτα κάτω από πανύψηλα απειλητικά δέντρα που τονίζουν την αδυναμία της. Το πιο εύγλωττο, ήρθε ήδη στην αρχή ως εξάγγελος κακών: η απουσία της πρωταγωνίστριας διευκόλυνε και δεν εμπόδισε την αναφορά στα δεινά της. Μια μύγα παγιδευμένη κάτω από ένα νεροπότηρο τόνισε μοναδικά και σιωπηλά την θλιβερή της μοίρα.

Μετρώντας τις βδομάδες μέχρι το ραντεβού της Θεσσαλονίκης, συνεχίζουμε να τρέχουμε πέρα-δώθε στην Αθήνα, με το δεύτερο μεγάλο φεστιβάλ της πόλης (ημερολογιακά, αλλά πρώτο στις καρδιές μας ηλικιακά, για να μην παρεξηγιόμαστε). Το 19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της Ελευθεροτυπίας --που φέτος θα παίξει στο δίπολο Ιντεάλ - Τριανόν-- ξεκινά τις προβολές του αυτήν την Τετάρτη, και πριν μερικές ώρες εμφανίστηκε και το πρόγραμμα στο δίκτυο.

Τα τελευταία χρόνια, με τα γαλλόφωνα, γερμανόφωνα και μπουκαλόφωνα φεστιβάλ να πετάγονται το ένα μετά το άλλο στην πρωτεύουσα, το Ευρωπαϊκό Πανόραμα δεν έχει πολλά περιθώρια να μας μπουκώσει με ευρωπαϊκές πρεμιέρες. Οπότε εμπλουτίζει τους ευρωπαϊκούς τίτλους με μερικούς σουσουριάρικους αμερικανικούς. Έτσι, σε ένα déjà vu με την 17η διοργάνωση, το φεστιβάλ ανοίγει (επίσημα) με τον καινούριο Παναγιωτόπουλο, το musical Πεθαίνοντας στην Αθήνα, και κλείνει με τον καινούριο Woody Allen, την κωμωδία Scoop. Και στο ενδιάμεσο, αφού έχει πρώτα ξανανοίξει (ανεπίσημα) στις 11 του μήνα, με το αμερικάνικο World Trade Center, σου ρίχνει βρετανικό The Wind that Shakes the Barley, αμερικάνικο All the King’s Men, ολλανδικό Black Book, και αμερικάνικο The Illusionist, στους τίτλους των πιο μεγάλων πρεμιέρων. Και σε όλα αυτά βέβαια, βασιλεύει o "Καζακστανός" Borat, του Sacha Baron Cohen, που έχει αναστατώσει ολόκληρη τη βορειοαμερική, και έρχεται πια στα μέρη μας ως «η πιο αστεία κωμωδία που είδατε ποτέ».

Η καρδιά του προγράμματος όμως, είναι τα αφιερώματα, με τα οποία ο διευθυντής, Ν. Φ. Μικελίδης, μπορεί να περηφανεύεται ότι ιδρύει κάθε χρόνο ένα ολιγοήμερο νυχτερινό σχολειό για σινεφίλ. Renoir, Bunuel, Cocteau και άλλα βαρύγδουπα ονόματα θα φέρουν πολλά μάλλινα κασκόλ και κοκάλινα γυαλιά στα ταμεία για το αφιέρωμα στους ανατρεπτικούς δημιουργούς, και δίπλα τους οι πιο αναρχοαυτόνομοι θα μαζεύουν τα σάλια τους για τις επτά ταινίες του (μη ευρωπαίου) Peckinpah και το αφιέρωμα με τις συλλεκτικότατες ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όπως το Soylent Green (1973), το Fahrenheit 451 (1966), και το Planet of the Apes (1968). Ενώ βέβαια, το ενδιαφέρον τους έχουν και οι ταινίες του διαγωνιστικού, που θα διεκδικήσουν το βραβείο του φεστιβάλ, καθώς και ένα βραβείο FIPRESCI.

Και επειδή με τις Νύχτες Πρεμιέρας, μας είδες πόσο μας αρέσουν τα φεστιβάλια, θα 'σαι πάλι εδώ, για να δεις τι να πας να δεις, πριν πας να το δεις βέβαια.

Το Μάρτιο του 2003 οι Dixie Chicks, απ' το Ντάλας του Τέξας, κορυφώναν τη δεκαπεντάχρονη καριέρα τους. Μετά από δυο πολυπλατινένια country albums, το ανεξάρτητο και αντι-εμπορικό Home τους είχε σπρώξει 6 εκατομμύρια CD απ' τα ράφια και σκουπίσει τα Grammy. Και έβγαζε κομμάτια που μπαίναν σε όλα τα ραδιόφωνα, όλα τα σπίτια, και το mainstream τοπ-10 του Billboard.

Στις 10 του μήνα, και δέκα μέρες πριν την αμερικάνικη εισβολή στο Ιράκ, βρέθηκαν να παίζουν στο Λονδίνο, στο πρόγραμμα της πολύ μετρημένα βαφτισμένης "Top of the World" περιοδείας τους. Οι τρεις επαρχιωτοπούλες βλέπεις δεν είχαν ποτέ πρόβλημα στα λόγια, ούτε τραγουδώντας για ιστορίες γυναικείας εκδίκησης με οργανωμένα ξεπορτίσματα ή.. δολοφονίες, ούτε για τα ξεπουλημένα ραδιόφωνα που δε τις παίζαν (τις ιστορίες τις βγαλμένες από το πόνο του απλού λαού). Οπότε φυσιολογικά, αφού ήταν εποχή που άμα θυμάσαι όποιος περνούσε απ' την Ευρώπη το 'παιζε Ευρωπαίος, εκείνο το βράδυ η Natalie Maines (φροντγούμαν από το '95 του συγκροτήματος που πυρήνας του είναι οι αδερφές Erwin) δε κρατήθηκε και το ξεστόμισε:

Just so you know..
we're ashamed the President of the United States is from Texas.

Ακολούθησαν τα γνωστά στη χώρα της ελεύθερης έκφρασης: άγριο βρισίδι, θανατικές απειλές, απαγορεύσεις, μποϊκοτάζ, δημόσιες ομαδικές απανθρακώσεις των CD, κτλ. Οι Dixie Sluts όπως ήταν πια γνωστές, αφού προσπάθησαν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και ζήτησαν δημόσια συγγνώμη, το πήραν απόφαση. Ξαναγύρισαν στην αρχική τους θέση, για να κρατήσουν κάποιους από τους υπόλοιπους που δε τις φτύσαν για τις δηλώσεις μετανοίας. Και είναι πια μικρές στην Αμερική και τεράστιες στη σατανική χώρα στα βόρεια σύνορά της και υπεύθυνη για όλα τα περίεργα και τα δεινά της. Τον Καναδά.

Σημείωσε ότι το ντοκιμαντέρ ήταν το τρίτο πιο δημοφιλές φιλμ φέτος στο Τορόντο, γυρισμένο απ' την ήδη δυο φορές βραβευμένη και σεσημασμένη Δημοκρατική Barbara Kopple, και σχεδόν σίγουρα ένας από τους λόγους που οι Weinsteins θα φορέσουν και πάλι τα σμόκιν τους στη βραδυά απονομής των Oscar (ο άλλος λέγεται Bobby (2006)).

Απ' την εποχή που το κωλαράκι της πρωταγωνίστησε στο Lost in Translation (2003) η μικρή Σκάρλετ πρωταγωνιστεί στα υγρά όνειρα του πλανήτη. Που εδώ και κάτι βδομάδες έκανε ότι δεν ήξερε ποια θα είναι η πιο σέξι γυναίκα του Esquire φέτος. Αλλά την επίσημη ανακοίνωση και το σέξι εξώφυλλο του περιοδικού, φαίνεται να πατάει στα τέσσερα το τεύχος Οκτωβρίου του Flaunt, με τη σαδομαζοχιστικούλα φωτογράφιση της Dita (στην αγκαλιά και) στα πόδια της καμπυλωτούλας ξανθιάς. Που από τότε που την αφήσαμε να πλατσουρίζει με μπικίνι, έριξε πετρέλαιο κι έβαλε φωτιά στα βενετσιάνικα κανάλια και το Λίντο με τη Μαύρη Ντάλια (2006) που παίζει κι εδώ απ' τη Πέμπτη. Και σφραγίστηκε δεμένη σε κλουβιά με νερό για το The Prestige (2006) που ανοίγει στην Αμερική σε δυο βδομάδες.
Ολόκληρη η φωτογράφιση και το αφιέρωμα του Flaunt στο Scarlett-Fan.com.

The Office reads Esquire: Στο τεύχος Σεπτεμβρίου του Esquire η Jenna Fischer, η ρεσεψιονίστρια Pam και πιο μακροχρόνια αρραβωνιασμένη (και πιο σύντομα παντρεμένη) του The Office US, έγραψε ένα αρθράκι για επιμόρφωση του αρσενικού πληθυσμού στο εύκολο πήδημα του υπολοίπου. Κάποιος απ' το.. προσωπικό, o γνωστός στο σπίτι του Preston Conner, είχε την ιδέα και το κινητό να βάλει όλους του αντρικού cast & crew της σειράς να αποστηθίσουν τις δέκα εντολές. Το πρώτο phonisode του πιο σχεδόν γραφείου ήταν γεγονός.

Τα webisodes του καλοκαιριού είναι ακόμα online. Ο οπερατέρ στις υπόλοιπες σκηνές είναι μάλλον ο τύπος με το καπέλο. Την είδηση μας σφύριξε ο Gawker.

Μετά από 7 χρόνια από το θάνατο ενός εκ των καλύτερων σκηνοθετών όλων των εποχών – σύμφωνα με τις κατά καιρούς ψηφοφορίες - ήρθε επιτέλους η ώρα να ακούσουμε και ...κάτι πικάντικο από τη ζωή του Kubrick, με μάρτυρα τον πιο τρομακτικό Drill Instructor όλων των ταινιών, R. Lee Ermey.
Ο Ermey που μετά τα «πολεμικά» cameo στις αρχές του ’80 και τον πασίγνωστο ρόλο του στο Full Metal Jacket (1987) βγάζει το ψωμί του κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα – να φοράει την στρατιωτική του φάτσα και να προσπαθεί να δείξει απειλητικός – δήλωσε στο Radar Online πως ο Kubrick θεωρούσε το κύκνειο άσμα του, Eyes Wide Shut (1999), κατά λέξη «a piece of shit». Και απέδιδε την ...κατάντια του στο πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά και στην αδυναμία του να χειριστεί τους star με όλες τις παραξενιές τους. Όλα αυτά του τα εκμυστηρεύτηκε μόλις δύο εβδομάδες πριν ο δημιουργός συναντήσει τον δικό του δημιουργό, στις 9 Μαρτίου του 1999, 3 μήνες πριν την πρεμιέρα της ταινίας του.

Αυτό βέβαια δεν εξηγεί πως την έβγαλε καθαρή στα Paths of Glory (1957) και Spartacus (1960) με τον μεγαλύτερο A-list star των 50’s, Kirk Douglas, στα πόδια του. Και είναι εμφανές ότι είχε θεωρήσει τόοοοσο αποτυχημένες τις προηγούμενες συνεργασίες του μαζί του, ώστε να τον παρακαλά γονυπετής να πρωταγωνιστήσει και στην Lolita (1962), παρά την παρεξήγηση που δημιουργήθηκε μεταξύ τους με το σενάριο του Σπάρτακου.

Σε αυτό το φιλικό τηλεφώνημα ο Kubrick είχε προβλέψει και τις αρνητικές κριτικές που θα λάμβανε, ενώ αν η συνέντευξη συνέχιζε ο Ermey πιθανότατα να έλεγε πως είχει προοιωνίσει και την απόλυση του Tom Cruise από την Paramount και την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Με το σκεπτικό βέβαια ότι ...άργησε 7 χρόνια να θυμηθεί τα παραπάνω. Αν και πάλι μπορεί να φταίει καμιά πλάκα στο κρανίο από τις σφαίρες που έφαγε στο Βιετνάμ.

Στη Νότια Αφρική μιλάνε Αγγλικά, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς, οπότε αυτή η γελοία προφορά του DiCaprio που μοιάζει με μείγμα σκοτσέζικων και ρουμάνικων, μπορεί να είναι right on the money. Και ίσως είναι περισσότερο το ότι έχει κατεβάσει τη φωνή του απ’ τη μύτη στο διάφραγμα, παρά το ότι έχει μεγαλώσει σε όγκο, που τον κάνει να μοιάζει σα να έχει μεγαλώσει σε ηλικία. Όπως και να ’χει, ο ρόλος του στο νέο έπος του Edward Zwick (The Last Samurai (2003), Legends of the Fall (1993)) θα είναι μεγάλο στοίχημα για τον DiCaprio, που μαζί με την ερμηνεία του στο The Departed (2006) πρέπει επιτέλους να καταφέρει να (ξανα)πάρει στο πλευρό του τους κριτικούς. Κι ίσως και την Ακαδημία.

Ο όρος Blood Diamond, αναφέρεται στα διαμάντια που εξορύσσονται σε εμπόλεμες ζώνες, και πωλούνται για τη χρηματοδότηση στρατευμάτων εισβολής, κατοχής, και τα σχετικά. Η ταινία Blood Diamond, μιλά για τρεις χαρακτήρες --μια δημοσιογράφο, έναν λαθρέμπορο διαμαντιών, κι έναν διαμαντορύχο-- που γεφυρώνουν τις χαοτικές ιδεολογικές τους διαφορές, στην προσπάθειά τους να εντοπίσουν ένα σπάνιο κόκκινο διαμάντι μυθικής αξίας, ενώ γύρω τους η Δυτική Αφρική καίγεται στην κόλαση της χούντας και του εμφυλίου της Sierra Leone των late 90’s. Ο συνδυασμός τώρα, του τίτλου και της ταινίας, έχει προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Διαμαντιών (World Diamond Council για τα αγγλοτραφή διαμάντια), που ανησυχεί ότι ο Zwick πάει να τους βγάλει κακό όνομα. Σαν απάντηση, πριν ακόμα κυκλοφορήσουν τα πρώτα δείγματα υλικού της ταινίας, το λόμπι των διαμαντιών ξεκίνησε να δημοσιεύει κομμάτια «αποσαφήνισης,» κι άνοιξε και ειδικό site για το καλό που κάνουν τα διαμάντια στο διεθνές εμπόριο.

Όλη αυτή η φασαρία, θα μπορούσε υποθετικά να δώσει στο Blood Diamond ένα buzz του στυλ του Syriana (2005) ή του Inconvenient Truth (2006), αλλά δεδομένου ότι μιλάμε για δουλειά του Zwick, που δε θα μπορούσε να φτιάξει ισορροπημένη ταινία ούτε για να σώσει τη ζωή του, δε νομίζω ότι θα ασχοληθεί κανείς ιδιαίτερα να κάνει το spin. Και πώς να το καταφέρει δηλαδή, όταν απ’ το trailer κιόλας, η ταινία μοιάζει με καλοφωτογραφημένη σαπουνόπερα σε οπερετικούς ρυθμούς.

Νεαρή φιλόδοξη δημοσιογράφος βρίσκει την πρώτη της δουλειά σε περιοδικό μόδας, μια δουλειά για την οποία χιλιάδες κορίτσια θα πέθαιναν. Όμως η συνεργασία με την τρομαχτικά απαιτητική διευθύντρια, φαίνεται ότι δε θα 'χει αίσια έκβαση...
Τα κλισέ μπορούν μερικές φορές να αποδειχτούν εξαιρετικά διασκεδαστικά με τους κατάλληλους χειρισμούς. Έτσι κι εδώ, το Runway, η σινεματική εκδοχή της Vogue, είναι ένα λαμπερό ιλουστρασιόν που θεωρεί εαυτόν κάτι παραπάνω από ένα ακόμη καταναλωτικό προϊόν: τέχνη, exclusive lifestyle και.. "φωτεινή αχτίδα ελπίδας" για τους μη έχοντες. Η μόδα γίνεται θρησκεία με τη Meryl Streep στη διαβολική ηγεσία. Όμως η νεαρή υποτακτική της Andrea δε συμερίζεται τη τοποθέτηση του περιεχομένου πάνω από την επιφάνεια. Και οι δυο κόσμοι, αφού συγκρούονται, συνεχίζουν την ανεξάρτητη πορεία τους.

Οι χαρακτήρες είναι ιδωμένοι με χιουμοριστική ματιά και καλογραμμένοι, ένα ατού που η ταινία χρωστάει στις μυθιστορηματικές απαρχές της και even more στα πραγματικά πρότυπά της --αν και η συγγραφέας Weisberger αρνείται πεισματικά οποιαδήποτε ομοιότητα του διαβόλου με τη διαβόητη Anna Wintour. Η Meryl Streep απολαυστική σε ρόλο κακιάς με γκρι-άσπρο μαλλί, θυμίζει κάπως Κρουέλα ντε Βιλ. Η Anne Hathaway εκφραστική και στυλάτη, το ίδιο και η αγγλιδούλα Emily Blunt. Το editing δίνει κάθε στιγμή το σωστό ρυθμό, καθώς γοργές εναλλαγές σκηνών πάνω στο pop soundtrack ανεβάζουν την αδρεναλίνη. Βλέπουμε, χωρίς να αγγίζουμε, όσα περισσότερα παλτώ, τσάντες και παπούτσια γίνεται. Και μια παραγωγή που εκτός από ένα ευχάριστο διάλειμμα αποτελεί και το καλύτερο μάθημα μόδας της χρονιάς. Αλλά με το βασικό μειονέκτημα, παρότι απευθύνεται φανερά σε γυναικείο κοινό, να διαιωνίζει ανερυθρίαστα σεξιστικά στερεότυπα της αδίστακτης bitch καριερίστας και της μικρής και άβγαλτης επαρχιώτισσας που γυρνάει τελικά πίσω στον παλιό γκόμενο με συντριβή για να ζητήσει συγγνώμη. Γιατί, δηλαδή, κακό είναι να παρατήσεις έναν φτωχογκόμενο για ένα ζευγάρι Jimmy Choo;

Στη ναυτική βάση των Ηνωμένων Πολιτειών στον Κόλπο του Γκουαντάναμο της Κούβας, λειτουργεί από το 2002 ενάντια σε κάθε δυτική συνθήκη και νόμο, όπως αποφάσισε και το Ανώτατο Δικαστήριό τους, "φυλακή" και "δικαστήριο" για όσους οι Αμερικάνοι υποπτεύονται για τρομοκράτες. Παρόλο που δεν είναι η μόνη, όπως παραδέχτηκε και ο Αμερικάνος Πρόεδρος, μαύρη τρύπα της CIA για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι σίγουρα το πιο γνωστό κολαστήριο του "προηγμένου" πλανήτη.
Όταν στις αρχές του καλοκαιριού τρεις κρατούμενοι αυτοκτόνησαν εκεί, επειδή δε μπορούσαν άλλο, κάποιοι "επίσημοι" χαρακτήρισαν την απόγνωσή τους καλή κίνηση δημοσίων σχέσεων. Λιγότερο επίσημοι και λιγότερο κάφροι θα χαρακτήριζαν περισσότερο αβίαστα με τον ίδιο τρόπο το ντοκιου-δράμα του Michael Winterbottom, για την ιστορία τριών Βρετανών μουσουλμάνων που πέρασαν, όπως ξέρεις πια, δυο χρόνια στο Γκουαντάναμο και έμειναν τελικά ελεύθεροι (χωρίς ποτέ να αθωωθούν). Οι ίδιοι (λιγότερο επίσημοι κάφροι) θα χαρακτήριζαν με τον ίδιο τρόπο και οποιαδήποτε προσπάθεια θα πήγαινε πέρα από ισχυρισμούς ότι οι "Τρεις του Τίπτον" έκαναν διακοπές διαρκείας σε ένα παραδεισένιο κόλπο μακριά από τον.. πολιτισμό.

Άρα θα 'λεγες ότι η ταινία κάνει κήρυγμα στους προσηλυτισμένους. Αλλά κάνεις λάθος. Απ' τη μια, όσοι παθαίνουν που και που μια ψυχοπονιά για τα παιδάκια που πεινάνε στην Αφρική, χρειάζονται και καμιά υπενθύμιση του τι συμβαίνει στο κόσμο πέρα από τον κόσμο τους. Απ' την άλλη, ο δημιουργός, παρόλο που έγινε τελικά σταυροφόρος του σκοπού, ενδιαφέρθηκε για το πείσμα που κράτησε αυτούς τους ανθρώπους ζωντανούς, όπως είχε κάνει και γι' αυτό που οδηγούσε τους Αφγανούς του In This World (2002) στα σύνορα ενός "καλύτερου" κόσμου. Και χρησιμοποιώντας τις μαρτυρίες των τριών, βίντεο από τις ειδήσεις (με εμφανίσεις και του Bush Jr. για comic relief) και ερασιτέχνες ηθοποιούς που έχουν πιο αυθεντικό τον φόβο στα πρόσωπά τους, κάνει μια ταινία σημαντική όσο και οι προηγούμενές του, σημαδιακή όσο και οι αποφάσεις που ακολούθησαν το θόρυβό της, και σκληρή όσο και οι δηλώσεις των επισήμων (και μη) που στέκονται απέναντί της (και μας).

Το να βρίσκεσαι σε έναν πολυσύχναστο δρόμο με τον κώλο σου ευδιάκριτο είναι η παραλλαγή ενός από τους γνωστότερους των εφιαλτών (να πηγαίνεις γυμνός στο σχολείο). Προσθέστε τώρα το γρονθοκόπημα αθώων (χωρίς να χρειάζεται να δώσετε καμία εξήγηση) και δημόσιο σεξ με την Amy Smart, και ο εφιάλτης γίνεται ονείρωξη από τη μια στιγμή στην άλλη. Παρά το ελάχιστο έως μηδαμινό promotion, το Crank κατέκτησε τη #1 θέση στο box office του πρώτου weekend του Σεπτεμβρίου, πιθανότατα λόγω της υπόγειας αναμονής των διψασμένων για καλτ καταστάσεις μαζών. Γιατί ειλικρινά, πιο ανόητο - διασκεδαστικό - ντελιριακό - αναπολογητικό φιλμ από το Crank δεν πρόκειται να το δείτε σύντομα.
Ο Chev Chelios, επαγγελματίας δολοφόνος, ξυπνάει από τον λήθαργό του μόνο και μόνο για να δει σε βίντεο τα τσιράκια του Verona να ρίχνουν στις φλέβες του ένα μυστηριώδες κινέζικο δηλητήριο που θα τον σκοτώσει σε ελάχιστο χρόνο εκτός… εκτός και αν καταφέρει να κρατήσει την καρδιά του ενεργή με ένα διαρκές input αδρεναλινης. Κοινώς, αν ηρεμήσει, χάθηκε.

Ευφυής σύλληψη (με κάτι από DOA (1950) και Speed (1994)) και ευφυέστερη εκτέλεση από το σκηνοθετικό δίδυμο Neveldine-Taylor, που με οδηγό το πλέον αναμφισβήτητο icon των φιλμ δράσης, Jason Statham, συμπυκνώνουν σε 87 λεπτά περισσότερη non stop τρέλα και από τα τρία Lethal Weapons. Πολλά τα σκηνοθετικά τρικ αλλά η ταινία ανήκει στον ακομπλεξάριστο (και τσαντισμένο, με το δίκιο του) Statham, που ρουφάει κοκαΐνες, χτυπάει ενέσεις, κάνει ηλεκτροσόκ, δέρνει κόσμο και παράλληλα προσπαθεί να πάρει εκδίκηση (και ει δυνατόν, το αντίδοτο) από το latin τσογλάνι που θέλει να τον βγάλει από την κυκλοφορία.

Aσταμάτητη δράση, ατάκες που θα μείνουν, τουλάχιστον μια σκηνή κινηματογραφικής ανθολογίας και απόλυτη έλλειψη political correctness: Για τα πρακτικά, πολλοί από όσους έθάψαν το φιλμ δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τις γεριατρικές κατηγορίες του τύπου «μασκιλιστική ταινία, χωρίς ηθική» και δε συμμαζεύεται. Ξεκαθαρίστε τι ψάχνετε από μια ταινία σαν το Crank…τον τρόπο με τον οποίο ένας καταδικασμένος σε θάνατο συμφιλιώνεται με τη μοίρα του; Αν ναι, τότε κάνατε λάθος, νοικιάστε το My Life Without Me (2003) και είστε εντάξει. Αν, απ' την άλλη, θέλετε να δείτε μια κυριολεκτικά αδρεναλινική περιπέτεια χωρίς μυαλό αλλά με πολύ μαγκιά, τότε πέσατε μέσα. Άλλωστε αν δεν είστε έτοιμοι να εκτιμήσετε το πιο έξυπνο ανεγκέφαλο action movie των τελευταίων 10 ετών, εσείς θα χάσετε.

Ένα καπάτσο ρακούν διεισδύει σε μια «οικογένεια» ζώων που μόλις ξύπνησαν απ’ τη χειμερία νάρκη τους, και τους χρησιμοποιεί για να μαζέψουν ένα κάρο φαγητά απ’ την νεόδμητη συνοικία που κρύβεται πίσω από έναν φράχτη. Μόλις όλα τελειώσουν, έχει σκοπό να κλέψει το κάρο για να σώσει το τομάρι του. Θα καταλάβει άραγε ότι η καρδιά και η ψυχή του, έχουν μεγαλύτερη αξία απ' το παλιοτόμαρο;
Ο Bruce Willis φοράει τη χαρούμενη φωνή και τη ρακούν προβιά του, και με το voice over του κεντρικού χαρακτήρα, δίνει ψυχή σ’ αυτό το άψυχο animated για την αξία της οικογένειας, της αλληλεγγύης και του αλτρουισμού. Ο Garry Shandling απ’ την άλλη, με την ήρεμη, σχεδόν χασικλίδη φωνή του, προσφέρει το yin-yang αντίβαρο του σπιντάτου ρακούν, τονίζοντας έτσι το χάσμα ανάμεσα στους δύο ήρωες και την αξία της επερχόμενης γεφύρωσης του χάσματος. Ο Nick Nolte παραδίδει την τρίτη αξιομνημόνευτη φωνητική ερμηνεία της ταινίας, στο ρόλο της κακιάς αρκούδας παύλα ηθικού αυτουργού της όλης υπόθεσης.

Κατά τα άλλα, το animation της DreamWorks, με εξαίρεση τους ανέμπνευστους τίτλους έναρξης, κρατιέται σε άριστα επίπεδα, δεν καλύπτει όμως την αδυναμία ενός σεναρίου απλοϊκού και ανιαρά προσγειωμένου, που χαραμίζει και όλο το υπόλοιπο πλούσιο φωνητικό ταλέντο του πληθωρικού cast.

Όπως μας πληροφορεί ο πάντα ενημερωμένος συνεργάτης μας Δελτίος Τύπου:

Η Διεθνής Αμνηστία σε συνεργασία με την κινηματογραφική εταιρεία ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ Α.Ε. διοργανώνουν την πρώτη ειδική προβολή της ταινίας Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ (THE ROAD TO GUANTANAMO) στο κινηματογράφο ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS, Σταδίου 19, την Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2006 και ώρα 21.00.

Η ταινία αναφέρεται στην αληθινή ιστορία των τριών νεαρών Βρετανών υπήκοων που κρατήθηκαν για δύο χρόνια στο Γκουαντάναμο, στην Κούβα χωρίς ποτέ να τους απαγγελθούν επίσημα κατηγορίες. Γνωστοί και ως "Το τρίο του Τίπτον" αναφορικά με τη γενέτειρά τους, το Τίπτον της Βρετανίας- οι τρεις τους επέστρεψαν τελικά στη Μ. Βρετανία όπου και αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς και πάλι να τους δοθεί κάποια επίσημη εξήγηση για τη φρικτή τους δοκιμασία.
[..]
Ειδική τιμή εισόδου €5

Τα έσοδα από την προβολή θα διατεθούν για το έργο και τη δράση της Διεθνούς Αμνηστίας.

Η προβολή γίνεται με την ευγενική υποστήριξη της εταιρείας Δ.Π.ΣΚΟΥΡΑΣ ΦΙΛΜΣ Α.Ε και του κινημ/φου ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS

Περισσότερα για τη ταινία και το αλογόκριτο πόστερ και τρέιλερ στο θέμα The Road to Guantánamo (2006): All American Trailer που ανεβάσαμε τον Ιούνιο με την ευκαιρία της προβολής της στο φεστιβάλ του Παρατηρητήριου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Κριτική δε πρόλαβα ακόμα να ετοιμάσω λόγω ξενυχτών πρεμιέρας αλλά, όπως υπονοείται και στο θέμα πιο πάνω, παρά την όποια εμπιστοσύνη (που κάποιος έπρεπε να δείξει στο κάτω κάτω) του σκηνοθέτη σε όσα λένε οι τρεις για τα.. προκαταρκτικά, το φιλμ είναι εξαιρετικό σα δουλειά και συγκλονιστικό σε όσα έχει να πει.

Ζαλισμένος απ’ το ταξίδι και την αϋπνία, και με πέντε ώρες ύπνου σε έναν καναπέ στο Amsterdam να αναπληρώνει 48 ώρες τρεξίματος, ο Jesper Ganslandt μόλις που άρχισε να βλέπει τι σημαίνει κούραση. Ο 25χρονος Σουηδός έφτασε χθες τα ξημερώματα στην Αθήνα, σε ένα ταξίδι αστραπή, για να παραλάβει τη Χρυσή Αθηνά απ’ την επιτροπή των Νυχτών, και να δυναμώσει τη μέθη της επιτυχίας που ξεκίνησε την περασμένη βδομάδα με την επιλογή της ταινίας του για εκπροσώπηση της Σουηδίας στα επερχόμενα Όσκαρ. Ένα είδος success story που κι εδώ ακόμα να τελειώσει, προκαλεί ανατριχίλες.

Επόμενη στάση για τον Ganslandt και το Farval Falkenberg, το φεστιβάλ του Ρέκγιαβικ, όπου αυτός κι ο John Cameron Mitchell μοστράρουν πια ως τα μεγάλα ονόματα. Όμως ο σκηνοθέτης θα κόψει για λίγο τις πτήσεις, προτιμώντας να τελειώσει το επόμενο σενάριό του, και ίσως για να φυλάξει δυνάμεις για το jetlag απ’ το ενδεχόμενο ταξίδι του στο Hollywood, το Φλεβάρη. Για να σταθεί δίπλα σε εκλεκτούς κυρίους όπως ο Guillelmo del Toro κι ο Pedro Almodovar. Φαντάζεσαι; Ίσως στείλει πάλι το τριο των πρωταγωνιστών του, να πουν και στους Ρεκγιαβίτες τι να κάνουν αν δεν τους αρέσει η ταινία.

Με τη συνέντευξη το φετινού νικητή της Χρυσής Αθηνάς, το Movies for the Masses ξημερώνει τις φετινές του Νύχτες. Ευχαριστεί την Άντζυ και τα άλλα παιδιά του γραφείου τύπου της διοργάνωσης, και περισσότερο και πάνω απ’ όλους, τη Βάσω και τη Λήδα της artache, για την υπομονή και την κατανόηση στις ιδιότυπες συνεντευξιακές μας μεθόδους κι απαιτήσεις. Σας φυλάμε μια θέση στον παράδεισο, κορίτσια.

Στο Farväl Falkenberg, τον αποχαιρετισμό στη πόλη που μεγάλωσαν μιας παρέας παιδιών που τελειώσαν το σχολείο, δόθηκε φέτος η Χρυσή Αθηνά του Φεστιβάλ της πρωτεύουσας. Το χύμα κλίμα, οι ερασιτέχνες ηθοποιοί και η ανυπαρξία μηνύματος (και συγκεκριμένης πλοκής) ήταν αυτά που σίγουρα μέτρησαν στη πιτσιρικαρία της κριτικής επιτροπής.

Τα άλλα βραβεία πήγαν στον Jens Lien σκηνοθέτη ενός Διαφορετικού Ανθρώπου (Den Brysomme Mannen) και στους Kim Fupz Aakeson και Pernille Fischer Christensen σεναριογράφους μιας Σαπουνόπερας (En Soap). Το κοινό χάρηκε περισσότερο το ταξίδι με ένα σουηδικό αυτοκίνητο (Swedish Auto) απ' το διαγωνιστικό και, φυσικά, με ένα μίνι λεωφορείο (Shortbus).. γενικά.



Εμείς χαρήκαμε περισσότερο τις συνεντεύξεις με τον Jay Brannan του πασίγνωστου πια λεωφορείου και των εξίσου διάσημων πλέον ξανθομπάμπουρων κατοίκων της μικρής σουηδικής πόλης. Και ένα φεστιβάλ που, έχοντας το "πλεονέκτημα" να κλείνει τη χρονιά, έφερε ό,τι συζητήθηκε περισσότερο απ' τον (αγαπημένο μας όπως έχεις πάρει χαμπάρι) ανεξάρτητο αμερικάνικο και (όπως αποδείχτηκε) τις πιο φρέσκιες ευρωπαϊκές παραγωγές. Κι αν, με εξαίρεση τους.. αυτούς (Ils), οι ηθελημένα ή αθέλητα καλτ επιλογές δε "βγήκαν" φέτος για διάφορους λόγους, εδώ θα είμαστε και του χρόνου, όπως και πέρσι, με αυτό που λείπει απ' όλους τους άλλους, να περιμένουμε καλύτερες Νύχτες.

Το Shortbus (2006) ήταν μάλλον το.. μπλοκμπάστερ των φετινών Νυχτών, ξεπουλώντας δυο φορές, μια στις προπωλήσεις και μια στα εισιτήρια "ορθίων" που βγήκαν για να καλύψουν τις θέσεις όσων είχαν κλείσει πριν από καμιά δεκαριά μέρες (και δεν είχαν κανονίσει τις υποχρεώσεις τους). Και ο Jay Brannan ήταν εύλογα ο σουπερστάρ του φεστιβάλ. Από το πουθενά, αν και ως τραγουδοποιός παίζει σε μικρά στέκια στη Νέα Υόρκη και ήταν λέει σε κάποια φάση "future legend" για το Next Magazine.

Οι προφητείες εκπληρώθηκαν κατά κάποιο τρόπο και ο Jay, με το στιλάκι προσιτού καλού παιδιού και εκφραστικός λόγω και έργω, έπαιξε στις Κάνες, στο Τορόντο και στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης λίγες μέρες πριν. Στα αθηναϊκά πάρτι, όπως στο Nixon χτες βράδυ, έκανε γύρους χωρίς τη κιθάρα του όμως, και μας το λέει και στη συνέντευξη. Που έγινε υπό καθεστώς... πίεσης εκατοντάδων θεατών που σπρώχναν απέξω περιμένοντας να μπουν. Αλλά έκλεισε σε πολύ ζεστό κλίμα όταν η estelle, που σκηνοθετούσε, χαρούμενη έκανε τη δική της ερώτηση.