Ο τρόμος που μπορεί να κρύβει μια σοφίτα δεν είναι απαραίτητα εκείνες οι παλιές φωτογραφίες από γκόμενες που σε συνόδευαν όταν ακόμα δεν είχες αποκτήσει αίσθηση του γούστου. Αυτό αποδείχθηκε και κινηματογραφικά το 1987 με το θεώρημα του Clive Barker σύμφωνα με το οποίο οι πιθανότητες να ανοίξει στην σοφίτα σου ένα two way portal με την κόλαση είναι ανάλογες της περιέργειας που δέρνει το ρεμάλι θείο/γκόμενο/αδερφό σου. Οκέι, δεν υπάρχει κανένα θεώρημα του Clive Barker αλλά μόλις το διατύπωσα. Το θέμα είναι ότι το Hellraiser (1987), η ταινία πριν τη σειρά από ομότιτλα sequel που κάποιες φορές ξεπέρασαν (Hellraiser II (1988)) και κάποιες άλλες ούτε ακούμπησαν την αίγλη του πρώτου φιλμ (εεε… όλα τα υπόλοιπα), ήταν τουλάχιστον ριζοσπαστική για την εποχή της. Χωρίς teenage θύματα με εγκεφαλική ανεπάρκεια, χωρίς μανιακούς δολοφόνους που σφάζουν απλά και μόνο λόγω τρέλας, το Hellraiser περιέβαλλε την ιδέα του horror με αυτό που της έλειπε: μυθολογία. O καταραμένος κύβος που ανοίγει τις πόρτες σε μια διάσταση πόνου, οι λιγομίλητοι Cenobites, παράγοντες που απαγκίστρωσαν την ταινία τρόμου από την με-το-κιλό παραγγελία fake αίματος. Όχι ότι μας άφησε παραπονούμενους στο splatter. Άλλωστε, μπορεί εμείς απλά να τρίξαμε τα δόντια στη σκηνή με τα αγκίστρια αλλά, όπως είπε και ο μέγας Pinhead «Jesus wept».

Για όσους, λίγους ελπίζω, αγνοούν αυτό το σημαντικότατο icon του horror cinema να υπενθυμίσω πως, όπως ακριβώς οι Cenobites ξεπερνούν τα όρια των εννοιών «πόνος» και «ηδονή», έτσι και ο Pinhead είναι… όν δύσκολης κατάταξης. Σε αντίθεση με άλλους «κακούς» της εικονογραφίας / λογοτεχνίας τρόμου, δεν μπορεί καν να χαρακτηριστεί κακός. Είναι απλά, υπεράνω. Τον καλείς και έρχεται, σαν αλλόκοσμο delivery service extreme καταστάσεων. Περιστοιχισμένος από τους εξίσου ανατριχιαστικούς βοηθούς του («αυτοσχέδια τραχειοτομεία» και « παχυσαρκία» ), που συμμερίζονται την S/M - goth άποψή του για τη μόδα, ο Pinhead δεν έχει διάθεση για διάλογο, ούτε για παζάρια. Παραλάσσοντας την φράση του Field of Dreams (1989), «fix it and he will come».

Ο Clive Barker ανακοίνωσε πως ο Bob Weinstein του ζήτησε να γράψει το σενάριο για το remake του Hellraiser. Και όπως αφήνει να εννοηθεί, θα το κάνει προκειμένου το project να μην πέσει στα χέρια κάποιου άλλου που, ως Cenobite, θα το κατακρεουργήσει. Οι Weinsteins, που μάλλον βαρέθηκαν να κλέβουν Oscar και αποφάσισαν να αφήσουν πίσω τους cult κληρονομιά, προτίθενται να ρίξουν αρκετά λεφτά, κάτι που σίγουρα θα βοηθήσει (με δεδομένη την μπατζετική φτώχια του original) αλλά χρειάζονται και εγγυήσεις για το horror αποτέλεσμα. Αν είναι να αναθέσουν το φιλμ στο άλφα τυχαίο νέο ταλέντο και να γίνει διαδικτυακό θέμα το ποιος σχεδιαστής θα αναλάβει τη δερμάτινη γκαρνταρόμπα των Cenobites τότε ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε. Άμα θέλουμε κάποιον να μας σκίσει τον αμφιβληστροειδή υπάρχει και το Lament Configuration.

Ήσυχα-ήσυχα πέρασε και το 19ο Ευρωπαϊκό Πανόραμα της Ελευθεροτυπίας, που ολοκληρώθηκε επίσημα με την τελετή απονομής των βραβείων του το περασμένο Σάββατο, και σήμερα αρχίζει να τελειώνει, με ένα τριήμερο έξτρα προβολών, στα Ιντεάλ και Τριανόν.


Δες/Κρύψε το trailer του Tristram Shady: A Cock and Bull Story (2005)

Tο βραβείο του Πανοράματος πήγε στο Βελγικό La Raison du plus faible (2006/Το Δίκαιο του Αδυνάτου), που ήταν άλλωστε και υποψήφιο για το Φοίνικα στις περασμένες Κάνες. Εκτός απ' την επιτροπή του φεστιβάλ, βραβείο έδωσε και η Διεθνής Ευρωπαϊκή Ένωση Κριτικών (FIPRESCI), η οποία επέλεξε να τιμήσει την κωμωδία του Winterbottom, Tristram Shandy: A Cock and Bull Story (2005). Που ήταν αδιαμφισβήτητα μια κλάση πάνω από τις υπόλοιπες ταινίες του διαγωνιστικού. Βέβαια όταν δίνεις ένα βραβείο σαν αυτό της FIPRESCI σε ένα φεστιβάλ σαν αυτό του Πανοράματος, καλό είναι να προσπαθείς να βοηθήσεις μια πιο αδύναμη ταινία με χαμηλή αναγνωρισιμότητα και ζόρικο μέλλον, αλλά δικό τους είναι το βραβείο, όπου θέλουν το ακουμπάνε.

Σε άλλα βραβεία του Σαββατοκύριακου, μερικές ώρες νωρίτερα απ' το Πανόραμα έκανε την απονομή του και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρώμης, γιορτάζοντας την πρώτη του, ελαφρώς επεισοδιακή, διοργάνωση. Η πενηνταμελής επιτροπή (καλά διάβασες, πενήντα μέλη) κινηματογραφόφιλων, με την καθοδήγηση του Ettore Scola, έδωσε το βραβείο της στo ρωσικό δράμα αμλετικής έμπνευσης, Izobrazhaya zhertvu (2006/Παίζοντας το Θύμα) του Kirill Serebrennikov, για έναν νεαρό που προσπαθεί να ξεφύγει απ' την ανεργία, παίζοντας το θύμα σε αστυνομικές αναπαραστάσεις εγκλημάτων. Ειδικό βραβείο επιτροπής πήρε και το φαβορί This is England, για τους skinheads του '80.

Αν και το Δόγμα 95 στη σκληροπυρηνική του μορφή φαλίρισε πριν προλάβει να γεννηθεί σχεδόν, αυτό δε σημαίνει ότι δε μας άφησε μερικά δείγματα της κουλτουριάρικης pop κουλτούρας της εποχής του, που μας στοιχειώνουν ακόμα. Με την καλή και την κακή έννοια. Ένα απ’ αυτά, το Festen (1998) του Thomas Vinterberg, βγήκε και παραέξω απ’ τη σκοτεινή αίθουσα, για να ανέβει σε θεατρικά σανίδια Αγγλικής, Δανέζικης, Γερμανικής, Γαλλικής, Ιταλικής, Σουηδικής, Πολωνικής, Σλοβένικης, Αυστραλέζικης κι Αμερικάνικης κατασκευής. Κι απ’ ότι μας ενημερώνει ο δαιμόνιος Δελτίος Τύπου, που χτυπά πάντα απροειδοποίητα, μέσα στη βδομάδα θα ανέβει και σε αθηναϊκή σκηνή.

Στις 26 Οκτωβρίου θα κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα η θεατρική μεταφορά της ταινίας του Δανού Τόμας Βίντερμπεργκ Festen στο θέατρο Θησείον (Τουρναβίτου 7, Ψυρρή). Πανελλήνια πρώτη. (…) Το διασκευασμένο για την Αγγλική σκηνή σενάριο, μεταφράζει ο Μανώλης Δούνιας, μαζί με την Αλίκη Δανέζη – Knutsen, που κάνει και τη σκηνοθεσία, σε σκηνικά της Μαρίας Κονομής και κοστούμια απ’ τον Άγγελο Φρέντζο, με την ενδυματολογική επιμέλεια της Βένιας Πολυχρονάκη, και μουσική απ’ τον Μίνω Μάτσα, σε μια παραγωγή του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου και της Highway Productions. Τους ρόλους της οικογένειας εν αμόκ, κρατούν οι Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Θέμις Μπαζάκα, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Αγγελική Παπαθεμελή, Γιάννης Στάνκογλου, Εκάβη Ντούμα, Ρένος Μάντης, Ερρίκος Λίτσης, Κώστας Φλωκατούλας, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Μίλτος Νίκας, Καλλιόπη Τζερμάνη, Μανώλης Αφολάνιο και τα κοριτσάκια Ευγενία Λαού και Εύη Χούμπαυλη (εναλλάξ).

Το έργο θα μείνει στη σκηνή για 60 παραστάσεις, που θα γίνονται από Τετάρτη έως Παρασκευή στις 21.00, και Σαββατοκύριακα διπλές στις 19.00 και 21.30. Το εισιτήριο κοστίζει 23 ευρώ, 16 αν είσαι φοιτητής.

Scoop (μτφρ.): πρώτη και αποκλειστική συνταρακτική είδηση, κοινώς «λαβράκι». Δε μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι η τελευταία ταινία του αειθαλούς Woody Allen, που όλο και περισσότερο όσο περνάει ο χρόνος, τον απασχολεί το θέμα το θανάτου και προσπαθεί να το ξορκίσει με το μοναδικό του μαγικό όπλο, το χιούμορ. Κι εγώ μαζί του, γιατί για να δανειστώ τα λόγια του ίδιου «Δεν είναι ότι φοβάμαι να πεθάνω. Απλώς δε θέλω να είμαι εκεί όταν έρθει αυτή η ώρα». Δυστυχώς όμως το εύρημα του δημοσιογράφου που έρχεται από τον άλλο κόσμο, για να βοηθήσει νεαρά και ελπιδοφόρα φοιτήτρια δημοσιογραφικής σχολής, προκειμένου να αποκαλύψει την ταυτότητα του διαβόητου «Δολοφόνου με τα Ταρώ» χάνεται ώσπου να πεις Splendini, το όνομα δηλαδή του ταχυδακτυλουργού που εμπλέκεται κατά τύχη στην ιστορία και που τον ενσαρκώνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Που μπερδεύει, μετά το Match Point (2005), για μια ακόμα φορά το κοινό του, το οποίο αναζητεί εναγωνίως, αλλά μάταια τα στοιχεία εκείνα που θα έκαναν την ταινία κλασική (συμπεριλαμβάνεται ένα μόνο, αν και... θεϊκό, αστείο περί της εβραϊκής θρησκείας).

Ο Woody Allen γράφει το σενάριο ειδικά για τη νέα του μούσα, τη Scarlett Johansson, όχι ως μοιραία αντροτραγανίστρα και πλανεύτρα, αλλά ως αθώα, κάπως αφελή και σίγουρα συμπαθητική φοιτήτρια με τα στρογγυλά αδέξια γυαλιά της. Η ώρα κυλάει ευχάριστα με μουσική υπόκρουση Τσαϊκόφσκι και Στράους, χάρη στη χημεία του διδύμου, την κωμική νότα που πετυχημένα δίνει η Johansson, και τη γοητεία του Hugh Jackman, στο ρόλο πλούσιου εργένη από καλή οικογένεια. Και τελειώνει βιαστικά, χωρίς σεναριακές ή/και σκηνοθετικές εξάρσεις, με σαφέστατα πολύ λιγότερα, στον αριθμό και την καυστικότητα, ευφυολογήματα απ’ ότι έχουμε συνηθίσει.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 21:00 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα

Η Βιέννη των αρχών του 1900 μαγεύεται απ’ τα κόλπα ενός μάγου, που έχει γυρίσει όλον τον κόσμο και έχει καταλάβει όλα του τα μυστήρια, εκτός απ’ αυτό της άσβεστης αγάπης. Την οποία, αναγνωρίζει στο πρόσωπο της μέλλουσας συζύγου του μέλλοντος βασιλιά, και αποφασισμένος να την ξανακερδίσει, κάνει την πόλη γης μαδιάμ.Πότε pulpy, πότε arty και πότε ανελέητα ανιαρό, το δεύτερο φιλμ του Niel Burger μπορεί τουλάχιστον να περηφανεύεται εντυπωσιακά production values. Η υποβλητική φωτογραφία, και τα σκηνικά και τα κοστούμια του, θα μπορούσαν άνετα να το σπρώξουν σε μπόλικες κατηγορίες στα Όσκαρ, αν δεν πνίγονταν απ' το ανισόρροπο μοντάρισμα που νομίζει πως κουβαλάει στις πλάτες του όλο το βάρος του κόσμου.

Αν η Geraghty του Hotel Rwanda (2004) χρησιμοποιούσε λίγο καλύτερα τα ψαλλίδια της για να συνεφέρει εκείνη την απελπιστική κοιλιά λίγο μετά τους πρώτους τίτλους, και μέχρι και το διάλειμα, ο Μάγος θα ‘τανε πολύ πιο μαγικός. Και δε θα υπέφερε κι απ' το ξεχειλωμένο σενάριο που φλυαρεί για ανεξίτηλες αγάπες και γάμους συμφερόντων στο background, χωρίς να έχει τίποτε ενδιαφέρον στο foreground. Και το μεγαλύτερο κρίμα βέβαια, πέρα κι από τα τεχνικά, είναι οι τρεις (άντρες) πρωταγωνιστές, οι οποίοι χαραμίζονται με ερμηνείες πολύ ανώτερες του επιπέδου της ταινίας. Η Jessica Biel δεν έχει πρόβλημα, στα γνωστά υπό του μετρίου επίπεδά της κινείται.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 23:10 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα

Ο Clooney είδε πως το ασπρόμαυρο τον αδυνατίζει, κι αποφάσισε να το κάνει μόδα. Έτσι, το κόλλησε και στον κολλητό του, Steven Soderbergh, ο οποίος πέρασε φούμο το μεταπολεμικό Βερολίνο, και το ’κανε πιο ατμοσφαιρικό. Αν και προσωπικά πιστεύω πώς όλα αυτά τα κάνουν για να φαίνεται πιο εφετζίδικος ο καπνός του τσιγάρου.

Το παλιακό στυλ του ασπρόμαυρου πάντως ακολουθεί όλη η ταινία, από τους τίτλους που θυμίζουν Sky Captain and the World of Tomorrow (2004), μέχρι και την αφίσα, που αν την πάρεις και τη βάλεις πλάι-πλάι μ' αυτήν της Casablanca (1942), παίζει και να τις μπερδέψεις.

Θα έχουμε λοιπόν άραγες ένα μεταπολεμικό φιλμ νουάρ με εξάρσεις ρομάντζου στο στυλ εκείνης της παλιάς υπέροχης φιλίας; Τον Martini George τον είχαμε για μοντέρνο Cary Grant, για Bogey δεν είχε δώσει δείγματα. Νομίζω; Η Cate Blanchett πάντως, με τα νυσταγμένα, αλλά γεμάτα υποσχέσεις μάτια, τα μισάνοιχτα χείλη και την αύρα μυστικών που φαίνεται να την περιβάλλει, με κάνει να ελπίζω σε μια femme fatale απ’ αυτές που νόμιζα πως δεν υπάρχουν πια τις πάτησε το τραίνο.

Το trailer μας προειδοποιεί ότι η ταινία έχει χαρακτηριστεί απ΄ την MPAA εν τη σοφία της, ως restricted, οπότε φαντάζομαι αυτά τα στιγμιότυπα βίας δεν είναι καν ορεκτικό, γιατί από βρισίδι και σεξ δεν είδα τίποτα. Εκτός βέβαια κι αν αυτό που δεν πρέπει να μάθουν οι κάτω των 17, είναι το ποιος είναι αυτός ο Καλός Γερμανός. Αν κατάλαβες εσύ, ή αν το'χεις διαβάσει στο βιβλίο, ρίξε κάνα hint. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: θα ξαναμαγέψει ο Clooney την Ακαδημία για να στείλει τον Καλό Γερμανό στα Όσκαρ, ή θα τους κάνει πολύ σε περιπέτεια; Εγώ πάντως στο δεύτερο ποντάρω.

Μετά από αμέτρητα teasers, tv spots kai featurettes κυκλοφόρησε ξημερώματα στο (σχεδόν εξίσου με το Moviefone) άθλιο Overdrive του MTV το επίσημο trailer του μεγάλου, μεγαλύτερου, μεγαλότατου φαβορί για τα φετινά Όσκαρ. Τόσο μεγάλο όσο ήταν πέρσι στο τέλος του καλοκαιριού ένα φιλμ με αναμνήσεις μιας γκέισας, για να καταλάβεις.

Τώρα βέβαια άμα δεν έχεις ακούσει τίποτα για τη ταινία, θα περιμένεις να πρωταγωνιστεί η Scarlett Johansson, η Keira Knightley και η Lindsay Lohan. Αλλά βλέποντας το τρέιλερ καταλαβαίνεις ότι τα ονειρικά κορίτσια του τίτλου είναι ο Jamie Foxx με τον Eddie Murphy. Που βγήκαν εκτάκτως απ' τη ντουλάπα επειδή τη προηγούμενη βδομάδα ο Bill Condon, με την ιδιότητα του σκηνοθέτη, τελείωσε την επίβλεψη του editing του φιλμ. Και του πήρε λιγάκι παραπάνω γιατί αποφάσισε να κόψει εντελώς το ρόλο της Beyoncé φαίνεται. Μια ταινία βασισμένη σε ένα 25χρονα πετυχημένο μιούζικαλ, βασισμένο (χαλαρά) με τη σειρά του στην ιστορία των Supremes, τι χρειάζεται κάποια να παίζει την (αντιγραφή της) Diana Ross?

Έτσι εξηγείται γιατί όλα τα πιασάρικα τραγουδάκια και η Soul Light --σήμα κατατεθέν και της original μαύρης τριπλέτας-- ατμόσφαιρα των προηγούμενων κλιπο-βομβαρδισμών, θυσιάστηκαν στο βωμό της ανάδειξης του υποκριτικού εύρους της φωνής του γαιδάρου των Shrek. Ενώ τελικά η αποκάλυψη ενός μπαρόκ, όπως θα 'λεγε και ο Φραγκούλης, καστ φαίνεται ότι θα είναι η Jennifer Hudson. Η φιναλίστ του American Idol αναλαμβάνει να εκτελέσει το And I Am Telling You I'm Not Going που σημάδεψε το μιούζικαλ (και τη καριέρα της Jennifer Holiday που το πρωτόπε) στη κορύφωση του βίντεο. Και να βάλει κάρβουνο στη μέχρι τώρα ασταμάτητη προωθητική ατμομηχανή της Paramount.

Πάντως ο Condon έχει κάνει δύο (και μόνο) εξαιρετικές (και σχετικά παραγνωρισμένες) δουλειές μέχρι τώρα: τον Kinsey (2004) και τους Θεούς και Δαίμονες (1998). Οι τελευταίοι έχουν ξαμολυθεί πια στο δίκτυο να κάνουν παρέα σε όσους εκστασιάζονται με τον προπομπό της τρίτης του ταινίας. Τα οσκαρικά μπουμπουνητά σταματάνε κάπου εδώ, και αρχίζει η καταιγίδα των.. considerations.

Άλλη μια ταινία του Ken Loach, άλλη μια στρατευμένη δημιουργία, άλλη μια θερμή υποδοχή από τις Μάζες. Από την.. άλλη μπορείς να εμπιστευτείς περισσότερο όλο το βρετανικό τύπο που υποδέχτηκε το χρυσό φοίνικα των Κανών στο σκηνοθέτη με αλλαλαγμούς για ναζιστικού μεγαλείου ύμνο στον IRA και εκφαυλισμό της Ιστορίας. Εγώ βέβαια τη ταινία την είδα πριν γράψω.
Και η Ιστορία έγραψε ότι ήταν η άμετρη βαρβαρότητα με την οποία θέλησαν να πνίξουν, στην αρχή του, τον ιρλανδικό αγώνα για ανεξαρτησία οι Άγγλοι και οι βασιλικοί, αυτή που πέρασε, σε μια νύχτα, όλο τον πληθυσμό από απρόθυμους υπηκόους (στη χειρότερη) σε παθιασμένους επαναστάτες. Από εκεί και πέρα ο Loach διαλέγει να μην κάνει ακόμη έναν Michael Collins (1996) ακολουθώντας όπως ο Neil Jordan την ηγεσία της εξέγερσης. Ούτε μια διδαχή για ταξική πάλη ασχολούμενος με το προλεταριάτο που έβαζε φωτιές στις πόλεις. Αλλά μια αλληγορία της κοινής πορείας αρχικά, και του διχασμού και του εμφυλίου μετά την αποικιο-αποδεχτική συνθηκολόγηση της 6ης Δεκεμβρίου 1921, των Ιρλανδών. Δυο αδέρφια στις αγροτικές περιοχές, ο ένας αμόρφωτος και ατίθασος ο άλλος με ακαδημαϊκές προοπτικές και συμπονετικός κουβαλάνε την ιστορία και ακολουθούν την Ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος.

Μορφωμένος και πεισματικά ανυπότακτος ο σκηνοθέτης σερβίρει εδώ μόλις τη δεύτερη ιστορικών αναφορών ταινία του μετά τη Γη και Ελευθερία (1995). Και είναι η απαρέγκλιτα σοσιαλιστική σαραντάχρονη πορεία του που εξοργίζει τα media στη χώρα του.. ευέλικτου Tony Blair (και όχι η ακρίβεια της αναπαράστασης που είναι εξίσου συνεπής). Κατά τα άλλα η συνταγή περιέχει γνωστής ποιότητας υλικά, με Paul Laverty στο σενάριο και εξαιρετικό Barry Ackroyd στην εξαιρετική φωτογραφία. Και το πρώτο μισό του γεύματος δε παίζεται, με τη μια αφοπλιστικά ρεαλιστική συγκλονιστική σκηνή μετά την άλλη. Στο δεύτερο βέβαια το χαρτί καίγεται προσπαθώντας να εξηγήσει όραμα και περηφάνεια στους ήδη συνθηκολογημένους.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 23.00 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα

Ζηλιάρης αρραβωνιάρης τρώει τα μούτρα του εν ώρα παρακολούθησης, και περιφέρεται ως φάντασμα γύρω απ' τη γυναίκα της ζωής του, έχοντας πέντε λεπτά ενσάρκωσης διαθέσιμα, να σκορπίσει κατά βούληση. Και τελικά, μπορείς να κάνεις πολλά με πέντε λεπτά σε μιάμιση ώρα.
Από κωμωδίες ο ελληνικός κινηματογράφος, άλλο τίποτα. Από concept, ψύλλοι στ’ άχυρα. Αυτό να θυμάσαι όταν βλέπεις τα Πέντε Λεπτά Ακόμα. Μπορεί το μοντάζ να κοιμίζει λίγο, οι διάλογοι να μοιάζουν κάπως off, και το στόρι να κολλάει κάπου στα μισά, αλλά τουλάχιστον υπάρχει concept. Άλλο αν η ταινία δεν καταφέρνει να το πάει κάπου. Αυτό είναι άλλη μια κατάρα χαρακτηριστική της ντόπιας σκηνής.

Ο Βασίλης Χαραμπόπουλος, που ουσιαστικά κρατά τον κεντρικό ρόλο της ταινίας, είναι και ο πιο αδικημένος της, όχι μόνο γιατί του κόβουν screentime για να τον δώσουν στην (κουκλάρα) Παναγιώτα Βλαντή, αλλά και γιατί μαζί με το στόρι, η μπάλα μισοδουλειάς παίρνει και τον χαρακτήρα του. Ο ήρωας όπως και η ταινία, ξεκινούν με υποσχέσεις, αλλά πριν φτάσει το διάλειμμα αρχίζουν να τα χάνουν, και πελαγώνουν στην επαναληπτικότητα και τους δισταγμούς του σεναρίου να καταλήξει επιτέλους στο άτολμο φινάλε του.

Ο Aki Kaurismaki έχει συγκεκριμένη αισθητική και μια αβάσταχτη νοσταλγία για το παρελθόν και τις εικόνες του. Οι ήρωές του ακολουθούν δικούς τους κανόνες και ζουν σε ένα σύμπαν, όπου η τιμή και άλλες αρχές κυριαρχούν σε πείσμα της κακίας και του συμφέροντος. Ο νέος του καλός καγαθός πλην όμως loser ήρωας, είναι μια κωμικοτραγική φιγούρα, ένας απονήρευτος σεκιουριτάς που μπλέκει στα δίχτυα κακοποιών που φιλοδοξούν να κλέψουν ένα κοσμηματοπωλείο και τελικά καταλήγει στη φυλακή χωρίς να έχει φταίξει...
Όλοι συμφωνούν ότι αυτή η --φαινομενικά έστω-- αφέλεια είναι κατά βάθος ειρωνεία (ας θυμηθούμε και το Juha (1999)), αλλά πόσο αντέχει κανείς να βλέπει πρωτόγονη αφήγηση τύπου αθώος άντρας πέφτει θύμα πονηρής γυναίκας; Ισχνή ανάπτυξη σεναρίου, υποκριτική που εξαντλείται στη μηχανική διεκπεραίωση κινήσεων και ηθικοπλαστικά διδάγματα. Ανέκφραστα πρόσωπα εκστομίζουν αστείες/αφελείς ατάκες που συχνά δεν ωφελούν σε τίποτα. Η πιο αστεία σκηνή της ταινίας είναι αυτή που ανατρέπει αλύπητα την εικόνα της πρωταγωνίστριας από femme fatale σε χαρούμενη νοικοκυρά. Η μοιραία καθαρίζει με ηλεκτρική σκούπα πάνω-κάτω, πάνω-κάτω, ενώ οι άντρες της είναι αραγμένοι και παίζουν χαρτιά.

Όπως και να χει, οι βαρύγδουπες στιγμές που δηλώνουν πράξεις με την απουσία τους, όταν η κάμερα μένει στραμμένη προς την αρχική της θέση χωρίς να ακολουθεί τη δράση, έχουν τη γοητεία τους. Τα πλάνα της υγρής και νυσταγμένης πόλης έχουν κι αυτά τη γοητεία τους, όπως και η femme fatale με τα γατίσια μάτια. Είναι και σχετικά μικρή ταινία, οπότε δε προλαβαίνει να αγανακτίσει δα και κανέναν.

Πειραγμένη οικογένεια μαζεύει παραμορφωμένο μωρό απ’ τα σκουπίδια, το μεγαλώνει, του φοράει μάσκα, και το στέλνει για δουλειά στο σφαγείο του χωριού. Όταν το σφαγείο κλείνει και το χωριό ερημώνει, η οικογένεια παραμένει, και τρέφεται με περαστικούς. Ο μικρός αναλαμβάνει τη χασαποδουλειά, κι αρχίζει να χτίζει τη φήμη του ως ο διαβόητος Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι.Όταν λέμε prequel, μιλάμε συνήθως για την ιστορία που έγινε πριν απ’ την ιστορία που έγινε μετά, η οποία είναι και η ιστορία που ξέρουμε. Όταν όμως αρχίζει η ταινία, και το prequel ξεπετάγεται στα πρώτα 10-15 λεπτά, και μάλιστα σχεδόν εν είδη flashback, για να περάσουμε γρήγορα-γρήγορα σε βιαστική αναπαράσταση της ιστορίας που ήδη ξέρουμε, τότε πια δε μιλάμε για prequel. Μιλάμε για απάτη. Απ’ αυτές που το Hollywood αρέσκεται να ξεπετά τελευταία στον τομέα του horror.

Αυτά βέβαια, σε περίπτωση που ξέρουμε την ιστορία που υποτίθεται ότι ξέρουμε, και που ακολουθεί το υποτιθέμενο prequel. Γιατί αν δεν ξέρουμε για το Texas Chainsaw Massacre, το εν λόγω “prequel,” μπορούμε κάλλιστα να το δούμε σαν remake. Ή premake, για να εισάγουμε και καμιά ορολογία. Αποτυχημένο premake βέβαια, γιατί αν και δεν τσιγκουνεύεται το μη ακατάλληλο gore (σχήμα οξύμωρο αν θες την άποψή μου), η ανέμπνευστη πλοκή, το αδιάφορο cast και κυρίως η παντελής έλλειψη στυλ που προσπαθεί ο σκηνοθέτης να καλύψει με ανηλεή φιλτραρίσματα, το κάνουν μια εμπειρία που καλύτερα να αποφύγεις, ακόμη κι αν αυτό σου κοστίσει τα νεφρά σου.

Η στενή σχέση του Λονδρέζικου φεστιβάλ με τα πλήθη των σινεφίλ είναι αυτό που κυρίως το διαφοροποιεί από τα αντίστοιχα των Κανών και της Βενετίας, λένε. Εδώ ο στόχος των διοργανωτών είναι να φέρουν κινηματογράφο από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης στις μάζες. Όχι ότι δεν θα πλημμυρίσει το Λονδίνο διασημότητες: Gillian Anderson, Ben Affleck, Christian Slater, Mira Nair, Emma Thompson, Will Ferrell, Tim Burton, Jude Law, Hanif Kureishi και πολλοί ακόμη που θα ζηλέψουν και θα τρέξουν την τελευταία στιγμή στο κόκκινο χαλί.



Φέτος το London Film Festival γιορτάζει την πεντηκοστή επέτειό του και έχει δώσει αρκετά αγγλικό τόνο στις επιλογές του. Το φεστιβάλ θα ανοίξει η πρώτη ταινία μυθοπλασίας του ντοκυμαντερίστα Kevin Macdonald που έχει εντυπωσιάσει με το ρεαλισμό και τη διεισδυτικότητά της. Και δεν είναι άλλη από το The Last King of Scotland (2006) που αναφέρεται στον Idi Amin Dada, στυγνό κυβερνήτη της Ουγκάντα με μια ιδιαίτερη αγάπη προς τη Σκωτία, τον οποίο ερμηνεύει ο Forest Whitaker με οσκαρικές αξιώσεις.

Άλλες επιλογές με γνωστές φάτσες του αγγλικού κινηματογράφου είναι το Venus (2006) με τον Peter O’ Toole, το Little Children (2006) με την Kate Winslet, η νέα, λονδρέζικη ταινία του Anthony Minghella, Breaking and Entering (2006) και βέβαια το Borat (2006) με τον Sacha Baron Cohen. Τη διοργάνωση θα κλείσει το πολυαναμενόμενο Babel (2006) του Alejandro González Iñárritu. Πολύ το ενδιαφέρον του φεστιβάλ για τους auteur των καιρών μας, έτσι;

Μετά το συγκλονιστικό αφιέρωμα στα λουριά για σκύλους, το ανδρικό περιοδικό μόδας, grooming και μαγειρικής, GQ, θα τυπώσει σε λίγες μέρες, τη λίστα του με τα 25 σημαντικότερα αντρικά fashion statements του κινηματογράφου. Τα οποία, είναι το εξής ένα: ένα καλό κοστούμι, είναι πάντα ένα καλό κοστούμι.
Παραμερίζοντας το psycho chic του Tyler Durden, ή το full black του Batman και του Neo με το μάο παλτό, το staff του περιοδικού προτίμησε να γεμίσει τις σελίδες του με παραλλαγές της μαοστολής, επί κεφαλής των οποίων τοποθετεί την τρίκουμπη, γκρι εκδοχή του Cary Grant, απ’ το North by Northwest (1959). Μια φορεσιά που, σύμφωνα με τον style editor του περιοδικού, αντιγράφηκε για τον Ben Affleck στο Paycheck (2003) και τον Tom Cruise στο Collateral (2004).

Ο Marcello Mastroianni έρχεται δεύτερος στην 25άδα, με το ασπρόμαυρο συνολάκι του 8½ (1963), που εκπροσωπεί επίσης το Reservoir Dogs (1992/#22 στη λίστα). Κι ενώ το Miami Vice δεν εμφανίζεται, προφανώς γιατί δεν είναι ταινία, το camp στοιχείο εξασφαλίζουν τα Shaft (1971/#12) και Shampoo (1975/#16). Φυσικά δε θα μπορούσε να λείπει ο πιο well groomed άνδρας που έχει περάσει απ’ την οθόνη, κι έτσι ο Steve McQueen κρατά την 9η θέση με το Bullit (1968). Το wild boy στοιχείο απαντιέται στο Badlands (1973/#13), οι mods κερδίζουν την αναφορά τους με το Quadrophenia (1979/#18), και μετά τα ρετροφουτού των A Clockwork Orange (1971/#11) και In the Mood for Love (2000/#25), η λίστα απογειώνεται με το μαγευτικό junkie look του Trainspotting (1996/#23).

Δες/Κρύψε τη λίστα

---

1. North by Northwest (1959)
2. Breathless (1959)
3. Ocean's 11 (1960)
4. Purple Noon (1960)
5. 8 1/2 (1963)
6. A Hard Day's Night (1964)
7. How to Steal A Million (1966)
8. Blowup (1966)
9. Bullitt (1968)
10. Get Carter (1970)
11. A Clockwork Orange (1971)
12. Shaft (1971)
13. Badlands (1973)
14. The Harder they Come (1973)
15. The Godfather Part II (1974)
16. Shampoo (1975)
17. Three Days of the Condor (1975)
18. Quadrophenia (1979)
19. American Gigolo (1980)
20. Diner (1982)
21. Stranger than Paradise (1984)
22. Reservoir Dogs (1992)
23. Trainspotting (1996)
24. Rushmore (1998)
25. In the Mood for Love (2000)

Στον Tom Tykwer είναι πλέον εμφανές ότι αρέσουν τα δύσκολα εγχειρήματα. Παρά την παγκόσμια αναγνωρισιμότητα που κέρδισε μέσω του Run Lola, Run (1998) απαρνήθηκε τους κράχτες του Hollywood και του εύκολου χρήματος. Και το έκανε για να ακολουθήσει δύσβατα μονοπάτια, είτε ικανοποιώντας δικά του όνειρα, σαν το The Princesses and the Warrior (2000), είτε άλλων, όπως το Heaven (2002), pet project της τριλογίας του Kieslowski, πριν τον προλάβει ο κύριος με την μαύρη αμφίεση και το δρεπάνι. Τα τελευταία 2 χρόνια δε, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να ασχοληθεί με την νουβέλα Das Parfüm (του Patrick Süskind) που πολλοί θεωρούσαν αδύνατο να μεταφερθεί στον κινηματογράφο και ακόμα περισσότεροι είχαν σκεφτεί να το επιχειρήσουν, πριν απομακρυνθούν τρέχοντας.

Ο Tykwer άρπαξε την ευκαιρία που άλλοι (μεταξύ των οποίων και οι αξιότιμοι κύριοι Kubrick, Scorsese, Forman, Burton και Scott) πριν από εκείνον άφησαν να διαφύγει, ζήτησε και 50 εκ. ευρώ για να την φέρει εις πέρας (η πιο ακριβή γερμανική παραγωγή ever) και πρόσφερε και στο κοινό του ένα teaser πριν από μερικούς μήνες για να ανεβάσει το buzz. Και πλέον, έχοντας γυρίσει πολλές ευρωπαϊκές αίθουσες τον τελευταίο μήνα, μας αποκαλύπτει στο trailer και την μύτη υπόθεση της πολυσυζητημένης ταινίας του. Σ' αυτήν ο Jean-Baptiste Grenouille (Ben Whishaw), με το –αμφισβητούμενο- χάρισμα της οξύτατης όσφρησης, αναζητά δουλειά στο Παρίσι στο πλάι του Dustin Hoffman, γνωστού αρωματοποιού. Η δουλειά μοιάζει να είναι η τέλεια για τον νεαρό με την όσφρηση σκύλου, μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει να εμφιαλώσει και λίγη από την νεαρή κοπέλα που σκότωσε το προηγούμενο βράδυ.

Για την ώρα το Perfume (2006) έχει δεχτεί αυστηρές κριτικές από τον γερμανικό τύπο για το σύνολο της ταινίας καθώς και επικρίσεις για την επιλογή του Tykwer να γυρίσει το... αγύριστο. Και σχεδόν όλοι συμφωνούν με την Die Zeit που κατηγορεί τον σκηνοθέτη πως κατάφερε να αποδώσει τις –περιγραφικότατες στο βιβλίο- οσμές μόνο με εξαντλητικά close-up στη μύτη του πρωταγωνιστή του. Το ίδιο άρθρο μέτρησε 27 τέτοια σε όλο το film, και θα δεις και 4-5 στο trailer.

Η Βενετία μπορεί να 'χε εικοσάρα στο άνοιγμα αλλά η Ρώμη, ως πιο αρχαία στο επάγγελμα, απάντησε με δυο σαραντάρες. Ακόμα κι αν άπαντες με σηκωμένο ότι έχουν και δεν έχουν ψηφίζουν Scarlett Johansson ως το νούμερο ένα εχθρό της υπογεννητικότητας στο δυτικό πολιτισμό, μαζεμένοι αυτοί που συμπαθούν την αγγουρωτή Nicole Kidman και τη στρογγυλωτή Monica Bellucci κάνουν μια ωραία μεγάλη παρέα. Έτσι οι υπεύθυνοι της παρθενικής οργάνωσης του φεστιβάλ της ιταλικής πρωτεύουσας βάλαν τη πρώτη να τους κάνει ποδαρικό τη Παρασκευή με το Fur (An Imaginary Portrait of Diane Arbus). Και τη δεύτερη να βάλει φωτιά στο σαββατόβραδο με κατακόκκινη τουαλέτα και το N (Io e Napoleone). Προβλέπω δε ότι την ερχόμενη Παρασκευή που κλείνουν οι πρεμιέρες με το Le Concile de Pierre (χωρίς παρένθεση αυτό) το χαλί του φεστιβάλ θα είναι τόσο μαύρο όσο αυτό των Scream Awards. Αφού κι εκεί η Μόνικα πρωταγωνιστεί και πόσα βραδυνά στα χρώματα της φωτιάς να κάθεται να ράβει. Άσε που εκεί συμπρωταγωνιστεί με τη πένθιμη εξηντάρα Catherine Deneuve. Είδες.. μεγαλεία η Ρώμη?

O Borat Sagdiyev είναι δημοσιογράφος που ταξιδεύει στην Αμερική για λογαριασμό του λαμπρού έθνους του Καζακστάν --της χώρας όπου η αδερφή του είναι κάτοχος του βραβείου "καλύτερο στόμα για σεξ" του υπουργείου εμπορίου και τέταρτη (ή και μέχρι πρώτη) καλύτερη πουτάνα. Σκοπός της επίσκεψής του είναι η πολιτισμική τριβή που θα εξηγήσει, για παράδειγμα, γιατί σε κάποιες περιοχές του πλανήτη έχουν δικαίωμα ψήφου οι γυναίκες και όχι τα άλογα, οι ομοφυλόφιλοι δε φοράνε υποχρεωτικά μπλε καπέλα, και είναι παράνομο να πυροβολείς τους Εβραίους.

Ο Borat Sagdiyen είναι μια περσόνα του Sacha Baron Cohen που ξεπήδησε απ' το σόου του στο Channel 4, με κύριο πρωταγωνιστή μια άλλη καρικατούρα του (και κοινωνικό φαινόμενο στη Βρετανία πια), τον μεσοαστό gangsta βλάκα Ali G. Μια παγκοσμιοποιημένη περσόνα δηλαδή του ίδιου περίπου τύπου, του πανηλίθιου που δε μπορεί να αντιμετωπιστεί με οποιαδήποτε.. λογική από τους άτυχους συνομιλητές του. Και με εξίσου παγκοσμιοποιημένα αστεία σε βάρος μειονοτήτων και στερεοτύπων.

Ο Borat Sagdiyev πήγε, αυτοπροσώπως, στις Κάνες, στο Τορόντο και χτύπησε και τη πόρτα του Λευκού Οίκου. Και οποιαδήποτε προσπάθεια των Καζάκων να τον περιορίσουν, μόνο αυξάνει το buzz για τη ταινία. Παρά το τρελό γέλιο που βγάζει και τα τρελά λεφτά που θα βάλει στη τσέπη του ο (Εβραίος) Cohen, συνέχεια χλωμό να υπάρξει όμως, αφού οι αμφισβητούμενες μέθοδοι ψαρέματος συνομιλητών δε θα 'ναι αποτελεσματικές όταν τον μάθει και η κουτσημαρία. Άρα τη πρεμιέρα της πρώτης και τελευταίας καζακστανοταινίας στην Ελλάδα θα τη δεις απόψε στις 23:30 στο Ιντεάλ.

Τρομοβδομάδα αποδείχτηκε, κινηματογραφικά, αυτή που κλείνει σήμερα, Παρασκευή και 13. Για επιδόρπιο σερβιρίζεται, στο apple.com, το trailer της απόβασης στην Αμερική των αδελφών Pang, με τη μαρκίζα να γράφει The Messengers (2007) και την ούγια Sam Raimi. Και στο δρόμο που χάραξε αυτό του The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006), μπορείς να το δεις μετά τις 10 το βράδυ.

Update: Αφού έβλεπε το trailer όλη μέρα περιμένοντας να μου κατέβει τίποτα να γράψω, ο dalaiklama που τρώει παιδάκια με υπερφυσικές αισθήσεις για πρωινό, είπε να μου δείξει με τη χερούκλα του το δρόμο πέρα από το writer's block:

Ήταν ώρα κάποιος να γυρίσει μια ταινία horror με θέμα τα μαρτύρια στα οποία μας υποβάλλει το MSN, όταν ο Messenger του αρνείται να συνδεθεί με το διαδίκτυο. Με εφαλτήριο αυτό το εφιαλτικό σκηνικό, οι Χονγκ-Κονγκ-ονέζοι αδερφοί Pang σκηνοθετούν το The Messeng...

Όχι, ένα λεπτό. Από ότι διαβάζουμε, η υπόθεση του The Messengers (2007) είναι εντελώς διαφορετική. Το επί Αμερικάνικου εδάφους ντεμπούτο των δίδυμων σχιστο-μάτηδων, είναι στημένο στην ύπαιθρο των States και συγκεκριμένα σε μια φάρμα ηλιοτροπίων, που ξαφνικά καλύπτεται από ένα μόνιμο και ανησυχητικό σκότος. Και το τρειλεράκι του ντεμπούτου (στο οποίο ανάθεμα και αν φαίνεται έστω και ένα frame σκότους) αρχίζει με έναν κλασσικό horror ήρωα/κομπάρσο – το μπόμπιρα που περπατάει σε έναν διάδρομο. Σύμφωνα με τον αφηγητή οι μπόμπιρες βλέπουν πράγματα που οι ενήλικες δεν μπορούν να δουν: Φαντάσματα που ξεπροβάλλουν από λεκέδες υγρασίας στους τοίχους εννοεί το τρέιλερ, γυναικεία στήθη προσθέτουμε εμείς. Η εντελώς ευθεία προσέγγιση συνεχίζεται, μιας που η πλοκή μας εξηγείται σε ελάχιστα δευτερόλεπτα: Mια οικογένεια (με πατριάρχη τον Dylan Mc Dermott;) αναζητά την ηρεμία της(;) στο προς συσκότιση κτήμα, με την ίδια αισιοδοξία που χαρακτηρίζει τα κινηματογραφικά σόγια όταν μετακομίζουν σε στοιχειωμένα διαμερίσματα, ψυχιατρεία, ή σπίτια χτισμένα πάνω σε νεκροταφεία. Έπιπλα τραμπαλίζουν, σκεπές κουνιούνται και εκεί στη μέση η Kristen Stewart προσπαθεί να πιάσει γραμμή για να ζητήσει βοήθεια. Ό,τι υποπτευόμαστε, επιβεβαιώνεται στη συνέχεια, αφού σε ένα απόκομμα εφημερίδας διαβάζουμε πως οι προηγούμενοι ένοικοι εξαφανίστηκαν χωρίς ίχνος. Να είναι πεθαμένοι και να ζητούν βοήθεια; Η απόδοση για κάτι τέτοιο είναι σχεδόν 1,05.

Αυτό που ενδιαφέρει τελικά δεν είναι η πλοκή, αφού πλέον όλα τα horror κάνουν κύκλους γύρω από το ίδιο θέμα, και μερικά από αυτά ζαλίζονται και πέφτουν. Είμαι περίεργος να δω με τι ατμόσφαιρα παίζει το φιλμ, και εκτός από τις σαπισμένες φάτσες που πετάγονται στην οθόνη οι Pang Brothers φαίνεται αρχικά να τα έχουν πάει μια χαρά. Από τα δυόμιση λεπτά του τρέιλερ μένουν πάνω από 3 δυνατές σκηνές, με τοπ εκείνη που μάλλον δίνει δίκιο σε όλους εμάς που αρνούμαστε πεισματικά να στρώνουμε τα κρεβάτια μας. Το μόνο που μένει είναι να αποφασίσει τι rating θα επιδιώξει η Ghost House του Sam Raimi, για να ξέρουμε αν θα πρέπει να περιμένουμε περισσότερες ορδές πεθαμένων ή περισσότερα πλάνα με μωρά που χαμογελούν σε slo-mo, μέσα σε ένα πανέμορφο λιβάδι με ηλιοτρόπια.

Ο ανιψιός μυστικού πράκτορα, στρατολογείται απ’ την ΜΙ6 για να εξουδετερώσει Αμερικάνο υπερκακό που θέλει να μολύνει τα βρετανικά νιάτα με υπεριό που εξαπλώνεται από τους υπερυπολογιστές του κατευθείαν στον άνθρωπο. Πανδημία τρελών κομπιούτερ δηλαδή.
Το Stormbreaker είναι το πρώτο έξι βιβλίων με ήρωα τον Alex Rider, ξανθό μορφονιό δεκατετράχρονο, που εν αγνοία του έχει από μικρή ηλικία, γαλουχηθεί για τη ζωή μυστικού πράκτορα, απ’ τον κηδεμόνα θείο του. Ο οποίος δεν είναι ο James Bond, αλλά ο Ian Rider, και μοιάζει εκπληκτικά στον Ewan McGregor. Αλλά δεν εμφανίζεται παρά στην έναρξη της εν λόγω ταινίας, όπου και οριοθετείται το κλίμα στο οποίο κινείται η υπόλοιπη διάρκεια.

Στα 93 λεπτά της, η Μυστική Αποστολή είναι το διασκεδαστικό πανηγύρι απιθανοτήτων, εκρήξεων και δράσης, που έχουμε συνηθίσει απ’ τον ήρωα του Ian Flemming, αλλά με αυξημένες απιθανότητες, και μειωμένες εκρήξεις, δράση και φυσικά, σεξουαλικά υπονοούμενα, αφού πρόκειται για τον James Bond για δεκατετράχρονα. Ή μάλλον, για οκτάχρονα, αφού τα δεκατετράχρονα μια χαρά βολεύονται με τον ίδιο τον Bond. Αν είσαι λοιπόν οκτάχρονο, ή φαν της σειράς του STAR, Πράκτορας 2.0, θα το διασκεδάσεις. Αν δεν είσαι, και η μοίρα σε φέρει αντιμέτωπο με τον Alex, τουλάχιστον δεν θα υποφέρεις.

Από Nashville Network με επαρχιώτικη μουσική το TNN έγινε πριν καναδυό χρόνια Spike TV στα χέρια της Viacom και του MTV (παρά τις αντιρρήσεις του Spike Lee). Και με ένα alt-geek προφίλ, που περιλαμβάνει προσπάθειες όπως το φετινό Blade: The Series, το σπίτωμα της WWE μέχρι πέρσι και επαναλήψεις από τα πέρατα των Star Trek, θεσμοθέτησε από φέτος τα πρώτα mainstream βραβεία τρόμου και δράσης, με τον.. κραυγαλέο τίτλο Scream Awards.

Ή καλύτερα Tarantino Awards. Αφού η ταινία που ετοιμάζει μαζί και ξεχωριστά με τον Robert Rodriguez, έδωσε και πήρε το μεγαλύτερο κομμάτι της δημοσιότητας του event που προβλήθηκε προχτές. Τα σεμνά κορίτσια τους από το φιλμ, Rosario Dawson, Marley Shelton και, μια παραμορφωμένη από πλαστικές και εμετικά αδυνατισμένη εκδοχή της, Rose McGowan, ήταν οι οικοδέσποινες της τελετής. Με όλο το σεβασμό της φράσης "Fuck the Oscars" το σκηνοθετικό δίδυμο ευχαρίστησε την αμερικάνικη κινηματογραφική ακαδημία, κατά την παραλαβή του Scream Mastermind Award --που απονέμεται προφανώς σε παραγνωρισμένα μυαλά τα οποία είναι ένα χρόνο μπροστά από την εποχή τους, από εξίσου προχωρημένη (στο χρόνο) επιτροπή. Και τέλος, αυτό που έμεινε αναμνηστικό να κάνει γύρους στο δίκτυο είναι το πρώτο trailer του.. πολυβραβευμένου Grind House (2007).

Όπως ξανάπαμε αναλυτικότερα τον Μάη, οι Tarantino και Rodriguez είχαν την ιδέα να αναστήσουν το πνεύμα των κινηματογράφων "ένα καράτε κι ένα σεξ", χωρίς σεξ και χωρίς καράτε αλλά με αρκετές δόσεις σπλατεριάς. Και μετά από πολλά ντράβαλα εντός και εκτός γυρισμάτων, το μεγαλύτερο κομμάτι του Planet Terror του δεύτερου είναι έτοιμο, όπως βλέπεις. Και το άλλο που βλέπεις είναι ότι το Crank (2006) θα 'ταν καλύτερο αν είχε την εξυπνάδα να πετάξει μέσα και όλα τα ηλίθια φίλτρα χρησιμοποιημένου φιλμ του Premiere.

Να τι κάνουν οι Ασιάτες που δεν κάνει το Hollywood: Όταν καταλάβουν πως το είδος στο οποίο έχουν επενδύσει έχει κορεστεί, περνάνε σε άλλο: Από το ghost movie στο monster movie σε χρόνο dt. Ξεχάστε τις Sadako και Ryosuke –-ο νέος τρόμος δεν έρχεται από το υπερπέραν αλλά από τους υπονόμους, και δε μοιάζει με γιαπωνεζάκι φάντασμα που σε κοιτάζει από την κορυφή της σκάλας αλλά με αρουραίο-μαμούθ που έτρωγε επί χρόνια σε τζάμπα μπουφέ.

Κάτι το μεταλλαγμένο λοιπόν αποφασίζει να αλλάξει δίαιτα και ταράζει τη ομαλή ζωή της Seoul που πλέον εκτός από τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας έχει να ανησυχεί και για το βρωμιάρικο ξαδερφάκι του Godzilla. «Out of the darkness... something is ready... to start feeding» μας πληροφορεί το trailer και δεν λέει ψέματα, όχι γιατί μας προσφέρει ιδιαίτερο gore αλλά γιατί για σχεδόν τη μισή του διάρκεια διαδραματίζεται στο σκοτάδι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα μοντέρνα monster movies (βλέπε Mimic (1997)) είναι πως προκειμένου να κρατήσουν μια ελάχιστη σασπένς και ταυτοχρόνως να μην βγουν εκτός προϋπολογισμού, σχεδόν αρνούνται να μας δείξουν το πρωταγωνιστικό τέρας (το remake του Godzilla του 1998 δεν το έκανε, αλλά ήταν ούτως ή άλλως μάπα). Εδώ, οι απαραίτητες σκηνές πανικού υπάρχουν, το ίδιο και οι έντρομοι (και ένοπλοι) πολίτες που νομίζουν πως μπορούν να ταπεινώσουν ένα δεινόσαυρο με μια Beretta. Αλλά εκεί που φοβόμαστε πως οι Κορεάτες γύρισαν ένα ακόμα φιλμ χωρίς τέρας και για το συνολικό κόστος ενός μπολ ρυζιού, να που το τρέιλερ όχι μόνο μας προσφέρει μια ξεκάθαρη σκηνή καταδίωξης του μέγα-αρουραίου κάτω από το φως της ημέρας, αλλά μας δελεάζει και με τη λαχταριστή σκηνή στην οποία λιγδιασμένο πλοκάμι τυλίγεται γύρω από ένα ανύποπτο κοριτσάκι.

Blockbuster; Δε νομίζουμε. Κυριλάτο B-movie του 2006; Πολύ πιθανόν. Έχουμε πολλές απαιτήσεις από τον σκηνοθέτη, όχι τόσο γιατί έχει γράψει και το Namgeuk-Ιlgi / Antarctic Journal (2005) όσο γιατί αν σε λένε Μπονγκ και έχεις το κουράγιο να θες να γίνεις διάσημος πρέπει να έχεις πραγματικά πολύ ταλέντο.