Βασισμένη σε παιδική εικονογραφημένη ιστορία, η Νύχτα στο Μουσείο αφηγείται τι συμβαίνει σε ένα νυχτοφύλακα που βλέπει στον ξύπνιο του τα εκθέματα μουσείου φυσικής ιστορίας να ζωντανεύουν. Και το ρίχνει στη τρεχάλα φυσικά.
Επαναλαμβάνοντας την συνταγή του Jumanji (1995) που βγήκε, όλο παιδικοβιβλιάστικα και φυσικομαγικοκοσμιάτικα, χριστουγεννιάτικα στις Πολιτείες και σκούπισε τα ταμεία (και δε πρόκειται να προσποιηθώ ότι το είδα), το Night at the Museum (2006) φτάνει πρωτοχρονιάτικα στις ελληνικές αίθουσες με τις συστάσεις ίδιας, χωρίς ανταγωνισμό, επιτυχίας (και δυστυχώς αναγκάστηκα να το δω). Αλλά η επιτυχία του, τριών νυχτών σε ένα, περιορίζεται στο να μαχαιρώνει οτιδήποτε θα μπορούσε να το κάνει ξεχωριστό, στα πόδια του κακομαθημένου μπόμπιρα που σέρνει τα παπούδια του όλη μέρα στα μολ για να βρει τίποτα να ξοδέψει το δώρο τους. Η πονεμένη ιστορία του άχρηστου πατέρα που πρέπει να εξυψωθεί στα μάτια του γιου του, που συμπληρώνει το σενάριο, δε προσφέρει απολύτως τίποτα εκτός, ίσως, από την υπενθύμιση ότι δε θα τη βγάλει έτσι φτηνά με ψωρο-εισιτήρια τη γιορταστική περίοδο (ο πραγματικός). Ένα τρίο φαντασμάτων παλιών των Χριστουγέννων, Dick Van Dyke, Mickey Rooney και Bill Cobbs, δεν έχει αρκετό χρόνο για να γράψει καμιά ιστορία κλασικών κακών, και η Carla Gugino που στη θεωρία θα ήταν το αίσθημα εμφανίζεται μόνο.. στα credits. Και ο Ben Stiller θα περίμενες να έχει καμιά διαφορετική φιλοδοξία από το να γίνει ο παλιός Adam Sandler (βλ. φάτσα για όλους τους ρόλους) τώρα που αυτός διευρύνει το κοινό του.

Γραμμένη, σκηνοθετημένη και κομμένη διεκπεραιωτικά πηξίματος στις παιδιάστικες σκηνές.

Το φθινόπωρο, σε όλη τη διάρκεια της παρουσίασης του χειμερινού προγράμματος της Προοπτικής, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος προσπαθεί μάταια να κάνει να γελάσουν τις γιαγιάδες που έχουν έρθει στην Αθηνών Αρένα για το φαί. Μόνο στις πρώτες σειρές έχει καμιά ανταπόκριση όταν δοκιμάζει τα γνωστά ανέκδοτα του χώρου. Το 5 Λεπτά Ακόμα (2006) του Γιάννη Ξανθόπουλου στο οποίο πρωταγωνιστεί όμως, δεν έχει σχέση με τα γνωστά ανέκδοτα του χώρου. Έχει μια έξυπνη ιδέα που περιγράφεται με απλά λόγια και απ' την οποία ξεκινάνε όλα σε πολιτισμικά υπανάπτυκτες χώρες όπως η Αμερική. Και προωθείται σα.. ταινία, και όχι σαν "ελληνική ταινία", σε ένα κοινό που είναι πια συνηθισμένο να επιλέγει από κατάλογο τι θα δει μαζί με το ποπκόρν του. Και κάνει τρακόσες (300) χιλιάδες εισιτήρια σε λιγότερο από ένα μήνα. Στη Γαλλία, που κοντεύει να επαναπροσδιορίσει τη γαλλικούρα (βλ. φιλμ που δε καταλαβαίνεις τον ποιητή μέχρι να σε πάρει ο ύπνος) σε αμερικανιά (βλ. φιλμ που δε σκοτώνει την ώρα που σκοτώνεις) γαλλικής παραγωγής με αποτέλεσμα τα ταμεία των κινηματογράφων της να αισθάνονται εθνικά υπερήφανα, στον Ξανθόπουλο θα ρίχναν ίσως μια ψηλή γαλλική μύτη αλλά θα τον επιχορηγούσαν να συνεχίσει. Στη Θεσσαλονίκη που οργάνωσε μπλοκμπαστερική συζήτηση με γνωστές ιρανές, άκουσε έκπληκτος, όχι κανέναν άλλον αλλά, τον Περάκη να προσπαθεί να του θεωρητικοποιήσει την επιτυχία.

Τον Μάιο ο Γιάννης Οικονομίδης πάει στη Semaine Internationale de la Critique (i.e. εβδομάδα κριτικών με πρώτες-δεύτερες ταινίες σκηνοθετών) των Κανών με τη ψυχή στο στόμα από πρωτάρικη ψιλο-αγοραφοβία και τη Ψυχή στο Στόμα (2006) που οι γλώσσες στο μάγουλο λένε ότι επιλέχτηκε για τη.. ποιητική γαλλική της μετάφραση. Το Νοέμβρη πάει και στη Θεσσαλονίκη, μπαρουτοκαπνισμένος από διεθνείς αντιδράσεις και χωρίς να μασάει από πέρσι (που 'χει δείξει μια work-in-progress κόπια) στις εγχώριες, με high definition αντί του βίντεο του καλτ κύρους στο ντιβιντί Σπιρτόκουτου (2003) του, να δείξει την ιστορία ενός συνη8ισμένου ανθρώπου που συνηθισμένα "τον γαμάνε απ' όλες τις τρύπες" (όπως λέει στον verbal). Οι κριτικοί τον τιμάνε με το βραβείο τους, το φεστιβάλ τιμάει την ερμηνεία του πρωταγωνιστή του, Ερίκου Λίτση, βραβεύοντας τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, οι απέξω του τη πέφτουν στη παράλληλη προβολή στο Αριστοτέλειο γιατί δείχνει τη ταινία του και.. στο φεστιβάλ, και οι φαν ανεβάζουν blog και προφίλ στο MySpace για να βοηθήσουν. Η χρονιά κλείνει και διανομή δε φαίνεται στο βάθος του τούνελου.

Το Σεπτέμβριο το Movies for the Masses ήδη πρωτοπορεί αισθητικά και θεματικά τόσο ώστε να 'χει καθημερινά άπειρους επισκέπτες που δε μιλάνε ελληνικά και αν είναι τυχεροί βρίσκουν κανα κουμπάκι να περιοριστούν στην αυτόματη μετάφραση, και είναι καταξιωμένο σε όλο το δίκτυο (πλην ελληνικού φυσικά) χάρη σε κάποιες online πρωτιές. Στις 21 του μήνα βγάζει αποκλειστικά το πρόμο του 300, της πιο ιντερνετικά (διάβαζε geeky) αναμενόμενης ταινίας του 2007. Στη στιγμή πλακώνουν εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες που εκσπερματώνουν στα πληκτρολόγιά τους με το θέαμα, κάποιες χιλιάδες τα σκουπίζουν μετά για να το αναφέρουν (τα backlinks στο θέμα είναι μόνο ενδεικτικά), το Ain't It Cool προσπαθεί ξεδιάντροπα επίμονα να το πασάρει για δικό του, ο πρόεδρος της Warner παθαίνει αποπληξία και η Village μας ζητάει να κατεβάσουμε το βίντεο και να της επιστρέψουμε το ντιβιντί για να του το στείλει να το κάνει προσωπικά κομματάκια, να το κάψει και να σκορπίσει τις στάχτες του στο διάστημα, ο Πρωιμάκης που στο εντωμεταξύ έχει γίνει ο πιο μεταφρασμένος έλληνας κριτικός (και όχι μόνο) κρύβει σε ελβετικές θυρίδες ότι άλλο προωθητικό υλικό έχουμε για να μη το βγάλω στον αέρα, και ο dalaiklama μου λέει μερικά εικοστετράωρα αργότερα ότι είδε σε ένα αμερικάνικο φόρουμ να μας έχουν βάλει λινκ. Οι υπόλοιποι μας λένε "Έλληνες θεούς". Στην Ελλάδα, ο μόνος που αναφέρεται το κάνει βδομάδες μετά για να μας πει μαλάκες.

Καλή Χρονιά.

Από total film προσέγγιση (όπως λέει και ο Δημήτρης Πολιτάκης στη LiFO) και όχι μόνο, κώλος της χρονιάς ήταν ο καινούριος της Jessica Biel. Αποκαλύφτηκε, μετά από εξαντλητικά workouts, τον Αύγουστο στη πρεμιέρα του The Illusionist (2006) και τον καλύψαμε φυσικά. Αφού χαριεντίστηκε πολύ πολύ τρυφερά με τις φίλες της και έπαιξε και στο ψιλοάθλιο Home of the Brave (2006), με θέμα τη ζωή κάποιων στρατιωτών που γυρνάνε από το Ιράκ, ο κώλος της Τζέσικας ξεκουράζεται χοροπηδηχτούλικα αυτές τις μέρες στις παραλίες της Χαβάης. Και καλύτερα γιατί από τα πολλά βαράκια η κάτοχός του έχει αρχίσει να φέρνει ανησυχητικά σε πρωτοπαλαιστή. Ευτυχώς τέτοια δεν απασχολούν τη κάτοχο του πιο αφράτα λαχταριστού κωλαρακίου (και όχι μόνο) της μεγάλης οθόνης. H Scarlett Johansson, που μας απασχόλησε περισσότερο από κάθε άλλη φέτος απασχολείται μόνο με το να βρει κάνα σκηνοθέτη πρόθυμο για γυμνές σκηνές. Και μαζί με τον απροκάλυπτο κώλο (και όχι μόνο) της Lindsay Lohan, που αποφάσισε να συμμορφωθεί και απασχολήθηκε μόνο με το να κυκλοφορούν κάθε μέρα φωτογραφίες της παντού στον πλανήτη φέτος, κλείνουν τη τριάδα των αγαπημένων ιερειών της έβδομης τέχνης των Μαζών για το 2006. Ειδική μνεία στη σέξι Keira Knightley που μας άφησε άφωνους τη βραδιά απονομής των Oscar.

Κώλος της χρονιάς, από κάθε προσέγγιση, ήταν και φέτος η Tara Reid. Πάτος κάθε αστείου και μονίμως μεθυσμένη, έβγαλε τον ξακουστά κακάσχημο πάτο της (και όχι μόνο) άπειρες φορές στη φόρα, τρομοκρατώντας μέχρι και μικρά παιδιά, έκοψε τα ψεύτικα βυζιά της (που της είχαν αφήσει και αηδιαστικές ουλές άμα θυμάσαι) και έριξε και μια λιπο-αναρρόφηση με την ευκαιρία, έβγαλε μια μαλακία τρόμου (σίγουρα αφού πρωταγωνιστεί), το Incubus (2005), σε direct-download-πριν-πάει-straight-to-dvd στο AOL Red και το κατέβασαν όσοι βλέπουν και τα βίντεο στο Moviefone (και πόσοι το αγόρασαν όσο ξέρεις ξέρω), και κλείνει τη χρονιά, ακάθεκτη, στη Νήσο του Αγίου Βαρθολομαίου. Σχεδόν τη λυπάσαι, όσο και τον Mel Gibson που τη πάτησε με τα μεθύσια του και τον Tom Cruise που τη πάτησε με τη γενική του συμπεριφορά. Πάντως ο πρώτος ψιλο-επανήλθε ήδη με το Apocalypto (2006) του, και ο άλλος και δεν έφυγε ποτέ και φτιάχνει δικιά του εταιρεία. Ειδική μνεία, επειδή δυστυχώς ιερουργεί αλλού και είναι και στην αντίθετη πλευρά από αυτή που εξετάζουμε, στο ομιλητκό μουνί της Britney Spears που από κει που το ψάχναμε με μανία βαρεθήκαμε να μας το δείχνει.

Σε δικτυακή αποκλειστικότητα το Variety ανακοίνωσε τα κορυφαία γεγονότα της χρονιάς για το Αμερικάνικο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο. Και μπορεί οι αμερικάνοι ινστιτούτοι να 'χουν πάρει φόρα από τότε που άρχισαν τις περίφημες κακόχρονες εκατόχρονες λίστες τους, με σκοπό να αριθμήσουν τιμητικά οποιονδήποτε είχε περιφερειακή σχέση με εικόνες που προβάλλονται πολύ γρήγορα η μια μετά την άλλη. Αλλά τουλάχιστο έχουν ένα βάρος περισσότερο από όσους εξασκούνται στην απαρίθμηση κάθε τέλος χρονιάς, για να σου δώσουν διαφορετική όποτε τους ρωτήσεις (αυτόν τον cheaplog που γράφει στο Movies for the Masses εννοώ). Και από χρυσοσφαιρικές βραβεύσεις ολιγάριθμων ομάδων διαβόητα τόσο ανεπηρρέαστων όσο κάτι αθάνατες ολυμπιακές επιτροπές.

Φέτος λοιπόν οι συγκεκριμένοι ινστιτούτοι είναι οι αξιολογότεροι γιατί επιβεβαίωσαν τη πρόβλεψή μου, από το πρώτο τους τρέιλερ ακόμα, ότι οι δίδυμες ταινίες του Clint Eastwood, Οι Σημαίες των Προγόνων μας και τα Γράμματα από την Ιβοζίμα, είναι "από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές εμπειρίες του νέου αιώνα", ανακυρήσσοντας παράλληλα τον γερο-καβαλάρη "εθνικό θησαυρό". Τα Γράμματα ήταν και στις κορυφαίες ταινίες της χρονιάς για το AFI, σε ένα κατάλογο που ανακοινώθηκε πριν δυο βδομάδες και είχε μέσα ακόμα Babel, Borat, The Devil Wears Prada, Dreamgirls, Half Nelson, Happy Feet, Inside Man, Little Miss Sunshine και United 93.

Στα καθαρά κινηματογραφικά, οι του AFI μνημόνευσαν και το θάνατο του Robert Altman, και στα περίπου τον "λόγο των ντοκιμαντέρ προς το κόσμο" με κύριους εκφραστές τα πανεξαιρετικά και καταβραβευμένα An Inconvenient Truth και Iraq in Fragments, το ντοκιμαντέρ του Spike Lee στο HBO για τον Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη When the Levees Broke, και τα Baghdad ER (παραγωγής του ίδιου καναλιού) και Combat Hospital (του CNN). Κοσμογυριστικά ήταν ακόμα και η "γιουτιουμπίαση της οθόνης", η "μετακόμιση των τηλεοπτικών ειδήσεων στο δίκτυο", και ο (όχι και τόσο) ξαφνικός θάνατος του VHS, στα τριάντα του, από μοναξιά. Τέλος, άσχετα για τους μη ενδιαφερόμενους και εντελώς εμπρεπώς στον πάτο της λίστας, αναφέρονται τα σχετικά με το πόσο ντροπή έχουν τα αμερικάνικα κανάλια και πόσο χρειάζονται αντίστοιχους κανόνες.

Ποιος είναι ο Leslie Vernon, τι μάσκα φοράει και σε τι μας ενδιαφέρει η άνοδος του; Αν έπρεπε να μαντέψω από τον τίτλο και μόνο θα έλεγα ότι το φιλμ είναι biopic ενός πολιτικού ή κάποιου τηλεοπτικού celebrity, με θέμα το πώς έφτασε ψηλά ("The Rise") και το πώς με κάποιο σκάνδαλο ξανάπεσε στα χαμηλά. Ή, ακόμα καλύτερα, η βιογραφία ενός ηθοποιού που υποδύθηκε τον Zorrο.

Όπως αποδεικνύεται θα έκανα λάθος. Πρόκειται για μια σλασεριά με υποσχέσεις πρωτοτυπίας που της ταιριάζουν επίθετα τύπου "spectacular", "brilliant", "masterpiece", και παρόμοια που θα ξεθαφτούν και την επόμενη εβδομάδα για κάποιο φιλμ που υπόσχεται ένα σύντομο καρέ από τα μπούτια της Sarah Michelle Gellar. Εδώ πάντως έχουμε ψευτοντοκιμαντέρ τρόμου: Ένας φιλόδοξος υποψήφιος ψυχοπαθής δολοφόνος (το υποψήφιος αναφέρεται φυσικά στο δολοφόνος, όχι στο ψυχοπαθής), επιτρέπει σε ένα τηλεοπτικό πλήρωμα να τον ακολουθήσει καθώς ετοιμάζεται να σπείρει τον τρόμο σε μια νωχελική αμερικάνικη πόλη. Έτσι, εκτός από τα νεαρά κορίτσια που πέφτουν θύματα στο δρεπάνι του Leslie Vernon, θα έχουμε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε και την προσωπική ζωή του, την στρατηγική του ("I have no idea, how much cardio I have to do"), την αρχιτεκτονική του άντρου του και, ποιος ξέρει, ποια είναι η σωστή αναλογία σε υδατάνθρακες και πρωτείνες που πρέπει να προτιμάς αν σκοπεύεις να σφάζεις κόσμο για μια ολόκληρη ημέρα. Το όλο εγχείρημα, που μοιάζει σαν αποκριάτικο σκετς, βγάζει λίγη προχειρότητα. Οι ψευτοσυνεντεύξεις και οι διάλογοι που έχουν σκοπό να χλευάσουν το Horror είδος στην γενικότητά του (όπως για παράδειγμα τις αιώνιες καταδιώξεις κοριτσιών από αργοκίνητους φονιάδες) θα καταφέρουν να είναι κάτι παραπάνω από εξυπνακίστικες; Η handheld κάμερα είναι καλή ιδέα, δίνοντας στις σκηνές την υφή ενός ερασιτεχνικού 8mm φιλμ αλλά από τη στιγμή που οι σκηνές των φόνων είναι γυρισμένες με γυαλιστερή φωτογραφία και κάθε άλλη φροντίδα, μήπως χάνει το νόημα; Θα δώσουμε σίγουρα μια ευκαιρία στο φιλμ, αφού μοιάζει πολύ πιο ενδιαφέρον από μια παρωδία τύπου Scary Movie (2000) αλλά είναι στα αλήθεια τόσο πρωτότυπο ή απλά κανείς από τους φαν δεν έχει δει το Man Bites Dog (1992);

Ένας άντρας καταφθάνει σε μια πόλη όπου όλα φαίνονται να λειτουργούν τέλεια. Τα λεφτά εκεί δεν είναι δυσεύρετα, ούτε οι γυναίκες, ούτε οι δουλειές και ο θάνατος είναι κάτι σχεδόν ξεχασμένο.
Ο Jens Lien μαζεύει κομμάτια από τη σύγχρονη ζωή στις ψυχρές χώρες της Ευρώπης και φτιάχνει ένα παζλ για την αποξένωση, τη ρουτίνα, τη μηχανική ζωή. Σ’ εκείνη την πόλη όπου όλα πάνε ρολόι, δυστυχώς κάτι λείπει. Λείπει η ανθρωπιά και η αγάπη, το πάθος και ο πόνος, η καταστροφή και η ένταση. Όλα είναι μουντά, άχρωμα, άοσμα, πανομοιότυπα και βαρετά. Και ξενίζουν τον πρωταγωνιστή όσο και οι άνθρωποι με τις γκρίζες στολές που κυκλοφορούν και φροντίζουν να επαναφέρουν την τάξη. Γι' αυτό προσπαθεί να ανακαλύψει την πραγματική ζωή πίσω από μια χαραμάδα.

Η ταινία έκανε εντύπωση σε πλείστα φεστιβάλ, όπως στην εβδομάδα κριτικών των Κανών (βραβείο ACID) και στις Νύχτες Πρεμιέρας (βραβείο σκηνοθεσίας), για τη σαρκαστική ματιά της, τις καθαρές γεωμετρικές εικόνες της και φυσικά τους πρωταγωνιστές της. Ο Trond Fausa Aurvåg δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία, βρίσκοντας το ύφος του ανθρώπου που δεν επαναπαύεται και ψάχνει αδιάκοπα κάτι αληθινό στο απόκοσμο περιβάλλον του. Είτε το βρίσκει είτε όχι, τουλάχιστον δίνει την ευκαιρία σε όλους να αναρωτηθούν αν η τακτοποιημένη ζωή τους αξίζει τον κόπο. Το προσεγμένο soundtrack και οι κατά στιγμές εφιαλτικές εικόνες, φωτογραφημένες όμως με ειρωνική αποστασιοποίηση, χαρίζουν ακόμη περισσότερη δύναμη στο σύνολο.

Η Anna Holtz, γραμματέας του Μπετόβεν κατά τη διάρκεια της σύνθεσης της 9ης του, λειτουργεί ως μυθοπλαστικός αφηγηματικός μηχανισμός μέσω του οποίου μπαίνουμε στον τελευταίο χρόνο της ζωής του μεγάλου δημιουργού, που ήδη τότε είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της ακοής του.
Και είχε ζήσει και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, οπότε η ταινία λειτουργεί και ως memoire των τελευταίων ημερών του, προσφέροντας μερικές ματιές στην γενικότερη κοσμοθεωρία του, όπως είχε αποκρυσταλλωθεί μέχρι τότε. Η απομυθοποίηση του μεγάλου τέρατος της κλασσικής μουσικής, μέσω της απεικόνισης των αλλόκοτων συνηθειών και του αποξενωτικού του τρόπου ζωής, περπατά χέρι-χέρι με την αγιοποίησή του μέσω διασκεδαστικών τσιτάτων, σε ένα φιλμ με θολό στόχο, μερικές όμορφες εικόνες, και μια απροσδόκητα δυνατή σκηνή --κυρίως λόγω της Ενάτης που τη συνοδεύει. Η φεμινιστική έξαρση των δημιουργών να εισάγουν γυναικείο φανταστικό χαρακτήρα σε ρόλο copyist σε μια εποχή που κάτι τέτοιο ήταν προφανώς αδιανόητο, καλύπτεται μόνο απ’ το θηριώδες της συμβατικότητας στη δραματοποίηση, που κόβει και ράβει ό,τι και όπου χρειάζεται, για να χωρέσουν οι τελευταίες μέρες του Μπετόβεν σε φασόν κοστουμάκι καταραμένης ιδιοφυΐας παύλα success story. Η Diane Kruger πάντως, όπως και ο πολύ πιο έμπειρος Ed Harris, κλέβουν τη λάμψη απ' τους χαρακτήρες τους, με την ερμηνευτική οικονομία που επιδεικνύουν απέναντι σε ένα σενάριο που τους προκαλεί ασταμάτητα να περάσουν τη γραμμή του overacting και να κατασκηνώσουν στο γκροτέσκο.

Για να βγάλει κάνα δολλάριο παραπάνω, σε μια χριστουγεννιάτικη περίοδο χωρίς απολύτως κανένα μπλοκμπάστερ στις αμερικάνικες αίθουσες, η Fox έβγαλε το teaser για τη συνέχεια των Fantastic Four (2005) μόνο σε φιλμ τη Παρασκευή. Και ανέβασε επίσημη σελίδα για τη ταινία που σου 'λεγε άμα θες να το δεις να πας σε καμιά προβολή του Night at the Museum (2006). Το αποτέλεσμα ήταν να γεμίσουν τα γιουτιούμπια με εντελώς εκτός εστίασης και θεοσκότεινες ερασιτεχνικές κόπιες του βίντεο.

Πριν λίγες ώρες κυκλοφόρησε και η HD έκδοση στο apple.com. Και σε αυτή φαίνεται ξεκάθαρα να συνεχίζεται η τάση των μισοτελειωμένων γραφικών στα trailer, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι κομματάκι πιο γελοία επειδή δουλειά σε ασημένια εφέ γίνεται εδώ και είκοσι χρόνια, από τότε που ξεκίνησε η προσπάθεια παραγωγής ταινίας με ήρωα τον Silver Surfer, και χρησιμοποιήθηκε ήδη στους Terminators (άσχετα αν είναι όλη για πέταμα πια). Και να πηγαίνει η τάση που ξεκίνησε με το teaser του Spider-Man 2 (2004) και την ολόκληρη σκηνή της αρχής του, ένα βήμα πιο πέρα, με όλο το θέαμα να αποτελείται από μια (αποσπασματική ίσως) σεκάνς, και μόνο. Το πόσο λειτουργεί θα αποτιμηθεί στα ταμεία μαζί με την υπόλοιπη προώθηση, σίγουρα πάντως είναι μια ανάσα στον παλουκισμό με ατάκες και εικόνες που υποβάλλουν οι υπόλοιπες προωθήσεις. Και σίγουρα ο Galactus θα είναι στη ταινία (όπως και ο Doom) αφού το έχει επιβεβαιώσει καθησυχαστικά ο πρόεδρος της Fox, και σίγουρα δε θα τον παίζει ο Orson Welles αφού πέθανε πριν είκοσι χρόνια, αλλά κάποιος άλλος ικανός να τρώει πλανήτες για πρωινό. Τέλος σίγουρα έχει προσεχτεί πάρα πολύ η μεταφορά όλων των εικονικών πια στησιμάτων, από τον Jack Kirby, του χαρακτήρα που σερφάρει στ' άστρα και σίγουρα ήταν πιο ρεαλιστικές απ' όσο μπορούσε να φανταστεί και ο πιο φανατικός του βασιλιά σκιτσογράφου.

Δυο μαθητευόμενοι μάγοι χωρίζουν τα τσανάκια τους, όταν ο ένας (ενδέχεται να) προκαλεί το θάνατο της γυναίκας του άλλου. Το τραύμα μετατρέπεται σε μια άνευ προηγουμένου αντιπαλότητα ανάμεσά τους, η οποία εκτονώνεται με αβυσσαλέες δολοπλοκίες με στόχο την απόκτηση της τέλειας μεθόδου εκτέλεσης του απόλυτου μαγικού, που θα κάνει τον έναν θεό και θα σβήσει τον άλλον από το χάρτη.Επειδή βέβαια αν βάλεις δυο μάγους να πολεμάνε ο ένας με τον άλλο με μαγικά, είναι μαθηματικά βέβαιο --ακόμα κι αν είσαι ο Peter Jackson-- ότι το αποτέλεσμα θα δείχνει αρκετά γελοίο, εδώ η μάχη γίνεται σε πιο εγκεφαλικό επίπεδο. Και λογικό, αφού βέβαια δεν πρόκειται για μάγους, αλλά για ταχυδακτυλουργούς --οι αληθινοί μάγοι εκείνη την εποχή, ήταν οι απόγονοι αυτών που μερικούς αιώνες πίσω τους κάναν barbeque, και σήμερα τους λέμε επιστήμονες.

Το βραβευμένο βιβλίο φαντασίας, παρουσιάζεται βασικά σαν μια σειρά επιστολών και ημερολογίων των δυο μάγων, και κάπως έτσι το μεταφέρει κι ο Nolan στο πανί. Οπότε υπάρχει μπόλικο voice over να καλύπτει τα κενά που δεν μπορούν να γίνουν εικόνες χωρίς να καταλήξεις με ταινία 24ωρης διάρκειας, κι αυτό είναι πάντα πρόβλημα σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Όμως μετά το πρώτο 20λεπτο δεν σου κακοφαίνεται και τόσο, γιατί ο Nolan θυμάται τα κόλπα του Memento (2000) και μπλέκει τα timelines με ξεχωριστή ευκρίνεια, ενώ τόσην ώρα σε έχει τυλίξει σε πανέμορφες εικόνες με εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια. Και κάπου εκεί παίρνει μπρος και η έντονη δραματουργία του καλοκουρδισμένου αυτού θρίλερ, υποβοηθούμενη από τρεις απ’ τις πιο δυνατές αντρικές ερμηνείες της χρονιάς. Τις οποίες ωστόσο δεν έχει και ούτε πρόκειται να θυμηθεί κανείς βραβειοδότης, αφού δεν δίνονται σε βαριά δραματική ταινία. Τέλος πάντων. Η ταινία μάς έχει πλασαριστεί ως ένα σακί με twist endings, που δεν απέχει και πάρα πολύ απ’ την πραγματικότητα, με τη διαφορά ότι αποκαλύπτονται από νωρίς, πράγμα που μάλλον θα ενοχλήσει όποιον ενοχλείται ιδιαίτερα απ’ αυτά τα πράγματα. Τους άλλους θα τους ξενερώσει απλά η ξεκούδουνη λύση του δράματος, που συνορεύει επικίνδυνα με την sci-fi παρωδία, και μειώνει την τελική εικόνα της καλοδουλεμένης παραγωγής, και σίγουρα της καλύτερης απ’ τις δυο φετινές ταινίες με μάγους. Άντε, κι απ’ του χρόνου πίσω στο Hogwart’s.

Την ίδια εποχή που το Όνομα του Ρόδου (1986), βασισμένο στη πρώτη νουβέλα του Umberto Eco, έγραφε κινηματογραφική ιστορία με τη σοκαριστική παγερή υπερ-ρεαλιστική εικονογράφησή του από τον Jean-Jacques Annaud, η σοκαριστική θερμή υπερ-ρεαλιστική ιστορία του ανθρώπου με τη καλύτερη μύτη για γυναικεία (υποψήφια) πτώματα γίνονταν παγκόσμιο best-seller. Τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια ο συγγραφέας του Αρώματος, Patrick Süskind, δε τόλμαγε ν' ανοίξει τη πόρτα του. Αφού το πιο πιθανό ήταν να βάραγε πάλι το κουδούνι ο Bernd Eichinger, παραγωγός του Ρόδου και της πανέμορφης Ιστορίας Δίχως Τέλος (1984), που του 'χε ανοίξει η όρεξη κι έκανε αμέτρητες μεταφορές, βιβλίων, κόμικ και παιχνιδιών.
Την ιστορία.. καταδίωξης ο Süskind, παλιός στα σενάρια και τα θεατρικά έργα, την έκανε σατιρική ταινία στο Rossini (1997), αλλά τελικά υπέκυψε στις απανωτές προτάσεις του Eichinger με τη νέα χιλιετία. Τη σκηνοθεσία της πιο ακριβής γερμανικής παραγωγής ανέλαβε, φυσικά, ένας ακόμη συμπατριώτης τους ο Tom Tykwer με τις περγαμηνές του πιο τεχνικά έξοχου φιλμ που βγήκε από τη χώρα του τη τελευταία δεκαετία τουλάχιστο, του Τρέξε Λόλα Τρέξε (1998). Και με σκεπτικό τόσο εύλογο που όλοι φαίνεται να το αγνοούν ότι μπορείς να κάνεις μια ταινία με αρώματα, χωρίς ξύσε και μύρισε σα το Polyester (1981) του John Waters, όπως μπορείς να γράψεις κι ένα βιβλίο που να κυριαρχούν στη θεματική του. Έτσι το αποτέλεσμα είναι λίγο πολύ αναμενόμενο (τι νομίζεις ότι κάθισα και το 'γραψα το κατεβατό για να βγάλω τα συμπεράσματα μόνος μου?), με τον παραγωγό από τη μιά να ισχυρίζεται ότι το φιλμ είναι ακριβώς όπως το φαντάστηκε, και τον σκηνοθέτη να διεκδικεί τη πατρότητα κάθε μιας εικόνας. Η Ιστορία Ενός Δολοφόνου είναι τόσο ιστορική όσο οι πρώτες παραγωγές του Eichinger, τόσο εκπληκτική στις εικόνες της όσο θα μπορούσε ο Tykwer με ασυγκράτητο προϋπολογισμό και, επιπλέον, τόσο ωμά κοντά σε όσα έγραψε ο Süskind όσο επιτρέπουν οι συμβάσεις μιας άλλης τέχνης. Ακριβώς όμως όπως και ο ήρωάς της, που δεν αφήνει ούτε μια στιγμή χωρίς να να τον νοιάζεται, η ταινία δεν έχει άρωμα και ψυχή και αναζητά να τα υποκαταστήσει με ότι έχει προικιστεί. Και ακριβώς όπως και η νουβέλα, που δεν αφήνει ούτε μια στιγμή χωρίς να τη νοιάζεται, χωνεύεται καλύτερα σε κομμάτια (αντί και τα 147 λεπτά της μονοκοπανιά).

Από τη Maxine, την estelle, τη stella, τον rotweiler, τον dailaklama, τον verbal κι εμένα, πολλές ευχές για καλά ζωϋφιασμένα gay μαύρα αραχνιασμένα μίνι σκυλίσια και δεμένα Χριστούγεννα!

Με δυο ταινίες για το παιδικό (κυρίως) κοινό υποδέχεται τις γιορτές των Χριστουγέννων το Νεανικό Πλάνο και το Σινε Φιλίπ. Τα Strings (2004) και La Guerre des Tuques (1984) παίζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με καθυστέρηση από 2 έως... 22 χρόνια, χωρίς αυτό πάντως να μαρτυράει κάτι για την ποιότητά τους.

Το Strings /Το Νήμα της Ζωής, είναι μια μεγαλεπήβολη κινηματογραφική παραγωγή που γυριζόταν επί τρία χρόνια, αποκλειστικά με μαριονέτες. Οι αμέτρητοι χειριστές που επιστρατεύτηκαν για να ζωντανέψουν με ξύλο και κλωστή την ιστορία του πρίγκιπα Χαλ Τάρα που προσπαθεί να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του και βρίσκει τον έρωτα στη μέση του πολέμου των Έμπαλον και των Ζέριθ, δίνουν στην ταινία ένα αποτέλεσμα άφθαστης αισθητικής και στυλ. Τα νήματα που κινούν τις μαριονέτες μετατρέπουν τα ανέκφραστα ανδρείκελα σε όργανα που ξεδιπλώνουν το εύρος και την ομορφιά της γλώσσας του σώματος, και δεν κρύβονται, παρά υψώνονται προς τον ουρανό για να συμβολίσουν την εύθραυστη ζωή τους. Γι' αυτό δεν είναι περίεργο, που για να πεθάνει μια μαριονέτα, αρκεί να κοπούν τα νήματά της. Ένα από τα ευγενέστερα ευρήματα του σκηνοθέτη στις σκηνές μαχών.

Στο La Guerre des Tuques / Το σκυλί που Σταμάτησε τον Πόλεμο, το καναδέζικο family classic της προπερασμένης δεκαετίας, μια παιδική αντιπαλότητα οδηγεί στη δημιουργία δυο συμμοριών που αποφασίζουν να παίξουν χιονοπόλεμο με στρατηγική, για το ποιός θα κατακτήσει το χιονοφρούριο. Το πανταχού παρόν love story, η αντιπολεμική διάθεση και οι αντιρατσιστικές νύξεις κάνουν την ταινία φορέα χρήσιμων μηνυμάτων, πέρα από νοσταλγική καρτ-ποστάλ με χιόνια, έλκηθρα και το δυναμικό σκυλί Αγίου Βερνάρδου του τίτλου, που κάνει ό,τι μπορεί για να φέρει την ειρήνη.

Ένα 10χρονο αγόρι, στην προσπάθειά του να γλιτώσει την έξωση και να σώσει τη γιαγιά του απ’ τη χρεοκοπία, αποφασίζει να ακολουθήσει τις φαντασιώσεις του παππού του, και βρίσκεται σε μια παραμυθένια χώρα, γεμάτη αλλόκοτα πλάσματα, συναρπαστικές περιπέτειες, κι ένα σακί ζαφείρια.Βασισμένη σε βιβλίο του, η ιστορία του Άρθουρ και των μικροσκοπικών του φίλων, είναι εμφανές ότι είναι project πάθους για τον Besson. Όχι μόνο αθέτησε την προ πολλού δηλωμένη του απόφαση να παραιτηθεί απ’ τη σκηνοθεσία όταν γυρίσει 10 ταινίες, για χάρη της πρώτης εξόδου των Μινιμόυ, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται, θα επιστρέψει και για το sequel. Και ίσως και ν’ αξίζει τον κόπο. Η πολιτεία των ανθρωπάκων με τα πεταχτά αυτιά, μπορεί να μην αποτελείται απ’ τους πιο ενδιαφέροντες των παραμυθένιων χαρακτήρων, το παλεύουν αξιέπαινα όμως.

Μέσα από την προβλέψιμη περιπέτειά τους, και την όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακή όψη τους --παρά το budget των €65 μυρίων που τους κάνει υπερπαραγωγή για ευρωπαϊκό animation--, αχνοφέγγουν γλυκιά αφέλεια, χαριτωμένη αθωότητα, και θαρραλέα καρδιά, χαρακτηριστικά που σχεδόν σε κερδίζουν. Σίγουρα περισσότερο απ’ τους live action ανθρώπους της ταινίας, που καταπλακώνονται απ’ τους αβάσταχτα καρικατουρίστικους χαρακτήρες τους, κρατώντας την ηλικία του target group πιο χαμηλά απ’ όσο χρειαζόταν. Άσε που οι Minimoys έχουν για πριγκίπισσα αυτή τη Σελένια, που είναι τρελό γκομενάκι λέμε. Όπως άλλωστε κι η Τάμτα, που παίρνει τη θέση της Madonna και της Mylene Farmer στo ντουμπλάζ, και το κάνει με αξιώσεις.

Ο Gary Winick από το 13 Going on 30 (2004) βρίσκεται τώρα να σκηνοθετεί την άκρως ηθικο-διδακτική κινηματογραφική εκδοχή του βιβλίου του E. B. White, Το Δίχτυ της Καρλότας. Που μεταφράζεται ατυχώς από την ελληνική διανομή, που προφανώς λίγη σχέση έχει με το παιδικό βιβλίο, Σάρλοτ η Αραχνούλα και έχει τόσο διαφορετική αύρα από τη πηγή έμπνευσης όσο και οι τίτλοι τους.
Η ιστορία της καλής αράχνης που θέλησε να σώσει πάση θυσία το φίλο της τον Wilbur πλέκοντας λέξεις εγκωμίων στον ιστό της, είναι υποδειγματική για τη δύναμη της φιλίας που περιγράφει τόσο γλαφυρά. Στο βιβλίο το γουρουνάκι και το κοριτσάκι που το φροντίζει ήταν συμπαθέστατα, στην ταινία πάλι η μεταγλώττιση έκανε το θαύμα της. Ακούγοντας την κακομαθημένη φωνή του γουρουνιού, δεν το λυπάσαι καθόλου, ας γίνει μπέικον να γλιτώσουμε.

Η τρισχαριτωμένη και στραβοδόντα Dakota Fanning σηκώνει στους ώμους της ένα δεύτερο ρόλο, αυτό της Fern --γιατί οι πρώτοι είναι βέβαια του γουρουνιού και της αράχνης-- που εδώ μεγαλώνει αισθητά για πάρτη της. Μεταμορφώνεται σε αγοροκόριτσο που, αντί να παίζει με κούκλες, υπερασπίζεται ατρόμητα ένα γουρουνάκι και αφήνει πίσω τα μεγαλεία του Πολέμου των Κόσμων (2005) με τις τσιρίδες και τον μπαμπά Cruise. Και ούτε εδώ καταφέρνει να μας συγκινήσει, αν το έκανε ποτέ. Επιπλέον, το σενάριο κάνει κοιλιά, πράγμα απερίσκεπτο όταν πρόκειται για ανυπόμονα παιδιά, και (ξαναλέω ότι) η αταίριαστη μεταγλώττιση κάνει την ταινία ελαφρώς ενοχλητική, όταν το δυνατό σημείο της αυθεντικής εκδοχής είναι η συνύπαρξη αστεράτων φωνών.

Σπίτι που κάποτε ανήκε σε οικογένεια με τάση για αιμομιξίες και δολοφονίες και γέννησε ψυχολογικά ανισόρροπο φονιά, τώρα έχει περάσει σε κοριτσίστικη κολεγιακή αδερφότητα. Και το βράδυ των Χριστουγέννων, θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος ο φονιάς και τα γκομενάκια να συνυπάρξουν. Χλωμό.Για όποιον δεν κατάλαβε τι ήθελε να κάνει το The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006) (πέρα απ’ την αρπαχτή), το Black Christmas (2006) είναι ένα πετυχημένο παράδειγμα της φόρμουλας, αφού φρεσκάρει το γενικώς άγνωστο ομότιτλο πρωτότυπο του ’74, ενώ την ίδια ώρα του συμπληρώνει μερικά κενά στη γένεση της μυθολογίας του. Αν και με μερικά προβλήματα στο μοντάρισμα του μπροσπίσω που μπορεί να σου φέρει κάνα ανακατωματάκι αχρείαστο. Βέβαια, ούτε τα καινούρια, ούτε τα παλιά έχουν τίποτα το ιδιαίτερα ξεχωριστό να προσφέρουν στο genre, πέρα από μπόλικες ζουμερές σκηνές που θα δοκιμάσουν τα όρια της γιορτινής σου διάθεσης, έτσι όπως προσθέτουν τη gory τσαχπινιά τους στην κλασική φόρμουλα των καμπυλόγραμμων πρωταγωνιστριών που τρέχουν προς τη λάθος κατεύθυνση. Οι οποίες καμπυλόγραμμες, αντιλαμβάνομαι ότι ενδέχεται να κρυώνουν γιατί έξω χιονίζει κι όλ’ αυτά, αλλά πάλι, πολύ ντυμένες είναι ρε παιδιά…

Σε μια κοινωνία ανάποδη, όπου η ομοφυλοφιλία είναι η νόρμα και η ετεροφυλοφιλία το κοινωνικά κατακριτέο, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, τολμούν το απαγορευμένο: να τα φτιάξουν. Σοκ.Το ότι θα πας να τη δεις όταν ανοίξει, θα πας. Μετά από τέτοιο πλύσιμο εγκεφάλου με το τραγούδι των C:Real, και μ’ αυτό το πετυχημένο trailer με την παρωδία της Στέλλας (1955), θα μου κάνει μεγάλη εντύπωση να μείνει θέση άδεια στην πρεμιέρα. Το θέμα είναι, τι θα πεις βγαίνοντας, σ’ αυτόν που έμεινε απ’ έξω. Γιατί όσο επιθετικό και πετυχημένο να ‘ναι το marketing, στις μικρές αγορές σαν τη δική μας το μόνο που μπορεί να σου εγγυηθεί, είναι το καλό άνοιγμα. Από ‘κει και πέρα, πρέπει να ‘ναι καλή κι η ταινία. Κι εκεί είναι που θα φανεί η διαφορά του Straight Story απ’ το φετινό ελληνικό hit, 5 Λεπτά Ακόμα.

Κι η πλάκα είναι, ότι ενώ το concept του Straight Story προσφέρεται για απείρως μεγαλύτερα ανοίγματα, δεν κάνει ούτε τη μισή απ’ τη διαδρομή που χρειάζεται για να φτάσει στο σενάριο. Οι αδύναμοι χαρακτήρες του ερμηνεύονται ξυλαγγουριάρικα από τον τσιμιτσελομούρη Ανανιάδη και την άγουρη Μενούτη, οι οποίοι βέβαια έχουν τα δίκια τους έτσι όπως είναι αλυσοδεμένοι στην ατολμία του story. Οποιαδήποτε ιδέα κοινωνικού σχολίου πάει να αιφνιδιάσει την φορμουλαϊκή εξέλιξη, αποφεύγεται επιδέξια με χαζοχαρουμενιές, για να κρατηθεί το εύπεπτο επίπεδο της χαριτωμενιάς, με σάτιρα άγευστη και χιούμορ δίχως παλμό. Και με ηχοληψία χειρότερη κι από τηλεοπτική του ‘80, και πλάνα κλειστά που υποψιάζουν για προβληματικά σκηνικά, απ’ την όλη παραγωγή ξεχωρίζει μονάχα η Μένη Κωνσταντινίδη όταν τα μασάει (τα σκηνικά), κι οι έμπειροι Βλαδίμηρος Κυριακίδης και Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, όταν τα γεμίζουν (που δεν το κάνουν και συχνά).