(Όπως προβλήθηκε στις 12ες Νύχτες Πρεμιέρας)
Τα έξι αταίριαστα μέλη της οικογένειας Hoover αναγκάζονται να ανεχτούν ο ένας τον άλλον, όταν ξεκινούν να διασχίσουν την Αμερική για να πάνε τη μικρή κορούλα στον ονειρεμένο της διαγωνισμό ομορφιάς. Μέσα από «απρόβλεπτες» καταστάσεις που φέρνουν τον καθέναν τους αντιμέτωπο με τον εαυτό του και τον διπλανό του, στο τέλους του δρόμου μαθαίνουν ότι το αίμα νερό δε γίνεται, και είναι ok να είσαι loser.Το Little Miss Sunshine, η πρώτη ταινία ζεύγους διαφημιστικάδων-βιντεοκλιπάδων που έσπασε το ρεκόρ πώλησης στο Sundance με τα $10.5 μύρια που έδωσε η Fox για να την αγοράσει, κι ύστερα λύγισε τα ταμεία για να μαζέψει άλλα 60, είναι η στιγμή που όλοι (θα έπρεπε να) περιμέναμε από τότε που το Sundance έδειξε πώς βγάζεις λεφτά απ’ τους ανεξάρτητους, κι η λέξη «δυσλειτουργικός» έγινε της μόδας στις περιλήψεις ταινιών. Άσχετο το ένα απ’ το άλλο βέβαια. Αν και η ταινία είναι τόσο προβλέψιμα λίστα σουπερμάρκετ για την παράδοση των ανεξάρτητων, όσο ήταν και το Scream (1996) για τα θρίλερ, --με τους αλλόκοτους χαρακτήρες, το road trip, τις απροσδόκητες στάσεις και στροφές, την Θεία Φώτιση στο τέλος του δρόμου--, αυτό που έβαλε κώλους στις πολυθρόνες του Little Miss Sunshine, ήταν βασικά, το ότι έχει πλάκα.

Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου να κάνεις πλάκα μέσα σε μια ιστορία με ναρκωτικά, αυτοκτονικούς, Νίτσε, Προυστ, ένα πτώμα κι έναν αέρα ψύχωσης και κατάθλιψης, δίχως να χάσεις αξιοπρέπεια. Θέλει χέρι ελαφρύ στην μπαγκέτα, κι εξαιρετικό cast, σαν αυτό του Little Miss Sunshine, να πιάνει τις νότες και να μπορεί να τις αποδόσει. Και δε μιλάμε για το γλυκόπικρο χιούμορ του Garden State (2004). Μιλάμε για κανονικό, αυθόρμητο, γέλιο-γέλιο. Βέβαια μην περιμένεις να σου αρέσουν όλα τα αστεία. Με την εξαίρεση δυο τύπων που κάθονταν δίπλα μου στην προβολή και είχαν πέσει στο πάτωμα απ’ την αρχή μέχρι που πέσαν οι τίτλοι, στο περισσότερο της ταινίας, το γέλιο ερχόταν απ’ την αίθουσα κατά ομάδες --όπως όταν δοκιμάζεις το surround μ’ εκείνο το ελικόπτερο που πηγαινοέρχεται από ηχείο σε ηχείο. Οπότε μπορείς να πεις ότι έχει από λίγο για τον καθένα. Αλλά το βασικότερο είναι αυτό το κάτι που έχει για όλους, αυτή η γλυκάδα στις μικρές στιγμές ανάμεσα στην πλάκα, εκεί που πέφτει ο τόνος και μένει ο σκελετός της ταινίας. Κι αναγνωρίζεις το τρελό συναίσθημα του πόσο ηλίθια πράγματα μπορείς να κάνεις γι’ αυτούς που αγαπάς, έστω κι αν την περισσότερη ώρα, αυτοί οι ίδιοι μπορούν να σε σπρώξουν στο φόνο. Ξέρεις, αυτό της οικογένειας που λένε;

Μια παρέα σε μια επαρχιακή πόλη της Σουηδίας ξοδεύει το καλοκαίρι λήθης και αφασίας ανάμεσα στο σχολείο και την ενηλικίωση σε... λήθη και αφασία ανάμεσα στο σχολείο και την ενηλικίωση.Ο αποχαιρετισμός στο Φάλκενμπεργκ, και όχι μόνος του (βλ. 2:37 (2006) πιο κάτω), είναι και χαιρετισμός σε όσους θεώρησαν υπερβολή το Χρυσό Φοίνικα και το βραβείο σκηνοθεσίας των Κανών για το Elephant (2003) σε έναν από τους σημαντικότερους αμερικάνους σκηνοθέτες των πρόσφατων χρόνων. Η δημιουργική έκφραση του Gus Van Sant που δεν είχε ιδιαίτερη ανταπόκριση σε γηραλέες νοοτροπίες, επηρέασε, βαθιά και προφανέστατα, νεαρούς μέχρι τα χωριά της Σουηδίας (και όχι μόνο, μη τα ξαναλέω). Επίσης προφανέστατα οι νεαροί, φιλόδοξοι ή μη, συντελεστές δε πήγαν σε καμιά σχολή να μάθουν να κουνάνε τη κάμερα κατά το βόρειο υποχρεωτικό μοντέρνο φυσικό γυμνό τρόπο ή να ποζάρουν έτσι (υποχρεωτικά μοντέρνα κτλ.). Και απλά τη κουνάνε φυσικά ακολουθώντας ένστικτο και πιο μιλητά παραδείγματα, και συμπεριφέρονται μπροστά της με τον ίδιο τρόπο. Η δουλειά που παρέδωσαν, μαζί με προσωπικές αναμνήσεις αποτυπωμένες σε φωτογραφίες και φιλμ 8 χιλιοστών, έφαγε ένα γερό editing από πιο ειδικούς και είναι ανεπανάληπτη από την άποψη ότι καταθέτει την αύρα και τη ψυχή τους. Ιδιαίτερη πλοκή μη περιμένεις και αν υπήρχε τη φάγαν οι ειδικοί πιο πάνω και καλύτερα γιατί οι βαριές, εκτός χαρακτήρα (αλλά εντός επιρροών), απαιτήσεις της προς το τέλος αποδείχτηκαν ασήκωτες για όλους (συμπεριλαμβανομένων και των θεατών). Ούτε και καμιά γυναικεία παρουσία στην οθόνη και κρίμα γιατί από φευγαλέες ματιές έχει πολλές αξιόλογες η πόλη. Στην αίθουσα πάλι, η πλειοψηφία θα 'ναι κοινό για ταινία με νέους ωραίους ξανθούς βόρειους που περιφέρονται γυμνοί από ρούχα στη μισή και συναισθηματικά στην υπόλοιπη, υποθέτω.

Το Αντίο στο Φάλκενμπεργκ ακούστηκε ηχηρά στις Νύχτες Πρεμιέρας όπου κέρδισε τη Χρυσή Αθηνά, στις Μέρες της Βενετίας, στο Τορόντο, και σε άλλα φεστιβάλ. Είναι και η υποψηφιότητα της Σουηδίας στα φετινά Όσκαρ.

Ένας εφοριακός με βαρετή και μετρημένη ζωή αρχίζει ξαφνικά να ακούει να την αφηγείται μια φωνή στο κεφάλι του. Η αφηγήτρια όχι μόνο δε σκάει αλλά δεν έχει και σκοπό να αφηγηθεί τίποτα τελικά καλό.Μετά το απύθμενο Stay (2005), o Marc Forster κάνει άλλη μια δουλειά που όλα σου θυμίζουν κάτι αλλά για το μόνο που μπορείς να 'σαι σίγουρος είναι ότι το αντίγραφο είναι κακό. Στο θέμα του σεναρίου, που υπογράφει ένας πρωτάρης και θα 'λεγα κατά παραγγελία μέχρι που είδα ότι δημιούργησε εξ' ολοκλήρου (βλ. σκηνοθέτησε κιόλας) και το Mr. Magorium's Wonder Emporium (2007), τουλάχιστο οι αναφορές είναι προφανείς. Charlie Kaufman με μια δόση Woody Allen στην έμπνευση, δίνουν ένα αποτέλεσμα χωνεμένο στη κοιλιά και άντε και στη καρδιά που δε μπορεί να μεταδοθεί παραπέρα. Οι τεράστιες λογικές τρύπες είναι απλά.. λογικές τρύπες (και όχι παράλογα λογικές) χωρίς να βρίσκουν άγκυρα σε ρεαλιστικές αντιδράσεις παρά μόνο στο δεύτερο ρόλο της αφηγήτριας. Έτσι οι επιδεικτικές αναφορές του σκηνοθέτη μαζί με τα τεχνολογικά παιχνιδάκια που πετάει και πάλι ξεκάρφωτα πάνω στο φιλμ, λειτουργούν με ένα περίεργο τρόπο θετικά αφού σε αποσπάνε από αυτό που βλέπεις μέχρι να φτάσει να σου σφίξει ξαφνικά το στομάχι (ή να ρευτείς φυσικά). Κύριοι υπεύθυνοι για το ότι ο Forster δε σταμπάρει άλλο ένα έκτρωμα είναι όμως ο Will Ferell που σέβεται με παραδειγματική αξιοπρέπεια ένα ρόλο μαριονέτα(ς) και η λατρεμένη Maggie Gyllenhaal που (μπορεί να μη στήνεται σε λατρεμένες πόζες αλλά) δίνει γοητεία και φυσικότητα στον έρωτα μιας γλυκιάς επαναστάτριας γκομενίτσας για έναν μονοκόμματο εφοριακό που ακούει φωνές. Οι δυο τους γράφουν και υπογράφουν το φιλμ στις σκηνές που έχουν την ευκαιρία να βρεθούν μαζί και να φερθούν σαν άνθρωποι.

To 2:37 διανομής Rosebud βγαίνει σήμερα στις αίθουσες ταυτόχρονα με το Farväl Falkenberg (2006) διανομής Hollywood Entertainment. Και τα δυο φιλμ, σκηνοθετημένα από πιτσιρικάδες με ερασιτέχνες πρωταγωνιστές, ασχολούνται με νεανικά θέματα, στο ίδιο περίπου κλίμα, με τις ίδιες προφανείς επιρροές και παρόμοια πορεία στα διεθνή φεστιβάλ. Και επειδή δεν είναι καν των Τριών Ιεραρχών στις 11 του μήνα απ' όσο ξέρω, δε μπορώ να καταλάβω την απόφαση. Για μένα πάντως πιο χαμένο είναι το εξεταζόμενο που είναι πιο αδύνατο αν και τεχνικά πολύ αρτιότερο.
Ο εικοσάχρονος Αυστραλός Murali Thalluri καταχειροκροτήθηκε λέει στις Κάνες (στο Un Certain Regard) αλλά συνηθίζεται εκεί κάτι τέτοιο (όπως και στη Θεσσαλονίκη) όταν το φιλμ είναι επαρχιώτικο και μαζεύει όλο το χωριό (και μπορεί να ήταν και αυτοί που είχε κουβαλήσει ο Kevin Smith να τον καταχειροκροτάνε, αφού εκφράστηκε θετικά σχετικά). Και καταβρίστηκε στη χώρα του, αφού ισχυρίζεται (χωρίς πολλές αποδείξεις) ότι το 'γραψε σε 36 ώρες αμέσως μετά αφότου προσπάθησε να αυτοκτονήσει, και το αφιερώνει σε μια φίλη του που τα κατάφερε, ώρα Αυστραλίας 2:37, και του 'χε στείλει και κασέτα με το τελευταίο της μήνυμα. Η ίδια υπερβολή (κατα)φαίνεται από κάποιο σημείο και μετά και στο σενάριο που αναλώνεται σε μια σχολική ημέρα και εκτός από τις συνηθισμένες αιμομιξίες, κρυφτομοφυλοφιλίες, και λοιπά, συμπεριλαμβάνει κι ένα τύπο με το ένα πόδι μεγαλύτερο απ' το άλλο. Και δυο ουρήθρες. Και ακράτεια.

Υπερβολική είναι τέλος και η "επιρροή" από τον Ελέφαντα (2003) του Gus Van Sant αν και οι παραγωγοί έπεισαν τον μικρό να το αναγνωρίσει στα credits (με αντάλλαγμα ανάμεσα σε άλλα, υποθέτω, να του φέρουν τον Leslie Shatz που επιμελήθηκε τον ήχο σε όλες τις ταινίες του αμερικανού δημιουργού). Αλλά ό,τι και να σούρεις, για ντεμπούτο παιδιού καλό είναι.

Ατίθαση 18χρονη με ταλέντο στα κασκαντερικά, καταλήγει στο δίλημμα αναμορφωτήριο, ή γυμναστική ακαδημία. Φυσικά διαλέγει το δεύτερο, και έρχεται αντιμέτωπη με την προϊστορία της. Θα καταφέρει να ξαναφτάσει στους τελικούς; Κι αν ναι, θα κερδίσει; Ε;
Ιδανικό για 10χρονα κοριτσάκια που θα συγκινηθούν απ’ τo success story και θα θαυμάσουν την πρωταγωνίστρια, και για όλων των χρονών τα αγοράκια που θα συγκινηθούν απ’ τα κολλητά φορμάκια στα petite κοριτσάκια και θα θαυμάσουν την πρωταγωνίστρια, το Stick It παίρνει τη συνταγή των teen flicks απ’ την αυλή του λυκείου και την πάει στα ταρτάν, κομπλέ με τις κλίκες, τους περιθωριακούς και τον ήρωα με το Ανώτερο Πεπρωμένο. Γέννημα θρέμμα της σεναριογράφου του απολαυστικά χαβαλεδιάρικου camp, Bring it On (2000), το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Bendinger δεν έχει καθόλου μυρωδιά απ’ την αναρχική σκηνοθετική διάθεση του Payton Reed. Κι έτσι, μπλέκει στα αναμενόμενα μονοπάτια των MTVστικων εξάρσεων, με αυτό το άρωμα του κατά-λάθος-‘80s homage μονάχα, να το κρατά στην κρούστα της μάζας των εφηβικών made for TV παραγωγών.

Business woman με κωλαράκι σε σχήμα καρδιάς, επιστρέφει στο χωρίο της για να κλείσει συμφωνία. Κι αφού το κάνει, μυστήρια κι ανατριχιαστικά συμβάντα την οδηγούν σε παλιό αχυρώνα, όπου κάτω απ’ τις αράχνες θα ανακαλύψει φόνο μικρού κοριτσιού, που έγινε προ 15ετίας.Σκηνοθέτης με καλλιτεχνικά απωθημένα και ευχέρεια στο στυλιζάρισμα, γυρίζει θρίλερ δίχως σασπένς, κι όταν τελειώνει, συνειδητοποιεί ότι είχαν ξεχάσει να του στείλουν το σενάριο. Κι άντε τώρα να το συνεφέρεις στο μοντάζ. Γίνονται αυτά τα πράματα; Όταν βλέπεις trailer να χρησιμοποιεί τη βάση του The Grudge (2004) για να σου εξηγήσει τι θα δεις, και δεν διαφημίζει ούτε το The Grudge, ούτε το Scary Movie 4 (2006), τότε ξέρεις ότι την έχεις άσκημα. Πέρα απ’ αυτό πάντως, το The Return δεν έχει και πολύ σχέση με το The Grudge (πέρα απ’ το The στους τίτλους και τη Sarah Michelle Gellar να προσπαθεί να δείξει τρομαγμένη), από την άποψη ότι δεν πολυδείχνει και τίποτα τρομαχτικά στοιχιά. Και γενικότερα δε δείχνει τίποτα συγκεκριμένο δηλαδή, εκτός απ’ την Gellar να βρίσκεται ως δια μαγείας στο μέρος που χρειάζεται, τη στιγμή που χρειάζεται, ώστε να προχωρήσει το στόρι αδιαφορώντας για τη λογική συνέχεια και αγνοώντας κάθε έννοια αφήγησης. Αυτό βέβαια, όταν δεν την δείχνει να κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και να πετάγεται ξαφνιασμένη απ’ τα απότομα βιολιά του soundtrack. Που νομίζω συμβαίνει αρκετά συχνότερα. Και όχι ότι έχω κανένα πρόβλημα με κορίτσια που κοιτάζονται στον καθρέφτη, αλλά προτιμώ να τινάζουν τα ρούχα τους, παρά να τινάζονται οι ίδιες.

Καινούριο γκομενάκι πιάνει δουλειά στο σουπερμάρκετ και αναστατώνει τη ζωή μπλαζέ υπαλλήλου, κάνοντάς τον να θέλει να σπάσει το σερί συναδέλφου στο Hall of Fame του καταστήματος, για να κερδίσει τον τίτλο του υπάλληλου του μήνα, και να δει το βρακί της κοπελιάς.Ή αλλιώς: τρομοκράτης των πολυεθνικών, γίνεται γρανάζι του συστήματος για να ρίξει γκόμενα, αλλά τελικά ανακαλύπτει ότι του αρέσει εκεί και λέει να μείνει, ειδικά αφού οι φίλοι του τον συγχώρεσαν που τους έλιωσε στη διαδικασία. Ξέρω, κι εγώ ανατριχιάζω με τσιτάτα του στιλ “το σινεμά είναι πολιτική”, αλλά καμιά φορά η φαντασία τέτοιου είδους χρειάζεται για να ξεφυγείς απ’ τον οδοστρωτήρα της πραγματικότητας. Τουλάχιστον όπως τον εκπροσωπεί ετούτο το ταινιοειδές. Ειδάλλως, μένεις με χαρακτηριστικό παράδειγμα straight to video παραγωγής, απελπιστικά προβλέψιμης και περιορισμένης στο προνηπιακό target group της, με χιούμορ αρκετά ασφαλές και κρύο, για να γεμίζει καλοκαιρινές σαββατοκυριακάτικες τηλεοπτικές τρύπες. Πριν με ρωτήσεις όμως τι κάνει στις αίθουσες, το είπαμε ότι παίζουν και τα μαστάρια της Jessica Simpson;

Όπως συνηθίζεται σε όλα τα καθημερινά έντυπα για να προλαβαίνουν την αιφνίδια αναμενόμενη επικαιρότητα, ο David Thompson ανέλαβε να ετοιμάσει στον Guardian της Παρασκευής τον αποχαιρετισμό σε έναν από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της σύγχρονης εποχής. Από τη σκοπιά του οικογενειάρχη που απολαμβάνει κάθε γλυκιά οικεία εσπερινή στιγμή που η συμβία του σκούζει Brad Brad εν μέσω ροχαλητών την ώρα που προσπαθεί να της τον χώσει (ο οικογενειάρχης). Στο άρθρο εκθειάζεται η αστροδύναμη του υπό έκλειψη Brad Pitt με αναφορά στα μονάδες (και ενίοτε και πάνω από δέκα) εισιτήρια που κόβει σε όλες τις αίθουσες του πλανήτη, σε μήνες προβολής, η Babel (2006) στην οποία πρωταγωνιστεί δίνοντας απλόχερα την ευκαιρία στις θαυμάστριές του να εκστασιάζονται με το κατάλευκο των τριχών στη ρικνωμένη του επιδερμίδα. Ενώ αναφέρεται και η καλλιτεχνική υπόκλιση του ηθοποιού στο μεγαλείο του συναδέλφου του Ben Affleck στο επερχόμενο (και επερχόμενο και επερχόμενο) The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) --δια μέσω βεβαίως του Casey Affleck, πρώτου ονόματος στη μαρκίζα, με τον οποίο ο καλός πλην μη καλά ενημερωμένος οικογενειάρχης συγχέει τον μέγιστο αδελφό του. Καθώς και η ερμηνεία (πόθου) ζωής που ετοιμάζει με τον David Fincher στο The Curious Case of Benjamin Button (2008), υποδυόμενος ένα πενηντάρη που γερνά αντιστρόφως.

Κατά τα άλλα, λανθασμένα, δε μνημονεύεται και πολύ η περίεργη υπόθεση της Οσίας Μητρός της Αγίας Shiloh Nouvel Jolie-Pitt της Ναμίμπια που λιποσαρκίζει μέχρι να απομείνουν μόνο τα ιερά βυζιά της. Η οποία, σε μια έκφραση που μόνο μια μεγάλη καλλιτέχνις και δη και γυναίκα θα μπορούσε να παρουσιάσει ως ιδέα της ενώ αποτελεί κοινό τόπο για εκατομμύρια, απεικονίζεται ως Παρθένος Μαρία από δω κι από κει. Και σε μια έκφραση ακόμα πιο καθυστερημένη, αφού από τη μια η αγία οσία επιτέλεσε μόνο φόρτωση κουτσούβελων στη καμπούρα του όπου να 'ναι μακαρίτη και από την άλλη η ανορεξία τελεί υπό κατακραυγή υπό εγκατάλειψη ακόμη και από τον κόσμο της μόδας, κοσμεί ως γυναίκα της χρονιάς το εξώφυλλο του Maxim. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το τελευταίο δε, το (αμερικάνικο) FHM κατέβασε ρολά.

Έξι χρόνια μετά την Ιωάννα της Λωραίνης (1999), ο Luc Besson επέστρεψε πίσω απ' τη κάμερα για ένατη φορά στην Angel-A (2005) που βγήκε πριν ένα χρόνο, τα Χριστούγεννα, στη Γαλλία και ήταν η πρώτη του μεγάλη εμπορική αποτυχία.
Η ιστορία συνοψίζεται στο "ένας απελπισμένος άχρηστος απατεωνάκος βρίσκει αποκούμπι σε μια σέξι σκύλα" που όπως (δεν) κρύβει ο τίτλος κρύβει κι αυτή κάτι τεράστια φτερά πίσω απ' τη πλάτη. Και δεν κρύβεται επίσης η αναφορά στην all-time κλασική χριστουγεννιάτικη Υπέροχη Ζωή (1946), κομπλέ με ασπρόμαυρη φωτογραφία αλλά και (σε αντίθεση με τον άγγελο του Capra) την εμμονή του σκηνοθέτη σε δυναμικές γυναικείες φιγούρες. Αυτή τη φορά όμως η πρωταγωνίστρια δεν έχει το επίπεδο της (γυναίκας του) Anne Parillaud στη Nikita (1990) ή της (γυναίκας του) Milla Jovovich στην Ιωάννα και το Πέμπτο Στοιχείο (1997), περιοριζόμενη μόνο σε ύψος χωρίς πλάτος ούτε στο κωλαράκι ούτε στην ερμηνεία. Και το σενάριό του, δουλεμένο υποτίθεται καμιά δεκαριά χρόνια, δε βοηθάει έχοντας ελάχιστες στιλάτα αστείες στιγμές και υποκύπτοντας στη παιδιάστικη αντρική φαντασίωση πουτάνας που τη παίρνει σε σειρά όλο το μαγαζί όμως στη πραγματικότητα είναι όχι μόνο Αγγέλα αλλά παραμένει και παρθένα. Η υπέροχη δουλειά του Thierry Arbogast στα κάδρα, της Anja Garbarek στη μουσική και, φυσικά, του Besson στο στήσιμο των σκηνών κάτω από μεγάλη μυστικότητα και τρεχαλητά ξημερώματα να πιαστεί άδειο το Παρίσι, μένει έτσι μισή.

Μια ιμπρεσιονιστική απόδοση της ζωής της Diane Arbus, που παράτησε την μεσοαστική της ασφάλεια για να γίνει μια απ’ τις θρυλικότερες φωτογράφους του περασμένου αιώνα, κυρίως λόγω των επιλογών περιθωριακών προσώπων (νάνοι, τραβεστί, παραμορφωμένοι) για τα πορτρέτα της.
Δια χειρός και πνεύματος των δημιουργών του Secretary (2002), το Fur και ο τεράστιος υπότιτλός του, έρχεται να συμπληρώσει μαζί με το The Fountain (2006) και το Inland Empire (2006) την τριπλέτα των ταινιών που πρέπει να προσέξεις φέτος, για την ανατρεπτική τους διάθεση στην προσέγγιση της σεναριακής δομής. Καλά, τα άλλα δύο επιτίθενται αγριεμένα στην έννοια της αφηγηματικότητας βέβαια, αλλά και το Fur, αν και ταινία με αρχή, μέση και τέλος, αν πας απροετοίμαστος, μπορεί και να σε μπερδέψει. Ειδικά αν βασιστείς στην ελληνική απόδοση του τίτλου, που για κάποιο λόγο αποκρύπτει το ότι αυτό που πρόκειται να δεις δεν είναι βιογραφία.

Απορρίπτοντας τη δομή του φορμουλαϊκού success story, ο Shainberg προσεγγίζει απελευθερωμένος την αγαπημένη του Arbus, και στήνει γύρω της ένα παραμύθι στο μοτίβο της Πεντάμορφης και του Τέρατος, μέσα στο οποίο ψάχνει το σαράκι που έκανε τη φωτογράφο να παραδοθεί στην καλλιτεχνική έκφραση. Ως Τέρας, ο Robert Downey Jr., με το αβαντάζ του αλλόκοτου χαρακτήρα, κρατάει τα συναισθηματικά νήματα της ιστορίας, και τα τραβά με υπνωτιστική ακρίβεια (μ’ αυτή την trademark εκφορά του φιλόσοφου υπό την επήρεια), μετατρέποντας την Kidman σε καθρέφτη της στοιχειωτικής ερμηνείας του. Ο τριχωτός γείτονας, μετουσίωση όλων των ασυνήθιστων αντικειμένων της Arbus, είναι το ενεργητικό μισό μιας ερωτικής σχέσης ολότελα φανταστικής (όπως είναι άλλωστε και σχεδόν όποιος χαρακτήρας της ταινίας δεν ονομάζεται Arbus), μέσω της οποίας ο Shainberg εικονογραφεί το πάθος της ηρωίδας του, εξίσου ανατριχιαστικό και σαγηνευτικό, χάρη τόσο στην χημεία των πρωταγωνιστών, όσο και στην υποβλητική κίνηση της κάμερας μέσα στα ατμοσφαιρικά σκηνικά. Η ευαισθησία του Shainberg όμως δε φτάνει για να καλύψει τη στατικότητα του love story του, και οι κραυγαλέοι συμβολισμοί του με την απλοϊκή δραματουργική λειτουργία τους, όσο όμορφα κι αν απεικονίζονται, δεν του δίνουν ιδιαίτερους πόντους στον τομέα της εφευρετικότητας, φέρνουν όμως την ταινία του λίγους πόντους κοντύτερα στη βαριά κι ασήκωτη δηθενιά.

Ένας Δανός που φροντίζει ορφανά στην Ινδία γυρνάει στη χώρα του να συναντήσει υποψήφιο μεγαλοχρηματοδότη για το ίδρυμά του που χρεοκοπάει. Ή έτσι νομίζει, αφού τον περιμένουν πολλά περισσότερα.
H Susanne Bier έχει γίνει τα τελευταία χρόνια από τα πιο εξαγώγιμα προϊόντα της πατρίδας του Trier. Πέρσι ή μάλλον πρόπερσι πια, είχε δημιουργηθεί και σκάνδαλο εκεί για χάρη της όταν η αρμόδια επιτροπή δεν έστειλε στα Όσκαρ το υπερτιμημένο, και εθνικά και ευρωπαϊκά πολυβραβευμένο, Brødre (2004) της --που στην Ελλάδα μεταφράστηκε με το μακρυνάρι Ουκ Επιθυμήσεις την Γυναίκα του Πλησίον σου. Φέτος η.. αδικία αποκαταστάθηκε και η Δανία οδεύει υπερήφανα να (και στη περίπτωση της σκηνοθέτριας ξανα-)επιστρέψει συστημένα στους αμερικάνους όλα τα κλισέ που εξάγαν, και έχουν εγκαταλείψει ακόμα και σε επίπεδο τηλεοπτικών σειρών εδώ και καμιά εικοσπενταετία. Με τα μεθεόρτια ενός καλογυρισμένου, σε επίπεδο άρλεκιν για μορφωμένους σαραντάρηδες, μελοδράματος που επιπλέον αποφεύγει τα ηθικά διλήμματα όπως ακριβώς η στριφογυριστρούλα κάμερα της δημιουργού αποφεύγει να καταγράψει πιο επίμονα τη συναισθηματική.. δοκιμασία των πρωταγωνιστών της (από αυτά που τους βάζει να λένε). Ακόμα επιπλεέστερα, η χλιδή επιπέδου Ντάλας και Δυναστείας της ιστορίας προσφέρει μόνο.. στη Bier (τη δυνατότητα να καλοπερνάει στα γυρίσματα) ενώ σε σήριαλ παραπέμπουν και τα 120 λεπτά της διάρκειας.

Τα γνωστά μάνα και γιος φαντασματάκια που προκάλεσαν νευρικό κλονισμό στους φίλους της Sarah Michelle Gellar πριν από δυο χρόνια στο The Grudge (2004) την αμερικάνικη εκδοχή του θρίλερ του Shimizu, επιστρέφουν για να την αποτελειώσουν και να νεκρώσουν τώρα, την κοινωνική ζωή της αδερφής της, κάνοντας παράλληλα το υπερατλαντικό τους πέρασμα στο Σικάγο.
Εν ολίγοις, ασπρουλιάρικα πρόσωπα σε σκοτεινά δωμάτια με πατώματα του τρίζουν, πασχίζουν να σε τρομάξουν, και μπορεί να μην το πολυκαταφέρνουν, αλλά κερδίζουν πόντους γιατί μένουν σε πατροπαράδοτους τρόπους και αξίες. Στη δεύτερη αμερικάνικη απόπειρα του Shimizu, που αυτή τη φορά είναι και πιο λογικά αμερικανόφωνη, περίεργοι θόρυβοι κι αλλόκοτα συμβάντα σου μαυρίζουν την ψυχή και το υγρό εμφάνισης φωτογραφιών, για να σχηματίσουν περιγράμματα φαντασμάτων που απλώνουν τα μπλαβιασμένα, κρύα χέρια τους στο σβέρκο της λογικής σου. Και προσπαθούν να την πνίξουν, αλλά για να τα καταφέρουν χρειάζεται πολλή καλή διάθεση από μέρους σου. Και υπομονή να παρακολουθήσεις αυτά τα θέματα με την εναλλακτική άποψη του Shimizu για την ροή και τη συνέχειά της, που πάει απ’ το μπρος στο πέρα και στο πίσω και στο δώθε χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση, ή λογική.

Τη περίοδο της γαλοπούλας διάλεξαν οι αδερφοί Weinstein για να παίξουν το χαρτί της Sienna Miller, στις οθόνες (ελάχιστα), τις ειδήσεις (επίσης) και τα κουτσομπολιά (μέχρι τη μύτη), μπας και τσιμπήσουν καμιά υποψηφιότητα παραπάνω, πέρα από αυτές που "κερδίζουν" για τον Bobby (2006).

Η πρώην-νυν-πρώην-νυν-πρώην-νυν-πρώην του Jude Law πρωταγωνιστεί σε μια βιογραφία της Edie Sedgwick, it-girl και βασίλισσας του Andy Warhol για ένα φεγγάρι στα 60s. Το Factory Girl (2006), που είναι μάλλον και ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός, άνοιξε σε κάποιες οθόνες του Los Angeles και μόνο, στις 29 Δεκεβρίου ίσα ίσα για να είναι επιλέξιμo για τα Όσκαρ. Μέσα σε φημολογούμενα επαναλαμβανόμενα γυρίσματα και δεδομένα άπειρα μοντάζ, με αποτέλεσμα φαινόμενα κριτικών που να έχουν δει ίδια κόπια του φιλμ (ή κόπια του φιλμ) να είναι πιο σπάνια και από δημάρχων που τελειώνουν να μιλάνε πριν τελειώσει η χρονιά. Από κει και πέρα ο George Hickenlooper βγαίνει από δω κι από κει να απειλεί με μηνύσεις και ξύλο όσους γράφουν ότι δεν είναι πια σκηνοθέτης στο project, και o Bob Dylan να απειλεί με μηνύσεις και μόνο όσους πιστεύουν ότι μοιάζει αρκετά με τον Sandman δε κατάλαβε ότι ο ρόλος του Hayden Christensen στη ταινία βασίστηκε σε αυτόν. Προτού αναστηθεί και ο Warhol και αρχίσει να τους τρέχει στα δικαστήρια γιατί βάλαν έναν ωραίο με τετράγωνα σαγόνια να τον κάνει, ο Harvey (Weinstein) έβαλε τη Sienna να "διακόψει τα 25α της γενέθλια για να πει στον Observer, από τη Κένυα" ότι είναι η "μεγαλύτερη φαν" του τραγουδιστή και δεν υπάρχει περίπτωση η ταινία να τον μπλέκει στο θάνατο του ιτ-ο-κοριτσιού. Και για να επιβεβαιώσει τις αγαθές προθέσεις της παραγωγής η, γνωστών αγαθών προθέσεων, Page Six βγάζει τον αδερφό της νεκρής να δηλώνει ότι ο Dylan έτσι λίγο την αποτρέλανε και τη γκάστρωσε κι από πάνω.

Βασισμένη σε παιδική εικονογραφημένη ιστορία, η Νύχτα στο Μουσείο αφηγείται τι συμβαίνει σε ένα νυχτοφύλακα που βλέπει στον ξύπνιο του τα εκθέματα μουσείου φυσικής ιστορίας να ζωντανεύουν. Και το ρίχνει στη τρεχάλα φυσικά.
Επαναλαμβάνοντας την συνταγή του Jumanji (1995) που βγήκε, όλο παιδικοβιβλιάστικα και φυσικομαγικοκοσμιάτικα, χριστουγεννιάτικα στις Πολιτείες και σκούπισε τα ταμεία (και δε πρόκειται να προσποιηθώ ότι το είδα), το Night at the Museum (2006) φτάνει πρωτοχρονιάτικα στις ελληνικές αίθουσες με τις συστάσεις ίδιας, χωρίς ανταγωνισμό, επιτυχίας (και δυστυχώς αναγκάστηκα να το δω). Αλλά η επιτυχία του, τριών νυχτών σε ένα, περιορίζεται στο να μαχαιρώνει οτιδήποτε θα μπορούσε να το κάνει ξεχωριστό, στα πόδια του κακομαθημένου μπόμπιρα που σέρνει τα παπούδια του όλη μέρα στα μολ για να βρει τίποτα να ξοδέψει το δώρο τους. Η πονεμένη ιστορία του άχρηστου πατέρα που πρέπει να εξυψωθεί στα μάτια του γιου του, που συμπληρώνει το σενάριο, δε προσφέρει απολύτως τίποτα εκτός, ίσως, από την υπενθύμιση ότι δε θα τη βγάλει έτσι φτηνά με ψωρο-εισιτήρια τη γιορταστική περίοδο (ο πραγματικός). Ένα τρίο φαντασμάτων παλιών των Χριστουγέννων, Dick Van Dyke, Mickey Rooney και Bill Cobbs, δεν έχει αρκετό χρόνο για να γράψει καμιά ιστορία κλασικών κακών, και η Carla Gugino που στη θεωρία θα ήταν το αίσθημα εμφανίζεται μόνο.. στα credits. Και ο Ben Stiller θα περίμενες να έχει καμιά διαφορετική φιλοδοξία από το να γίνει ο παλιός Adam Sandler (βλ. φάτσα για όλους τους ρόλους) τώρα που αυτός διευρύνει το κοινό του.

Γραμμένη, σκηνοθετημένη και κομμένη διεκπεραιωτικά πηξίματος στις παιδιάστικες σκηνές.

Το φθινόπωρο, σε όλη τη διάρκεια της παρουσίασης του χειμερινού προγράμματος της Προοπτικής, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος προσπαθεί μάταια να κάνει να γελάσουν τις γιαγιάδες που έχουν έρθει στην Αθηνών Αρένα για το φαί. Μόνο στις πρώτες σειρές έχει καμιά ανταπόκριση όταν δοκιμάζει τα γνωστά ανέκδοτα του χώρου. Το 5 Λεπτά Ακόμα (2006) του Γιάννη Ξανθόπουλου στο οποίο πρωταγωνιστεί όμως, δεν έχει σχέση με τα γνωστά ανέκδοτα του χώρου. Έχει μια έξυπνη ιδέα που περιγράφεται με απλά λόγια και απ' την οποία ξεκινάνε όλα σε πολιτισμικά υπανάπτυκτες χώρες όπως η Αμερική. Και προωθείται σα.. ταινία, και όχι σαν "ελληνική ταινία", σε ένα κοινό που είναι πια συνηθισμένο να επιλέγει από κατάλογο τι θα δει μαζί με το ποπκόρν του. Και κάνει τρακόσες (300) χιλιάδες εισιτήρια σε λιγότερο από ένα μήνα. Στη Γαλλία, που κοντεύει να επαναπροσδιορίσει τη γαλλικούρα (βλ. φιλμ που δε καταλαβαίνεις τον ποιητή μέχρι να σε πάρει ο ύπνος) σε αμερικανιά (βλ. φιλμ που δε σκοτώνει την ώρα που σκοτώνεις) γαλλικής παραγωγής με αποτέλεσμα τα ταμεία των κινηματογράφων της να αισθάνονται εθνικά υπερήφανα, στον Ξανθόπουλο θα ρίχναν ίσως μια ψηλή γαλλική μύτη αλλά θα τον επιχορηγούσαν να συνεχίσει. Στη Θεσσαλονίκη που οργάνωσε μπλοκμπαστερική συζήτηση με γνωστές ιρανές, άκουσε έκπληκτος, όχι κανέναν άλλον αλλά, τον Περάκη να προσπαθεί να του θεωρητικοποιήσει την επιτυχία.

Τον Μάιο ο Γιάννης Οικονομίδης πάει στη Semaine Internationale de la Critique (i.e. εβδομάδα κριτικών με πρώτες-δεύτερες ταινίες σκηνοθετών) των Κανών με τη ψυχή στο στόμα από πρωτάρικη ψιλο-αγοραφοβία και τη Ψυχή στο Στόμα (2006) που οι γλώσσες στο μάγουλο λένε ότι επιλέχτηκε για τη.. ποιητική γαλλική της μετάφραση. Το Νοέμβρη πάει και στη Θεσσαλονίκη, μπαρουτοκαπνισμένος από διεθνείς αντιδράσεις και χωρίς να μασάει από πέρσι (που 'χει δείξει μια work-in-progress κόπια) στις εγχώριες, με high definition αντί του βίντεο του καλτ κύρους στο ντιβιντί Σπιρτόκουτου (2003) του, να δείξει την ιστορία ενός συνη8ισμένου ανθρώπου που συνηθισμένα "τον γαμάνε απ' όλες τις τρύπες" (όπως λέει στον verbal). Οι κριτικοί τον τιμάνε με το βραβείο τους, το φεστιβάλ τιμάει την ερμηνεία του πρωταγωνιστή του, Ερίκου Λίτση, βραβεύοντας τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, οι απέξω του τη πέφτουν στη παράλληλη προβολή στο Αριστοτέλειο γιατί δείχνει τη ταινία του και.. στο φεστιβάλ, και οι φαν ανεβάζουν blog και προφίλ στο MySpace για να βοηθήσουν. Η χρονιά κλείνει και διανομή δε φαίνεται στο βάθος του τούνελου.

Το Σεπτέμβριο το Movies for the Masses ήδη πρωτοπορεί αισθητικά και θεματικά τόσο ώστε να 'χει καθημερινά άπειρους επισκέπτες που δε μιλάνε ελληνικά και αν είναι τυχεροί βρίσκουν κανα κουμπάκι να περιοριστούν στην αυτόματη μετάφραση, και είναι καταξιωμένο σε όλο το δίκτυο (πλην ελληνικού φυσικά) χάρη σε κάποιες online πρωτιές. Στις 21 του μήνα βγάζει αποκλειστικά το πρόμο του 300, της πιο ιντερνετικά (διάβαζε geeky) αναμενόμενης ταινίας του 2007. Στη στιγμή πλακώνουν εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες που εκσπερματώνουν στα πληκτρολόγιά τους με το θέαμα, κάποιες χιλιάδες τα σκουπίζουν μετά για να το αναφέρουν (τα backlinks στο θέμα είναι μόνο ενδεικτικά), το Ain't It Cool προσπαθεί ξεδιάντροπα επίμονα να το πασάρει για δικό του, ο πρόεδρος της Warner παθαίνει αποπληξία και η Village μας ζητάει να κατεβάσουμε το βίντεο και να της επιστρέψουμε το ντιβιντί για να του το στείλει να το κάνει προσωπικά κομματάκια, να το κάψει και να σκορπίσει τις στάχτες του στο διάστημα, ο Πρωιμάκης που στο εντωμεταξύ έχει γίνει ο πιο μεταφρασμένος έλληνας κριτικός (και όχι μόνο) κρύβει σε ελβετικές θυρίδες ότι άλλο προωθητικό υλικό έχουμε για να μη το βγάλω στον αέρα, και ο dalaiklama μου λέει μερικά εικοστετράωρα αργότερα ότι είδε σε ένα αμερικάνικο φόρουμ να μας έχουν βάλει λινκ. Οι υπόλοιποι μας λένε "Έλληνες θεούς". Στην Ελλάδα, ο μόνος που αναφέρεται το κάνει βδομάδες μετά για να μας πει μαλάκες.

Καλή Χρονιά.

Από total film προσέγγιση (όπως λέει και ο Δημήτρης Πολιτάκης στη LiFO) και όχι μόνο, κώλος της χρονιάς ήταν ο καινούριος της Jessica Biel. Αποκαλύφτηκε, μετά από εξαντλητικά workouts, τον Αύγουστο στη πρεμιέρα του The Illusionist (2006) και τον καλύψαμε φυσικά. Αφού χαριεντίστηκε πολύ πολύ τρυφερά με τις φίλες της και έπαιξε και στο ψιλοάθλιο Home of the Brave (2006), με θέμα τη ζωή κάποιων στρατιωτών που γυρνάνε από το Ιράκ, ο κώλος της Τζέσικας ξεκουράζεται χοροπηδηχτούλικα αυτές τις μέρες στις παραλίες της Χαβάης. Και καλύτερα γιατί από τα πολλά βαράκια η κάτοχός του έχει αρχίσει να φέρνει ανησυχητικά σε πρωτοπαλαιστή. Ευτυχώς τέτοια δεν απασχολούν τη κάτοχο του πιο αφράτα λαχταριστού κωλαρακίου (και όχι μόνο) της μεγάλης οθόνης. H Scarlett Johansson, που μας απασχόλησε περισσότερο από κάθε άλλη φέτος απασχολείται μόνο με το να βρει κάνα σκηνοθέτη πρόθυμο για γυμνές σκηνές. Και μαζί με τον απροκάλυπτο κώλο (και όχι μόνο) της Lindsay Lohan, που αποφάσισε να συμμορφωθεί και απασχολήθηκε μόνο με το να κυκλοφορούν κάθε μέρα φωτογραφίες της παντού στον πλανήτη φέτος, κλείνουν τη τριάδα των αγαπημένων ιερειών της έβδομης τέχνης των Μαζών για το 2006. Ειδική μνεία στη σέξι Keira Knightley που μας άφησε άφωνους τη βραδιά απονομής των Oscar.

Κώλος της χρονιάς, από κάθε προσέγγιση, ήταν και φέτος η Tara Reid. Πάτος κάθε αστείου και μονίμως μεθυσμένη, έβγαλε τον ξακουστά κακάσχημο πάτο της (και όχι μόνο) άπειρες φορές στη φόρα, τρομοκρατώντας μέχρι και μικρά παιδιά, έκοψε τα ψεύτικα βυζιά της (που της είχαν αφήσει και αηδιαστικές ουλές άμα θυμάσαι) και έριξε και μια λιπο-αναρρόφηση με την ευκαιρία, έβγαλε μια μαλακία τρόμου (σίγουρα αφού πρωταγωνιστεί), το Incubus (2005), σε direct-download-πριν-πάει-straight-to-dvd στο AOL Red και το κατέβασαν όσοι βλέπουν και τα βίντεο στο Moviefone (και πόσοι το αγόρασαν όσο ξέρεις ξέρω), και κλείνει τη χρονιά, ακάθεκτη, στη Νήσο του Αγίου Βαρθολομαίου. Σχεδόν τη λυπάσαι, όσο και τον Mel Gibson που τη πάτησε με τα μεθύσια του και τον Tom Cruise που τη πάτησε με τη γενική του συμπεριφορά. Πάντως ο πρώτος ψιλο-επανήλθε ήδη με το Apocalypto (2006) του, και ο άλλος και δεν έφυγε ποτέ και φτιάχνει δικιά του εταιρεία. Ειδική μνεία, επειδή δυστυχώς ιερουργεί αλλού και είναι και στην αντίθετη πλευρά από αυτή που εξετάζουμε, στο ομιλητκό μουνί της Britney Spears που από κει που το ψάχναμε με μανία βαρεθήκαμε να μας το δείχνει.

Σε δικτυακή αποκλειστικότητα το Variety ανακοίνωσε τα κορυφαία γεγονότα της χρονιάς για το Αμερικάνικο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο. Και μπορεί οι αμερικάνοι ινστιτούτοι να 'χουν πάρει φόρα από τότε που άρχισαν τις περίφημες κακόχρονες εκατόχρονες λίστες τους, με σκοπό να αριθμήσουν τιμητικά οποιονδήποτε είχε περιφερειακή σχέση με εικόνες που προβάλλονται πολύ γρήγορα η μια μετά την άλλη. Αλλά τουλάχιστο έχουν ένα βάρος περισσότερο από όσους εξασκούνται στην απαρίθμηση κάθε τέλος χρονιάς, για να σου δώσουν διαφορετική όποτε τους ρωτήσεις (αυτόν τον cheaplog που γράφει στο Movies for the Masses εννοώ). Και από χρυσοσφαιρικές βραβεύσεις ολιγάριθμων ομάδων διαβόητα τόσο ανεπηρρέαστων όσο κάτι αθάνατες ολυμπιακές επιτροπές.

Φέτος λοιπόν οι συγκεκριμένοι ινστιτούτοι είναι οι αξιολογότεροι γιατί επιβεβαίωσαν τη πρόβλεψή μου, από το πρώτο τους τρέιλερ ακόμα, ότι οι δίδυμες ταινίες του Clint Eastwood, Οι Σημαίες των Προγόνων μας και τα Γράμματα από την Ιβοζίμα, είναι "από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές εμπειρίες του νέου αιώνα", ανακυρήσσοντας παράλληλα τον γερο-καβαλάρη "εθνικό θησαυρό". Τα Γράμματα ήταν και στις κορυφαίες ταινίες της χρονιάς για το AFI, σε ένα κατάλογο που ανακοινώθηκε πριν δυο βδομάδες και είχε μέσα ακόμα Babel, Borat, The Devil Wears Prada, Dreamgirls, Half Nelson, Happy Feet, Inside Man, Little Miss Sunshine και United 93.

Στα καθαρά κινηματογραφικά, οι του AFI μνημόνευσαν και το θάνατο του Robert Altman, και στα περίπου τον "λόγο των ντοκιμαντέρ προς το κόσμο" με κύριους εκφραστές τα πανεξαιρετικά και καταβραβευμένα An Inconvenient Truth και Iraq in Fragments, το ντοκιμαντέρ του Spike Lee στο HBO για τον Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη When the Levees Broke, και τα Baghdad ER (παραγωγής του ίδιου καναλιού) και Combat Hospital (του CNN). Κοσμογυριστικά ήταν ακόμα και η "γιουτιουμπίαση της οθόνης", η "μετακόμιση των τηλεοπτικών ειδήσεων στο δίκτυο", και ο (όχι και τόσο) ξαφνικός θάνατος του VHS, στα τριάντα του, από μοναξιά. Τέλος, άσχετα για τους μη ενδιαφερόμενους και εντελώς εμπρεπώς στον πάτο της λίστας, αναφέρονται τα σχετικά με το πόσο ντροπή έχουν τα αμερικάνικα κανάλια και πόσο χρειάζονται αντίστοιχους κανόνες.