Τη βδομάδα μετά τη.. κορύφωση του οργασμού της πορνοβιομηχανίας με την απονομή των AVN Awards το Σάββατο στο Λας Βέγκας, διάλεξαν η Proud Promotions και η Astra Production για να μεταφέρουν το 1ο φεστιβάλ πορνοταινιών του Βερολίνου στην Αθήνα.

Το μεταφερόμενο φεστιβάλ δε φιλοδοξεί βέβαια να προβάλλει υπερπαραγωγές τύπου Manhunters (2006) που σάρωσε τις υποψηφιότητες και πρωταγωνίστησε στα βραβεία φέτος ή, πιο γνωστά σε όλους υποθέτω, τύπου Pirates (2005) που κατασάρωσε και κυκλοφόρησε μέχρι και σε.. κατάλληλη έκδοση. Βλέπεις, πέρασμα στο mainstream μπορείς να κάνεις απευθυνόμενος στο κοινό των μπλοκμπάστερ αλλά δεν είναι μόνο αυτό που γεμίζει τις αίθουσες. Υπάρχουν και οι, υποτιθέμενα έστω, σκεπτόμενοι θεατές και σε αυτούς απευθύνονται προσπάθειες τύπου SuicideGirls που εκμεταλλεύτηκαν το δίκτυο σα.. δίκτυο ανεξάρτητης διανομής για να καλύψουν τέτοια κενά. Από κει ξεκίνησε, βγάζοντας φωτογραφίες, και ο Eon McKai για να γίνει ο πιο διάσημος δημιουργός στο χώρο του alt-porn (ή indie porn για να καταλάβεις) και να αναλάβει, μέσα σε αποδοκιμασίες για.. ξεπούλημα, το στήσιμο της VividAlt για τη Vivid. Κι άμα δε ξέρεις και τη Vivid τι κάθεσαι και διαβάζεις ακόμα απορώ, αλλά μη περιμένεις να συνεχίσω τις εξηγήσεις.

Στο Gagarin θα παιχτεί απ' ότι βλέπω μόνο το The ReBelle Rousers (2006) από VividAlt και καθόλου το Girls Lie (2006) του McKai, ενώ το Βερολίνο είχε δεσμεύσει αντίστοιχα δυο βραδιές στη μεγάλη σάλα. Υποθέτω οι περικοπές έγιναν για να χωρέσουν, δειγματοληπτικά, όλοι έτσι ώστε να απαντηθούν καλύτερα ερωτήματα τύπου "τι είναι πορνογραφία" και "ποια η διαφορά πορνογραφίας και τέχνης" που έθεσε το Βερολίνο. Και μεταφέρθηκαν στην Αθήνα σα "γιατί βλέπουμε τσόντες" και "γιατί να μη ψάξουμε για διαφορετικές τσόντες", αφού προφανώς εδώ το νέο είναι ότι υπάρχει και alt-porn και το ερώτημα είναι αν υπάρχει και κοινό.

Το φεστιβάλ διεξάγεται στο Gagarin 205 (Λιοσίων 203, Τηλ. 210 8547600 - 1) από 18-21 Ιανουαρίου. Περισσότερες πληροφορίες στη διεύθυνση pornfilmfestival.gr.

Αντίθετα με ό,τι μπορεί να πιστεύεις (κι ό,τι σου γράφουν αλλού να πιστεύεις), στη μεγάλη λίστα των τελετών απονομών και των βραβείων που ξεκινάνε απ' τις αρχές του χρόνου και κορυφώνονται κάθε τέτοια εποχή, η μόνη πρωτιά που κατέχουν οι Χρυσές Σφαίρες, είναι ότι οι stars γουστάρουν τη συγκεκριμένη σύναξη περισσότερο κι απ' τα Όσκαρ. Πρώτ' απ' όλα γιατί, βασικά, δεν είναι τα Όσκαρ, κι ύστερα βεβαίως-βεβαίως, γιατί σερβίρουν αληθινό αλκοόλ στη διάρκειά της. Πέραν τούτου όμως, οι Σφαίρες είναι βραβεία που απονέμονται από ένα γκρουπ ανθρώπων που δεν γεμίζει ούτε αίθουσα, και οι αποφάσεις τους έχουν τόση επιρροή στη μεγάλη εικόνα, όση τα βραβεία της ΠΕΚΚ στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας. Τόση.Το ότι το Dreamgirls κέρδισε τη Σφαίρα καλύτερης ταινίας της κατηγορίας της και δύο β' ρόλους, δε σημαίνει ότι εκείνο το κίτρινο λεωφορείο εγκαταλείπει τα σχέδιά του για κωλοπαντιά στο Kodak Theatre σε ενάμιση μήνα από τώρα. Η δε Σφαίρα δράματος του Babel με τόση κενότητα υποψηφιοτήτων στους ρόλους, απλά τονίζει το πόσο αδύναμο hype έχει κερδίσει η φετινή ταινία ηθοποιών. Το οποίο ή θα αποκτήσει υπόσταση, ή θα ξεφουσκώσει τελείως, σε μερικές μέρες μόνο, με τα βραβεία της Ένωσης Ηθοποιών. Και αν με ρωτάς, ποντάρω στο δεύτερο. Ο Scorsese έχει ξεκινήσει από καιρό την πορεία του για το πρώτο (και τελευταίο, μην τον κακομαθαίνουμε) Όσκαρ του, κάτι που περισσότερο φαίνεται απ' τα guilds που μαζεύει, παρά απ' την χωρίς αντίπαλο επικράτησή του χθες βράδυ. To δε ενδεχόμενο να τον οδηγήσει πάλι ο Clint σε απόγνωση, προφανώς μεταφράζεται στο ενδεχόμενο να έχει δει κανείς απ' την Ακαδημία το Letters from Iwo Jima, με όλη την περιορισμένη διαθεσιμότητα που του εξασφαλίζουν οι ελάχιστες προβολές του στις αίθουσες και το πόσο θελκτικό είναι το ζοφερό του θέματος ανάμεσα στη ντάνα με τα screeners που φτάνουν με delivery στο σπίτι.

Πάντως, τώρα που αφήσαμε πίσω μας τα βραβεία των 93ων μελών της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Hollywood (λιγότερα κι απ’ τα μέλη της ένωσης online κριτικών), με το αμφιλεγόμενο προφίλ, τα πικάντικα υπονοούμενα για τις σχέσεις τους με παραγωγούς, τα τρία εξ Ελλάδος μέλη, και την τελετή που μοιάζει να γίνεται στο υπόγειο του Caravel Αθήνας περισσότερο, παρά το ball room του Beverly Hilton και απλά τυχαίνει να αναμεταδίδεται σε πολλές χώρες, έφτασε η ώρα να ασχοληθεί κανείς στα σοβαρά με το Οσκαρικό κυνήγι. Ειδικά με τις υποψηφιότητες να ανακοινώνονται σε 9 μέρες. Βέβαια, το καλύτερο μέρος να ξεκινήσεις, είναι το poll μας, όπου εδώ και κάτι μήνες έχεις δείξει και μόνος σου, πως η μόνη σοβαρή απειλή για το The Departed, είναι το Little Miss Sunshine. Και δεν έχεις κι άδικο.

Αν οι Μάζες κάναν αγανακτισμένη δογματική κίνηση για τον εξαγνισμό του αμερικάνικου κινηματογράφου (και όχι μόνο), τότε ένας από τους βασικούς όρους στον όρκο αγνότητας θα έλεγε ότι οι σταρ του Χόλιγουντ πρέπει όχι μόνο να έχουν κώλο αλλά και να φαίνεται. Η ανυπότακτη στάση μας στο συγκεκριμένο θέμα (του κώλου) έχει ήδη αποτελέσματα βέβαια, και σε χώρες όπως η Ισπανία, η Ιταλία και η Βραζιλία όσες ανορεξικές δε πεθαίνουν μόνες τους σύντομα θα λιθοβολούνται δημόσια για παραδειγματισμό. Ποια αστέρα από τις παραπάνω θα έμενε, με πόνο ψυχής, αναγκαστικά έξω από ταινία φιλόδοξη να σφραγιστεί με έγκριση από το Μάζες 007, μπορείς να το καταλάβεις και μόνος σου. Και αν δε τις ξέρεις τόσο καλά όσο εμείς, πρόκειται για τις Keira Knightley στη Χαβάη, Jessica Alba στη παραλία του Μαϊάμι και Lindsay Lohan στο Delano Hotel εκεί δίπλα.

Από τις πάμπολλες που τρέχαν στις παραλίες στις διακοπές ώστε να ετοιμαστούν συνολικά για το χορό των βραβείων που κορυφώνεται, αλκοολικά τουλάχιστο, με τις Χρυσές Σφαίρες αύριο, άφησα έξω.. όλες τις υπόλοιπες τελικά. Είτε γιατί ακόμα και καρα-φεμινιστές σα τον Almodóvar κρίνουν ότι χρειάζονται προσθετικά, όπως στη περίπτωση της Penelope Cruz. Είτε γιατί δεν έχουν καμιά ελπίδα εδώ και καιρό (αν είχαν ποτέ) σα τη Teri Hatcher.

Από το σκηνοθέτη του Hustle & Flow (2005) όπως λέει η αφίσα, και σεναριογράφο όπως συμπληρώνω εγώ, έρχεται ακόμα μια ιστορία με μαύρους νταβαντζήδες και ξανθιές πουτάνες, που φιλοδοξεί προφανέστατα να.. σπάσει τα στερεότυπα.

Σ' αυτό βοηθάει και η προώθηση της Paramount που μάτια έχεις και τη βλέπεις και με ιδιαίτερη ευφορία αναπαράγουμε αφού δεν έχουμε τίποτα εναντίον των στερεοτύπων που συμπερι-λαμβάνουν ξανθιές νυμφομανείς σκύλες δεμένες με αλυσίδες για μαμούθ. Το κάπως ανορθόδοξο στο σπρώξιμο έχει να κάνει με τη διανομή του τρέιλερ σε κάποιες αίθουσες από το φθινόπωρο και το ανεβοκατέβασμα από τότε στο δίκτυο, ακόμα και στην επίσημη σελίδα όπου έτρεχε.. ύπουλα και διαγωνισμός "φτιάξε το δικό σου" (με αποτέλεσμα να μη ξέρεις ποιο είναι ποιο στα γιουτιούμπια). Η (ξαναματ)ανεβασμένη στο site πριν δυοτρεις μέρες εκδοχή, μάλλον είναι και η τελική "ερμηνεύοντας" την ταινία σα σεξο-κωμωδία (και κατά συνέπεια την αφίσα να έχει χιουμοριστική στιλιστική διάθεση). Βέβαια ο (δημιουργός) Craig Brewer έχει ήδη παραδώσει διαπιστευτήρια πιο σοβαρής ενασχόλησης με κοινούς χαρακτήρες, όπως δεν υπονοώ στην εισαγωγή. Και όπως έχει γραφτεί παντού πια η Christina Ricci του 'στελνε γυμνές φωτογραφίες της για να της δώσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο όταν διάβασε το σενάριο.

Ο Μαυροφιδίσιος Αναστεναγμός, με τίτλο δανεισμένο από μπλουζ ογδόντα χρόνων του "Blind" Lemon Jefferson και θέμα μια άσπρη λυσσάρα που αναγκάζεται να την αλυσοδέσει μέχρι και μαύρος παπούς του παλιού αμερικάνικου νότου, θα κάνει πρεμιέρα, εκτός διαγωνιστικού, στο Sundance που ανοίγει τη Πέμπτη. Και συμπεριλαμβάνει, εντός διαγωνιστικού, ιστορίες βιασμών κοριτσιών από ενήλικες και ενηλίκων από άλογα, όπως ξέρεις ήδη και αναφέρουν εκτενέστερα άρθρα αφιερωματικά στο φεστιβάλ αυτές τις μέρες. Η σημαντικότερη ανεξάρτητη διοργάνωση έχει φέτος για προβολή πρεμιέρας το Chicago 10 (2007) θεματολογίας (αν κατάλαβα καλά γιατί οι πληροφορίες είναι ελάχιστες) σχετικής, έστω και με.. προσθαφαιρέσεις, με τους "Εφτά του Σικάγο".

Ανάμεσα σε πορδές σαν το Eragon (2006) και εξ ατόπου επιτυχίες σαν το Night at the Museum (2006) που δείχνουν ότι το παιδικό fantasy πάει για φούντο εκτός κι αν το προωθούν μονάχα όταν τα πιτσιρίκια ξαμολιούνται στα malls, έσκασε πριν λίγες μέρες (και στιγμιαία) στο δίκτυο, το trailer της ταινίας που κούνησε η Fox μπροστά στη μύτη της Walden Media, για να την ξεκολλήσει απ’ την Disney, που έχει αναλάβει να συγχρηματοδοτήσει όλο το βασίλειο της Νάρνια.

Σε περίπτωση που δεν ξέρεις, η Walden είναι εταιρεία παραγωγής ειδικευμένη σε παιδικές και οικογενειακές ταινίες με έντονα συντηρητική παύλα δεξιά παύλα χριστιανική εσάνς. Η οποία, όπως διαβεβαιώνει ο CEO της εταιρείας, δεν είναι άμεσο συνεπακόλουθο των προτιμούμενων ηθών του πολυεκατομμυριούχου ιδιοκτήτη της, Philip F. Anschutz, γνωστού για τις δωρεές του σε οργανώσεις της χριστιανικής δεξιάς. Και επίσης, ιδιοκτήτη περίπου 20% όλων των αιθουσών της Αμερικής, μέσω της Regal Entertainment Group, της μεγαλύτερης αλυσίδας κινηματογράφων της χώρας, γεγονός που έχει εξασφαλίσει στον Anschutz την ευχέρεια να βοηθά τους σκηνοθέτες του να ακολουθούν το family-friendly όραμα που προσλαμβάνονται να υπηρετήσουν. Για παράδειγμα, είχε απαιτήσει απ’ τον Taylor Hackford να χαλαρώσει την εμμονή του σεναρίου του Ray (2004) στην εξάρτηση του Ray Charles στα ναρκωτικά και τον ποδόγυρο, ωθώντας τον δημιουργό στην παραίτηση. Ο Hackford βέβαια, θυμήθηκε πόσα χρόνια έβλεπε κλειστές πόρτες μέχρι η Walden να του ανοίξει τη δική της, το ξανασκέφτηκε, και νουθετήθηκε για να κερδίσει έξι υποψηφιότητες και δύο Όσκαρ, μαζί με ένα σωρό άλλα βραβεία.

Ύστερα, για τον άνθρωπο που το Fortune είχε αποκαλέσει τον πιο άπληστο executive της Αμερικής, ήρθαν τα Χρονικά της Νάρνια (2005), που του έδειξαν τον δρόμο για τα μεγάλα κέρδη, και φυσικά για την πιο μεγάλη πισίνα ιδεών του σύγχρονου Hollywood: τα βιβλία. Δεμένη με συμβόλαιο με την Penguin Young Readers Group, το παιδικό τμήμα της δεύτερης μεγαλύτερης εκδοτικής εταιρείας στον κόσμο, η Walden όχι μόνο κατάφερε να κολλήσει και την ταμπέλα του εκπαιδευτικού δίπλα στο παιδικό και το οικογενειακό των προϊόντων της, αλλά και να εξασφαλίσει έναν απ’ τους πιο σίγουρους μηχανισμούς στησίματος franchise στη σημερινή showbiz. Και κάπως έτσι ελπίζει να στήσει και το Mr. Magorium’s Wonder Emporium (2007), με μια σειρά βιβλίων να είναι προγραμματισμένα για έκδοση το ερχόμενο καλοκαίρι, που σκοπό θα έχουν να εξοικειώσουν τα παιδάκια με την ιστορία του μαγικού παιχνιδάδικου, του υπεραιωνόβιου ιδιοκτήτη του, και της γλυκιάς κοπελίτσας που θα το κληρονομήσει. Ούτως ώστε, όταν τα ερχόμενα Χριστούγεννα δουν τον Dustin Hoffman με τις άσπρες αρκουδότριχες και το βλέμμα του Ανθρώπου της Βροχής στις αφίσες, να σύρουν τους παππούδες τους στην αίθουσα απ’ τα μπατζάκια.

(Όπως προβλήθηκε στις 12ες Νύχτες Πρεμιέρας)
Τα έξι αταίριαστα μέλη της οικογένειας Hoover αναγκάζονται να ανεχτούν ο ένας τον άλλον, όταν ξεκινούν να διασχίσουν την Αμερική για να πάνε τη μικρή κορούλα στον ονειρεμένο της διαγωνισμό ομορφιάς. Μέσα από «απρόβλεπτες» καταστάσεις που φέρνουν τον καθέναν τους αντιμέτωπο με τον εαυτό του και τον διπλανό του, στο τέλους του δρόμου μαθαίνουν ότι το αίμα νερό δε γίνεται, και είναι ok να είσαι loser.Το Little Miss Sunshine, η πρώτη ταινία ζεύγους διαφημιστικάδων-βιντεοκλιπάδων που έσπασε το ρεκόρ πώλησης στο Sundance με τα $10.5 μύρια που έδωσε η Fox για να την αγοράσει, κι ύστερα λύγισε τα ταμεία για να μαζέψει άλλα 60, είναι η στιγμή που όλοι (θα έπρεπε να) περιμέναμε από τότε που το Sundance έδειξε πώς βγάζεις λεφτά απ’ τους ανεξάρτητους, κι η λέξη «δυσλειτουργικός» έγινε της μόδας στις περιλήψεις ταινιών. Άσχετο το ένα απ’ το άλλο βέβαια. Αν και η ταινία είναι τόσο προβλέψιμα λίστα σουπερμάρκετ για την παράδοση των ανεξάρτητων, όσο ήταν και το Scream (1996) για τα θρίλερ, --με τους αλλόκοτους χαρακτήρες, το road trip, τις απροσδόκητες στάσεις και στροφές, την Θεία Φώτιση στο τέλος του δρόμου--, αυτό που έβαλε κώλους στις πολυθρόνες του Little Miss Sunshine, ήταν βασικά, το ότι έχει πλάκα.

Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου να κάνεις πλάκα μέσα σε μια ιστορία με ναρκωτικά, αυτοκτονικούς, Νίτσε, Προυστ, ένα πτώμα κι έναν αέρα ψύχωσης και κατάθλιψης, δίχως να χάσεις αξιοπρέπεια. Θέλει χέρι ελαφρύ στην μπαγκέτα, κι εξαιρετικό cast, σαν αυτό του Little Miss Sunshine, να πιάνει τις νότες και να μπορεί να τις αποδόσει. Και δε μιλάμε για το γλυκόπικρο χιούμορ του Garden State (2004). Μιλάμε για κανονικό, αυθόρμητο, γέλιο-γέλιο. Βέβαια μην περιμένεις να σου αρέσουν όλα τα αστεία. Με την εξαίρεση δυο τύπων που κάθονταν δίπλα μου στην προβολή και είχαν πέσει στο πάτωμα απ’ την αρχή μέχρι που πέσαν οι τίτλοι, στο περισσότερο της ταινίας, το γέλιο ερχόταν απ’ την αίθουσα κατά ομάδες --όπως όταν δοκιμάζεις το surround μ’ εκείνο το ελικόπτερο που πηγαινοέρχεται από ηχείο σε ηχείο. Οπότε μπορείς να πεις ότι έχει από λίγο για τον καθένα. Αλλά το βασικότερο είναι αυτό το κάτι που έχει για όλους, αυτή η γλυκάδα στις μικρές στιγμές ανάμεσα στην πλάκα, εκεί που πέφτει ο τόνος και μένει ο σκελετός της ταινίας. Κι αναγνωρίζεις το τρελό συναίσθημα του πόσο ηλίθια πράγματα μπορείς να κάνεις γι’ αυτούς που αγαπάς, έστω κι αν την περισσότερη ώρα, αυτοί οι ίδιοι μπορούν να σε σπρώξουν στο φόνο. Ξέρεις, αυτό της οικογένειας που λένε;

Μια παρέα σε μια επαρχιακή πόλη της Σουηδίας ξοδεύει το καλοκαίρι λήθης και αφασίας ανάμεσα στο σχολείο και την ενηλικίωση σε... λήθη και αφασία ανάμεσα στο σχολείο και την ενηλικίωση.Ο αποχαιρετισμός στο Φάλκενμπεργκ, και όχι μόνος του (βλ. 2:37 (2006) πιο κάτω), είναι και χαιρετισμός σε όσους θεώρησαν υπερβολή το Χρυσό Φοίνικα και το βραβείο σκηνοθεσίας των Κανών για το Elephant (2003) σε έναν από τους σημαντικότερους αμερικάνους σκηνοθέτες των πρόσφατων χρόνων. Η δημιουργική έκφραση του Gus Van Sant που δεν είχε ιδιαίτερη ανταπόκριση σε γηραλέες νοοτροπίες, επηρέασε, βαθιά και προφανέστατα, νεαρούς μέχρι τα χωριά της Σουηδίας (και όχι μόνο, μη τα ξαναλέω). Επίσης προφανέστατα οι νεαροί, φιλόδοξοι ή μη, συντελεστές δε πήγαν σε καμιά σχολή να μάθουν να κουνάνε τη κάμερα κατά το βόρειο υποχρεωτικό μοντέρνο φυσικό γυμνό τρόπο ή να ποζάρουν έτσι (υποχρεωτικά μοντέρνα κτλ.). Και απλά τη κουνάνε φυσικά ακολουθώντας ένστικτο και πιο μιλητά παραδείγματα, και συμπεριφέρονται μπροστά της με τον ίδιο τρόπο. Η δουλειά που παρέδωσαν, μαζί με προσωπικές αναμνήσεις αποτυπωμένες σε φωτογραφίες και φιλμ 8 χιλιοστών, έφαγε ένα γερό editing από πιο ειδικούς και είναι ανεπανάληπτη από την άποψη ότι καταθέτει την αύρα και τη ψυχή τους. Ιδιαίτερη πλοκή μη περιμένεις και αν υπήρχε τη φάγαν οι ειδικοί πιο πάνω και καλύτερα γιατί οι βαριές, εκτός χαρακτήρα (αλλά εντός επιρροών), απαιτήσεις της προς το τέλος αποδείχτηκαν ασήκωτες για όλους (συμπεριλαμβανομένων και των θεατών). Ούτε και καμιά γυναικεία παρουσία στην οθόνη και κρίμα γιατί από φευγαλέες ματιές έχει πολλές αξιόλογες η πόλη. Στην αίθουσα πάλι, η πλειοψηφία θα 'ναι κοινό για ταινία με νέους ωραίους ξανθούς βόρειους που περιφέρονται γυμνοί από ρούχα στη μισή και συναισθηματικά στην υπόλοιπη, υποθέτω.

Το Αντίο στο Φάλκενμπεργκ ακούστηκε ηχηρά στις Νύχτες Πρεμιέρας όπου κέρδισε τη Χρυσή Αθηνά, στις Μέρες της Βενετίας, στο Τορόντο, και σε άλλα φεστιβάλ. Είναι και η υποψηφιότητα της Σουηδίας στα φετινά Όσκαρ.

Ένας εφοριακός με βαρετή και μετρημένη ζωή αρχίζει ξαφνικά να ακούει να την αφηγείται μια φωνή στο κεφάλι του. Η αφηγήτρια όχι μόνο δε σκάει αλλά δεν έχει και σκοπό να αφηγηθεί τίποτα τελικά καλό.Μετά το απύθμενο Stay (2005), o Marc Forster κάνει άλλη μια δουλειά που όλα σου θυμίζουν κάτι αλλά για το μόνο που μπορείς να 'σαι σίγουρος είναι ότι το αντίγραφο είναι κακό. Στο θέμα του σεναρίου, που υπογράφει ένας πρωτάρης και θα 'λεγα κατά παραγγελία μέχρι που είδα ότι δημιούργησε εξ' ολοκλήρου (βλ. σκηνοθέτησε κιόλας) και το Mr. Magorium's Wonder Emporium (2007), τουλάχιστο οι αναφορές είναι προφανείς. Charlie Kaufman με μια δόση Woody Allen στην έμπνευση, δίνουν ένα αποτέλεσμα χωνεμένο στη κοιλιά και άντε και στη καρδιά που δε μπορεί να μεταδοθεί παραπέρα. Οι τεράστιες λογικές τρύπες είναι απλά.. λογικές τρύπες (και όχι παράλογα λογικές) χωρίς να βρίσκουν άγκυρα σε ρεαλιστικές αντιδράσεις παρά μόνο στο δεύτερο ρόλο της αφηγήτριας. Έτσι οι επιδεικτικές αναφορές του σκηνοθέτη μαζί με τα τεχνολογικά παιχνιδάκια που πετάει και πάλι ξεκάρφωτα πάνω στο φιλμ, λειτουργούν με ένα περίεργο τρόπο θετικά αφού σε αποσπάνε από αυτό που βλέπεις μέχρι να φτάσει να σου σφίξει ξαφνικά το στομάχι (ή να ρευτείς φυσικά). Κύριοι υπεύθυνοι για το ότι ο Forster δε σταμπάρει άλλο ένα έκτρωμα είναι όμως ο Will Ferell που σέβεται με παραδειγματική αξιοπρέπεια ένα ρόλο μαριονέτα(ς) και η λατρεμένη Maggie Gyllenhaal που (μπορεί να μη στήνεται σε λατρεμένες πόζες αλλά) δίνει γοητεία και φυσικότητα στον έρωτα μιας γλυκιάς επαναστάτριας γκομενίτσας για έναν μονοκόμματο εφοριακό που ακούει φωνές. Οι δυο τους γράφουν και υπογράφουν το φιλμ στις σκηνές που έχουν την ευκαιρία να βρεθούν μαζί και να φερθούν σαν άνθρωποι.

To 2:37 διανομής Rosebud βγαίνει σήμερα στις αίθουσες ταυτόχρονα με το Farväl Falkenberg (2006) διανομής Hollywood Entertainment. Και τα δυο φιλμ, σκηνοθετημένα από πιτσιρικάδες με ερασιτέχνες πρωταγωνιστές, ασχολούνται με νεανικά θέματα, στο ίδιο περίπου κλίμα, με τις ίδιες προφανείς επιρροές και παρόμοια πορεία στα διεθνή φεστιβάλ. Και επειδή δεν είναι καν των Τριών Ιεραρχών στις 11 του μήνα απ' όσο ξέρω, δε μπορώ να καταλάβω την απόφαση. Για μένα πάντως πιο χαμένο είναι το εξεταζόμενο που είναι πιο αδύνατο αν και τεχνικά πολύ αρτιότερο.
Ο εικοσάχρονος Αυστραλός Murali Thalluri καταχειροκροτήθηκε λέει στις Κάνες (στο Un Certain Regard) αλλά συνηθίζεται εκεί κάτι τέτοιο (όπως και στη Θεσσαλονίκη) όταν το φιλμ είναι επαρχιώτικο και μαζεύει όλο το χωριό (και μπορεί να ήταν και αυτοί που είχε κουβαλήσει ο Kevin Smith να τον καταχειροκροτάνε, αφού εκφράστηκε θετικά σχετικά). Και καταβρίστηκε στη χώρα του, αφού ισχυρίζεται (χωρίς πολλές αποδείξεις) ότι το 'γραψε σε 36 ώρες αμέσως μετά αφότου προσπάθησε να αυτοκτονήσει, και το αφιερώνει σε μια φίλη του που τα κατάφερε, ώρα Αυστραλίας 2:37, και του 'χε στείλει και κασέτα με το τελευταίο της μήνυμα. Η ίδια υπερβολή (κατα)φαίνεται από κάποιο σημείο και μετά και στο σενάριο που αναλώνεται σε μια σχολική ημέρα και εκτός από τις συνηθισμένες αιμομιξίες, κρυφτομοφυλοφιλίες, και λοιπά, συμπεριλαμβάνει κι ένα τύπο με το ένα πόδι μεγαλύτερο απ' το άλλο. Και δυο ουρήθρες. Και ακράτεια.

Υπερβολική είναι τέλος και η "επιρροή" από τον Ελέφαντα (2003) του Gus Van Sant αν και οι παραγωγοί έπεισαν τον μικρό να το αναγνωρίσει στα credits (με αντάλλαγμα ανάμεσα σε άλλα, υποθέτω, να του φέρουν τον Leslie Shatz που επιμελήθηκε τον ήχο σε όλες τις ταινίες του αμερικανού δημιουργού). Αλλά ό,τι και να σούρεις, για ντεμπούτο παιδιού καλό είναι.

Ατίθαση 18χρονη με ταλέντο στα κασκαντερικά, καταλήγει στο δίλημμα αναμορφωτήριο, ή γυμναστική ακαδημία. Φυσικά διαλέγει το δεύτερο, και έρχεται αντιμέτωπη με την προϊστορία της. Θα καταφέρει να ξαναφτάσει στους τελικούς; Κι αν ναι, θα κερδίσει; Ε;
Ιδανικό για 10χρονα κοριτσάκια που θα συγκινηθούν απ’ τo success story και θα θαυμάσουν την πρωταγωνίστρια, και για όλων των χρονών τα αγοράκια που θα συγκινηθούν απ’ τα κολλητά φορμάκια στα petite κοριτσάκια και θα θαυμάσουν την πρωταγωνίστρια, το Stick It παίρνει τη συνταγή των teen flicks απ’ την αυλή του λυκείου και την πάει στα ταρτάν, κομπλέ με τις κλίκες, τους περιθωριακούς και τον ήρωα με το Ανώτερο Πεπρωμένο. Γέννημα θρέμμα της σεναριογράφου του απολαυστικά χαβαλεδιάρικου camp, Bring it On (2000), το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Bendinger δεν έχει καθόλου μυρωδιά απ’ την αναρχική σκηνοθετική διάθεση του Payton Reed. Κι έτσι, μπλέκει στα αναμενόμενα μονοπάτια των MTVστικων εξάρσεων, με αυτό το άρωμα του κατά-λάθος-‘80s homage μονάχα, να το κρατά στην κρούστα της μάζας των εφηβικών made for TV παραγωγών.

Business woman με κωλαράκι σε σχήμα καρδιάς, επιστρέφει στο χωρίο της για να κλείσει συμφωνία. Κι αφού το κάνει, μυστήρια κι ανατριχιαστικά συμβάντα την οδηγούν σε παλιό αχυρώνα, όπου κάτω απ’ τις αράχνες θα ανακαλύψει φόνο μικρού κοριτσιού, που έγινε προ 15ετίας.Σκηνοθέτης με καλλιτεχνικά απωθημένα και ευχέρεια στο στυλιζάρισμα, γυρίζει θρίλερ δίχως σασπένς, κι όταν τελειώνει, συνειδητοποιεί ότι είχαν ξεχάσει να του στείλουν το σενάριο. Κι άντε τώρα να το συνεφέρεις στο μοντάζ. Γίνονται αυτά τα πράματα; Όταν βλέπεις trailer να χρησιμοποιεί τη βάση του The Grudge (2004) για να σου εξηγήσει τι θα δεις, και δεν διαφημίζει ούτε το The Grudge, ούτε το Scary Movie 4 (2006), τότε ξέρεις ότι την έχεις άσκημα. Πέρα απ’ αυτό πάντως, το The Return δεν έχει και πολύ σχέση με το The Grudge (πέρα απ’ το The στους τίτλους και τη Sarah Michelle Gellar να προσπαθεί να δείξει τρομαγμένη), από την άποψη ότι δεν πολυδείχνει και τίποτα τρομαχτικά στοιχιά. Και γενικότερα δε δείχνει τίποτα συγκεκριμένο δηλαδή, εκτός απ’ την Gellar να βρίσκεται ως δια μαγείας στο μέρος που χρειάζεται, τη στιγμή που χρειάζεται, ώστε να προχωρήσει το στόρι αδιαφορώντας για τη λογική συνέχεια και αγνοώντας κάθε έννοια αφήγησης. Αυτό βέβαια, όταν δεν την δείχνει να κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και να πετάγεται ξαφνιασμένη απ’ τα απότομα βιολιά του soundtrack. Που νομίζω συμβαίνει αρκετά συχνότερα. Και όχι ότι έχω κανένα πρόβλημα με κορίτσια που κοιτάζονται στον καθρέφτη, αλλά προτιμώ να τινάζουν τα ρούχα τους, παρά να τινάζονται οι ίδιες.

Καινούριο γκομενάκι πιάνει δουλειά στο σουπερμάρκετ και αναστατώνει τη ζωή μπλαζέ υπαλλήλου, κάνοντάς τον να θέλει να σπάσει το σερί συναδέλφου στο Hall of Fame του καταστήματος, για να κερδίσει τον τίτλο του υπάλληλου του μήνα, και να δει το βρακί της κοπελιάς.Ή αλλιώς: τρομοκράτης των πολυεθνικών, γίνεται γρανάζι του συστήματος για να ρίξει γκόμενα, αλλά τελικά ανακαλύπτει ότι του αρέσει εκεί και λέει να μείνει, ειδικά αφού οι φίλοι του τον συγχώρεσαν που τους έλιωσε στη διαδικασία. Ξέρω, κι εγώ ανατριχιάζω με τσιτάτα του στιλ “το σινεμά είναι πολιτική”, αλλά καμιά φορά η φαντασία τέτοιου είδους χρειάζεται για να ξεφυγείς απ’ τον οδοστρωτήρα της πραγματικότητας. Τουλάχιστον όπως τον εκπροσωπεί ετούτο το ταινιοειδές. Ειδάλλως, μένεις με χαρακτηριστικό παράδειγμα straight to video παραγωγής, απελπιστικά προβλέψιμης και περιορισμένης στο προνηπιακό target group της, με χιούμορ αρκετά ασφαλές και κρύο, για να γεμίζει καλοκαιρινές σαββατοκυριακάτικες τηλεοπτικές τρύπες. Πριν με ρωτήσεις όμως τι κάνει στις αίθουσες, το είπαμε ότι παίζουν και τα μαστάρια της Jessica Simpson;

Όπως συνηθίζεται σε όλα τα καθημερινά έντυπα για να προλαβαίνουν την αιφνίδια αναμενόμενη επικαιρότητα, ο David Thompson ανέλαβε να ετοιμάσει στον Guardian της Παρασκευής τον αποχαιρετισμό σε έναν από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της σύγχρονης εποχής. Από τη σκοπιά του οικογενειάρχη που απολαμβάνει κάθε γλυκιά οικεία εσπερινή στιγμή που η συμβία του σκούζει Brad Brad εν μέσω ροχαλητών την ώρα που προσπαθεί να της τον χώσει (ο οικογενειάρχης). Στο άρθρο εκθειάζεται η αστροδύναμη του υπό έκλειψη Brad Pitt με αναφορά στα μονάδες (και ενίοτε και πάνω από δέκα) εισιτήρια που κόβει σε όλες τις αίθουσες του πλανήτη, σε μήνες προβολής, η Babel (2006) στην οποία πρωταγωνιστεί δίνοντας απλόχερα την ευκαιρία στις θαυμάστριές του να εκστασιάζονται με το κατάλευκο των τριχών στη ρικνωμένη του επιδερμίδα. Ενώ αναφέρεται και η καλλιτεχνική υπόκλιση του ηθοποιού στο μεγαλείο του συναδέλφου του Ben Affleck στο επερχόμενο (και επερχόμενο και επερχόμενο) The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) --δια μέσω βεβαίως του Casey Affleck, πρώτου ονόματος στη μαρκίζα, με τον οποίο ο καλός πλην μη καλά ενημερωμένος οικογενειάρχης συγχέει τον μέγιστο αδελφό του. Καθώς και η ερμηνεία (πόθου) ζωής που ετοιμάζει με τον David Fincher στο The Curious Case of Benjamin Button (2008), υποδυόμενος ένα πενηντάρη που γερνά αντιστρόφως.

Κατά τα άλλα, λανθασμένα, δε μνημονεύεται και πολύ η περίεργη υπόθεση της Οσίας Μητρός της Αγίας Shiloh Nouvel Jolie-Pitt της Ναμίμπια που λιποσαρκίζει μέχρι να απομείνουν μόνο τα ιερά βυζιά της. Η οποία, σε μια έκφραση που μόνο μια μεγάλη καλλιτέχνις και δη και γυναίκα θα μπορούσε να παρουσιάσει ως ιδέα της ενώ αποτελεί κοινό τόπο για εκατομμύρια, απεικονίζεται ως Παρθένος Μαρία από δω κι από κει. Και σε μια έκφραση ακόμα πιο καθυστερημένη, αφού από τη μια η αγία οσία επιτέλεσε μόνο φόρτωση κουτσούβελων στη καμπούρα του όπου να 'ναι μακαρίτη και από την άλλη η ανορεξία τελεί υπό κατακραυγή υπό εγκατάλειψη ακόμη και από τον κόσμο της μόδας, κοσμεί ως γυναίκα της χρονιάς το εξώφυλλο του Maxim. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το τελευταίο δε, το (αμερικάνικο) FHM κατέβασε ρολά.

Έξι χρόνια μετά την Ιωάννα της Λωραίνης (1999), ο Luc Besson επέστρεψε πίσω απ' τη κάμερα για ένατη φορά στην Angel-A (2005) που βγήκε πριν ένα χρόνο, τα Χριστούγεννα, στη Γαλλία και ήταν η πρώτη του μεγάλη εμπορική αποτυχία.
Η ιστορία συνοψίζεται στο "ένας απελπισμένος άχρηστος απατεωνάκος βρίσκει αποκούμπι σε μια σέξι σκύλα" που όπως (δεν) κρύβει ο τίτλος κρύβει κι αυτή κάτι τεράστια φτερά πίσω απ' τη πλάτη. Και δεν κρύβεται επίσης η αναφορά στην all-time κλασική χριστουγεννιάτικη Υπέροχη Ζωή (1946), κομπλέ με ασπρόμαυρη φωτογραφία αλλά και (σε αντίθεση με τον άγγελο του Capra) την εμμονή του σκηνοθέτη σε δυναμικές γυναικείες φιγούρες. Αυτή τη φορά όμως η πρωταγωνίστρια δεν έχει το επίπεδο της (γυναίκας του) Anne Parillaud στη Nikita (1990) ή της (γυναίκας του) Milla Jovovich στην Ιωάννα και το Πέμπτο Στοιχείο (1997), περιοριζόμενη μόνο σε ύψος χωρίς πλάτος ούτε στο κωλαράκι ούτε στην ερμηνεία. Και το σενάριό του, δουλεμένο υποτίθεται καμιά δεκαριά χρόνια, δε βοηθάει έχοντας ελάχιστες στιλάτα αστείες στιγμές και υποκύπτοντας στη παιδιάστικη αντρική φαντασίωση πουτάνας που τη παίρνει σε σειρά όλο το μαγαζί όμως στη πραγματικότητα είναι όχι μόνο Αγγέλα αλλά παραμένει και παρθένα. Η υπέροχη δουλειά του Thierry Arbogast στα κάδρα, της Anja Garbarek στη μουσική και, φυσικά, του Besson στο στήσιμο των σκηνών κάτω από μεγάλη μυστικότητα και τρεχαλητά ξημερώματα να πιαστεί άδειο το Παρίσι, μένει έτσι μισή.

Μια ιμπρεσιονιστική απόδοση της ζωής της Diane Arbus, που παράτησε την μεσοαστική της ασφάλεια για να γίνει μια απ’ τις θρυλικότερες φωτογράφους του περασμένου αιώνα, κυρίως λόγω των επιλογών περιθωριακών προσώπων (νάνοι, τραβεστί, παραμορφωμένοι) για τα πορτρέτα της.
Δια χειρός και πνεύματος των δημιουργών του Secretary (2002), το Fur και ο τεράστιος υπότιτλός του, έρχεται να συμπληρώσει μαζί με το The Fountain (2006) και το Inland Empire (2006) την τριπλέτα των ταινιών που πρέπει να προσέξεις φέτος, για την ανατρεπτική τους διάθεση στην προσέγγιση της σεναριακής δομής. Καλά, τα άλλα δύο επιτίθενται αγριεμένα στην έννοια της αφηγηματικότητας βέβαια, αλλά και το Fur, αν και ταινία με αρχή, μέση και τέλος, αν πας απροετοίμαστος, μπορεί και να σε μπερδέψει. Ειδικά αν βασιστείς στην ελληνική απόδοση του τίτλου, που για κάποιο λόγο αποκρύπτει το ότι αυτό που πρόκειται να δεις δεν είναι βιογραφία.

Απορρίπτοντας τη δομή του φορμουλαϊκού success story, ο Shainberg προσεγγίζει απελευθερωμένος την αγαπημένη του Arbus, και στήνει γύρω της ένα παραμύθι στο μοτίβο της Πεντάμορφης και του Τέρατος, μέσα στο οποίο ψάχνει το σαράκι που έκανε τη φωτογράφο να παραδοθεί στην καλλιτεχνική έκφραση. Ως Τέρας, ο Robert Downey Jr., με το αβαντάζ του αλλόκοτου χαρακτήρα, κρατάει τα συναισθηματικά νήματα της ιστορίας, και τα τραβά με υπνωτιστική ακρίβεια (μ’ αυτή την trademark εκφορά του φιλόσοφου υπό την επήρεια), μετατρέποντας την Kidman σε καθρέφτη της στοιχειωτικής ερμηνείας του. Ο τριχωτός γείτονας, μετουσίωση όλων των ασυνήθιστων αντικειμένων της Arbus, είναι το ενεργητικό μισό μιας ερωτικής σχέσης ολότελα φανταστικής (όπως είναι άλλωστε και σχεδόν όποιος χαρακτήρας της ταινίας δεν ονομάζεται Arbus), μέσω της οποίας ο Shainberg εικονογραφεί το πάθος της ηρωίδας του, εξίσου ανατριχιαστικό και σαγηνευτικό, χάρη τόσο στην χημεία των πρωταγωνιστών, όσο και στην υποβλητική κίνηση της κάμερας μέσα στα ατμοσφαιρικά σκηνικά. Η ευαισθησία του Shainberg όμως δε φτάνει για να καλύψει τη στατικότητα του love story του, και οι κραυγαλέοι συμβολισμοί του με την απλοϊκή δραματουργική λειτουργία τους, όσο όμορφα κι αν απεικονίζονται, δεν του δίνουν ιδιαίτερους πόντους στον τομέα της εφευρετικότητας, φέρνουν όμως την ταινία του λίγους πόντους κοντύτερα στη βαριά κι ασήκωτη δηθενιά.

Ένας Δανός που φροντίζει ορφανά στην Ινδία γυρνάει στη χώρα του να συναντήσει υποψήφιο μεγαλοχρηματοδότη για το ίδρυμά του που χρεοκοπάει. Ή έτσι νομίζει, αφού τον περιμένουν πολλά περισσότερα.
H Susanne Bier έχει γίνει τα τελευταία χρόνια από τα πιο εξαγώγιμα προϊόντα της πατρίδας του Trier. Πέρσι ή μάλλον πρόπερσι πια, είχε δημιουργηθεί και σκάνδαλο εκεί για χάρη της όταν η αρμόδια επιτροπή δεν έστειλε στα Όσκαρ το υπερτιμημένο, και εθνικά και ευρωπαϊκά πολυβραβευμένο, Brødre (2004) της --που στην Ελλάδα μεταφράστηκε με το μακρυνάρι Ουκ Επιθυμήσεις την Γυναίκα του Πλησίον σου. Φέτος η.. αδικία αποκαταστάθηκε και η Δανία οδεύει υπερήφανα να (και στη περίπτωση της σκηνοθέτριας ξανα-)επιστρέψει συστημένα στους αμερικάνους όλα τα κλισέ που εξάγαν, και έχουν εγκαταλείψει ακόμα και σε επίπεδο τηλεοπτικών σειρών εδώ και καμιά εικοσπενταετία. Με τα μεθεόρτια ενός καλογυρισμένου, σε επίπεδο άρλεκιν για μορφωμένους σαραντάρηδες, μελοδράματος που επιπλέον αποφεύγει τα ηθικά διλήμματα όπως ακριβώς η στριφογυριστρούλα κάμερα της δημιουργού αποφεύγει να καταγράψει πιο επίμονα τη συναισθηματική.. δοκιμασία των πρωταγωνιστών της (από αυτά που τους βάζει να λένε). Ακόμα επιπλεέστερα, η χλιδή επιπέδου Ντάλας και Δυναστείας της ιστορίας προσφέρει μόνο.. στη Bier (τη δυνατότητα να καλοπερνάει στα γυρίσματα) ενώ σε σήριαλ παραπέμπουν και τα 120 λεπτά της διάρκειας.

Τα γνωστά μάνα και γιος φαντασματάκια που προκάλεσαν νευρικό κλονισμό στους φίλους της Sarah Michelle Gellar πριν από δυο χρόνια στο The Grudge (2004) την αμερικάνικη εκδοχή του θρίλερ του Shimizu, επιστρέφουν για να την αποτελειώσουν και να νεκρώσουν τώρα, την κοινωνική ζωή της αδερφής της, κάνοντας παράλληλα το υπερατλαντικό τους πέρασμα στο Σικάγο.
Εν ολίγοις, ασπρουλιάρικα πρόσωπα σε σκοτεινά δωμάτια με πατώματα του τρίζουν, πασχίζουν να σε τρομάξουν, και μπορεί να μην το πολυκαταφέρνουν, αλλά κερδίζουν πόντους γιατί μένουν σε πατροπαράδοτους τρόπους και αξίες. Στη δεύτερη αμερικάνικη απόπειρα του Shimizu, που αυτή τη φορά είναι και πιο λογικά αμερικανόφωνη, περίεργοι θόρυβοι κι αλλόκοτα συμβάντα σου μαυρίζουν την ψυχή και το υγρό εμφάνισης φωτογραφιών, για να σχηματίσουν περιγράμματα φαντασμάτων που απλώνουν τα μπλαβιασμένα, κρύα χέρια τους στο σβέρκο της λογικής σου. Και προσπαθούν να την πνίξουν, αλλά για να τα καταφέρουν χρειάζεται πολλή καλή διάθεση από μέρους σου. Και υπομονή να παρακολουθήσεις αυτά τα θέματα με την εναλλακτική άποψη του Shimizu για την ροή και τη συνέχειά της, που πάει απ’ το μπρος στο πέρα και στο πίσω και στο δώθε χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση, ή λογική.

Τη περίοδο της γαλοπούλας διάλεξαν οι αδερφοί Weinstein για να παίξουν το χαρτί της Sienna Miller, στις οθόνες (ελάχιστα), τις ειδήσεις (επίσης) και τα κουτσομπολιά (μέχρι τη μύτη), μπας και τσιμπήσουν καμιά υποψηφιότητα παραπάνω, πέρα από αυτές που "κερδίζουν" για τον Bobby (2006).

Η πρώην-νυν-πρώην-νυν-πρώην-νυν-πρώην του Jude Law πρωταγωνιστεί σε μια βιογραφία της Edie Sedgwick, it-girl και βασίλισσας του Andy Warhol για ένα φεγγάρι στα 60s. Το Factory Girl (2006), που είναι μάλλον και ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός, άνοιξε σε κάποιες οθόνες του Los Angeles και μόνο, στις 29 Δεκεβρίου ίσα ίσα για να είναι επιλέξιμo για τα Όσκαρ. Μέσα σε φημολογούμενα επαναλαμβανόμενα γυρίσματα και δεδομένα άπειρα μοντάζ, με αποτέλεσμα φαινόμενα κριτικών που να έχουν δει ίδια κόπια του φιλμ (ή κόπια του φιλμ) να είναι πιο σπάνια και από δημάρχων που τελειώνουν να μιλάνε πριν τελειώσει η χρονιά. Από κει και πέρα ο George Hickenlooper βγαίνει από δω κι από κει να απειλεί με μηνύσεις και ξύλο όσους γράφουν ότι δεν είναι πια σκηνοθέτης στο project, και o Bob Dylan να απειλεί με μηνύσεις και μόνο όσους πιστεύουν ότι μοιάζει αρκετά με τον Sandman δε κατάλαβε ότι ο ρόλος του Hayden Christensen στη ταινία βασίστηκε σε αυτόν. Προτού αναστηθεί και ο Warhol και αρχίσει να τους τρέχει στα δικαστήρια γιατί βάλαν έναν ωραίο με τετράγωνα σαγόνια να τον κάνει, ο Harvey (Weinstein) έβαλε τη Sienna να "διακόψει τα 25α της γενέθλια για να πει στον Observer, από τη Κένυα" ότι είναι η "μεγαλύτερη φαν" του τραγουδιστή και δεν υπάρχει περίπτωση η ταινία να τον μπλέκει στο θάνατο του ιτ-ο-κοριτσιού. Και για να επιβεβαιώσει τις αγαθές προθέσεις της παραγωγής η, γνωστών αγαθών προθέσεων, Page Six βγάζει τον αδερφό της νεκρής να δηλώνει ότι ο Dylan έτσι λίγο την αποτρέλανε και τη γκάστρωσε κι από πάνω.