Η επιβολή μιας ενδοοικογενειακής υιοθεσίας, γίνεται αφορμή να σαπίσουν οι δεσμοί της οικογένειας, την ώρα που γύρω τους, καταρρέει κι η υπόλοιπη χώρα.

Πιτσιρίκι δεμένο με τον πατέρα του που μαζεύει μέλι απ’ τα ψηλά δέντρα της τουρκικής υπαίθρου, χαράσσεται για πάντα, τη μέρα που αυτός δεν γυρίζει ποτέ.

Η Αλίκη συνεχίζει να καταστρέφει την Ομπρέλα κάνοντας διαλείμματα για να βοηθήσει κανέναν επιζώντα της ζομπιαποκάλυψης να συναντήσει τη μοίρα του.

Ηλικιωμένος Έλληνας θα φτάσει μέχρι την Αμερική μέσω Μεξικού και μετά από πολλές περιπέτειες, για να ξανασυναντήσει πανέμορφη πεντάχρονη μικρή που μεγάλωσε σα παιδί του, όταν η μητέρα της του την εμπιστεύτηκε πηγαίνοντας να αναζητήσει την τύχη της στα ξένα.

Νεαρός ονειροπόλος καλλιτέχνης επιστρέφει στο Στρασβούργο ψάχνοντας το κορίτσι που είχε συναντήσει πριν έξι χρόνια.

Εικοσιτέσσερα χρόνια μετά τον νόμο Μελίνας (όπως έγινε γνωστό το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο περί κινηματογράφου στην Ελλάδα, από την Μερκούρη που το συνέθεσε), έξι χρόνια μετά τις πρώτες εκδηλώσεις προθέσεων της Πολιτείας να τον εκσυγχρονίσει (εκ στόματος υφυπουργού πολιτισμού Πέτρου Τατούλη), τέσσερις αλλαγές υπουργών μετά την έναρξη των ενδοϋπουργικών διαβουλεύσεων για τη νέα του μορφή (Βουλγαράκη, Λιάπη, Σαμαρά και Γερουλάνου), και ένα χρόνο, μια Ομίχλη, έναν δημόσιο αλληλοσπαραγμό, μια νεόκοπη Ακαδημία, μια ανατρεπτική αλλαγή φρουράς στο ΕΚΚ, και μια σειρά επαναστατικών δημοσιευμάτων μετά την πρώτη ανακοίνωση της από-στιγμή-σε-στιγμή αποκάλυψής του, έφτασε σήμερα στην πλήρη δημοσιότητα, το νέο σχέδιο νόμου για τον κινηματογράφο, φιλοδοξώντας πιθανότατα κι αυτό, να γραφτεί στην Ιστορία για δυόμιση δεκαετίας ακόμα, ως νόμος Παύλου. Αν δεν τον τσακίσει η δημόσια διαβούλευση.

Το ρομάντζο είναι ένα είδος παρεξηγημένο στο σύγχρονο παγκόσμιο σινεμά, έτσι που έχει συνδεθεί πια, με τις ακλόνητες κουπ της Jennifer Aniston και τις ορμονικές εκρήξεις της JLo. Οπότε, η πρώτη λίστα στη σειρά 25άδων που έχει προγραμματίσει να αποκαλύψει το δίδυμο Guardian/Observer, γιορτάζοντας τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών ανά genre, είναι μια καλή ευκαιρία να σου θυμίσει ότι το σινεμά, εκτός απ’ το να πάθεις αλλεργικό σοκ από υπερβολική δόση οιστρογόνων, είναι και το καλύτερο μέρος να ερωτευτείς.

Στα 87 του και σα de facto ο σημαντικότερος σκηνοθέτης για τη γενιά που μεγάλωνε πριν 40 χρόνια στην Ελλάδα, ο Γιάννης Δαλιανίδης άφησε χτες το μεσημέρι τη τελευταία του πνοή στην Εντατική του Ερρίκος Ντυνάν όπου νοσηλεύονταν από τις αρχές του μήνα. Εκ των πραγμάτων επίσης, η δημιουργική επαναστατική του αθωότητα είχε ήδη εκφυλιστεί και εξαφανιστεί στις δεκαετίες δηθενιάς και αρπαχτής που ακολούθησαν στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, και μάλλον όχι τυχαία, όπως καταγράφει τσαντισμένος ο Άκης Καπράνος.

Ξεκίνησε με δυο μικρού μήκους που τον έφτασαν μέχρι τις Κάνες, του χάρισαν διακρίσεις σε Δράμα και Τσεχοσλοβακία και του έφεραν ένα Κρατικό Βραβείο Ποιότητας. Συνέχισε, επτά χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση, με ένα μεγάλου μήκους ντεμπούτο, που ήταν στο στόμα όλων των επαϊόντων, απ’ τις αρχές του 2009 που ολοκληρωνόταν, ως ένας απ’ τους πλέον πολυαναμενόμενους τίτλους της ελληνικής κινηματογραφικής αναγέννησης. Ήταν μια απ’ τις ταινίες που περιμέναμε να εμφανιστεί σε κάποιον απ’ τους τρεις μεγάλους ευρωπαϊκούς φεστιβαλικούς σταθμούς απ’ τις αρχές της προηγούμενης σαιζόν. Όχι τυχαία, λοιπόν, ο Σύλλας Τζουμέρκας, με τη Χώρα Προέλευσης, βρέθηκε τον περασμένο Σεπτέμβρη, να κάνει την παγκόσμια πρώτη του στη Sala Darsena, στο Lido της Βενετίας. Λίγα εικοσιτετράωρα αργότερα, επέστρεψε στα πάτρια για να παρουσιάσει την ταινία του στο ελληνικό κοινό, ως ταινία έκπληξη σε έναν κατάμεστο Δαναό στις Νύχτες Πρεμιέρας, και τώρα, είναι έτοιμος να συναντήσει τους ανθρώπους για τους οποίους πραγματικά μιλάει, βγαίνοντας στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη, με την υποστήριξη του Movies for the Masses.

Παιδιά με δυο μανάδες βρίσκουν τον εξαρχής.. χαρούμενο σπερματοδότη πατέρα τους, ξεκινώντας χιονοστιβάδα εξελίξεων που απειλεί να πλακώσει το μικρό λεσβιακό σπίτι στο καλιφορνέζικο λιβάδι.

Ένας πολύ ιδιωτεύων κύριος φτάνει στο γραφικό Castel del Monte, έχοντας προηγουμένως εκτελέσει με μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού την αγαπημένη του στη χιονισμένη Dalarna.

Βετεράνος εξορκιστής κουβαλάει κάμερες σε φάρμα, για να διώξει αυτό που πιστεύει να είναι ακόμα ένα εύκολο, ανύπαρκτο, μυθολογικό, δαιμονιάκι.

Στρατός από κακές κουκουβάγιες, απαγάγει μικρά για να τα κάνει γενίτσαρους, αλλά μια θαρραλέα δραπετεύει και διασχίζει ωκεανούς, για να βρει θρυλικούς φρουρούς που θα επαναφέρουν την τάξη.

Σκηνοθέτρια αγκαλιάζει μικρή σχολική Βαβέλ και όλοι μαζί αναρωτιούνται ποιός άνεμος τους έφερε ως εκεί και ποιός φέρνει μαζί τους ανθρώπους.

Για να προετοιμάσει το έδαφος για την ευρωπαϊκή εξάπλωση του Legend of the Guardians, του νέου της animated franchise για ένα μάτσο πολεμίστριες κουκουβάγιες που προστατεύουν τον άμαχο πληθυσμό από ένα μάτσο άλλες αιμοδιψείς κουκουβάγιες, η Warner Bros μάζεψε στο Λονδίνο μια χούφτα δημοσιογράφους από Μέσα όλης της Ευρώπης, κι ανάμεσά τους και δύο από την Ελλάδα. Ο ένας, γράφει στον μοναδικό εβδομαδιαίο οδηγό πόλης που έχει απομείνει στην πρωτεύουσα. Ο άλλος, στην ιντερνετική σελίδα που είχε οδηγήσει την εταιρεία που τον κάλεσε, να γυρίσει ανάποδα τη βαλκανική χερσόνησο, όταν είχε κάνει σε παγκόσμια πρώτη, τη διαρροή του trailer του 300 (2006), της πρώτης τεράστιας επιτυχίας του σκηνοθέτη που η Warner θα παρουσίαζε. Κάτι το οποίο ο Zack Snyder, όταν έγινε η σύσταση, ενθουσιωδώς αποκάλεσε awesome. Μάντεψε ποιανού τη συνέντευξη βλέπεις από πάνω.