Λυκάκια από ίδια αγέλη, αλλά διαφορετική κάστα, μαθαίνουν ότι η αγάπη δε μασάει από τέτοια, όταν μεταφέρονται με τη βία στην άλλη άκρη της χώρας, και αναγκάζονται να ταξιδέψουν μαζί για να γυρίσουν πίσω.

Από το 2004 μέχρι το 2008 ο Mark Zuckerberg, συνιδρυτής και CEO του Facebook, βρίσκονταν σε δίκη με τους ιδρυτές του ConnectU και συμφοιτητές του στο Harvard, που τον κατηγορούσαν για απάτη. Η υπόθεση έκλεισε εξωδικαστικά.

Μετά την αναπάντεχη ευστοχία στην επιθετικότητα του Taken (2008) και το στραβοπάτημα του The A-Team (2010), ο Liam Neeson συνεχίζει την πορεία του προς την όψιμη καθιέρωσή του ως βασιλιάς του ξυλοφορτώματος, με το Unknown, που σε αξία παραγωγής τουλάχιστον, σημειώνεται και ως το υψηλότερο σημείο της καριέρας του Jaume Collet-Serra, του Ισπανού σκηνοθέτη που είχε αφήσει κάποια δείγματα ευχέρειας στην διαχείριση του suspense πέρσι με το Orphan (2009), αλλά βουτάει τώρα σε σκοτεινότερα νερά, σ’ αυτό το ψυχολογικό θρίλερ Αμερικάνου γιατρού που έρχεται στην Ευρώπη για να πάθει αμνησία, και μαζί με τη δική του, να χαθεί κι η μνήμη όσων τον ήξεραν. Συμπεριλαμβανομένης της πορσελάνινης γυναίκας του.

Με τη παραδοσιακή.. cooler than ΗΒΟ βρετανική συνταγή, το Made in Dagenham (2010) του Nigel Cole ανοίγει σε κάνα μήνα στην Αμερική στοχεύοντας πορεία μέχρι το Kodak Theatre μέσω ευτυχισμένων θεατών, και η Sony Classics του έραψε σχετικό επίσημο ένδυμα στο trailer που κυκλοφόρησε για αμερικάνικη κατανάλωση τη Παρασκευή. Πιθανά για να εξισορροπήσει το βρετανικό trailer που είχε φορέσει στη παραγωγή κάτι πιο άνετο και αποκαλυπτικό προς ενθουσιασμό των Μαζών, η SPC τονίζει τώρα αν δε κατάλαβες τη Sally Fieldικότητα της ιστορίας, κομπλέ με μεγάλη φωτεινή "συνηθισμένο κορίτσι που πέτυχε κάτι ξεχωριστό" επιγραφή, προς ενθουσιασμό της Αμαλίας Μουστάκη που συνεχίζει να κρεμάει πανό I WANT SEX EQUALITY στον μαζοτοίχο για να τα διαβάζουμε σαν I WANT SEX οι φαλλοκράτες υπόλοιποι.

Στη πρωτεύουσα των γειτονιών του εγκλήματος, Charlestown ή χαϊδευτικά Town, ο πρίγκιπας των ληστών χάνει τη καρδιά του για τη διευθύντρια ενός ακόμα υποκαταστήματος που ξαλαφρώνει με τους κολλητούς του.

Η επιβολή μιας ενδοοικογενειακής υιοθεσίας, γίνεται αφορμή να σαπίσουν οι δεσμοί της οικογένειας, την ώρα που γύρω τους, καταρρέει κι η υπόλοιπη χώρα.

Πιτσιρίκι δεμένο με τον πατέρα του που μαζεύει μέλι απ’ τα ψηλά δέντρα της τουρκικής υπαίθρου, χαράσσεται για πάντα, τη μέρα που αυτός δεν γυρίζει ποτέ.

Η Αλίκη συνεχίζει να καταστρέφει την Ομπρέλα κάνοντας διαλείμματα για να βοηθήσει κανέναν επιζώντα της ζομπιαποκάλυψης να συναντήσει τη μοίρα του.

Ηλικιωμένος Έλληνας θα φτάσει μέχρι την Αμερική μέσω Μεξικού και μετά από πολλές περιπέτειες, για να ξανασυναντήσει πανέμορφη πεντάχρονη μικρή που μεγάλωσε σα παιδί του, όταν η μητέρα της του την εμπιστεύτηκε πηγαίνοντας να αναζητήσει την τύχη της στα ξένα.

Νεαρός ονειροπόλος καλλιτέχνης επιστρέφει στο Στρασβούργο ψάχνοντας το κορίτσι που είχε συναντήσει πριν έξι χρόνια.

Εικοσιτέσσερα χρόνια μετά τον νόμο Μελίνας (όπως έγινε γνωστό το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο περί κινηματογράφου στην Ελλάδα, από την Μερκούρη που το συνέθεσε), έξι χρόνια μετά τις πρώτες εκδηλώσεις προθέσεων της Πολιτείας να τον εκσυγχρονίσει (εκ στόματος υφυπουργού πολιτισμού Πέτρου Τατούλη), τέσσερις αλλαγές υπουργών μετά την έναρξη των ενδοϋπουργικών διαβουλεύσεων για τη νέα του μορφή (Βουλγαράκη, Λιάπη, Σαμαρά και Γερουλάνου), και ένα χρόνο, μια Ομίχλη, έναν δημόσιο αλληλοσπαραγμό, μια νεόκοπη Ακαδημία, μια ανατρεπτική αλλαγή φρουράς στο ΕΚΚ, και μια σειρά επαναστατικών δημοσιευμάτων μετά την πρώτη ανακοίνωση της από-στιγμή-σε-στιγμή αποκάλυψής του, έφτασε σήμερα στην πλήρη δημοσιότητα, το νέο σχέδιο νόμου για τον κινηματογράφο, φιλοδοξώντας πιθανότατα κι αυτό, να γραφτεί στην Ιστορία για δυόμιση δεκαετίας ακόμα, ως νόμος Παύλου. Αν δεν τον τσακίσει η δημόσια διαβούλευση.

Το ρομάντζο είναι ένα είδος παρεξηγημένο στο σύγχρονο παγκόσμιο σινεμά, έτσι που έχει συνδεθεί πια, με τις ακλόνητες κουπ της Jennifer Aniston και τις ορμονικές εκρήξεις της JLo. Οπότε, η πρώτη λίστα στη σειρά 25άδων που έχει προγραμματίσει να αποκαλύψει το δίδυμο Guardian/Observer, γιορτάζοντας τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών ανά genre, είναι μια καλή ευκαιρία να σου θυμίσει ότι το σινεμά, εκτός απ’ το να πάθεις αλλεργικό σοκ από υπερβολική δόση οιστρογόνων, είναι και το καλύτερο μέρος να ερωτευτείς.

Στα 87 του και σα de facto ο σημαντικότερος σκηνοθέτης για τη γενιά που μεγάλωνε πριν 40 χρόνια στην Ελλάδα, ο Γιάννης Δαλιανίδης άφησε χτες το μεσημέρι τη τελευταία του πνοή στην Εντατική του Ερρίκος Ντυνάν όπου νοσηλεύονταν από τις αρχές του μήνα. Εκ των πραγμάτων επίσης, η δημιουργική επαναστατική του αθωότητα είχε ήδη εκφυλιστεί και εξαφανιστεί στις δεκαετίες δηθενιάς και αρπαχτής που ακολούθησαν στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, και μάλλον όχι τυχαία, όπως καταγράφει τσαντισμένος ο Άκης Καπράνος.

Ξεκίνησε με δυο μικρού μήκους που τον έφτασαν μέχρι τις Κάνες, του χάρισαν διακρίσεις σε Δράμα και Τσεχοσλοβακία και του έφεραν ένα Κρατικό Βραβείο Ποιότητας. Συνέχισε, επτά χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση, με ένα μεγάλου μήκους ντεμπούτο, που ήταν στο στόμα όλων των επαϊόντων, απ’ τις αρχές του 2009 που ολοκληρωνόταν, ως ένας απ’ τους πλέον πολυαναμενόμενους τίτλους της ελληνικής κινηματογραφικής αναγέννησης. Ήταν μια απ’ τις ταινίες που περιμέναμε να εμφανιστεί σε κάποιον απ’ τους τρεις μεγάλους ευρωπαϊκούς φεστιβαλικούς σταθμούς απ’ τις αρχές της προηγούμενης σαιζόν. Όχι τυχαία, λοιπόν, ο Σύλλας Τζουμέρκας, με τη Χώρα Προέλευσης, βρέθηκε τον περασμένο Σεπτέμβρη, να κάνει την παγκόσμια πρώτη του στη Sala Darsena, στο Lido της Βενετίας. Λίγα εικοσιτετράωρα αργότερα, επέστρεψε στα πάτρια για να παρουσιάσει την ταινία του στο ελληνικό κοινό, ως ταινία έκπληξη σε έναν κατάμεστο Δαναό στις Νύχτες Πρεμιέρας, και τώρα, είναι έτοιμος να συναντήσει τους ανθρώπους για τους οποίους πραγματικά μιλάει, βγαίνοντας στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη, με την υποστήριξη του Movies for the Masses.

Παιδιά με δυο μανάδες βρίσκουν τον εξαρχής.. χαρούμενο σπερματοδότη πατέρα τους, ξεκινώντας χιονοστιβάδα εξελίξεων που απειλεί να πλακώσει το μικρό λεσβιακό σπίτι στο καλιφορνέζικο λιβάδι.

Ένας πολύ ιδιωτεύων κύριος φτάνει στο γραφικό Castel del Monte, έχοντας προηγουμένως εκτελέσει με μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού την αγαπημένη του στη χιονισμένη Dalarna.