Αν από τους τίτλους της αρχής έχεις την αίσθηση πως μπήκες κατά λάθος σε avant-première του GI Joe: Retaliation (2012), τότε ησύχασε, ξεκινάει το αμερικάνικο ριμέικ αυτού του σουηδικού με τους τελετουργικούς φόνους και τη πιτσιρίκα με το λοφίο.

Μια γυναίκα που συνέτριψε τα εμπόδια του φύλου και της τάξης της για να ακουστεί σε ένα κόσμο κυριαρχούμενο από άντρες. Μια ιστορία για την απόλυτη εξουσία και το πικρό τίμημά της. Ένας μοιραίος θυελλώδης έρωτας με τον Κάσπερ το Φαντασματάκι.

Στο Strasbourg, ο νεαρός Johann Wolfgang Goethe φιλοδοξεί να γίνει Till Lindemann όταν μεγαλώσει. Αλλά πρέπει πρώτα να σπείρει ποπ αυτοκτονικές τάσεις στη μισή Ευρώπη, περιγράφοντας τα ερωτικά βάσανα που θα ζήσει, κοινωνικά εξόριστος στο Wetzlar.

Πενήντα γυναίκες που βίωσαν κι επέζησαν τα βασανιστήρια της Χούντας όταν ήταν ακόμη κορίτσια, καταθέτουν τη μαρτυρία τους απ’ την Επταετία.

Προωθούμενη σαν η μεγαλύτερη τούρκικη παραγωγή στην ιστορία, η Fetih 1453 (2012) που σε ελεύθερη απόδοση μπορείς να τη πεις και Άλωση, ανοίγει στη Τουρκία στις 17 Φεβρουαρίου, και απειλεί από τώρα να σου φάει το μάτι, αφού πρώτα το σουβλίσει και το τραγανοψήσει, με ένα τρίλεπτο τρέιλερ που κυκλοφόρησε στα γιουτιούμπια τη Πέμπτη, και φέρεται να αποθεώθηκε μονομιάς από 1.670.000 απελπιστικά καθυστερημένους μουσάτους.

Το τρέιλερ από μόνο του υποτίθεται ότι κόστισε 600 χιλιάδες δολάρια, κατά πάσα πιθανότητα για το μουσειακό IBM PC AT που έκανε το rendering της φωτιάς των τίτλων, και ο παραγωγός Faruk Aksoy ακόμα χρωστάει στους, κάπου 15-20 κατά τα φαινόμενα, κομπάρσους που χρησιμοποίησε, οπότε τον συνολικό προϋπολογισμό της ταινίας βάλτον σε αυτά τα ανεκτίμητα που δε πιάνει η MasterCard, από $12-13 εκατομμύρια στα δημοσιεύματα του προηγούμενου μήνα έχει φτάσει τα 17 σε αυτόν, και θα ξεπερνάει αυτόν του Avatar 2 (2014) μέχρι να ξεκινήσουνε οι προβολές.

Αν το ATM (2012) το είχε γράψει γυναίκα, θα ήτανε ένα δίλεπτο φιλμάκι, στο οποίο μια γκόμενα μπαίνει με το αυτοκίνητο μέσα σε ένα κιόσκι, βγάζει ατάραχη λεφτά από το παράθυρο όσο εξηγεί στη μάνα της από το κινητό ότι ακούγονται ηλίθιοι συναγερμοί να βαράνε γιατί πάτησε λίγο μια πόρτα στην είσοδο, και φεύγει φτιάχνοντας το μαλλί στον καθρέφτη. Το σενάριο όμως το έχει γράψει ο Chris Sparling, με πατενταρισμένη από το Buried (2010) τη κλειστοφοβική νησίδα του στη κινηματογραφική παραγωγή, οπότε μπορείς να στοιχηματίσεις πως στη ταινία, οι τρεις αυτή τη φορά άτυχοι πρωταγωνιστές, παγιδεύονται όλο και πιο ασφυκτικά στο τραπεζικό κουβούκλιο, μέχρι να τους φάει το μαύρο σκοτάδι των τίτλων τέλους.

Στο λιμάνι της Χάβρης, σφραγισμένο κοντέινερ κρύβει χούφτα ψυχές που ταξίδευαν παράνομα προς ένα ανθρώπινο σήμερα, αλλά πιάστηκαν στη μακριά καμπαρτίνα του νόμου. Όλοι εκτός απ’ τον πιτσιρικά που πήρε υπό την προστασία του μεσήλικας λούστρος.

Μια όμορφη τσιγγάνα και ένας επιδειξιομανής αδερφός, κάνουν κουαρτέτο με το υπερηρωικό μας δίδυμο, για να αντιμετωπίσουν τον πιο ναπολεόντεια πανούργο κακό στην ιστορία των ναπολεόντεια πανούργων κακών.

Συνεχίζοντας την πορεία της προς το πλήρες στόμωμα της αιχμής της, η Online Film Critics Society ανακοίνωσε πριν λίγο τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας των 200 σχεδόν μελών της από όλες τις άκρες του παγκόσμιου ιστού, αναδεικνύοντας το The Tree of Life ταινία της χρονιάς που πέρασε, και στολίζοντας τα κλαράκια του με βραβεία για τη σκηνοθεσία του Terrence Malick, τη βοηθητική ερμηνεία της Jessica Chastain, τη φωτογραφία του Emmanuel Lubezki και τη δουλειά της ομάδας των πέντε μοντέρ που πάλεψαν με τις ατέλειωτες ώρες υλικού κι εμπνεύσεων του σκηνοθέτη τους.

Μαέστρος χάνει το αγαπημένο του βιολί, και μαζί τη θέληση για τη ζωή. Στην προσπάθειά του να πεθάνει από πείσμα, θυμάται τα περασμένα.

Αν πιστεύεις πως οι κακές επιδόσεις των αμερικάνικων ταμείων και η γενικότερη οικονομική εξαθλίωση του πλανήτη, αναγκάσανε τη Paramount να ξεκινάει τη χρονιά με εξορκισμό, μπορεί να μην έχεις και τόσο άδικο, στη πραγματικότητα όλα τα χολιγουντιανά στούντιο κάνουν πια παραγωγές με μικρο-προϋπολογισμούς, και το Devil Inside (2012), που ανακοινώνει την έξοδό του στις 6 Ιανουαρίου με κοκκινοκόρδελο τρέιλερ, είναι μια από αυτές.

Χωρίς, ελπίζεις, να προορίζεται να αυτοκαταστραφεί σε 60 δευτερόλεπτα, το θάρρος της Paula Patton να στηθεί δημόσια σε επικίνδυνες πόζες, γεμίζει όλο το Δεκέμβρη το μάτι σου, στα διαδίχτυα και στα περίπτερα, στη φωτογράφιση για το πιο μαύρο και αποφασισμένο στα γούστα του Complex (Δεκεμβρίου 2011/Ιανουρίου 2012) αρχικά, και στο πιο ποπ και φλου GQ (Ιανουαρίου 2012) αυτές τις μέρες.

Hollywood 1927: Ο George Valentin, αστέρας του βωβού που αγωνιά αν η άφιξη του ήχου θα τον ξεθωριάσει μέχρι λήθης, και η Peppy Miller, φιλόδοξη ηθοποιός με ταμπεραμέντο που τη καταδικάζει στην επιτυχία, τρίβονται τυχαία, και οι σπίθες θα φωτίζουν τον ουρανό αιώνια.

Πρώην πρωταθλητής κολύμβησης και νυν συντηρητής πισίνας θερέτρου του σύγχρονου Chad, χάνει τη δουλειά από το γιο του, τον οποίο παραδίδει στα καθεστωτικά στρατεύματα ως προσφορά για τον αγώνα κατά των ανταρτών, για να τον τιμωρίσει για τον κοινωνικό εξευτελισμό στον οποίο υποβλήθηκε.

Παπουτσωμένος γάτος συναντά παντελομένο αυγό και παρέα με αλανιάρα γάτα ξεκινούν να βρουν τη γιγάντια φασολιά που θα τους οδηγήσει στη χήνα που κάνει τα χρυσά αυγά.

Στο σήμερα (πέντε χρόνια μετά!), ο Μπάμπης, ο Άγης και η Αφροδίτη εκτίουν τις ποινές τους. Η μοίρα τα φέρνει έτσι που δύο μόλις ημέρες πριν την αποφυλάκιση, Μπάμπης και Αφροδίτη, γίνονται κατά λάθος μάρτυρες της εξομολόγησης ενός ετοιμοθάνατου βαρυποινίτη στον παπά Λάμπρο.