Αχ, η Disney, τι γλυκά βασανιστήρια που παράγει όταν θέλει. Τι αργά και απολαυστικά εκτελεστικά αποσπάσματα εγκεφαλικών κύτταρων. Τι ευφυής κι ευχάριστος τύπος θα πρέπει να είναι αυτός, που ξύπνησε ένα ωραίο πρωινό, ρούφηξε τη λιακάδα, μύρισε τον καφέ του, και εμπνεύστηκε την ιδέα να βάλει τον Tim Allen να συμπεριφέρεται σαν σκυλί. Πόσο περήφανος θα πρέπει να είναι ο ιδρυτής της, που έδωσε σ' έναν ποντικό δυο χέρια και δυο πόδια για να τον εξανθρωπίσει και να την γεννήσει, τώρα που θα βλέπει την εταιρεία του να κατεβάζει τον άνθρωπο στα τέσσερα και να τον βάζει να γλείφεται και να γαβγίζει. A. O Tim Allen το σκέφτηκε. Ως homage στην παράδοση της Disney. Τέλεια.


Ο Tim Allen, είναι ένας πολυάσχολος δικηγόρος, παντρεμένος με την Kristin Davis, η οποία κατάφερε σ' αυτήν την ταινία, μετά από χρόνια αγωνιωδών προσπαθειών στο Sex and the City, να καλοπαντρευτεί, έστω και με έναν άντρα που είναι (και φαίνεται) 15 χρόνια μεγαλύτερός της. Αλλά αυτό είναι άσχετο. Ο Tim Allen βασικά είναι ένας μεγαλοδικηγόρος, που έρχεται σε επαφή με έναν σκύλο-βουδιστή, κάτοχο του γενετικού μυστικού της μακρυζωΐας. Όταν ο σκύλος δαγκώνει τον δικηγόρο, ο δικηγόρος γίνεται σκύλος. Και βρίσκεται μπλεγμένος σε μια ιστορία διάσωσης του σκύλου-βουδιστή, από μια μεγάλη εταιρεία που διεξάγει παράνομα πειράματα σε ζώα, για να εντοπίσει και ν' απομονώσει εκείνο το γενετικό μυστικό της μακρυζωΐας.



Στην πορεία, εκτιμά τις μικρές χαρές της ζωής, και έρχεται σε επαφή με την οικογένειά του, που τον υπερλατρεύει, παρά το γεγονός ότι τους είχε αποκόψει απ' τη ζωή του. Αλλά αυτά είναι τα δεδομένα guidelines των οικογενειακών ταινιών της Disney. Και είναι λογικά κι αναμενόμενα. Αυτά που δεν είναι λογικά, αν και τείνουν να γίνουν αναμενόμενα, είναι η κακογουστιά στο χιούμορ, η διαστροφή στα concept, και βέβαια, τα voice over που είναι χειρότερα κι από περιγραφικά ντουμπλαρισμένη Ολλανδική τσόντα από εταιρεία με μηδενικό budget και μόνο δύο φωνές. Μα τέτοια φόλα...

Η μέρα μετά τη μέρα του Αντίχριστου μας βρήκε γεμάτους προπομπούς ακόμα περισσότερης τρομάρας. Και αυτή τη φορά σκάει το trailer του prequel του remake του The Texas Chainsaw Massacre (1974).

Που ήδη έχει γράψει ιστορία ως το πρώτο "approved for all audiences" που.. απαγορεύεται να προβάλλεται πριν τις 10 το βράδυ και μετά τις 4 το πρωί. Στην αλλοπρόσαλλη χώρα της αλλοπρόσαλλης λογοκρισίας (και όχι μόνο).

Απ' τα χρώματα του trailer, το φιλμ μοιάζει με απομεινάρια απ' το υλικό του remake του Marcus Nispel που έκοβε κώλους πρόπερσι. Απ' το story, η ιδέα μοιάζει τόσο ενδιαφέρουσα όσο το Dukes of Hazard 2 (το οποίο η Warner έχει το καλό γούστο να το στείλει κατευθείαν στα DVD clubs). Και απ' το cast, η Jordana Brewster είναι κακός οιωνός ότι η νέα μόδα στα Χολιγουντιανά θρίλερ, θα είναι οι ατάλαντες ντεκαβλέ γκομενίτσες.

Τα credits φροντίζουν να τονίσουν μόνο ότι η ταινία είναι παραγωγή του Michael Bay (οπότε περιμένουμε πολύ τρέξιμο σε αργή κίνηση), ενώ ο σκηνοθέτης της όλης φάσης, αποκαλύπτεται στο τέλος, μ' εκείνα τα ψιλά-ψιλά γραμματάκια που περνούν γρήγορα. Αν το όνομα Jonathan Liebsman σας λέει κάτι, πιθανότατα είναι επειδή θυμάστε προσπαθείτε να ξεχάσετε το Darkness Falls, ένα θρίλερ που προσπαθεί να τρομάξει με τη σκοτεινή πλευρά της Tooth Fairy. Εκεί λοιπόν που όλοι περιμέναμε ο Liebsman να ξανα-χτυπήσει με το Easter Bunny σε ρόλο μανιακού βιαστή αλεπούδων, αυτός μας την έκανε, και βρήκε την ιστορία της γέννεσης και της ωρίμανσης του Leatherface που όλοι γνωρίσαμε και αγαπήσαμε το 1974.

Σε άλλα νέα ηλίθιων τρομο-remake, η Sony ανέθεσε στην θυγατρική της, την Screen Gems (που ευθύνεται για κινηματογραφικά διαμάντια όπως τα νέα The Fog και When a Stranger Calls), να φρεσκάρει το παγκοσμίως άγνωστο B-movie The Stepfather, του 1987. H παλιά ταινία, του Joseph Ruben (υπεύθυνου για το cult kitsch Dreamscape/1984) ασχολούνταν με έναν οικογενειάρχη, που αφού μακέλεψε την οικογένειά του, αποφάσισε να κάνει το ίδιο σε μια ανάδοχη. Και μια πιο ευχάριστη νότα: ο Guillermo del Toro, που εντυπωσίασε στις Κάνες με το Pan's Labyrinth (2006), δεν εγκαταλείπει τον αγαπημένο του Hellboy. Μετά την απόρριψη της Sony (που είναι απασχολημένη με πιο... σημαντικά projects όπως είπαμε), χτύπησε την πόρτα της Paramount, ελπίζοντας να βρει εκεί χρηματοδότηση για το sequel της ταινίας, που όπως λέει είναι πιο μεγάλη σε κλίμακα, αλλά όχι και σε budget. Ελπίζουμε κι εμείς.

Με ασυγκράτητο ενθουσιασμό το Movies for the Masses παρουσιάζει ακόμα ένα trailer για ακόμα ένα remake ακόμα μιας ταινίας τρόμου των 70s όπου πρωταγωνιστεί για ακόμα μια φόρα φέτος ο Nicolas Cage.

Όχι ότι ο ψαθάνθρωπος του τίτλου είναι όποιος κι όποιος. Ίσα ίσα στοίχειωσε ένα φιλμ που με πολύ ισχυρά ατού το σενάριο και τη σκηνοθεσία, πρόσθεσε ένα αξιοπρεπές καστ και τόνους (για την εποχή) σεξ και βίας, για να γίνει η πιο καλτ (και όχι μόνο) βρετανική ταινία τρόμου όλων των εποχών. Τόσο που να γυρίζονται ακόμα ταινίες για το πως γυρίστηκε. Και να είναι ακόμα επτασφράγιστο μυστικό το διαβόητο τέλος της.

Στο τρέιλερ βλέπουμε τον Nic, χωρίς περίεργες τρίχες (όπως στο Ghost Rider (2007) ή το World Trade Center (2006)), και τίποτα που να μας διαβεβαιώνει, παρά το όνομα Neil LaBute στα credits σκηνοθεσίας, ότι δε θα 'ναι ταινιούλα της σειράς. Με λιγότερο σεξ, βία, βίαιο σεξ και σεξουαλική βία από το πρωτότυπο του '73.

Ακόμα, ο υπερδραστήριος σταρ, θα πρωταγωνιστήσει και στο remake του Bangkok Dangerous (1999) των αδερφών Pang. Ενώ δε θα πρωταγωνιστήσει σε sequel του ξαναμένου καβαλάρη, αν γίνει, λέει. Γιατί έχει κάποιο επίπεδο, λέει, και δε κάνει sequels χωρίς λόγο, λέει. Εκτός αν είναι συνέχειες αριστουργημάτων όπως το National Treasure (2004), λέω .

Η Καθολική Εκκλησία, εκτός απ’ το να κρύβει την πραγματικότητα για τη σχέση του Ιησού με τη Μαγδαληνή εδώ και αιώνες, βοηθά και την έλευση του Αντίχριστου, για να σιγουρευτεί ότι οι Προφητείες για το Τέλος του Κόσμου θα πραγματοποιηθούν σωστά. Τις τελευταίες εβδομάδες, το Hollywood κάνει ό,τι μπορεί για να μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα που τελούμε υπό την θρησκευτική νουθεσία της Ορθοδόξου.


Στο remake του ομότιτλου μεταφυσικού θρίλερ του 1976, η 11η Σεπτεμβρίου, ο τυφώνας Κατρίνα, και οι διάφορες άλλες μεγάλες τραγωδίες της σύγχρονης ανθρωπότητας, αποκτούν εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο όταν ερμηνεύονται ως σημεία της Αποκάλυψης, που σηματοδοτούν τη γέννηση ενός αγοριού, την 6η πρωινή, την 6η μέρα του 6ου μήνα της νέας χιλιετίας. Ο μικρός Damien, παίρνει τη θέση του γιου που (λόγω της παρέμβασης των Καθολικών) δεν κατάφεραν ποτέ να αγκαλιάσουν ο πρέσβης Robert Thorn και η γυναίκα του, και καθώς μεγαλώνει, γίνεται κάτι περισσότερο απ’ τα απλά «διαολάκια» που τρέχουν πάνω κάτω σε κάθε νεοσύστατη οικογένεια.

Ο μικρός Damien, τριγυρνά σαν απροσάρμοστο στο τεράστιο σπίτι της οικογένειας Thorn με ένα κατσούφικο μουτσούνι, και γύρω του ο κόσμος αρχίζει να τρελαίνεται, να αυτοκτονεί, ή να εμπλέκεται σε freak accidents βγαλμένα απ’ το σύμπαν του Βλέπω το Θάνατό Σου, σε μια μοντέρνα εκδοχή ενός θρίλερ που το μόνο που μπορεί να του καταλογίσει κανείς, 30 χρόνια μετά την πρεμιέρα του, είναι οι 70s μαλούρες και τα παντελόνια καμπάνα. Η shot-by-shot μεταφορά του φιλμ στη σύγχρονη εποχή δεν προσθέτει τίποτε περισσότερο στη μυθολογία του, πέρα από το μοντέρνο design στα σαλόνια και τα ρούχα, και έναν πλανήτη που πάει κατά διαόλου στο background.



Απ’ ό,τι φαίνεται, ο μόνος λόγος που η Fox χρηματοδότησε μια τέτοια ταινία, είναι για να εκμεταλλευτεί αυτή τη γλυκιά ημερολογιακή σύμπτωση των τριών εξαριών στην ημερομηνία εξόδου. Ωστόσο --και παρ’ ότι οι κριτικοί (ντόπιοι και μη) μπορεί να μην το παραδεχτούν ποτέ--, το τελικό προϊόν, είναι (παραδόξως ίσως) κατά πολύ ανώτερο απ’ ό,τι θα μπορούσε να περιμένει το τμήμα marketing της εταιρείας. Η Προφητεία του Moore, είναι ατμοσφαιρική, έντονη, και εμπλουτισμένη με μπόλικες στοιχειωτικές σκηνές, και ενδεχομένως να μην ενθουσιάσει τους θιασώτες του φιλμ αναφοράς, αλλά θα τρίξει τα δόντια στη νεότερη γενιά, που απ’ το να το παίξουν αρχαιολόγοι βλέποντας το original, θα προτιμήσουν να πάνε στην updated έκδοση, αγκαλιά με ένα τετράλιτρο αναψυκτικό, και ένα φοβητσιάρικο έτερο ήμισυ.

Πρώτα απ’ όλα, όταν έχεις μια ταινία με τόσο πολύ νερό και τόσες πολλές ωραίες γκόμενες, και ούτε μια τους δε φοράει λευκό μπλουζάκι, τότε μιλάμε για πολλά γαλόνια σπαταλημένου ταλέντου. Αλλά τέλος πάντων, ας το αντιπαρέλθουμε αυτό. Το Poseidon, remake του θρυλικού Poseidon Adventure των 70s που πρακτικά ξεκίνησε το τόσο δημοφιλές τότε κύμα των ταινιών καταστροφής, είναι μια απ’ τις κλασσικότερες περιπτώσεις καλοκαιρινών blockbuster.


Ένα τεράστιο υπερωκεάνιο βρίσκεται σε υπερατλαντικό ταξίδι το βράδυ της πρωτοχρονιάς, όταν ένα τεράστιο υπερκύμα το αναποδογυρίζει, και σκορπά στους επιβάτες του τον όλεθρο. Μια πολυσυλλεκτική ομάδα οκτώ γενναίων, αποφασίζει ότι είναι πιο έξυπνο να προσπαθήσει να βρει μόνη της μια έξοδο απ’ το πλοίο, απόφαση που αποδεικνύεται σωστή. Για μερικούς απ’ αυτούς.

Δράση και σασπένς προσφέρονται απλόχερα από τον Wolfgang Petersen, που βρίσκει την ευκαιρία να δοκιμάσει την Τέλεια Καταιγίδα του σε μεγαλύτερη κλίμακα, σε μια ταινία που αναβιώνει τις συγκινήσεις του genre που τόσο αγαπά, μαζί με τα κλισέ παλιάς σχολής που τα έκαναν να δουλεύουν. Οι ευκολίες, οι υπερβολές και οι σχηματικοί χαρακτήρες δεν βοηθούν την ταινία να κρατήσει μύτη πάνω απ’ τη ρηχότητα του σεναρίου του, όμως οι macho άντρες χαρακτήρες του, και ο παλιάς κοπής ηρωισμός τους με αυτήν την αλτρουιστική αφέλεια, δίνουν ανάσες ζωής στον ρομαντικό θαυμαστή του παλιού Hollywood. Όπως και σ’ αυτόν που το μόνο που απαιτεί απ’ την ταινία, είναι να τον κρατά απασχολημένο αρκετά, ώστε να έχει λίγη ακόμη γρανίτα στο ποτήρι του όταν τελειώσει η προβολή.

Παραφωνία στο αναχρονιστικό άρωμα που σκορπά ο Petersen στο σενάριο, τη σκηνοθεσία και τα σκηνικά, είναι μερικές λήψεις που θυμίζουν videogame, και ο υπερβάλλων ζήλος στα ειδικά εφέ που σε στιγμές μετατρέπουν την εικόνα σε 3D animation. Αλλά, καλή διάθεση να υπάρχει...

Προσωπικά, ο τίτλος Lady in the Water μου φέρνει στο μυαλό wet t-shirt competition αλλά ο Shyamalan βάλθηκε να μου χαλάσει το όραμα με την ομώνυμη, νέα του ταινία. Όπως το θέλει η παράδοση, ξέρουμε ελάχιστα για το φιλμ και ουσιαστικά το μόνο γνωστό plot point είναι ότι ένας συντηρητής/διαχειριστής (Paul Giamatti) ανακαλύπτει μια νύμφη (Bryce Dallas Howard) στην πισίνα της πολυκατοικίας όπου δουλεύει.

Τα ενδεχόμενα είναι διάφορα και οι φαν ψάχνουν να βρουν εδώ και καιρό ποιο θα είναι το twist που ή θα μας κάνει να πούμε «πςςςςς, έλα ρε!» ή «πςςςς, πληρώσαμε 7 ευρώ γι’ αυτή τη μ... ρε;». Εξίσου αόριστο είναι και το trailer που μας χάνει κάπου στην πορεία- ιδίως όταν αποκαλεί τα διαμερίσματα με την πισίνα στη μέση «This ordinary place». Εγώ στο σπίτι μου πισίνα είχα μονο όταν έβρεχε και γέμιζε βρωμόνερα μια μεγάλη λακούβα στο τσιμέντο.

Η μποχλόφατσα του συμπαθή Giamatti μονοπωλεί τα αρχικά πλάνα μαζί με αόριστες ατάκες («ακούω κάτι να πλατσουρίζει») και μια αύρα βαρεμάρας που είναι πολύ πιθανό να σκοτώσει το φιλμ, αν δεν δούμε αρκετά σύντομα την Bryce. Κάτι υπάρχει στην πισίνα, οκέι, αυτό το ξέραμε. Και κλέβει πράματα, Αυτό δεν το ξέραμε. Μάλλον η νύμφη είναι αλλοδαπή. «I saw you», φωνάζει ο Giamatti, που στο επόμενο πλάνο βρίσκεται κατάφατσα με την Bryce, η οποία μοιάζει ανησυχητικά στην Tilda Swindon. Κάπου εκεί ο χαρακτήρας του Giamatti γίνεται ελάχιστα ρεαλιστικός αφού αντί να κάνει ότι θα κάναμε εμείς σε μια τέτοια περίπτωση (θα απειλούσαμε να την καταδώσουμε στην αστυνομία αν δεν υπέκυπτε στις σεξουαλικές μας advances) την πάει σπίτι και την δείχνει στους έκπληκτους γείτονες ενώ αμέσως μετά βλέπουμε και τον Paul σε ένα ημίγυμνο πλάνο μέσα στην πισίνα, που μάλλον θα μας προκαλέσει περισσότερο στρες παρά οποιαδήποτε άλλη έμπνευση του Shyamalan.

Μια μυστηριώδης, παγανιστική πόρτα υπάρχει στον πάτο της πισίνας και αν καταλάβαμε καλά, πολλά άλλα μυθικά όντα θα περάσουν στον κόσμο μας --Mινώταυροι; Λυκάνθρωποι; O Magneto; To trailer αφήνει να εννοηθεί ότι η Bryce έχει τη δύναμη να σώσει τον κόσμο από την επέλαση των ομοίων της ενώ οι τελικές σκηνές (απαραίτητα κάτω από βροχή) φέρνουν σε κάτι από δράση --όπου δράση σημαίνει «κοντοστούπης, υπέρβαρος, άσχημος συντηρητής τρέχει». Το νυχτερινό σκηνικό είναι ότι πρέπει για την φωτογραφία του Chris Doyle και ο Giamatti ίσως αποδειχθεί ικανότατος, όσο και απρόσμενος, leading man. Aλλά φυσικά το βαρόμετρο θα είναι ο Night.

Δεν πιστεύουμε ότι ο Shyamalan/σεναριογράφος μπορεί να τα πάει χειρότερα από ότι στο The Village (2004) (ναι, οκέι, τα πιάσαμε τα πολιτικά θέματα αλλά εμείς θέλαμε thriller) αλλά παραμένει η μεταβλητή του «πόσο χάλια να είναι το twist του Lady»; Μέχρι λίγο καιρό πριν υπήρχε η εκδοχή πως τον Giamatti τον δέρνει η βαρεμάρα τόσο πολύ που φαντάζεται τον εαυτό του πρωταγωνιστή σε μια fantasy ιστορία. Αυτό θα ήταν πραγματικά απαίσιο, και αν ισχύει, το Movies for the Masses δεσμεύεται να κρατήσει το κεφάλι του Shyamalan κατώ από το νερό μέχρι να δει και αυτός γοργόνες.

Απονεμήθηκαν τα ξημερώματα τα πιο fun κινηματογραφικά βραβεία για το 2005. Και σ' αυτό το πάρτι μπούκαραν οι Γαμομπελάδες (Wedding Crashers αγγλιστί) και τα γάμησαν όλα (αρχαϊστί).

Σε μια βραδιά "γεμάτη δράση, μυστήριο, μουσική και σκανταλιές" με οικοδέσποινα τη Jessica Alba (γιαμ), το χρυσό ποπκόρν (αυτό δε τρώγεται) πήγε στον Owen Wilson, τον Vince Vaughn και τη παρέα τους. Που τσίμπησαν πριν φύγουν και τη καλύτερη ομάδα. Και τη πρωτοεμφανιζόμενη με την αχόρταγη Isla Fisher (εδώ σου ξανανοίγει η όρεξη). Στους νικητές συμπεριλήφτηκαν και οι μπραντζελίνοι ("καλύτερη μάχη" για το Mr. & Mrs. Smith), οι ερωτευμένοι καουμπόιδες ("καλύτερο φιλί" όπως είχαμε προβλέψει εμείς και ο μισός πλανήτης) και ο σαραντάρης παρθένος Steve Carell (για τη πραγματικά "καλύτερη κωμική ερμηνεία" της χρονιάς).

Η Jessica πήρε φυσικά και το βραβείο πιο σέξι ερμηνείας στο Sin City. Όπου η πραγματικά πιο σέξι.. ολόσωμη ερμηνεία ήταν αυτή της Carla Gugino όπως είδαν μέχρι και τα πλακάκια της τουαλέτας.


Higlights της βραδιάς ήταν οι παρωδίες των King Kong (2005), The Da Vinci Code (2006) και Mission Impossible III (2006), με πρωταγωνίστρια την φαγώσιμη οικοδέσποινα. Και η Christina Aguilera, που έβγαλε μάτια (και ρούχα) τραγουδώντας το Ain't No Other Man. Ενώ βγήκαν και οι Gnarls Barkley, με στολές Πόλέμου των Άστρων, να πουν το τραγουδάκι που έχουν σιχαθεί και οι ίδιοι τόσο πια ώστε να το κάνουν delete για να σταματήσει να πουλάει.

Μέχρι τώρα δεν έχει βγει τίποτα για τα βραβεία στην επίσημη σελίδα. Οπότε τη πλήρη λίστα των νικητών την αντιγράφω από το δελτίο τύπου.

Δες/Κρύψε όλα τα βραβεία v

---

BEST MOVIE
-- Wedding Crashers (New Line Cinema)

BEST PERFORMANCE
-- Jake Gyllenhaal -- Brokeback Mountain (Focus Features)

BEST COMEDIC PERFORMANCE
-- Steve Carell -- The 40-Year Old Virgin (Universal Pictures)

BEST ON-SCREEN TEAM
-- Vince Vaughn & Owen Wilson -- Wedding Crashers (New Line Cinema)

BEST VILLAIN
-- Hayden Christensen -- Star Wars: Episode III -- Revenge of the Sith
(20th Century Fox)

BREAKTHROUGH PERFORMANCE
-- Isla Fisher -- Wedding Crashers (New Line Cinema)

BEST HERO
-- Christian Bale -- Batman Begins (Warner Bros. Pictures)

SEXIEST PERFORMANCE
-- Jessica Alba -- Sin City (Dimension Films)

BEST FIGHT
-- Angelina Jolie vs. Brad Pitt -- Mr. & Mrs. Smith (20th Century Fox)

BEST KISS
-- Jake Gyllenhaal & Heath Ledger -- Brokeback Mountain (Focus Features)

BEST FRIGHTENED PERFORMANCE
-- Jennifer Carpenter -- The Exorcism of Emily Rose (Screen Gems)

mtvU STUDENT FILMMAKER AWARD
-- Joshua Caldwell (Fordham University) -- A Beautiful Lie