Η Lindsay Lohan πάει στη παραλία. Και οι παπαράτσι επίσης. Και έτσι ανά δυοτρείς ώρες έχουμε και νέα αναφορά, για τη πρόοδο της εικοσάχρονης σταρ στη προσπάθειά της να (ξαν)αποκτήσει αυτό που θέλει: βυζιά και κώλο. Και μπορεί τον τελευταίο να τον ξανάδαμε μεγαλοπρεπή, αλλά μόλις κυκλοφόρησαν και εξώφθαλμες αποδείξεις.. ολικής επαναφοράς.

Update: Οι φωτογραφίες της Λίντσεϊ που έχουν πλημμυρίσει το δίκτυο, είναι από το κυριακάτικο πάρτι γενεθλίων της (και τα μεθεόρτια κατά πάσα πιθανότητα), στο Μαλιμπού. Που έλαβε χώρα και χορό στο Polaroid Beach House, με χορηγό(!) το Life & Style. Και παρούσες τις κολλητές της Nicole Richie, Courtney Love και Kate Bosworth, τσεκαρισμένα. Και απόντες-παρόντες τους παπαράτσι που τους διώχναν με σταυρούς και σκόρδα, για να προφυλάξουν την αποκλειστικότητα του περιοδικού, φυσικά.

Από κει και πέρα, το πόσες μέρες εμφανίστηκε στη παραλία, πόσα μαγιώ άλλαξε, με ποιους μοιράστηκε το DJ booth και ποιοι αποτελούσαν το ακροατήριο, χάνεται στη σφαίρα του μύθου.

Πάντως το εγγλέζικο GQ πρόλαβε και κυκλοφόρησε, με τη κοσμογυρισμένη νεαρούλα να μιλάει για τις ζωές που έζησε, για το πόσο της αρέσουν (ξανά μανά) τα στήθια της (που όχι δεν είναι ψεύτικα) και πόσο κακό κορίτσι είναι. Άντε να κλείσει τα 21, να βρουν άλλο νυμφίδιο να ασχολούνται οι αμερικάνοι, να (την) πάρουμε κι εμείς σειρά.

Δυο χρόνια μετά το The Passion of the Christ (2004), sequels, prequels και spin-offs ξεφυτρώνουν σα τα μανιτάρια. Τι τους πήρε τόσο καιρό?

Ίσως η απροθυμία του Mel Gibson να κάνει καπάκι τη συνέχεια, και η προτίμησή του να ασχοληθεί με άλλες ανθρωποθυσίες, των Μάγια, στο επερχόμενο Apocalypto (2006). Ίσως η εμμονή των κατόχων των πνευματικών δικαιωμάτων (βλ. χριστιανικές ομάδες) να επαναλάβουν τον ανεξάρτητο θρίαμβό τους, με "ουμανιστικές" παραγωγές τύπου End of the Spear (2006). Ίσως η έλλειψη σκούφιας στην εκκλησιαστική παράδοση των συγκεκριμένων ομάδων και η συνεπαγόμενη αδυναμία τους να τη πετάνε όποτε καταναγκάζονται σε αγορά εισιτηρίων για καμιά δεκαριά προβολές της επόμενης "υπερπαραγωγής".

Πολλά μέχρι το πρόσφατο κερασάκι στη τούρτα, την, εν μπουσική αιθρία (ή όχι και τόσο), σκλήρυνση της στάσης της MPAA προς ταινίες που ευαγγέλονται το θρησκευτικό παροξυσμό ως απάντηση στα (παν)ανθρώπινα προβλήματα. Πολλά οδήγησαν στην επιστροφή των φιλμ άδολης αγάπης και υπέρτατης θυσίας στη φυσική τους στέγη. Τα χολιγουντιανά στούντιο.

Έτσι τα Χριστούγεννα αναμένουμε το prequel, την ιστορία της Γέννησης φυσικά. Που, αφού η σκηνοθέτριά του, Catherine Hardwicke, έχει κάνει και το Thirteen (2003) και το Lords of Dogtown (2005) και το σχεδιασμό παραγωγής σε ταινίες όπως το Three Kings (1999) και το Vanilla Sky (2001), αν μη τι άλλο υπόσχεται να 'χει πολύ στυλ (κάτι που επιβεβαιώνει και το teaser). Και σίγουρα θα 'χει πιο σκουρόχρωμη (από τη Monica Bellucci) Μαρία, την μικρή, υποψήφια για όσκαρ, νεοζηλανδή φαλαινο-καβαλάρισσα Keisha Castle-Hughes.

Το Πάσχα, ανακοινώθηκε στις αρχές του μήνα ότι θα ακολουθήσει το sequel, η ιστορίας της Ανάστασης φυσικά (αφού στα sequel, τα comics και τη Βίβλο κανένας δε μένει πεθαμένος για πολύ, ως γνωστό). Ενώ τα επόμενα Χριστούγεννα θα ξανάχουμε (έκπληξη!) Γέννηση. Βασισμένη στο best seller της, πρώην goth και νυν (ματο)βαμένης χριστιανής, Ann Rice, που λέγεται Christ the Lord: Out of Egypt. Και θα 'χει και συνέχειες.

Μπορεί και να είναι η πιο αναμενόμενη ever ταινία που θα κάνει ο Michael Bay (εκτός και αν ετοιμάσει sequel). Μπορεί να ανοίγει σε ένα χρόνο από τώρα (4.7.07), αλλά οι fans μετράνε ανάποδα τα δευτερόλεπτα για την επίσημη πρώτη του επίσημου site της -μόνης- επίσημης ταινίας, ένα ολόκληρο χρόνο πριν από το release. Φυσικά όλη η φασαρία γίνεται (με αποτέλεσμα να επιτείνει την αγωνία) επειδή θα περιέχει το πρώτο teaser trailer, καθώς και μερικά ακόμη καλούδια. Το οποίο trailer όμως έχετε την ευκαιρία να δείτε 5 μέρες νωρίτερα εδώ...

Οι Transformers, διαβόητη σειρά παιχνιδιών που εκτόξευσαν την Hasbro σε never-seen-before επίπεδα πωλήσεων, κατέκτησαν τον κόσμο στα μέσα της δεκαετίας του '80 με σειρές κινουμένων σχεδίων, άπειρες VHS και φανατικό κοινό. Για όσους από εσάς βρεθήκατε στο 2006 κατευθείαν προσπερνώντας το... φαινόμενο και κατά συνέπεια μία ολόκληρη δεκαετία βασιλείας τους, σας λέω μόνο πως πρόκειται για αυτοκίνητα, αεροπλάνα, μηχανές και γενικότερα οτιδήποτε μηχανοκίνητο έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε ανθρωπόμορφα robot. Και επειδή φυσικά δεν έχει ποτέ πλάκα σε μία σειρά να υπάρχουν μόνο "καλοί" (στην συγκεκριμένη υπό την αρχηγεία του θρυλικού Optimus Prime), η νέμεσις των Autobots (οι "καλοί" που λέγαμε) ήταν οι Decepticons.

Στο teaser βλέπουμε μερικά πλάνα από το Beagle 2 Rover Mars (το γνωστό transformer υβρίδιο που θα έπρεπε να περιπλανηθεί στον Άρη) το οποίο όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται "μας είπαν πως συνετρίβη". Και μετά από μερικά δευτερόλεπτα με πλάνα από το ζαλισμένο Beagle, παίρνουμε ένα και μοναδικό glimpse ενός δευτερολέπτου από ένα Autobot(?), πλάνο που αρκεί να στείλει τους οπαδούς της ταινίας σε νιρβάνα. Όπως άλλωστε συνέβη και προ ημερών με την επίσης leaked φωτογραφία ενός BumleBee. Το teaser κλείνει με το ίδιο εφέ από το οποίο θα διακατέχεται και η ταινία. Οι τίτλοι "μεταμορφώνονται" στην ημερομηνία άφιξής τους στην Γη. 4.7.07.

Πριν δυόμισι χρόνια που ο Rob Zombie (των White Zombie, ναι), έβγαλε το House of 1.000 Corpses στις αίθουσες, και επιτέθηκε σε κοινό και κριτικούς με ένα αβυσσαλέο ψυχεδελικό μοντάζ εικόνων φρικιαστικής βίας και τοπίων της αμερικάνικης δύσης τόσο φιλτραρισμένων που συνέβαλαν στη γενικότερη αναγούλα, τα έρμα τα ματάκια μας ήταν πεινασμένα για το αλύπητο gore που μας είχε μαγειρέψει. Από τότε, είχαμε τα Saw, είχαμε τoν λαμπρό νέο που λέγεται Eli Roth, μας προέκυψαν και κάτι γαλάκια με περίεργα γούστα, ήρθε και το remake του Texas Chainsaw που δε μάσαγε τον ταραμά του, και κάπως έχασε το νόημά της όλη αυτή η ιστορία. Ψιλομπουχτίσαμε.


Εφέτος (ή επέρυσι για τα αμερικάνικα δεδομένα), ο Zombie ξαναχτύπησε με το sequel. Όπου τσαντίλας αστυνομικός αποφασίζει πάση θυσία, να καθαρίσει το Τέξας απ’ το μίασμα της οικογένειας Firefly, που σακάτευε περαστικούς αδιακρίτως, ανάμεσά τους και τον αδερφό του εν λόγω μπάτσου. Στην επιχείρηση καθαρίσματος όμως, τρια απ’ τα μέλη της οικογένειας διαφεύγουν, και ξεκινά ένα ανθρωποκυνηγητό, που αφήνει πίσω του καινούριους κουβάδες αίμα και τσουβάλια κρέας.

Όλο αυτό το 70s-80s exploitation στυλ της πρώτης ταινίας χαλαρώνει, ο Zombie μειώνει το φιλτράρισμα, και γίνεται λίγο πιο μοντέρνος, δίνοντας περισσότερη βάση στην πλοκή. Οι εικόνες παραμένουν αλύπητα ματοβαμμένες, όμως η κάμερα δίνει περισσότερο χρόνο στους ανατριχιαστικούς χαρακτήρες και τη σαδιστική ψυχοσύνθεσή τους, φέρνοντας στο προσκήνιο την ψυχολογική βία να ισορροπήσει μ’ αυτή της εικόνας. Χωρίς να υστερεί σε γαλόνια αίματος, ο Zombie μετριάζει τα σκηνοθετικά κολπάκια για να ασχοληθεί με το σενάριο, και να παραδώσει μια όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη, αλλά τουλάχιστον πιο πλήρη κινηματογραφικά ταινία απ’ την προηγούμενή του.

Όπως ντοκιουμενταρίστηκε πέρσι στο Mad Hot Ballroom (2005), στα δημόσια σχολεία της Νέας Υόρκης "τρέχει" ένα πρόγραμμα που αντικαθιστάει κάποιες ώρες γυμναστικής με μαθήματα τανγκό (σάλσα, και λοιπών) για τους 16χρονους. Και συγκροτεί ομάδες που συναγωνίζονται σε ένα ιδιότυπο πρωτάθλημα. Και αν κατάλαβα καλά την όλη ιδέα κατέβασε κάποιος Pierre Dulaine.

Και στη ταινία τον παίζει ο Banderas.


Επιπλέον ατού της όλης προσπάθειας (εκτός από λατίνους χορούς και Μπαντέρες που.. κατασυγκινούν όλο το γυναικείο πληθυσμό) αποτελεί και η βιντεοκλιπο-σκηνοθέτρια. Που σκηνοθετεί, και κόβει και ράβει, με αυτό τον κάποτε ήταν cutting edge γενικά και τώρα είναι cutting edge το πρωί στη λαϊκή και το βράδυ στον Πλούταρχο/Βέρτη τρόπο.

Και επιπλέον επιπλέον ατού αποτελεί και η πενηντάχρονη, κουρασμένη, ιστορία της ενηλικίωσης, διαμόρφωσης, συμμόρφωσης, κτλ. της Ζούγκλας του Μαυροπίνακα (1955). Και τα φράκα. Και η r'n b.


Και πολλά άλλα τέτοια, να μη κουράζομαι, που απευθύνονται στο μεγάλο γυναικείο κοινό. Που πέρασε (ή περνά ακόμα) τα επαναστατικά του νιάτα (ή νιάτα) στο πίσω κάθισμα κυριλέ αυτοκινήτου. Και άρα το φιλμ προτείνεται εξίσου και στο κοινό του και σε όσους ενδιαφέρει το κοινό του (όλους τους υπόλοιπους δηλαδή, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε). Ειδικά για βραδιές που δεν έχει Μουντιάλ. Και ακόμα ειδικότερα όταν έχει, οπότε μπορείς να πας και με παπί.

Τέλος, ο Banderas είναι απρόσμενα πολύ καλός και η μαύρη από τις Νοικοκυρές σε Απόγνωση (Alfre Woodard) αναμενόμενα πολύ σπαστική. Και ο Rob Brown έπαιζε τον 16χρονο και πριν 6 χρόνια στο Finding Forrester (2000). Και οι υπόλοιποι ακόμα παλιότερα. Και την απίθανη της φωτό, της αφίσας και.. γενικά, τη λένε Jenna Dewan.

Και άμα θες αντιπρόταση ψάξε το Rize (2005).

Είναι δυνατόν η νέα ταινία του, δημιουργού του κατεξαιρετικότατου No Man's Land (2001), Danis Tanovic, με πρωταγωνίστριες τρεις γαλλίδες (βλ. προς το γαλλιδούλες), μεταξύ των οποίων και η Emmanuelle Béart, να είναι μετρίως μέτρια? Ναι, αν στο σενάριο έχει μπλεχτεί και ο Κισλόφσκι, λέει η estelle του Scarlet Carpet. Που, μετά τη stella που έθαψε όποια γυναίκα βρήκε μπροστά της (βλ. Nine Lives και Just My Luck) πιο κάτω, έρχεται να αποδείξει ότι δεν έχουμε φαντασία στα ονόματα των γυναικών μας ότι οι συνεργάτριες γνωστών κινηματογραφικών σελίδων δύσκολα θα πουν καλό λόγο για ταινία με.. (άλλες) πρωταγωνίστριες.

Η Κόλαση Μέσα Mας
(2/5)

Μετά από μακροχρόνια απουσία, έναν επιτυχημένο γάμο που τον έκανε να δει με άλλο μάτι αυτό το project (που του είχε προταθεί προ πολλού και το είχε απορρίψει) και από κάποια ανέμελα χρόνια ζωής στο Παρίσι, ο Danis Tanovic αποφάσισε τελικά να το αναλάβει το διαολεμένο το σενάριο. Βασισμένο σε μια ιδέα του Κισλόφσκι και γραμμένο τελικά από το σεναριογράφο του Piesewicz, είναι μέρος μιας ευρύτερης ιδέας να γυριστεί μια τριλογία βασισμένη στην Θεία Κωμωδία του Δάντη (Κόλαση, Καθαρτήριο,Παράδεισος).

Η ταινία είναι μια εμβριθής μελέτη στην ανθρώπινη ψυχολογία και την ικανότητα να πιστεύουμε, να εμπιστευόμαστε, να συγχωρούμε, να μετανιώνουμε, εν ολίγοις να επικοινωνούμε. Γιατί, ούτε η δικαιοσύνη ούτε και η θεία δίκη είναι αρκετές. Είμαστε, δυστυχώς, μόνοι μας στην κόλαση που φέρνουν τυχαία και κυρίως ατυχή γεγονότα και μόνο μέσω της επικοινωνίας και των διαπροσωπικών σχέσεων μπορούμε να βγούμε απ’ αυτή.

Κι άμα δε βγάλεις ταινίες με έντονο θηλυκό στοιχείο μες στο Μουντιάλ, πότε θα τις βγάλεις? Απορώ εγώ.

Εννιά Ζωές
(2/5)

Σκηνοθεσία: Rodrigo Garcia
Σενάριο: Rodrigo Garcia
Παίζουν: Glenn Close, Holly Hunter, Robin Wright Penn, Dakota Fanning κ.ά.

Δες/Κρύψε το trailer


Εννιά διαφορετικές γυναίκες, εννιά διαφορετικές ζωές. Μια κλεφτή ματιά στην καθεμία, προτού τρέξουμε αμέσως μετά στην επόμενη. Χωρίς αρχή και τέλος, όπως θα μπορούσε να είναι το tagline της ταινίας, χωρίς λύτρωση ή σκοπό, όπως θα έπρεπε πραγματικά να λέει. Καθεμία από τις εννιά ιστορίες διάρκειας περίπου 10 λεπτών είναι ένα μονοπλάνο - στιγμιότυπο και όλα μαζί συνθέτουν ένα μοναδικό μεν, αδιάφορο δε patchwork ζωών. Το μόνο κοινό στοιχείο τους, είναι ότι αφορούν γυναίκες, καθώς ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ο Rodrigo Garcia έχει δηλώσει (αλλά εμένα θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω) πως μπορεί να γράφει καλύτερα γι’ αυτές, κάτι που επιχείρησε και στην προηγούμενη ταινία του, το Things You Can Tell Just by Looking at Her. Το line up διαθέτει ηχηρά ονόματα, μεταξύ των οποίων η Glenn Close, η Holly Hunter, η Robin Wright Penn και η μικρή Dakota Fanning.


Οι ανεξάρτητες ιστορίες που κάπως- κάπου- κάποτε θα διασταυρωθούν, χωρίς να έχει αυτό και καμία σημασία για την εξέλιξη του story, είναι πια το trademark των indie αμερικάνικων παραγωγών. Αλλά αυτό που δε φαίνεται να αντιλαμβάνονται στην απέναντι άκρη της λίμνης του Ατλαντικού είναι ότι το μόνο trademark που δε βαριόμαστε είναι της coca cola. Και ότι αν θέλουμε να ρίξουμε κρυφές ματιές στις ζωές των απλών ανθρώπων γύρω μας (γιατί να θέλουμε άραγε; είναι συνήθως so boring...) αρκεί να "στήσουμε" αυτί στην τράπεζα, στο μετρό, στο super market. Δε βρίσκω κανένα λόγο να κλείσω το iPod μου για να το κάνω αυτό, άρα ούτε και για να δω το Nine Lives.

Η ταινία βραβεύτηκε στο Locarno International Film Festival, έπαιξε στο γνωστό Sundance και είχε θερμή ανταπόκριση στις ντόπιες Νύχτες Πρεμιέρας. Αλλά άλλο τα φεστιβάλ, άλλο οι αίθουσες.