Λίγο πολύ, όλους τους Κουβανούς "πρόσφυγες" στην Αμερική, βολεμένους, καλομαθημένους και δεξιούς, όλοι τους ξέρουμε. Ένας από αυτούς είναι και ο Andy Garcia, που μέχρι τώρα είχε ένα μετρημένο, συγκρατημένο και αγέλαστο προφίλ, ακριβώς όπως και στο κινηματογραφικό πανί. Μέχρι που αποφάσισε να κάνει κάτι κι αυτός για την.. ιστορία της πατρίδας του.
Βασίστηκε σε ένα σενάριο του G. Cabrera Infante, συγγραφέα και αυτοεξόριστου επίσης (που πέθανε το προηγούμενο Φλεβάρη), που αναφέρεται στη περίοδο της επανάστασης. Και εκτός από το ότι είναι αισχρό σε σημεία, αδιαφορεί παντελώς να εξηγήσει ότι ιστορικό παρουσιάζει παντελότερα μηχανικά. Κι από πάνω η σκηνοθεσία είναι δείγμα καλής μαθητείας σε βαθμό κακουργήματος (βλ. κλέβει από παντού χωρίς να προσθέτει τίποτα) και αντίστοιχης ματαιοδοξίας.

Λόγος να τη δεις δεν υπάρχει κανένας αλλά, άμα υποχρεωθείς, να περιμένεις καλές στιγμές μόνο από τα χαμόγελα της Inés Sastre και τη γελοιοποίηση του αχώνευτου Bill Murray σε ένα ρόλο γελωτοποιού που κανείς δε ξέρει γιατί σκάει μύτη κάθε τρεις και λίγο.

Από τότε που ένας φίλος μου είπε ότι αν θάβω τα πάντα ανεξαιρέτως θα καταλήξω καρικατούρα και θα χάσω κάθε αξιοπιστία, με πιάνει πονοκέφαλος όποτε αισθάνομαι ότι πρέπει να πω όχι ιδιαίτερα επαινετικά λόγια. Όμως, δεν είναι λογικό τα standards κάποιου που βλέπει ταινίες με το τσουβάλι να είναι λίγο πιο υψηλά από κάποιου που βλέπει σπανιότερα; Και, μήπως φταίω εγώ για την καλοκαιρινή ανυδρία;
Μετά φόβου θεού λοιπόν, θα... ψιθυρίσω ότι η νέα ταινία της Anne Fontaine είναι όχι και τόσο καλή, σίγουρα όχι όσο κάποιες παλιότερές της. Φταίει λίγο και το κατεξοχήν ντόπιο καστ —μας καλόμαθε με τους διεθνείς σταρ της Nathalie... (2003) και τώρα ένας Βέλγος κωμικός και μια Γαλλίδα Nicole Kidman μας πέφτουν λίγοι. Στην ταινία παρουσιάζεται επίσης, ως κόρη της πρωταγωνίστριας, η γαλλική απομίμηση της Dakota Fanning!

O Laurent (Benoît Poelvoorde) που εργάζεται ως κτηνίατρος, γνωρίζει μια ασφαλίστρια και της γίνεται τσιμπούρι. Η Claire (Isabelle Carré) είναι παντρεμένη, έχει μια κορούλα και παγερό ύφος, αλλά δεν του κόβει τον αέρα. Όχι μόνο αυτό, αλλά τελικά αρχίζει να αισθάνεται μια παράξενη έλξη γι' αυτόν και αποζητάει να έρθει πιο κοντά του, αυτός όμως κρατάει σχετική απόσταση. Κάνουν πολλές βόλτες στην πόλη, ανταλλάζουν επισκέψεις και η ταινία προχωράει με τέτοιους χαλαρούς ρυθμούς, κάθε τέταρτο μαθαίνουμε και ένα νέο στοιχείο, ώσπου να αποκαλυφθεί η πραγματική φύση του κτηνίατρου και... να τελειώσει η ταινία.

H Fontaine, ενώ καταπιάνεται με υλικό κατάλληλο για ψυχολογικό θρίλερ, δε φαίνεται να στοχεύει ούτε στη δημιουργία σασπένς ούτε στην εμβριθή μελέτη των χαρακτήρων. Εξαιτίας των άσκοπων σκηνών και των ανέκφραστων προσώπων, δε θα μάθουμε ποτέ τι έχουν οι δυο πρωταγωνιστές μέσα στο κεφάλι τους, ούτε τι ακριβώς ήθελε να καταφέρει η σκηνοθέτρια. Η σκηνοθεσία λοιπόν κάπως άτονη, το σενάριο ολίγον χαλαρό, οι ερμηνείες το ίδιο—παρόλο που το πρωταγωνιστικό ζεύγος προτάθηκε για Cesar καλύτερης ερμηνείας. Βλέπουμε αρκετά τους δρόμους και την κεντρική —υποθέτω— πλατεία της Lille με χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα και επιβεβαιώνουμε ακόμη μια φορά πόσο αγαπούν τα λούνα-παρκ τα ζευγαράκια κάθε κινηματογραφικής ηλικίας. Επίσης παρατηρούμε πόσο ενοχλητικό είναι να μην προσέχει τις λεπτομέρειες η ενδυματολόγος: σε όλη τη διάρκεια της ταινίας αναγκαζόμαστε να ανεχθούμε την άνοστη γκαρνταρόμπα και κυρίως το υπερβολικά φαρδύ και κακόγουστο γκρι παλτό της καλλίγραμμης Claire.

Ταινία, εν ολίγοις, για κατανάλωση από τους κατοίκους της Lille και των περιχώρων, εμείς καλύτερα να πάμε για μπάνιο καλοκαιριάτικα.

Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει

---

*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για τη πρώτη βδομάδα προβολής

ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΘΗΝΑΙΑ REFRESH CINEMAS
Χάρητος 50, Κολωνάκι (στάση Μετρό Ευαγγελισμός), 2107215717.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00

ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ - ΓΚΥΖΗ
ΕΛΛΗΝΙΣ
Λ. Κηφισίας 29, Αμπελόκηποι, 2106464009.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00

ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΧΛΟΗ
Κασαβέτη 17, Κηφισιά, 2108011500.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00

---

Συνελήφθη χτες στη καρδιά του Ισραήλ, το Μαλιμπού, ο πρωτοπαλίκαρος των αντι-σιωνιστικών δυνάμεων και διανοητής παύλα δημιουργός, Μελ Γκίμπσον. Κουβαλούσε πάνω του, και ειδικότερα στο στομάχι του, τόνους οινοπνεύματος, που πιθανολογείται ότι σκόπευε να χρησιμοποιήσει για να βάλει φωτιά στην εύφορη γη και να χτίσει κανά αυθαίρετο.

Αντιστάθηκε με όλες του τις δυνάμεις αλλά υπέκυψε στην αριθμητικά υπερτερότατη και άκρως εκπαιδευμένη δύναμη του αστυνομικού βάρδιας. Ακόμα και χειροπεδεμένος όμως, ο ήρωας των απανταχού χριστιανών και σιιτών μουσουλμάνων (και αθόρυβος εσχάτως), συνέχισε να απειλεί τον βοηθό σερίφη ότι θα τον γαμήσει, έχοντας καταλάβει την καλά κρυμμένη του εβραϊκή καταγωγή.

Μετά το γεγονός, η Κοντολίιζα Ράις ανέβαλλε, με ανακούφιση, το ταξίδι της στη Μέση Ανατολή για τα ασήμαντα του Λιβάνου. Και ετοιμάζεται να μεταβεί στη, πατρίδα του Γκίμπσον, Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ανταρκτική, όπου αναμένεται να χτυπήσει το Ισραήλ σε αντίποινα για τη σοβαρότατη πρόκληση.

Με την Μόστρα 63 και τις αρκετές αξιόλογες αμερικάνικες συμμετοχές της (σε ένα φεστιβάλ που έδωσε και τη πιο βραβευμένη και συζητημένη ταινία του 2005, έτσι?) να ετοιμάζεται, και το Miami Vice (2006) να βγαίνει σήμερα στις αίθουσες της αντίπερα όχθης του Αντλατικού, φαίνεται να ξεκινάει και επίσημα η προ-οσκαρική περίοδος. Και σκάνε τα πρώτα μεγάλα, βαριά ονόματα.

Ακριβώς στη περίπτωση, έχουμε το remake του Internal Affairs (όχι του Figgis του '90 αλλά αυτού) που γυρίστηκε στο Χονγκ Κονγκ το 2002 με ένα στυλ που θυμίζει πολύ Michael Mann. Με ένα τίτλο (The Departed) που παραπέμπει σε remake μεταφυσικού ρομάντζου, από αυτά που βλέπουμε τελευταία.

Το trailer δε γέρνει προς κανένα απ' τα δυο άκρα. Αλλά και ο DiCaprio δε φαίνεται να είναι στα νερά του και ο Nicholson δε φαίνεται να βοηθάει (επαναλαμβάνοντας τους ατελείωτους ρόλους του πυροβολημένου του παρελθόντος του). Έτσι αυτό που φαίνεται.. βεβαιότητα πια είναι ότι ο Martin Scorsese, σκηνοθέτης και αυτής της "μεγάλης" ταινίας, δε θα πάρει ποτέ Όσκαρ. Αλλά επειδή έχει, όπως είναι πασίγνωστο, άκρες και συμπάθειες, κάτι θα τσιμπήσει ίσως και αυτό το πόνημά του. Ειδικά αν το πρωτότυπο στόρι, αντιπαλότητας ενός μυστικού.. μαφιόζου στο αστυνομικό τμήμα της Βοστόνης και ενός μυστικού αστυνομικού στην ιρλανδική μαφία, αποδειχτεί ικανό να κουβαλήσει και αυτή τη ταινία.

Από την άλλη, περισσότερες οσκαρικές πιθανότητες, ακόμα και για τον Brad Pitt, έχει η νέα συνεργασία του σκηνοθέτη Alejandro González Iñárritu και του σεναριογράφου Guillermo Arriaga, δημιουργών των 21 Grams (2003) και Amores perros (2000). Που στο τσακ χάσαν και το μεγάλο βραβείο στις Κάνες, όπως έχουμε πει ήδη.

Ανακοινώθηκε σήμερα το line-up για το φεστιβάλ της Βενετίας που ξεκινάει στις 30 Αυγούστου. Και είναι το πιο ενδιαφέρον της χρονιάς συνήθως, χωρίς αμερικάνικες ή γαλλικές αγκυλώσεις.

Φέτος το πρόγραμμα θα ανοίξει η Black Dahlia του Brian De Palma.



Για πρώτη φορά από τον 2ο Παγκόσμιο, και οι 21 ταινίες (από.. 27 χώρες) του κυρίως διαγωνιστικού τμήματος θα κάνουν πρεμιέρα στην 63η Μόστρα. Και αρκετές είναι ενδιαφέρουσες, ανάλογα και με το προς τα ποια ήπειρο και γενιά βλεφαρίζεις. Εμείς, για παράδειγμα, ήδη παρουσιάσαμε το The Fountain του Darren Aronofsky και το Hollywoodland του Allen Coulter. Ενώ περιμένουμε και το (εκτός διαγωνιστικού) Inland Empire του David Lynch, που δε πρόκαμε τις Κάνες και καλύτερα αφού θα τιμηθεί και για το σύνολο του έργου του. Και να δούμε άμα ζει ακόμα ο Alain Resnais. Ε και αρκετά άλλα, που θα (ανα)καλύψουμε στη πορεία μέχρι τις απονομές, τη Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου.

Η πλήρης λίστα του διαγωνιστικού έχει ως εξής

Opening film :

Brian DE PALMA

The Black Dahlia

120'

Barbara ALBERT	Fallen	88'
Gianni AMELIO	La stella che non c’è	103'
Darren ARONOFSKY	The Fountain	96'
Allen COULTER	Hollywoodland	126'
Emanuele CRIALESE	Nuovomondo (The Golden Door)	120'
Alfonso CUARÓN	Children of Men	114'
Emilio ESTEVEZ	Bobby	120'
Stephen FREARS	The Queen	97'
Mahamat-Saleh HAROUN	Daratt	96'
Benoît JACQUOT	L’intouchable	82'
KON Satoshi	Paprika	90'
Joachim LAFOSSE	Nue propriété	92'
ÔTOMO Katsuhiro	Mushi-shi	131'
Alain RESNAIS	Private Fears in Public Places	120'
Jean-Marie STRAUB, Daniele HUILLET	Quei loro incontri	68'
Johnnie TO	Exiled	98'
TSAI Ming-Liang	Hei yanquan (I don’t want to sleep alone)	115'
Paul VERHOEVEN	Zwartboek	135'
Ivan VYRYPAEV	Ejforija	74'
Apichatpong WEERASETHAKUL	Sang sattawat (Syndromes And A Century)	105'

Closing Film :

Pavel LOUNGUINE

Ostrov

Out of Competition

112'

Αν και, με την Kate Beckinsale στους πρωταγωνιστές, πολύ θα θέλαμε αυτό το Click να είναι μια μεταφορά του ομότιτλου ιταλικού ερωτικού κόμικ, με το τηλεχειριστήριο της λίμπιντο, δυστυχώς δεν είμαστε αρκετά τυχεροί σ’ αυτή τη ζωή. Το Click είναι μια ταινία με τον Adam Sandler.
Όμως, αν βρεθείτε στην αίθουσα περιμένοντας μια τυπική ταινία με τον Adam Sandler, θα εκπλαγείτε. Τα comedy classics του (δυνατές φωνές, περίεργες φάτσες, κλανιές στη μούρη) βέβαια, είναι όλα εδώ. Όπως όμως και ένα σωρό άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, η πιο συγκρατημένη και σύνθετη ερμηνεία του, που σου ανοίγει την πόρτα για τον προσγειωμένο χαρακτήρα του. Ή η εξαιρετική εμφάνιση του Walken, που καρικατουρίζει τον εαυτό του και σε ανεβάζει στο υπερφυσικό premise της ταινίας. Ή ο απίθανος David Hasselhoff, που παρωδεί τον εαυτό του, παρέχοντας τον villain που χρειάζεσαι για να μπορέσεις να επικροτήσεις τις λάθος επιλογές του πρωταγωνιστή.

Γιατί, εντάξει, όταν δίνεις σ' έναν άνθρωπο ένα τηλεκοντρόλ που ελέγχει το σύμπαν γύρω του, αναγκαστικά θα κάνει και μερικές λάθος επιλογές. Στην αρχή θα πατήσει μόνο το mute όταν γκρινιάζει η γυναίκα του, ή το slow motion όταν δει μπαλκόνια να κάνουν jogging. Aλλά πολύ σύντομα θ' αρχίσει να πηδάει κεφάλαια όπως η δουλειά, ή οι αρρώστιες, και πριν καταλάβει πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς στο fast forward, οι τίτλοι του τέλους, δε θα 'ναι παρά μερικά καρέ μακριά.

Κι αν και το μήνυμα της ταινίας είναι στοιχειώδες και τετριμμένο, το ταξίδι ως εκεί, είναι τόσο αναπάντεχο και απολαυστικό, που κάνει τη διαδρομή συλλεκτική. Η ταινία του Coraci σκαρφαλώνει στο επόμενο επίπεδο απ' τα συνήθη πανηγύρια του Sandler, χάρη στον ευαίσθητο συναισθηματικό πυρήνα της, και την πρόθεση των δημιουργών να γυρίσουν μια σοβαρή κωμωδία με καρδιά, που δε διστάζει να πέσει με τα μούτρα στο δράμα, για να δοκιμάσει το εύρος του πρωταγωνιστή της, και τη δυνατότητά του να διευρύνει το κοινό του. Και κάπως έτσι, γίνεται μια απ' τις πιο σπουδαίες κι ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς.

Ενώ ο μόνιμος καημός όλων είναι ότι δεν υπάρχουν αρκετές σκηνοθέτριες για να σπάσουν το άδικο αντρικό κατεστημένο της βιομηχανίας, φαίνεται ότι και οι λίγες που υπάρχουν έχουν βαλθεί να αποδείξουν ότι είναι άσχετες.
Η Commencini με την πρόσφατη ταινία της Don't Tell μας αποδεικνύει περίτρανα ότι όσο budget και να έχεις, όσο ωραίους πρωταγωνιστές και να έχεις, πάλι η καλή ταινία δεν είναι δεδομένη. Το ζητούμενο είναι φυσικά να ξέρεις να σκηνοθετείς και όχι ν’αφήνεις το steadycam και τα λοιπά μαραφέτια να τα κάνουν όλα για σένα.

Μεταφορά βιβλίου της ίδιας της σκηνοθέτριας, το σενάριο της ταινίας είναι κι αυτό αναποφάσιστο, γιατί μέχρι το τέλος δεν κατασταλάζει ως προς το ποιανού την ιστορία διηγείται. Της Σαμπίνας, της τυφλής λεσβίας φίλης της, του αδελφού της, του αγοριού της ή του σκηνοθέτη φίλου του; Αν μη τι άλλο, αφού ο μοντέρ συνήθως σώζει την κατάσταση, γιατί εδώ παρέλειψε να το κάνει;

Θαμμένα οικογενειακά μυστικά που βγαίνουν σιγά-σιγά στην επιφάνεια οδηγούν σε προβληματισμούς σχετικούς με την αγάπη, το ένστικτο, την ανοχή, την κανονικότητα και την παρέκκλιση, το όραμα και το βόλεμα. Η προσπάθεια να ανακατευτεί λίγη πρέζα από τη ζωή της βιομηχανίας του θεάματος μέσα σ’ όλα αυτά, παρότι επίδοξη, δεν οδηγεί πουθενά. Οι χαρακτήρες δεν είναι καλά ανεπτυγμένοι, οι ηθοποιοί δεν καταφέρουν να τους εμφυσήσουν ούτε λίγη ζωή και ορισμένες σκηνές (βλ. δίπλα στην πισίνα) εκλαμβάνονται πιο πολύ ως παρωδία, αν και όχι εκ προθέσεως. Καλή ηθοποιός και πηγαίο κωμικό ταλέντο αναδεικνύεται μόνο η Angela Finochiarro που κάνει τη τη Μαρία, συνάδελφο της Σαμπίνας.