Το suspense στην κλασική ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας ξεκινά από το σημείο που ο Κακός Λύκος κάνει... ανήθικες προτάσεις στο άβγαλτο κοριτσόπουλο. Απλό story με νικητή την ανυπεράσπιστη παιδούλα και τον Λύκο knock out από gore θάνατο μετά πνιγμού. Τι θα μπορούσε να συμβεί όμως στην περίπτωση που κάτω από την φαινομενικά αθώα... σκουφίτσα κρύβoνταν ο μεγαλύτερος εφιάλτης του Λύκου? Και ποιός θα κέρδιζε? Κάτι τέτοιο προφανώς βασάνισε καιρό τον Brian Nelson (who...?) και αποφάσισε να γράψει το σενάριο του Hard Candy (2005) και να το παραδώσει στον David Slade (who...?) για να αναλάβει τα της σκηνοθεσίας.
Η Hayley, έφηβη ετών δεκατεσσάρων, γνωρίζει σε chat room τον Jeff, φωτογράφο ετών τριανταδύο, και αποφασίζει να τον δει από κοντά. Τον βλέπει, ενθουσιάζεται, ζητάει να την πάει από το σπίτι του με το αυτοκίνητό του, ετοιμάζει τα ποτά και γενικότερα όλα αυτά που σου λένε οι γονείς σου από τα πέντε σου πως δεν πρέπει να κάνεις με έναν άγνωστο. Η διαφορά είναι ότι η συνέχεια δεν περιλαμβάνει τα... αναμενόμενα. Τουναντίον. Δεμένος και ταπεινωμένος βρίσκεται ο ενήλικος, ο οποίος υπό την απειλή νυστεριού κινδυνεύει να χάσει την ανδρεία του με έναν αυτοσχέδιο ευνουχισμό - μέθοδο πειθούς για την ομολογία του στην εξαφάνιση μιας συνομήλικης της Κοκκινοσκουφίτσας.

Κινούμενος στα κακοτράχαλα και συχνά κακοφωτισμένα μονοπάτια της παιδεραστίας ο Nelson αρχικά μπλέκει με ενδιαφέροντα τρόπο τη σχέση θύτη-θύματος, αλλά στη συνέχεια χάνει την μπάλα και βγάζει ένα θρίλερ τραβηγμένο από τα μαλλιά. Ευτυχώς γι' αυτόν όμως, δράμια μπάλα ξέρει να παίζει ο σκηνοθέτης του, ο οποίος με έξυπνες εναλλαγές ρυθμού κρατά το ενδιαφέρον σε υψηλά επίπεδα, στον φαινομενικά συνεχή και μονότονο διάλογο μεταξύ των δύο μοναδικών πρωταγωνιστών του. Αυτοί οι τελευταίοι δε, Patrick Wilson και Ellen Page, έκαναν το Sundance και τους κριτικούς να παραμιλάνε με τις ερμηνείες τους και όχι άδικα.

Χίλια χρόνια πριν, και χίλια πεντακόσια (και βάλε) μετά τον Όμηρο, η αγγλική γλώσσα απέκτησε το πρώτο της γραπτό έπος. Ήταν η ιστορία ενός.. Σουηδού πολεμιστή που βρέθηκε στη Δανία και απάλλαξε ένα ντόπιο βασιλιά από διάφορα τέρατα που του χαλούσαν τις γιορτές (τρώγωντας τους καλεσμένους). Ο συγγραφέας όνομα δεν είχε και το ίδιο και το δημιούργημά του. Μέχρι τους τελευταίους αιώνες που βαφτίστηκε με το όνομα του ήρωα. Beowulf.
Grendel δεν είναι καμιά ψηλή ξανθιά Σουηδέζα με κοτσιδάκια, μαγουλάκια, χαμογελάκια και ανοιχτά μπουτάκια, δυστυχώς. Είναι ένα τεράστιο, ακούρευτο, άπλυτο και μοβόρο τρολ. Που του σκοτώσαν τον πατέρα γιατί έτρωγε ξένα ψάρια και ορκίστηκε, φυσικά, να παίζει μπόουλινγκ με τα κρανία των δολοφόνων. Και αφού ο τίτλος της ταινίας είναι και Beowulf και Grendel, καταλαβαίνεις ότι το ιστορικό, πολεμοχαρές όσο και οι λαοί του, ποίημα ξαναγράφτηκε περίπου σα μια new age ιστορία κατανόησης, αγάπης και σεξ. Μεταξύ ανθρώπων και.. άλλων πλασμάτων της φύσης. Κάτι σα γιουροβίζιον ας πούμε.


Η διαδεδομένη τελευταία σκηνοθετική επιλογή να μιλάει ο κάθε ηθοποιός με τη φυσική του προφορά, οι εξίσου εκμοντερνισμένοι διάλογοι και οι ξύλινες ερμηνείες κάποιων πρωταγωνιστών (όπως π.χ. της Sarah Polley που ζωντανεύει μόνο όταν κάθεται στο τρολ), μαζί με όλα τα παραπάνω, φέρνουν τη ταινία επικίνδυνα κοντά σε καρικατούρα. Αλλά τελικά ισορροπεί χάρη στη παρθένα ομορφιά των ισλανδικών τοπίων της και το μεράκι και τον αποφασισμένο ρεαλισμό του ισλανδο-καναδού σκηνοθέτη της, που κρύβουν τον περιορισμένο προϋπολογισμό. Και γίνεται καλή σε σημεία, σπρωχμένη από το πάθος από τη μια αναμενόμενα του ρολίστα Stellan Skarsgård (Δαμάζοντας τα Κύματα (1996), Εξορκιστής: Η Αρχή του Σκότους(2004)) σα βασιλιά. Και από την άλλη ανέλπιστα με τον Gerard Butler, πιο γνωστό ως Φάντασμα της Όπερας (2004) και γλάστρα δίπλα στην Angelina Jolie στο δεύτερο Tomb Raider, να ντύνεται πραγματικός ήρωας. Και να μεγαλώνει τις προσδοκίες για τον βασιλιά Λεωνίδα του, στους 300 (2007).

Στις 8 Ιανουαρίου 1956, στα δάση του Αμαζονίου στη περιοχή του Εκουαδόρ, μια ιεραποστολική ομάδα πέντε αμερικανών σφάχτηκε από τη φυλή των Χουαοράνι που προσπαθούσαν να προσεγγίσουν. Το έργο του εκχριστιανισμού των ντόπιων (και της καταστροφής της περιοχής με εντατικές γεωτρήσεις και υλοτομήσεις, φυσικά) συνέχισαν οι γυναίκες των τολμηρών ανδρών.
Η ιστορία προκάλεσε δεκάδες αφιερώματα τότε (και αμέτρητες εισφορές στα ταμεία των ιεραποστολών, φυσικά). Και ένα, πολιτικά ορθό, καλογυρισμένο, ντοκιμαντέρ το Beyond the Gates of Splendor (2002).

Και θα ήταν καλύτερα για όλους να είχε μπει τελεία εκεί. Αλλά κάποιοι είδαν την ευκαιρία να κάνουν το επόμενο χριστιανικό μπλοκμπάστερ. Και τα κάναν όλα σκατά. Η ταινία με ευθύνη και του σκηνοθέτη (που είχε κάνει και το ντοκιμαντέρ) και του σεναρίου και προφανώς και της παραγωγής προσπαθεί ερασιτεχνικά να τους αφήσει όλους ικανοποιημένους και τους αφήνει όλους ζαλισμένους και εκνευρισμένους -- πιο χαρακτηριστικά με το να μην αγγίζει σχεδόν τίποτα ουσιαστικό στην ιστορία, από φόβο μη και παρεξηγηθεί, αλλά να μη ξεχνάει να βαρβαροποιεί τους βαρβάρους και να αγιοποιεί, με οπτικά.. φωτοστέφανα, τους αγίους. Οι ηθοποιοί, απόφοιτοι της μεγάλης σχολής της ζούγκλας του Παναμά και της Δρ. Κουίν στην Άγρια Δύση καλοί είναι για τα λεφτά τους υποθέτω.

Στο The Fine Art of Love: Mine Ha-Ha (Γελαστό Νερό σημαίνει αυτό το τελευταίο) εκτός από έναν άστοχο τίτλο, θα βρείς επίσης τη Jacqueline Bisset στο ρόλο της bitch διευθύντριας οικοτροφείου του 20ου αιώνα. Όχι όμως ενός τυχαίου οικοτροφείου, καθώς σε αυτό οι δεκαεξάχρονες πρωταγωνίστριες χαϊδεύονται ασυστόλως, ηδονίζονται παίζοντας αφρικανικά ταμπούρλα και φτάνουν σε πολλαπλούς οργασμούς με τους κεραυνούς μιας συνηθισμένης χειμωνιάτικης μπόρας. Καμία τους δε διαθέτει έστω και ψήγμα υποκριτικού ταλέντου, καθώς κριτήριο για την επιλογή τους ήταν προφανώς να συμφωνήσουν να χαϊδεύονται και να πετάνε ξεδιάντροπα τις μπλούζες τους on camera. Καμία τους δε διαθέτει ούτε ψήγμα στήθους επίσης, οπότε δε βλέπω και καμία καριέρα να πλησιάζει.
Εμπνευσμένη από μια αλληγορική νουβέλα -γεμάτη mambo jumbo φροϋδικούς συμβολισμούς περί το τέλος της κοριτσίστικης αθωότητας- του Frank Wedekind, στην οποία βασίστηκε και το Innocence (2004), η ταινία πηγαίνει ακόμα παραπέρα. Δεν είναι μόνο οι μαθήτριες με τόσο έντονες λεσβιακές ορμές, αλλά καθηγήτριες, υπηρέτριες, νομίζω μέχρι και οι σκύλες. Αναμενόμενα, αφού μοναδικός άνδρας τριγύρω τους είναι ένας κωφάλαλος κηπουρός. Και ο κήπος τεράστιος, τι να πρωτοπρολάβει κι αυτός;

Το οικοτροφείο είναι απομονωμένο, στις κοπέλες απαγορεύεται να έρχονται σε επαφή με τον έξω κόσμο (ε φτάνει τόση επαφή αναμεταξύ τους), τους λένε ψέματα για τη καταγωγή τους, τις ξεθεώνουν σε σκληρά μαθήματα μπαλέτου για να χορέψουν στο τέλος της χρονιάς σε μια άκρως σημαντική παράσταση αφιερωμένη στον πρίγκιπα, και ένα πέπλο ίντριγκας, μυστηρίου και κρυμμένων μυστικών καλύπτει το οικοτροφείο. Και τίποτα δε διευκρινίζεται, εκνευριστικά, στο ξεκρέμαστο φινάλε.

Το 1949 κυκλοφόρησε το πρώτο σημαντικό βιβλίο (κινηματογραφικής) φωτογραφίας. Επικεντρωμένο στο φως και τις χρήσεις του, έφερε τον ανάλογο τίτλο Painting with Light και την υπογραφή του John Alton. Και πρόβαλλε σε εξέχουσα θέση τη πιο πρόσφατη δουλειά του στον The Amazing Mr. X (1948).

Το περίεργο, φαινομενικά, είναι ότι ο εκπληκτικός κύριος X.. απουσιάζει από τη συγκεκριμένη ταινία. Που παρουσιάζει μια πλούσια χήρα που όταν αρχίζει να ψάχνεται για να γεμίσει το κενό (εκεί χαμηλά) της απουσίας του πιανίστα άντρα της, βρίσκει μπροστά της κοράκια, ανύπαρκτους δίσκους, ρόμπες που υπνοβατούν μόνες τους και έναν πνευματιστή που εμφανίζεται από το πουθενά, τον Alexis. Ο τελευταίος δανείζει ένα σύμφωνο για να βγει η προκλητική και αρμόζουσα σε B-movie ρεκλάμα, και την ιδιότητά του στον εναλλακτικό τίτλο, The Spiritualist, του φιλμ.

Από το δεύτερο τρίτο της και μετά η ιστορία, όπως και πάλι οφείλει ως βήτα διαλογή, ξεχνά τις τρομο-προθέσεις της και το γυρνάει κάπως σε φιλμ νουάρ (και πιο γνώριμα μονοπάτια για τον Alton). Η χήρα επισκέπτεται, σε κάδρα χαμηλού φωτισμού, τον κύριο Αλέξη και βάζει σε ανησυχίες τη νεαρή αδερφή της. Έτσι προσλαμβάνει ντετέκτιβ και ακολουθεί τα βήματά της στο κατώφλι του επιτηδευματία παραπλανητή. Που σε μια σειρά έξοχων σκηνών τη καταεξαπατάει, τη κατακολακεύει και τη καταγοητεύει στο σκοτάδι και το ημίφως της παραστιάς. Και την αποχαιρετά με ελαφριά υπόκλιση της κεφαλής σε ένα προθάλαμο λουσμένο στο φυσικό φώς.

Η συγκεκριμένη δουλειά του κινηματογραφιστή, που τιμήθηκε με Όσκαρ δυοτρία χρόνια αργότερα για τον Ένα Αμερικανό στο Παρίσι (1951), θεωρείται πια εξαιρετικό, (ίσως το) κορυφαίο, δείγμα ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Το δυστύχημα είναι ότι τα δικαιώματά της πλέον δεν ανήκουν σε κανένα και ο ίδιος κανένας ενδιαφέρθηκε για τη συντήρηση του φιλμ στις κόπιες --οι ελάχιστες των 35mm είναι σε άθλια κατάσταση όπως λέγεται, ενώ ούτε και στα 16mm βρίσκεται τίποτα αψεγάδιαστο. Το ευτύχημα είναι ότι υπάρχει τζάμπα, για όλα τα.. bandwidth, στο Internet Archive.

Προσπάθησε να φανταστείς το Νίκο Αλιάγα σε ρόλο παπά και την Άννα Μουγκλαλίς σε ρόλο παπαδιάς --δε το συλλαμβάνει και εύκολα ανθρώπου νους. Έχει κι άλλο --το Ρένο Χαραλαμπίδη σε ρόλο τρελού επιστήμονα που θέλει να πετάξει. Βάλε και μια γερή δόση και από... Πέτρο Λούκα-Χαλκιά με το κλαρίνο του! Τέλος, κερασάκι στην τούρτα ο μικρός Άγγελος Σιφωνιός που το μόνο που ξέρει από υποκριτική είναι να αγριοκοιτάζει την κάμερα για να δείξει περισυλλογή. Το 'δες τ' Όνειρο.
Ένα παιδάκι που θέλει να γίνει μουσικός και να παίζει κλαρίνο στα πανηγύρια με τους γύφτους, αλλά οι γονείς του δεν το αφήνουν, αυτό είναι όλο κι όλο το ισχνό plot. Πασπαλισμένο με ατέλειωτες σκηνές από ραχούλες, ρυάκια, δέντρα και πρόβατα και φυσικά με ατέλειωτες μελωδίες από κλαρίνα, καταφέρνει να τραβήξει σε τόσο μάκρος ώστε να καλύψει τα 88 λεπτά της ταινίας. Και θα ήταν σκέτο μαρτύριο αν το μοντάζ ήταν έστω ανύπαρκτο. Όταν όμως το μοντάζ δουλεύει υπέρ των κλαρινοπαιχτών, ε, τότε το πράγμα γίνεται ανυπόφορο.

Ο σκηνοθέτης Κώστας Νάτσης έχει δουλέψει λιγάκι στη Γαλλία, εξ ου και το γαλλοτραφές καστ. Δεν ξέρω αν η φολκλόρ διάθεση τον έκανε να διαλέξει το θέμα του ή αν είναι φαν του ευγενούς ήχου του κλαρίνου. Αλλά δεν καταφέρνει τελικά να δημιουργήσει ατμόσφαιρα, αφού τίποτα και κανείς δεν πείθει. Σενάριο, σκηνοθεσία, υποκριτική... εεε, τι σημαίνουν όλα αυτά; Οι αφελέστατοι διάλογοι δεν δείχνουν να έχουν καμιά συναίσθηση τόπου και χρόνου, και η ταινία κυρίως κοπιάρει το στυλ των ταινιών-βοσκοτόπι που έπαιζε η Βουγιουκλάκη στα νιάτα της. Είναι τόσο κουραστική που δεν αξίζει να τη δεις ούτε για να γελάσεις. Αν όμως είσαι φαν του Πετρο-Λούκα Χαλκιά, και του κλαρίνου του, μην τη χάσεις!

"Ο Truman Capote για τις ανάγκες της συγγραφής του βιβλίου του In Cold Blood, αναπτύσει μια στενή σχέση με τους καταδικασμένους δολοφόνους Dick Hickock και Perry Smith". Αυτά μας λέει συνοπτικά το Infamous (2006) για την υπόθεσή του. Μπερδευτήκατε? Κι όμως, όχι, δεν είναι το Capote (2005). Αυτό που συμβαίνει είναι σχετικά απλό. Δύο διαφορετικές εταιρίες παραγωγής (United Artists vs. Longfellow Pictures). Δύο διαφορετικά βιβλία (Gerald Clarke vs. George Plimpton). Δύο διαφορετικοί πρωταγωνιστές (Philip Seymour Hoffman vs. Toby Jones). Μία κοινή ιστορία.

Πριν μερικά χρόνια είχα μιλήσει για τη σημασία του σωστού timing όταν η 20th Century Fox είχε πάρει τη σωστή απόφαση να αναστείλει την έξοδο της ταινίας της, Phone Booth (2002), στις αίθουσες για κάνα εξάμηνο, λόγω του ελεύθερου σκοπευτή που πυροβόλησε 12 ανύποπτους περαστικούς στο Maryland και την Washington. To low profile marketing θριάμβευσε και η ταινία έκανε 5 φορές περισσότερα χρήματα από όσα κόστισε. Αυτή τη φορά το timing λειτούργησε με το χειρότερό του πρόσωπο αναγκάζοντας την Warner να αποτραβήξει την ταινία της από τα φώτα της δημοσιότητας, για σχεδόν ένα χρόνο, περιμένοντας να καταλαγιάσει ο θόρυβος από τον Oscarούχο Capote (παρά το γεγονός ότι γυρίστηκαν πρακτικά την ίδια περίοδο). Στις States πάντως, τα χαζοαμερικανάκια το θεωρούν φτηνή κόπια του πρώτου έργου, κάτι σαν τις τηλεταινίες που γυρίζονται σε χρόνο μηδέν και έχουν ως σκοπό να παρασιτίσουν, ζώντας από τη φήμη του εκάστοτε blockbuster. Έχουν όμως άδικο. Η αλήθεια είναι πως το Infamous κόστισε τα διπλά χρήματα και το cast του (εκτός από τον άγνωστο στο ευρύ κοινό μεν, ταλαντούχο δε, Toby Jones) είναι σίγουρα all star. Οι Daniel Craig, Sandra Bullock, Peter Bogdanovich, Jeff Daniels, Hope Davis, Gwyneth Paltrow, Isabella Rossellini, Sigourney Weaver δεν είναι τυχαίοι.

Το να καταφέρει ο θεατρικός ηθοποιός και συγγραφέας Toby Jones να ρίξει στο καναβάτσο τον "αντίπαλό" του, Hoffman, είναι - για την ώρα - αμφίβολο, κύρίως όπως είπαμε λόγω timing. H αλήθεια όμως είναι πως ο πρωταγωνιστής (και φωνή του Dobby του Elf στον δεύτερο Harry Potter) είναι φτυστός ο αληθινός Capote, σε - πλήρη - αντίθεση με τον P.S.H. Και το trailer το επιβεβαιώνει.