Το δύσκολο είναι να βρεις φωτογραφία της Ali Landry με ρούχα στο δίκτυο αλλά when the going gets tough, the tough get going όπως έλεγε και ο σκληρός Billy Ocean (και οι σκληροί πρώην του Ronan Keating). Έψαξα, έψαξα και τα κατάφερα. Ιδού, σε σχεδόν παγκόσμια αποκλειστικότητα, φωτογραφία της Άλι που σχεδόν δεν αποκαλύπτει τίποτα. Και κάποιες άλλες χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον.

Η 33χρονη Miss USA το 1996 και ψιλο-τιβί περσόνα στις αμερικάνικες πολιτείες, ήταν η ωραία της ημέρας χτες στις καναδικές πόλεις, και πιο πολύ στο Toronto όπου η Bella (2006) κέρδισε το βραβείο κοινού του φεστιβάλ. Δεκαπέντε λεπτά φήμης λοιπόν για τη, celebrity τρίτης διαλογής και, δευτεραγωνίστρια της ταινίας που κατά τα φαινόμενα θα πουλήσει πολλά χαρτομάντηλα (και αφίσες του Eduardo Verástegui, όπως είπαμε). Και σοφή η κίνησή της να χωρίσει τον επίσης τριτο-κοσμικό Mario Lopez (του Πριν Χτυπήσει το Κουδούνι) για να παντρευτεί τον νεαρούλη φιλόδοξο σκηνοθέτη Alejandro Gomez Monteverde. Για να δηλώνουν τώρα και οι δυο μαζί κατασυγκινημένοι που τα όνειρά τους πραγματοποιούνται, από ένα φεστιβάλ που αντιμετωπίζει ισότιμα μικρούς και μεγάλους.

Με τη παγκόσμια πρεμιέρα, στο Roy Thompson Hall, του Amazing Grace (2006), μιας βρετανικής ταινίας του Michael Apted για τις νομοθετικές προσπάθειες του William Wilberforce ενάντια στη δουλεία στα τέλη του 18ου αιώνα, έκλεισε τα ξημερώματα το 31ο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Τορόντο. Μέσα σε γενική αδιαφορία, αφού παρά την καλή δουλειά διοργανωτών, χορηγών και εθελοντών, λίγες ήταν οι ταινίες που μπόρεσαν να δημιουργήσουν αυτό που λέμε έντονη διέγερση συγκίνηση.

Το βραβείο κοινού, που πολλές φορές οδηγεί σε συγκεκριμένα χρυσά αγαλματίδια και πάντα σε διεθνή αναγνώριση, φέτος έσκασε από το πουθενά στο κεφάλι του ανύπαρκτου 29χρονου Alejandro Gomez Monteverde. Το μυστικό του φαίνεται να είναι ο παραγωγός Stephen McEveety (Braveheart (1995), Αυτό που Θέλουν οι Γυναίκες (2000), Ήμασταν Κάποτε Στρατιώτες (2002), Τα Πάθη του Χριστού (2004)), που άφησε τον Mel Gibson και έπιασε τα ρομαντικά δράματα. Με μια ολίγον έγκυο να βρίσκει.. ώμο να κλάψει, όταν την απολύουν απ' το εστιατόριο που δουλεύει, σε αυτόν του γιου της άπονης ιδιοκτήτριας, Eduardo Verástegui. Ο τελευταίος, πρωταγωνιστής σε αμέτρητες μεξικάνικες σαπουνόπερες, είναι σίγουρα το άλλο μεγάλο χαρτί της Bella (2006) και θα γίνει επίσης σίγουρα μεγάλος ηθοποιός, όπως συνηθίζει να λέει η estelle.

Εκτός από τους συνήθεις υπόπτους και από άλλα φεστιβάλ (το Shortbus (2006) για παράδειγμα), μεγαλύτερη τόλμη στον Καναδά έδειξαν τα αυστραλιανά μοβόρα πρόβατα του Black Sheep (2006) και τα αγγλικά ψευτο-ντοκιουμενταρίσματα του Death of a President (2006), όπως ξέρεις ήδη. Το θράσος δε του Gabriel Range να σκηνοθετήσει τη δολοφονία του Bush Jr. του 'δωσε και το βραβείο FIPRESCI (βλ. κριτικών). Το θράσος απ' την άλλη του Steven Zaillian να ξαναγυρίσει αρπακόλικα το All the King's Men (2006) με βαρύ καστ, του 'δωσε το βραβείο της πατάτας του φεστιβάλ. Στο οποίο τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν αυτή του El Cantante (2006), σάλσα-βιογραφίας παραγωγής Jennifer Lopez, να πουληθεί για σχεδόν $6 εκατομμύρια.

Το πρώτο trailer στη γλώσσα των Μάγια (μάγικα?) και το πρώτο για το Apocalypto (2006) του Mel Gibson κυκλοφόρησε ξημερώματα στο apple.com. Και το πρώτο που διαπιστώνει κανείς είναι ότι ο γερο-μέλ πάλι τα 'πινε και μπέρδεψε τους πρωταγωνιστές του. Άλλον είχε στο teaser άλλον μας.. αποκαλύπτει τώρα.

Ο νέος μαγικός σταρ έχει το ινδιάνικο όνομα Roody Youngblood και σελίδα, όπου αποκαλύπτει τις χορευτικές του ικανότητες και την ατελείωτη χαρά του να χορεύει στους τυφώνες του Μεξικού στη διάρκεια των γυρισμάτων. Οι τελευταίοι, έκτακτοι επισκέπτες στα σκηνικά, καθυστέρησαν τη παραγωγή που δεν αποκαλύφτηκε τελικά στις 8 Αυγούστου στο απώγειο της αρνητικής δημοσιότητας για τον αντι-σημίτη (μεταξύ άλλων) σκηνοθέτη. Έτσι η αποκάλυψη θα γίνει στις 8 Δεκεμβρίου, από τη Disney, παρά τις φήμες που κυκλοφορούσαν για ένα φεγγάρι ότι έψαχνε να πασάρει το ποτήριο.

Το σίγουρο είναι ότι κάποιοι εβραίοι στο Χόλιγουντ τρίβουν τα χέρια τους, αφού οι υπηρεσίες του ταπεινωμένου δημιουργού θα είναι πια πιο.. προσιτές. Και η ταινία δεν έχει καμία πιθανότητα για οποιαδήποτε βράβευση και πολλές να φάει κάνα (μικρο)μποϋκοτάζ. Και μάλλον θα κινείται στα γνωστά πολεμο-πατριωτικο-οικογενειακά μονοπάτια του Gibson. Που, αν μη τι άλλο, έχει τα @@ να συνεχίζει με αυθεντικούς διαλόγους, χωρίς αυτή τη φορά την υποστήριξη των εκατοντάδων εκατομμυρίων Αραμαίων απογόνων των Παθών του Χριστού (2004).

Τα αμερικανικά Grand Prix (από αυτά που οι οδηγοί γυρίζουν γύρω γύρω για 300+ γύρους) είναι γέννημα θρέμα των midwest πολιτειών των Η.Π.Α. - από όπου προέρχονται επίσης οι αγώνες με monster trucks και οι μονοκατοικίες με αυλή και μπάρμπεκιου τα σαββατοκύριακα. Η Indianapolis και η Chicagoland είναι οι θρυλικές πίστες που προσελκύουν χιλιάδες θεατές σε κάθε αγώνα. Ο John Lasseter, σκηνοθέτης των ιστορικών πια Toy Story, στη νέα του ταινία αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτόν ακριβώς τον χώρο διασκέδασης και να μετατρέψει τους φυσικούς πρωταγωνιστές (αυτοκίνητα) σε έμψυχα όντα - και τους παραπάνω θεατές... επίσης σε αυτοκίνητα.
Ο Lightning McQueen (Owen Wilson) είναι ο πρωτάρης του πρωταθλήματος που διεκδικεί το Piston Cup, του Nascar. Το πρόβλημα είναι ότι ο ΜcQueen είναι εγωιστής και εγωμανής, γεγονός που του κοστίζει αρχικά τη νίκη στον τελευταίο αγώνα. Έχει όμως μία ακόμα ευκαιρία να κερδίσει πρωτάθλημα και χορηγό στην California όπου θα λάβει χώρα αγώνας μεταξύ των 3 πρώτων της κατάταξης. Και σε εκείνο το σημείο ο Lasseter μας δίνει να καταλάβουμε πως αν δεν συμβεί κάτι δραματικά διαφορετικό ο McQueen οδεύει σε πνιγμό από την παλίρροια της εγωκεντρικής του προσωπικότητας. Το "δραματικά διαφορετικό" συμβαίνει όταν, καθ'οδόν προς τον αγώνα, βρίσκεται χαμένος και μόνος στην θρυλική Route 66, σε μία πόλη ξεχασμένη από τον σύγχρονο πολιτισμό. Εκεί ο πρωταγωνιστής θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει την πραγματική φιλία καθώς και τον εαυτό του, με τη βοήθεια των "κατοίκων" της Radiator Springs. Και θα έχει την ευκαιρία να διαδώσει και όλα τα άλλα γλυκανάλατα μηνύματα της Disney.

Το concept αρχικά δεν είχε πείσει κανένα - ομιλούντα αυτοκίνητα είχαμε να δούμε από την εποχή του K.I.T.T., και ο τελευταίος δεν είχε ένα ζευγάρι μάτια στο παρμπρίζ. Η Pixar όμως συνέχισε ακάθεκτη και κατάφερε με τις εξαιρετικές της ικανότητες να δημιούργησει ένα ακόμα απολαυστικό animation με σημεία απόλυτου ρεαλισμού. Και -κυρίως- αυτό σου αποσπά την προσοχή από την αφυσικότητα του να βλέπεις ανθρωπόμορφα αυτοκίνητα καθώς και από την παντελή έλλειψη ανθρώπινης φιγούρας στην ταινία (πρώτη φορά στα χρονικά της εταιρίας). Και είναι μόνο αυτό που κρατά το φιλμ ζωντανό όταν οι σεναριακές κοιλιές το προδίδουν και ένας Paul Newman δεν φέρνει την άνοιξη είναι αρκετός να κρατήσει μόνος του το ενδιαφέρον σε υψηλά επίπεδα.

Η ταινία είναι άνιση κυρίως λόγω της αδυναμίας της να αποφασίσει να κρατήσει το target group της σε μία συγκεκριμένη ηλικία. Καλά τα feel good φινάλε και τα ηθικοπλαστικά μηνύματα για τα πιτσιρίκια, αλλά πόσα από αυτά θα καταλάβουν τι ακριβώς πρέσβευαν τα 50's ή ποιός είναι ο Mario Andretti (θρύλος του Νascar την ίδια εποχή) και ο Bob Costas (o καλύτερος Αμερικανός sportscaster) στα cameo τους?

Όπου υπάρχει Σεπτέμβρης, υπάρχει και τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, πια. Έτσι κι εδώ, παρόλο που τίποτα άλλο εκτός από την ύπαρξη διεθνών κατασκόπων δεν μαρτυρεί τη σχέση της μυστηριώδους πατρικής αναζήτησης με την 11η Σεπτεμβρίου, τελικά η ταινία καταφέρνει να τα συνδέσει όπως-όπως στο τέλος.

Μια δυναμική νέα έκδοση της Juliette Binoche στο ρόλο της κατασκόπου Irene Montano, βοηθάει δυο παιδιά να βρουν τον πατέρα τους. Η παρατημένη κόρη ονομάζεται Orlando, είναι Γαλλίδα και γεμίζει το όπλο της στο άκουσμα του ονόματος του πατέρα του, ενώ αντίθετα, ο υιοθετημένος γιος είναι Αμερικανός και πίνει νερό στ’ όνομά του. Αυτός ο έντεχνα δημιουργημένος διπολισμός αρσενικού-θηλυκού, Ευρώπης-Αμερικής και ποιητή γιου-πραγματίστριας κόρης οδηγεί σε μια συνεχή ψιλοβαρετή κόντρα που καταλήγει φυσικά σε παράφορο πάθος. Η Sarah Forestier και ο Tom Riley στους αντίστοιχους ρόλους, φαντάζουν αρκετά ξενέρωτοι κατά τη γνώμη μου, και μόνο η μυστηριώδης Binoche αξίζει τον κόπο.

Η πρωταγωνίστρια εμφανίζεται στην πρώτη σεκάνς με ριχτό παλτό, σαράκια και τσάντα ταχυδρόμου για να σπάσει το βαρετό προφίλ της σικ γκόμενας. Μαλλιά μαζεμένα σε σφιχτή κοτσίδα και γυαλιά με διάφανο σκελετό --αυτό το νέο look της πάει πολύ και κόβει χρόνια. Ο χαρακτήρας της παραμένει ένα άλυτο μυστήριο μέχρι το τέλος της ταινίας: μοναχική, λιγόλογη και αυτάρκης, είναι το μοναδικό ατού μιας ταινίας, που φαίνεται να λειτουργεί κυρίως ως όχημα για την ολίγον κουρασμένη τα τελευταία χρόνια σταρ περσόνα της. Συναντήσεις της με Σαουδάραβες επενδυτές μας δίνουν την ευκαιρία να την ακούσουμε να μιλάει και Αραβικά, εκτός των Γαλλικών και Αγγλικών, πράγμα που δίνει κι άλλη αύρα εξωτισμού στο ρόλο της, ενώ το χιούμορ στην ταινία είναι χορηγία του John Torturro στο ρόλο εκτελεστή-κατασκόπου που έχει εγκαταλείψει την ατζέντα των αμερικανικών υπηρεσιών για χάρη της προσωπικής του.

Μελέτη χαρακτήρων και περιπλάνηση από τους δρόμους του Παρισιού μέχρι τα κανάλια της Βενετίας μας προσφέρει αφειδώς ο Santiago Amigorena, σε άλλη μια άστοχη μίξη genres, αφού το υλικό που θα έκανε μια ίσως ενδιαφέρουσα ιστορία espionage, χρησιμεύει μόνο ως πρόσχημα για ένα οικογενειακό δράμα με τόνους ποίησης και ασάφειας. Πολύ arty σκηνοθεσία και φωτογραφία, λίγη ουσία. Tαινία κατάλληλη κυρίως για τους fans της γλυκιάς Juliette.

Ο Dupree (Owen Wilson) καταστρέφει το γάμο του φρεσκοπαντρεμένου κολλητού του Carl (Matt Dillon), όταν "κρασάρει" στο καναπέ του για μια βδομαδούλα, γιατί δεν έχει που να μείνει, μωρέ. Ο Carl έχει πια να αντιμετωπίσει τον ανεύθυνο φίλο του, φυσικά την όχι-πλέον-ανεκτική σύζυγο Molly (Kate Hudson), αλλά και τον πεθερό (Michael Douglas) που καταστρώνει ύπουλο σχέδιο εξουδετέρωσής του. Μόνο που το κοινό αντί να γελάσει, νυστάζει.Don’t get me wrong, είμαι φαν του Owen Wilson, από την εποχή του Zoolander. Προτιμώ να τον βλέπω παρέα με το κολλητό του Ben Stiller, αλλά και ο Matt Dillon δε μου κακοπέφτει. Ακόμα και την αηδιαστικά "είμαι τόσο γλυκιά, απλή και χαριτωμένη" Kate Hudson αντέχω. Και τον Michael Douglas που επιτέλους παίζει ρόλο της ηλικίας του που απαιτεί απλώς να φοράει κοστούμι και να δίνει εντολές από το ζεν γραφείο του και όχι να φοράει κοστούμι και να τρέχει σε καταδιώξεις.

Αυτή η ταινία, όμως, δεν έχει σταρ τον Wilson. Αλλά τον Dillon, ως το παιδί της διπλανής πόρτας που παντρεύεται τη κόρη του αφεντικού, και η πίεση του έγγαμου βίου (συμπεριλαμβανομένου και του πεθερού) και φυσικά η ανωριμότητα του εργένη Dupree τον φθάνει στα άκρα. Μόνο που καταφέρνει να είναι τόσο τσιτωμένος όσο ένας ντεκαφεϊνέ εσπρέσσο. Άρα το τρέιλερ είναι απάτη και ο Dupree δεν είναι τόσο ενοχλητικός όσο περιμέναμε.

Σίγουρα υπάρχουν τα κατεψυγμένα αστεία περιστατικά που παθαίνουν οι νεόνυμφοι, από τη στιγμή που τους κατσικώνεται ο Dupree. Αλλά τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί ή που δε μπορούμε να προβλέψουμε (δε θα υπάρχει μία σκηνή με τον Dupree και μια υπερχειλισμένη τουαλέτα, για παράδειγμα;). Και στην τελική, ο σκοπός είναι να διακωμωδήσουν οι Russo τι; Τον έγγαμο βίο; Οκ, όλες οι γυναίκες παθαίνουν υστερία ακόμα κι αν απλώς τους μετακινήσεις τα costa boda. Τhey can do better than that! Την αρμένικη βίζιτα και τους φίλους παράσιτα; Μπα, μπέρδεμα, αφού αυτός που δεν είναι Αληθινός Φίλος είναι ο Carl, που ζηλεύει τον ανέμελο stress-free Dupree. Τα τρελά πεθερικά; Ποιος να συναγωνιστεί τον Robert De Niro του Meet the Parents (2000); Και πάει λέγοντας... You get the point.

Οι γυναίκες είναι ζηλιάρες, εκδικητικές και κατίνες, ακόμη και αν ανήκουν στην ειδική φάρα των υπερηρώων. Έτσι, τουλάχιστον τις είδε ο Ivan Reitman και έκανε μια διασκεδαστική κωμωδιούλα καταστάσεων με την Uma Thurman στο ρόλο του τίτλου να ξεκατινιάζεται ακατάπαυστα.

Ο Matt (Luke Wilson), που έχει ξεχάσει πότε είχε γκόμενα τελευταία φορά, στην προσπάθειά του να κάνει τον παλικαρά πιάνει τελικά λαβράκι. Η συμπαθής νεαρή που υπερασπίστηκε τσιμπάει και ο Matt βρίσκεται επιτέλους δεσμευμένος και καταχαρούμενος. Ακόμη περισσότερο, μάλιστα, όταν η Jenny (Uma Thurman) του εκμυστηρεύεται τη μυστική ταυτότητά της: είναι στην πραγματικότητα η G-Girl, το supergirl που σώζει την πόλη από λιμούς και καταποντισμούς.

Η ευτυχία των δυο ερωτευμένων δυστυχώς δεν κρατάει για πολύ, αφού η παντελής ασυμφωνία χαρακτήρων αναγκάζει τον Matt να τη χωρίσει και να βρει παρηγοριά στην αγκαλιά της συναδέλφου του Hannah (Anna Faris). Τότε όμως, ποιος είδε την Uma και δε τη φοβήθηκε. Είναι τόσο κατάβαθα πληγωμένη, που του κάνει τη ζωή ποδήλατο. Φτάνει μέχρι και να πετάει καρχαρίες στο δωμάτιό του, ενώ αυτός απολαμβάνει τρυφερούς εναγκαλισμούς με τη νέα του αγαπημένη...

Η ιδέα είναι πρωτότυπη και ο χειρισμός της βιρτουόζικος. Το σενάριο βέβαια λίγο κουλό. Δηλαδή, ο σεναριογράφος προσπαθεί να πει ότι οι άντρες προτιμούν την αληθινή αγάπη στο πρόσωπο μιας απλής κοπέλας, από την σουπερ-αγάπη ενός καταπιεστικού supergirl με τα προσόντα της Uma Thurman; Ναι, μας έπεισε τώρα! Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι έχει πολλή πλάκα, η σκηνοθεσία κρίνεται ευφάνταστη --πρώτη φορά βλέπουμε μια σουπερηρωίδα να ανεβάζει τον εραστή της κυριολεκτικά στον... έβδομο ουρανό-- και το τέλος ικανοποιητικό. Κανείς, ούτε καν ο κακός της ιστορίας, δε μένει παραπονεμένος. Ούτε κι εμείς μείναμε, γελάσαμε και επιπλέον είδαμε μια νέα κωμική πτυχή στις υποκριτικές ικανότητες της εκδικητικής νύφης του Kill Bill.