Ο Aki Kaurismaki έχει συγκεκριμένη αισθητική και μια αβάσταχτη νοσταλγία για το παρελθόν και τις εικόνες του. Οι ήρωές του ακολουθούν δικούς τους κανόνες και ζουν σε ένα σύμπαν, όπου η τιμή και άλλες αρχές κυριαρχούν σε πείσμα της κακίας και του συμφέροντος. Ο νέος του καλός καγαθός πλην όμως loser ήρωας, είναι μια κωμικοτραγική φιγούρα, ένας απονήρευτος σεκιουριτάς που μπλέκει στα δίχτυα κακοποιών που φιλοδοξούν να κλέψουν ένα κοσμηματοπωλείο και τελικά καταλήγει στη φυλακή χωρίς να έχει φταίξει...
Όλοι συμφωνούν ότι αυτή η --φαινομενικά έστω-- αφέλεια είναι κατά βάθος ειρωνεία (ας θυμηθούμε και το Juha (1999)), αλλά πόσο αντέχει κανείς να βλέπει πρωτόγονη αφήγηση τύπου αθώος άντρας πέφτει θύμα πονηρής γυναίκας; Ισχνή ανάπτυξη σεναρίου, υποκριτική που εξαντλείται στη μηχανική διεκπεραίωση κινήσεων και ηθικοπλαστικά διδάγματα. Ανέκφραστα πρόσωπα εκστομίζουν αστείες/αφελείς ατάκες που συχνά δεν ωφελούν σε τίποτα. Η πιο αστεία σκηνή της ταινίας είναι αυτή που ανατρέπει αλύπητα την εικόνα της πρωταγωνίστριας από femme fatale σε χαρούμενη νοικοκυρά. Η μοιραία καθαρίζει με ηλεκτρική σκούπα πάνω-κάτω, πάνω-κάτω, ενώ οι άντρες της είναι αραγμένοι και παίζουν χαρτιά.

Όπως και να χει, οι βαρύγδουπες στιγμές που δηλώνουν πράξεις με την απουσία τους, όταν η κάμερα μένει στραμμένη προς την αρχική της θέση χωρίς να ακολουθεί τη δράση, έχουν τη γοητεία τους. Τα πλάνα της υγρής και νυσταγμένης πόλης έχουν κι αυτά τη γοητεία τους, όπως και η femme fatale με τα γατίσια μάτια. Είναι και σχετικά μικρή ταινία, οπότε δε προλαβαίνει να αγανακτίσει δα και κανέναν.

Πειραγμένη οικογένεια μαζεύει παραμορφωμένο μωρό απ’ τα σκουπίδια, το μεγαλώνει, του φοράει μάσκα, και το στέλνει για δουλειά στο σφαγείο του χωριού. Όταν το σφαγείο κλείνει και το χωριό ερημώνει, η οικογένεια παραμένει, και τρέφεται με περαστικούς. Ο μικρός αναλαμβάνει τη χασαποδουλειά, κι αρχίζει να χτίζει τη φήμη του ως ο διαβόητος Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι.Όταν λέμε prequel, μιλάμε συνήθως για την ιστορία που έγινε πριν απ’ την ιστορία που έγινε μετά, η οποία είναι και η ιστορία που ξέρουμε. Όταν όμως αρχίζει η ταινία, και το prequel ξεπετάγεται στα πρώτα 10-15 λεπτά, και μάλιστα σχεδόν εν είδη flashback, για να περάσουμε γρήγορα-γρήγορα σε βιαστική αναπαράσταση της ιστορίας που ήδη ξέρουμε, τότε πια δε μιλάμε για prequel. Μιλάμε για απάτη. Απ’ αυτές που το Hollywood αρέσκεται να ξεπετά τελευταία στον τομέα του horror.

Αυτά βέβαια, σε περίπτωση που ξέρουμε την ιστορία που υποτίθεται ότι ξέρουμε, και που ακολουθεί το υποτιθέμενο prequel. Γιατί αν δεν ξέρουμε για το Texas Chainsaw Massacre, το εν λόγω “prequel,” μπορούμε κάλλιστα να το δούμε σαν remake. Ή premake, για να εισάγουμε και καμιά ορολογία. Αποτυχημένο premake βέβαια, γιατί αν και δεν τσιγκουνεύεται το μη ακατάλληλο gore (σχήμα οξύμωρο αν θες την άποψή μου), η ανέμπνευστη πλοκή, το αδιάφορο cast και κυρίως η παντελής έλλειψη στυλ που προσπαθεί ο σκηνοθέτης να καλύψει με ανηλεή φιλτραρίσματα, το κάνουν μια εμπειρία που καλύτερα να αποφύγεις, ακόμη κι αν αυτό σου κοστίσει τα νεφρά σου.

Η στενή σχέση του Λονδρέζικου φεστιβάλ με τα πλήθη των σινεφίλ είναι αυτό που κυρίως το διαφοροποιεί από τα αντίστοιχα των Κανών και της Βενετίας, λένε. Εδώ ο στόχος των διοργανωτών είναι να φέρουν κινηματογράφο από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης στις μάζες. Όχι ότι δεν θα πλημμυρίσει το Λονδίνο διασημότητες: Gillian Anderson, Ben Affleck, Christian Slater, Mira Nair, Emma Thompson, Will Ferrell, Tim Burton, Jude Law, Hanif Kureishi και πολλοί ακόμη που θα ζηλέψουν και θα τρέξουν την τελευταία στιγμή στο κόκκινο χαλί.



Φέτος το London Film Festival γιορτάζει την πεντηκοστή επέτειό του και έχει δώσει αρκετά αγγλικό τόνο στις επιλογές του. Το φεστιβάλ θα ανοίξει η πρώτη ταινία μυθοπλασίας του ντοκυμαντερίστα Kevin Macdonald που έχει εντυπωσιάσει με το ρεαλισμό και τη διεισδυτικότητά της. Και δεν είναι άλλη από το The Last King of Scotland (2006) που αναφέρεται στον Idi Amin Dada, στυγνό κυβερνήτη της Ουγκάντα με μια ιδιαίτερη αγάπη προς τη Σκωτία, τον οποίο ερμηνεύει ο Forest Whitaker με οσκαρικές αξιώσεις.

Άλλες επιλογές με γνωστές φάτσες του αγγλικού κινηματογράφου είναι το Venus (2006) με τον Peter O’ Toole, το Little Children (2006) με την Kate Winslet, η νέα, λονδρέζικη ταινία του Anthony Minghella, Breaking and Entering (2006) και βέβαια το Borat (2006) με τον Sacha Baron Cohen. Τη διοργάνωση θα κλείσει το πολυαναμενόμενο Babel (2006) του Alejandro González Iñárritu. Πολύ το ενδιαφέρον του φεστιβάλ για τους auteur των καιρών μας, έτσι;

Μετά το συγκλονιστικό αφιέρωμα στα λουριά για σκύλους, το ανδρικό περιοδικό μόδας, grooming και μαγειρικής, GQ, θα τυπώσει σε λίγες μέρες, τη λίστα του με τα 25 σημαντικότερα αντρικά fashion statements του κινηματογράφου. Τα οποία, είναι το εξής ένα: ένα καλό κοστούμι, είναι πάντα ένα καλό κοστούμι.
Παραμερίζοντας το psycho chic του Tyler Durden, ή το full black του Batman και του Neo με το μάο παλτό, το staff του περιοδικού προτίμησε να γεμίσει τις σελίδες του με παραλλαγές της μαοστολής, επί κεφαλής των οποίων τοποθετεί την τρίκουμπη, γκρι εκδοχή του Cary Grant, απ’ το North by Northwest (1959). Μια φορεσιά που, σύμφωνα με τον style editor του περιοδικού, αντιγράφηκε για τον Ben Affleck στο Paycheck (2003) και τον Tom Cruise στο Collateral (2004).

Ο Marcello Mastroianni έρχεται δεύτερος στην 25άδα, με το ασπρόμαυρο συνολάκι του 8½ (1963), που εκπροσωπεί επίσης το Reservoir Dogs (1992/#22 στη λίστα). Κι ενώ το Miami Vice δεν εμφανίζεται, προφανώς γιατί δεν είναι ταινία, το camp στοιχείο εξασφαλίζουν τα Shaft (1971/#12) και Shampoo (1975/#16). Φυσικά δε θα μπορούσε να λείπει ο πιο well groomed άνδρας που έχει περάσει απ’ την οθόνη, κι έτσι ο Steve McQueen κρατά την 9η θέση με το Bullit (1968). Το wild boy στοιχείο απαντιέται στο Badlands (1973/#13), οι mods κερδίζουν την αναφορά τους με το Quadrophenia (1979/#18), και μετά τα ρετροφουτού των A Clockwork Orange (1971/#11) και In the Mood for Love (2000/#25), η λίστα απογειώνεται με το μαγευτικό junkie look του Trainspotting (1996/#23).

Δες/Κρύψε τη λίστα

---

1. North by Northwest (1959)
2. Breathless (1959)
3. Ocean's 11 (1960)
4. Purple Noon (1960)
5. 8 1/2 (1963)
6. A Hard Day's Night (1964)
7. How to Steal A Million (1966)
8. Blowup (1966)
9. Bullitt (1968)
10. Get Carter (1970)
11. A Clockwork Orange (1971)
12. Shaft (1971)
13. Badlands (1973)
14. The Harder they Come (1973)
15. The Godfather Part II (1974)
16. Shampoo (1975)
17. Three Days of the Condor (1975)
18. Quadrophenia (1979)
19. American Gigolo (1980)
20. Diner (1982)
21. Stranger than Paradise (1984)
22. Reservoir Dogs (1992)
23. Trainspotting (1996)
24. Rushmore (1998)
25. In the Mood for Love (2000)

Στον Tom Tykwer είναι πλέον εμφανές ότι αρέσουν τα δύσκολα εγχειρήματα. Παρά την παγκόσμια αναγνωρισιμότητα που κέρδισε μέσω του Run Lola, Run (1998) απαρνήθηκε τους κράχτες του Hollywood και του εύκολου χρήματος. Και το έκανε για να ακολουθήσει δύσβατα μονοπάτια, είτε ικανοποιώντας δικά του όνειρα, σαν το The Princesses and the Warrior (2000), είτε άλλων, όπως το Heaven (2002), pet project της τριλογίας του Kieslowski, πριν τον προλάβει ο κύριος με την μαύρη αμφίεση και το δρεπάνι. Τα τελευταία 2 χρόνια δε, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να ασχοληθεί με την νουβέλα Das Parfüm (του Patrick Süskind) που πολλοί θεωρούσαν αδύνατο να μεταφερθεί στον κινηματογράφο και ακόμα περισσότεροι είχαν σκεφτεί να το επιχειρήσουν, πριν απομακρυνθούν τρέχοντας.

Ο Tykwer άρπαξε την ευκαιρία που άλλοι (μεταξύ των οποίων και οι αξιότιμοι κύριοι Kubrick, Scorsese, Forman, Burton και Scott) πριν από εκείνον άφησαν να διαφύγει, ζήτησε και 50 εκ. ευρώ για να την φέρει εις πέρας (η πιο ακριβή γερμανική παραγωγή ever) και πρόσφερε και στο κοινό του ένα teaser πριν από μερικούς μήνες για να ανεβάσει το buzz. Και πλέον, έχοντας γυρίσει πολλές ευρωπαϊκές αίθουσες τον τελευταίο μήνα, μας αποκαλύπτει στο trailer και την μύτη υπόθεση της πολυσυζητημένης ταινίας του. Σ' αυτήν ο Jean-Baptiste Grenouille (Ben Whishaw), με το –αμφισβητούμενο- χάρισμα της οξύτατης όσφρησης, αναζητά δουλειά στο Παρίσι στο πλάι του Dustin Hoffman, γνωστού αρωματοποιού. Η δουλειά μοιάζει να είναι η τέλεια για τον νεαρό με την όσφρηση σκύλου, μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει να εμφιαλώσει και λίγη από την νεαρή κοπέλα που σκότωσε το προηγούμενο βράδυ.

Για την ώρα το Perfume (2006) έχει δεχτεί αυστηρές κριτικές από τον γερμανικό τύπο για το σύνολο της ταινίας καθώς και επικρίσεις για την επιλογή του Tykwer να γυρίσει το... αγύριστο. Και σχεδόν όλοι συμφωνούν με την Die Zeit που κατηγορεί τον σκηνοθέτη πως κατάφερε να αποδώσει τις –περιγραφικότατες στο βιβλίο- οσμές μόνο με εξαντλητικά close-up στη μύτη του πρωταγωνιστή του. Το ίδιο άρθρο μέτρησε 27 τέτοια σε όλο το film, και θα δεις και 4-5 στο trailer.

Η Βενετία μπορεί να 'χε εικοσάρα στο άνοιγμα αλλά η Ρώμη, ως πιο αρχαία στο επάγγελμα, απάντησε με δυο σαραντάρες. Ακόμα κι αν άπαντες με σηκωμένο ότι έχουν και δεν έχουν ψηφίζουν Scarlett Johansson ως το νούμερο ένα εχθρό της υπογεννητικότητας στο δυτικό πολιτισμό, μαζεμένοι αυτοί που συμπαθούν την αγγουρωτή Nicole Kidman και τη στρογγυλωτή Monica Bellucci κάνουν μια ωραία μεγάλη παρέα. Έτσι οι υπεύθυνοι της παρθενικής οργάνωσης του φεστιβάλ της ιταλικής πρωτεύουσας βάλαν τη πρώτη να τους κάνει ποδαρικό τη Παρασκευή με το Fur (An Imaginary Portrait of Diane Arbus). Και τη δεύτερη να βάλει φωτιά στο σαββατόβραδο με κατακόκκινη τουαλέτα και το N (Io e Napoleone). Προβλέπω δε ότι την ερχόμενη Παρασκευή που κλείνουν οι πρεμιέρες με το Le Concile de Pierre (χωρίς παρένθεση αυτό) το χαλί του φεστιβάλ θα είναι τόσο μαύρο όσο αυτό των Scream Awards. Αφού κι εκεί η Μόνικα πρωταγωνιστεί και πόσα βραδυνά στα χρώματα της φωτιάς να κάθεται να ράβει. Άσε που εκεί συμπρωταγωνιστεί με τη πένθιμη εξηντάρα Catherine Deneuve. Είδες.. μεγαλεία η Ρώμη?

O Borat Sagdiyev είναι δημοσιογράφος που ταξιδεύει στην Αμερική για λογαριασμό του λαμπρού έθνους του Καζακστάν --της χώρας όπου η αδερφή του είναι κάτοχος του βραβείου "καλύτερο στόμα για σεξ" του υπουργείου εμπορίου και τέταρτη (ή και μέχρι πρώτη) καλύτερη πουτάνα. Σκοπός της επίσκεψής του είναι η πολιτισμική τριβή που θα εξηγήσει, για παράδειγμα, γιατί σε κάποιες περιοχές του πλανήτη έχουν δικαίωμα ψήφου οι γυναίκες και όχι τα άλογα, οι ομοφυλόφιλοι δε φοράνε υποχρεωτικά μπλε καπέλα, και είναι παράνομο να πυροβολείς τους Εβραίους.

Ο Borat Sagdiyen είναι μια περσόνα του Sacha Baron Cohen που ξεπήδησε απ' το σόου του στο Channel 4, με κύριο πρωταγωνιστή μια άλλη καρικατούρα του (και κοινωνικό φαινόμενο στη Βρετανία πια), τον μεσοαστό gangsta βλάκα Ali G. Μια παγκοσμιοποιημένη περσόνα δηλαδή του ίδιου περίπου τύπου, του πανηλίθιου που δε μπορεί να αντιμετωπιστεί με οποιαδήποτε.. λογική από τους άτυχους συνομιλητές του. Και με εξίσου παγκοσμιοποιημένα αστεία σε βάρος μειονοτήτων και στερεοτύπων.

Ο Borat Sagdiyev πήγε, αυτοπροσώπως, στις Κάνες, στο Τορόντο και χτύπησε και τη πόρτα του Λευκού Οίκου. Και οποιαδήποτε προσπάθεια των Καζάκων να τον περιορίσουν, μόνο αυξάνει το buzz για τη ταινία. Παρά το τρελό γέλιο που βγάζει και τα τρελά λεφτά που θα βάλει στη τσέπη του ο (Εβραίος) Cohen, συνέχεια χλωμό να υπάρξει όμως, αφού οι αμφισβητούμενες μέθοδοι ψαρέματος συνομιλητών δε θα 'ναι αποτελεσματικές όταν τον μάθει και η κουτσημαρία. Άρα τη πρεμιέρα της πρώτης και τελευταίας καζακστανοταινίας στην Ελλάδα θα τη δεις απόψε στις 23:30 στο Ιντεάλ.