Από τις ταινίες μπορείς να πάρεις πολλά μαθήματα. Για παράδειγμα ο verbal από τότε που είδε το Psycho (1960) σταμάτησε να πλένεται και κατά τα λεγόμενά του "αυτή η επιλογή με κράτησε ζωντανό μέχρι σήμερα". Παρόμοια μαθήματα ζωής αποκομίσαμε από το The Hitcher, περήφανο και εκπληκτικό b-movie του 1986. Μας έμαθε να μην σταματάμε στο δρόμο για κανένα ωτοστοπίστα, να αποφεύγουμε τις τηγανιτές πατάτες στα fast food, και ότι αν υπάρχει ένας ηθοποιός που μπορεί να βάλει άνετα υποψηφιότητα για τον τίτλο του βασιλιά των μπιμουβάδων αυτός είναι ο Rutger Hauer.

Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, το διαβολικό χέρι του Michael Βay αποφασίζει να αναστήσει άλλο ένα κλασσικό τρόμου με την συνταγή του The Texas Chainsaw Massacre: γυναικεία φιγούρα για πρωταγωνίστρια (Sophia Bush) και σκηνοθετικά τρικ για να θαμπώσουν το κοινό. Το trailer που κυκλοφόρησε για τον νέο Hitcher, με εισαγωγή από την συμπαθέστατη (και βραχνότατη) Sophia, τα χαλάει λίγο από την αρχή, αφού ο άτυχος καλός Σαμαρείτης δεν είναι πλέον ένας αλλά ζευγαράκι που αποφασίζει την λάθος στιγμή να κάνει την καλή πράξη της ημέρας. "It was pouring rain, and he just needed a lift" ακούγεται να λέει στην αστυνομία η συμπαθέστατη, πριν βομβαρδιστούμε από ένα μοντάζ δράσης, με γρήγορα cuts και σκηνές που παραπέμπουν στο original (έρημος, απομονωμένα βενζινάδικα, εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα). Ευτυχώς, ανάμεσα στις κραυγές και την απελπισία του ζεύγους εμφανίζεται και ο μοναδικός παράγοντας που ίσως ανυψώσει το φιλμ σε κάτι παραπάνω από νέο House of Wax (2005), ο Sean Bean. Ο αγαπητός Sean, που φαίνεται ότι τις προτάσεις για ρόλους που προβλέπουν καλούς χαρακτήρες τις στέλνει κατευθείαν στα σκουπίδια, μοιάζει να έχει τον κατάλληλο χώρο για να επιδείξει τις δυνατότητές του: έναν εικονικό ρόλο κακού που δεσπόζει στην ταινία και την απουσία από το καστ κάποιου που να πλησιάζει έστω και ελάχιστα τις υποκριτικές ικανότητές του. Το θέμα είναι αν ο σκηνοθέτης Dave Meyers θα του επιτρέψει να παίξει τον hitcher όπως ο Hauer (σαν ένα σχεδόν υπερφυσικό ανισόρροπο πλάσμα, ένα terminator των δρόμων) ή αν θα του ζητήσει να επαναλάβει την ερμηνεία Bond villain από το GoldenEye (1995). To "I want you to say four little words: I want to die" μας προϊδεάζει για το δεύτερο.

Αγχωμένη για την πρώτη επαφή της ταινίας Ώρες Κοινής Ησυχίας με το αγαπημένο της κοινό, έφτασε σήμερα στη Θεσσαλονίκη η Κατερίνα Ευαγγελάκου. Αν και ο συναγωνισμός για τα βραβεία είναι σκληρός, με το Eduart να ψιθυρίζεται αρκετά, αυτή δε χάνει το κέφι της. Και γιατί άλλωστε; Έχει να παρουσιάσει μια απ’ τις πιο απολαυστικές, ολοκληρωμένες δουλειές της φετινής ελληνικής παραγωγής. Κι αυτό από μόνο του, με τις ταινίες που κυκλοφορούν εδώ στις αίθουσες, είναι μεγάλη κατάκτηση.

Ένα οποιοδήποτε βράδυ, σε μια οποιαδήποτε γειτονιά της Αθήνας, οι ιστορίες άσχετων ανθρώπων μεταξύ τους, αποκτούν τον συνδετικό κρίκο ενός ξεχασμένου αυτοκινήτου και του ανήσυχου συναγερμού του, που λειτουργεί σαν καταλύτης στην κoρύφωση της καθημερινής τους παράνοιας.
Με μια από τις πιο γλυκές ταινίες της φετινής παραγωγής, κάνει την επιστροφή της φέτος η Κατερίνα Ευαγγελάκου, μετά το εντυπωσιακό και πολυβραβευμένο της Θα το Μετανιώσεις (2002). Με σκαμπρόζικο χιούμορ και αληθινή ευαισθησία, η Ευαγγελάκου κι ο Παναγιωτόπουλος δένουν στο σενάριο τις άλλοτε ξεκαρδιστικές κι άλλοτε συγκινητικές ιστορίες τους με αξιοζήλευτη άνεση που προδίδει εξαιρετική καθαρότητα βλέμματος, κάτι σπάνιο για τα ελληνικά σενάρια στις δύσκολες μέρες μας.

Κι ύστερα, η Ευαγγελάκου το φιλμάρει με αναζωογονητική οικονομία και ακρίβεια, διευθύνοντας ένα πολυπληθές και πολυσυλλεκτικό cast, το οποίο με τη σειρά του αναδεικνύει με πολύ καλές ερμηνείες απ’ τον πρώτο ως τον τελευταίο, τους μαγευτικούς χαρακτήρες, κι απογειώνει την ταινία. Ξεχωρίζουν η Αλεξία Καλτσίκη --χάρη και στο αβαντάζ της πρότερης εντίμου έκθεσης-- κι ο Ερρίκος Λίτσης, ο Paul Giamatti της Ελλάδος, που με τρεις ταινίες φέτος, φαίνεται να έχει τη χρονιά του. Την παράσταση κλέβει όμως η Βάσω Καβαλιεράτου, που ισορροπεί με άνεση στον αβανταδόρικο, αλλά κι επικίνδυνο ρόλο της χαζογκόμενας της γειτονιάς. Με ένα νορμάλ στόρι, καλοδουλεμένο κι αναπτυγμένο --αν και κάπως βιαστικά μαζεμένο στο τέλος-- και την Ιωάννα Σπηλιωπούλου με μονταζιέρα που αντιλαμβάνεται τι θα πει μοντέρνος ρυθμός, μην παραξενευτείς αν ακούσεις τον τίτλο της ταινίας αρκετές φορές στα Κρατικά Βραβεία τη Δευτέρα, και τον δεις στα ύψη του box office όταν βγει στις αίθουσες. Αυτό το τελευταίο βέβαια, είναι και στο χέρι σου, ε;

*η ταινία προβάλλεται στις 22.00 στο Ολύμπιον, για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Όλο και συχνότερα εμφανίζονται τελευταία τα βυζιά της Salma Hayek, στα πλαίσια της προώθησης της Ugly Betty που παίζει στο ABC από τα τέλη του Σεπτέμβρη. Η σειρά είναι βασισμένη σε μια αντίστοιχη κολομβιανή ιστορία μιας (το μάντεψες) άσχημης που τη λένε Μπέτι και, πέρα από την εμφάνιση και την άνεση, έχει ιδιαίτερα πολλά κοινά σημεία με την πλοκή του Διαόλου με τα Πράντα (2006). Πρωταγωνιστεί η America Ferrera που την είχαν πάρει για να μη χωράει στα παντελόνια της και στο Real Women Have Curves (2002) και στη The Sisterhood of the Traveling Pants (2005). Τα βυζιά της Σάλμα κάνουν τη παραγωγή, και εμφανίζονται ενίοτε στη μικρή (γι αυτά) οθόνη.

Ο Nuri-Bilge Ceylan, ύστερα από το Uzak / Μακριά (2002), επανέρχεται με μια πολύ προσωπική ιστορία. Ο ίδιος και η συμβία του θα κρατούν τους βασικούς ρόλους σε μια ταινία για την εναλλαγή συναισθημάτων κατά τον ίδιο τρόπο που εναλλάσσονται οι εποχές.
Αρχίζουμε με το καλοκαίρι. Ο λαμπερός ήλιος, η καυτή άμμος και η θάλασσα δε βοηθούν και πολύ τη σχέση των πρωταγωνιστών, που αποφασίζουν να ακολουθήσουν ξεχωριστή πορεία. Το φθινόπωρο βρίσκει τον Ceylan να αναζητάει ζεστασιά σε μια παλιά του κατάκτηση, και το χειμώνα δεν αντέχει την παγερή ησυχία της μοναξιάς και ταξιδεύει στα βάθη της Τουρκίας να αντιμετωπίσει χιονοθύελλες και να ξαναβρεί την αγαπημένη του, που είχε ξαποστείλει το καλοκαίρι. Ο κύκλος της φύσης επηρεάζει και τα συναισθήματά μας, υποθέτω ότι θέλει να μας πει ο πρωταγωνιστής-σκηνοθέτης. Ή καλύτερα, όπως η φύση παίζει με τις θερμοκρασίες, έτσι αυτός παίζει με την ανάγκη για παρέα και με τις εκάστοτε ερωμένες του. Φροντισμένη σκηνοθεσία, περικαλλής φωτογραφία και ευειδείς ηθοποιοί θέλουν να στηρίξουν μια μελέτη της αντρικής ψυχής και των σχέσεων—αγάπης, ανάγκης, συνήθειας. Όχι άσχημος τρόπος να περάσει κανείς την ώρα του, η ταινία πάντως σίγουρα δεν έχει το βάθος που αναμένεται για το θέμα που καταπιάνεται.


*Προβάλλεται στις 20:00 στη "Σταύρος Τορνές" σε τιμητική για τον σκηνοθέτη εκδήλωση του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Δεν ξέρω αν ήταν η estelle, που τη συνάντησε στο Λονδίνο, ή το επιτελείο του φεστιβάλ που την κατάφεραν να έρθει μέχρι τη Θεσσαλονίκη, αλλά η παρουσία της βραβευμένης στην Εβδομάδα Κριτικής των Κανών σκηνοθέτιδας, είναι σίγουρα μια σημαντική επιτυχία για τη διοργάνωση. Άσε που είναι κι απ' τις πιο θελκτικές παρουσίες του λιμανιού.

Η Julia Loktev, που με το Day Night Day Night έχει να περηφανεύεται μάλλον το καλύτερο φιξιόν ντεμπούτο της χρονιάς, είχε ακυρώσει όλες τις φεστιβαλικές εμφανίσεις της απ’ τον Οκτώβρη και μετά, γιατί είχε βαρεθεί να τη ρωτάνε για το θέμα της ταινίας της και πόσο επικίνδυνο είναι. Παρ’ όλ' αυτά, το φεστιβάλ την κατέβασε μέχρι το Θερμαϊκό, για να τη ρωτήσουν οι Μάσες για το θέμα της ταινίας της και πόσο επικίνδυνο είναι. Αλλά όταν άρχισε να τσαμπουκαλεύεται παρακείμενους μηχανόβιους που μας φτιάχναν κεφάλι με την εξάτμιση, η αλήθεια είναι πως σκιάχτηκα λίγο, κι άλλαξα ερωτηματολόγιο.

Ένας ιρλανδικής καταγωγής νεαρός αστυνομικός δέχεται τη πρόταση της υπηρεσίας να εκμεταλλευτεί το αμφισβητούμενης νομιμοφροσύνης συγγενολόι του και να πάει μυστικός στη μαφία της εθνικότητάς του. Ο αρχιμαφιόζος όμως έχει φροντίσει να σπείρει ένα, το ίδιο γρήγορα ανερχόμενο, υιοθετημένο του στην αστυνομία της πολιτείας.
Στην Ελλάδα ο Πληροφοριοδότης φτάνει μεν με άστοχο τίτλο, αφού οι διπλοθεσίτες είναι δυο (τουλάχιστο), αλλά με τον αέρα ταινίας της χρονιάς, έχοντας μαζέψει ομόφωνα θετικές κριτικές και ανάλογα δολλάρια στα ταμεία της Αμερικής. Τα πράγματα δε μοιάζαν τόσο ευοίωνα το καλοκαίρι όμως. Η Warner προτίμησε να κρατήσει το φιλμ μακριά από προβολές σε οποιοδήποτε φεστιβάλ, ακόμα και αυτό του Toronto, δίνοντας αφορμή για ψιθύρους ότι κάτι πάει πολύ στραβά. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που γνώριζαν ότι, αντίθετα, το προϊόν της εταιρίας έσκιζε στα test screenings και έμενε κρυφό για να μην αποκτήσει κουλτουριάρικο αέρα και χάσει σε μαζική απήχηση. Και θα 'ταν απίθανο κάτι διαφορετικό, αφού το σενάριο έμοιαζε απ' την αρχή αλεξίσφαιρο, βασισμένο στο εξαιρετικό κορεάτικο Mou Gaan Dou / Infernal Affairs (2002). Βέβαια το σύνολο δε φάνταζε και τίποτα σπουδαίο, ακόμα και όταν βγήκε το trailer, με τις εμμονές του σκηνοθέτη στον DiCaprio, σε.. ασυγκράτητες ερμηνείες σαν αυτές του Nicholson, και σε επανάληψη μέχρι και των ίδιων μουσικών μοτίβων.

Η αντιφατικότητα στις προθέσεις ξεκαθαρίστηκε στα αποτελέσματα. Ο Scorsese τόλμησε να αφήσει γνώριμους δρόμους και συμμορίες της Νέας Υόρκης για Ιρλανδούς, Βοστωνέζους και αφηγήσεις που βλέπουν και τη πλευρά του νόμου. Έβαλε τον διευθυντή φωτογραφίας του, τον υπερήλικα Michael Ballhaus που συνεργάστηκε-μαθήτεψε στον Fassbinder και κάναν μαζί πολλά με κορυφαίους τους Goodfellas (1990), να μελετάει μοντέρνο ασιατικό κινηματογράφο. Ξαναδούλεψε το αρχικό σενάριο για να φτιάξει ολοκληρωμένους χαρακτήρες και τους σκηνοθέτησε με τον παλιό καλό μανιασμένο τρόπο με φρέσκα τρικ από καντονέζικα βιβλία. Έκανε άντρα τον Leo και του 'φεξε να μη μπορεί να έχει τον Robert De Niro για αρχι-αστυνόμο --που στο original αντιμετώπιζε και τον αρχιμαφιόζο πρόσωπο με πρόσωπο-- να επαναλάβει καμιά.. ανεπανάληπτη ερμηνεία σαν αυτή στο Cape Fear (1991) και να γκρεμίσει εντελώς τα σκηνικά μαζί με τον Jack Nicholson. Και έμαθε τελικά πως να κολλάει και το Gimme Shelter (των Stones) στις σκηνές. Έπιασε το σφυγμό όλων των επικριτών του και ανατρέπει μοναδικά, συνεχίζοντάς τη, όλη του την ιστορία. Μπορεί να μη μπορεί να ανατρέψει πια την κινηματογραφική ιστορία αλλά μόνο γι' αυτά ένα Όσκαρ το αξίζει.