Κυκλοφόρησε χτες, στο εκτός από πανάθλιο και σωβινιστικό τελευταία Moviefone, το trailer για το The Dead Girl (2006) της Karen Moncrieff. Με θέμα (το μάντεψες) ένα νεκρό κορίτσι, και την ώρα που ανακοινώνεται υποψήφιο για καλύτερη ταινία και σκηνοθεσία (και β' γυναικείου στα δεύτερα) στα indie Spirits.

Η AOL, που το μόνο έξυπνο που έχει κάνει τελευταία ποτέ είναι το TMZ, αποφάσισε με τη γνωστή κουφαμάρα της να βάλει regions και στα trailer γι' αυτό μην αναρωτιέσαι τι γίνεται και δε παίζουν, αν είχες ποτέ την εξαιρετική τύχη να το δεις αυτό το.. φαινόμενο παλιότερα. Εξίσου κουφά το δεύτερο φιλμ της δημιουργού μετά το σχετικά αναγνωρισμένο και το ίδιο γυναικείο Blue Car (2002), διαδίδεται σαν ανεξάρτητο Crash (2004) ή Bobby (2006) λες και αντιπαρατίθεται σε.. εξαρτημένες παραγωγές. Ενώ βγάζει μάτι σα θηλυκό, στην εκτέλεση και τη θεματολογία, αντίστοιχο φιλμ με ensemble cast. Και, στο χαρτί τουλάχιστο, μοιάζει και πιο εύπεπτο, αφού οι ιστορίες πέντε (5) γυναικών των οποίων οι ζωές "αλλάζουν ανεπανόρθωτα μετά τη βάναυση δολοφονία ενός κοριτσιού" παρουσιάζονται σειριακά και με ξεχωριστό τίτλο για κάθε.. επεισόδιο. Πάντως για φιλμ που έσκασε μύτη πριν ένα μήνα (στο AFI FEST), και με ελάχιστες ως ανύπαρκτες δημοσιογραφικές προβολές, η μέχρι τώρα δημοσιότητά του είναι εξαιρετική. Και το ίδιο ακούγεται και για τις ερμηνείες του καστ.

Εδώ και καμιά πενταετία, η διεθνής σκηνή των μικρομηκάδων έχει περάσει απ’ το κάτι γίνεται, στο γίνονται διάφορα. Ένα απ’ αυτά τα διάφορα, και το πιο σημαντικό για την αποκατάσταση των Ελλήνων καλλιτεχνών του σύντομου σινεμά, είναι το φεστιβάλ Πλατφόρμα Βίντεο, που τα τελευταία 4 χρόνια διοργανώνεται σε διάφορες μορφές στην Αθήνα, φτάνοντας φέτος ένα ολοκληρωμένο κι αξιοπρόσεχτο πια μέγεθος και σχήμα.

Με 229 ταινίες απ’ όλον τον κόσμο και 78 ελληνικές συμμετοχές, η Πλατφόρμα 2006, θα γεμίσει από τις 2 έως τις 7 Δεκέμβρη τις αίθουσες προβολής του BIOS και του Nixon, δυο απ’ τους πιο ενδιαφέροντες χώρους της Αθήνας. Το πρόγραμμα είναι σπασμένο σε δύο διαγωνιστικά (την επιλογή της Πλατφόρμας με 13 ταινίες και διεθνή κριτική επιτροπή, και το διαγωνιστικό κοινού με 140 ταινίες), ενώ περιλαμβάνονται κι επιλογές από διεθνή φεστιβάλ, κι ένα αφιέρωμα σε ταινίες του Δόγματος, όπως αυτό εφαρμόστηκε απ’ τους εμπνευστές του, αλλά κι από δημιουργούς από διάφορα σημεία της Ευρώπης. Αρκετοί από τους συντελεστές των ταινιών θα είναι παρόντες και θα περιφέρονται στους χώρους του φεστιβάλ ανοιχτοί σε συζητήσεις με το κοινό, ενώ η διοργάνωση θα έχει και το ολόδικό της masterclass, με τον Dr. Vladan Zdrakovic, καθηγητή της Τέχνης των Μεσών, που θα μιλήσει για το Δόγμα 95, την Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου στις 15.00, στο BIOS.

Και για να μη μείνει μονάχα στη θεωρία, η Πλατφόρμα πάει ένα βήμα πιο πέρα με το project ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ εν κινήσει, μια ταινία που θα γυρίζεται on location κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, με βάση τους κανόνες του Δόγματος. Το αποτέλεσμα θα προβληθεί στην τελετή λήξης του φεστιβάλ, και θα ‘ναι σίγουρα απ’ τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές του εξαημέρου. Όσο για τις υπόλοιπες, εμείς στο Προσωπείο σίγουρα θα πάμε που ξέρουμε το δημιουργό, αλλά γενικά σ’ αυτές τις περιπτώσεις απλά κλείνεις τη μύτη και βουτάς, ελπίζοντας για το καλύτερο. Το πρόγραμμα των προβολών, βρίσκεται εδώ.

*τα εισιτήρια είναι ημερήσια και κοστίζουν €5, ή €3 αν πας με εισιτήριο αστικών ακυρωμένο μέχρι και δυο ώρες πριν την προσέλευση. Το διαρκείας για όλη τη διοργάνωση, είναι στα €15.

Με ψηφιοποιημένο δελτίο τύπου, ανακοινώθηκε τα ξημερώματα το line-up για το φεστιβάλ του Sundance που ανοίγει στις 18 και κλείνει στις 28 Ιανουαρίου του 2007. Εντελώς παραδοσιακά δηλαδή, κόντρα στην ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τα Spirit Awards που έγινε με webcast και νυκοκυραίους guest μια μέρα νωρίτερα. Με παρόμοια φιλοσοφία στις επιλογές όμως αφού, σύμφωνα με τον διευθυντή του Geoffrey Gilmore, το μεγαλύτερο ανεξάρτητο αμερικάνικο πανηγύρι (με όποια έννοια προτιμάς) φιλοδοξεί κι αυτό να επανακαθορίσει το indie film. Όχι όμως σε κάτι πιο αφτιασίδωτο και επικεντρωμένο όπως τα Spirits αλλά, ένα βήμα παραπέρα, σε κάτι πιο ώριμο. Λογικό, αφού τα μεν ανεξάρτητα βραβεία επιδιώκουν να διαφοροποιηθούν, ακόμα περισσότερο, από τα Gothams που συγχέουν (εσκεμένα και θεμιτά ίσως), όλο και περισσότερο, το σινεμά των δημιουργών με ταινίες που καταφέρνουν να μη γίνονται κατά παραγγελία. Το δε ανεξάρτητο φεστιβάλ επιδιώκει να διαφοροποιηθεί από τον εαυτό του, έχοντας βραβεύσει μια λατινούλα Quinceañera (2006) και αγνοήσει την ανεξάρτητη παραγωγή της χρονιάς όπως όλο και πιο πολύ αναδεικνύεται ο Half Nelson (2006), και από όλους τους κάποτε άγουρους και γρήγορα ωριμάζοντες κλώνους του (τύπου Slamdance).

Μέσα από 1852 αμερικάνικες και 1435 διεθνείς συμμετοχές, οι διοργανωτές διάλεξαν τελικά 64, όλες σχεδόν παγκόσμιες πρώτες, για τα διαγωνιστικά τμήματα και θα δείξουν 122 συνολικά. Και κύριο ενιαίο χαρακτηριστικό τους είναι η πρωτοτυπία και το βάθος των ιστοριών σύμφωνα με τα επίσημα χείλη. Και η προκλητικότητα σύμφωνα με μένα, κρίνοντας από δυο τρεις που ήξερα και από σπόντα και έλλειψη χρόνου δεν έγιναν ήδη θέμα στις Μάσες. Σα το Untitled Dakota Fanning Project aka Hounddog που έχει γεμίσει στήλες και μηνυτήριες αναφορές με τους βιασμούς και τα ανήλικα γυμνά της μικρής Ντακότας. Ή το Zoo που βασίστηκε σε στήλες και ιατροδικαστικές αναφορές για το "βιασμό" μέχρι θανάτου ανδρός από άλογο του εξωτικού Σιάτλ.

Να συμπληρώσουν το πιο ανεξάρτητο 24ωρο της χρονιάς, ήρθαν τα Gotham Awards από τη μια και τα BIFA από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Τα πρώτα σκούπισε, κατα-χειροκροτούμενος, μέσω αστείων για την ανεξαρτησία πληροφοριοδοτών, ο βέρος νεοϋορκέζος μισός Νέλσονας και οι δημιουργοί του Ryan Fleck και Anna Boden (που είχαν εκφράσει στην estelle την αγάπη τους για το cinéma vérité). Τα δεύτερα μοιράστηκαν στο This is England (2006), το The Last King of Scotland (2006) και το Red Road (2006) ενώ αγνόησαν σχεδόν παντελώς τη Βασίλισσα (2006) που εκθειάζουν οι υπόλοιποι (και είχε άλλωστε την ίδια αντιμετώπιση και στο φεστιβάλ του Λονδίνου).

Δες/Κρύψε τα Gotham Awards

---

Best Feature:
"Half Nelson"

Best Documentary:
"Iraq in Fragments"

Breakthrough Director Award:
Ryan Fleck, "Half Nelson"

Breakthrough Actor Award:
Shareeka Epps, "Half Nelson"
Rinko Kikuchi, "Babel"

Best Ensemble Cast Award:
"Babel," Brad Pitt, Cate Blanchett, Gael García Bernal, Koji Yakusho, Adriana Barraza, Rinko Kikuchi, Said Tarchani, Boubker Ait El Caid

Best Film Not Playing at a Theater Near You Award:
"Choking Man"

---

Δες/Κρύψε τα BIFA

---

BEST BRITISH INDEPENDENT FILM – SPONSORED BY THE UK FILM COUNCIL
This is England

BEST DIRECTOR - SPONSORED BY THE CREATIVE PARTNERSHIP
Kevin Macdonald – The Last King of Scotland

BEST ACTOR
Tony Curran – Red Road

BEST ACTRESS – SPONSORED BY M.A.C
Kate Dickie – Red Road

BEST SUPPORTING ACTOR / ACTRESS
Leslie Phillips - Venus

MOST PROMISING NEWCOMER (ON SCREEN) – SPONSORED BY DIESEL
Thomas Turgoose – This is England

BEST SCREENPLAY – SPONSORED BY BBC FILMS
Peter Morgan – The Queen

BEST FOREIGN INDEPENDENT FILM
Hidden [Caché]

THE DOUGLAS HICKOX AWARD - (BEST DEBUT DIRECTOR)
Menhaj Huda - Kidulthood

BEST BRITISH DOCUMENTARY
The Road to Guantanamo

BEST TECHNICAL ACHIEVEMENT - SPONSORED BY SKILLSET
Anthony Dod Mantle – Cinematography – The Last King of Scotland

BEST ACHIEVEMENT IN PRODUCTION - SPONSORED BY RECORDED PICTURE COMPANY
London to Brighton

BEST BRITISH SHORT
Cubs

THE RAINDANCE AWARD - SPONSORED BY RAINDANCE
The Ballad of AJ Weberman

BEST 15 SECOND SHORT - SPONSORED BY NOKIA
What’s the Point?

SPECIAL AWARDS
THE VARIETY UK FILM ACHIEVEMENT AWARD – Helen Mirren
THE RICHARD HARRIS AWARD (OUTSTANDING CONTRIBUTION TO BRITISH FILM BY AN ACTOR) - SPONSORED BY BUENA VISTA INTERNATIONAL – Jim Broadbent
THE SPECIAL JURY PRIZE – Ken Loach

---

Έχοντας ήδη συνέλθει απ’ το ανελέητο χαρτομάνι που του πετούσα στο κεφάλι στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο ανεξάντλητος Δελτίος Τύπου ξαναχτυπά:

Μετά την μεγάλη επιτυχία του Αφιερώματος στο Βραζιλιάνικο Κινηματογράφο στο 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το αθηναϊκό κοινό θα έχει κι αυτό με τη σειρά του την ευκαιρία να απολαύσει τις δεκαεφτά ταινίες του αφιερώματος. Το αφιέρωμα […] ξεκινά από σήμερα, 30 Νοεμβρίου και θα διαρκέσει έως και την Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου στον κινηματογράφο Μικρόκοσμος Filmcenter.

Και πριν αρχίσει να πετάει ατάκες του στυλ «η κοινωνικό-πολιτική κριτική συνδυάζεται με το φολκλόρ στοιχείο (τις αφρο-λατινικές παραδόσεις, τους ρυθμούς και τα χρώματα)», τον διακόπτω και βάζω κατευθείαν το πρόγραμμα. Εκτός απ’ τους κράχτες Walter Salles και Fernando Meirelles, ρίξε μια ματιά και στο Carandiru (2003) και το O Invasor (2002). Αλλά γενικά προχώρα άφοβα, είναι όλες μία και μία.

(Όπως προβλήθηκε στις 12ες Νύχτες Πρεμιέρας)
Ένα αγόρι που έχει δυσκολίες να ξεχωρίσει τον ύπνο του απ’ τον ξύπνιο του, ερωτεύεται το κορίτσι των ονείρων του στην πραγματική ζωή, και της κάνει πρόταση στα όνειρά του αλλά τον απορρίπτει στην πραγματική ζωή, αλλά στα όνειρά του είναι μαζί και η ζωή τους γίνεται εφιάλτης, γιατί το αγόρι έχει δυσκολίες να ξεχωρίσει τον ύπνο του απ’ τον ξύπνιο του.Απ’ τον Michel Gondry που θα λατρεύω αιωνίως για την Αιώνια Λιακάδα (2005) του πειραγμένου του μυαλού, δεν νομίζω να περιμένει κανείς κανονικό σενάριο και στρωτή αφήγηση. Ο 40άρης πια Γάλλος με τη φαντασία και την εφευρετικότητα μικρού παιδιού, παίρνει το μίξερ του Charlie Kaufman και το βάζει να χτυπάει υπερωρίες, ρίχνοντας μέσα καλλιτεχνικές ανησυχίες, ερωτικά σκιρτήματα, ατάκες θεωρίας του χάους, stop-motion animation, καδραρίσματα Nouvelle Vague, αλλόκοτο χιούμορ, μακαρόνια, λάδι και παλιές φωτογραφίες. Κι αυτό που βγάζει, είναι μια απ’ τις πιο γλυκές, διαφορετικές ταινίες της χρονιάς, που υποφέρει στην ανάπτυξη των χαρακτήρων και τη συνοχή της πλοκής, αλλά προσφέρει αρκετές δόσεις φρέσκων εικόνων και ανατρεπτική διάθεση στο χιούμορ και την εκτέλεση, για να κρατήσει βιδωμένους τους περιπετειώδεις θεατές, και τους fans του οπτικού του στυλ και της ασυνήθιστης ματιάς του. Τα πιο συμβατικά γούστα, θα τον βρουν κομματάκι χαοτικό.

Αντίθετα με ότι διαβάζεις από δω κι από κει αυτές τις μέρες, και ο Russell Crowe έχει κάνει ντισνεϊκότατες κωμωδίες όπως το Mystery, Alaska (1999) και σαλμαχαγιεκότατα ρομάντζα σαν το Breaking Up (1997). Και ο Sir Ridley Scott παρέδωσε αριστουργήματα στο χώρο της.. παρωδίας όπως το G.I. Jane (1997).Όλο αυτό το μένος ενάντια στη δεύτερη κοινή τους προσπάθεια μετά τον πολυβραβευμένο Μονομάχο (2000), έχει μια άδολη εξήγηση. Η άλογη λογική βγάζει αβίαστα το συμπέρασμα ότι αν κάποιος παππούς έχει την αγωνία του θανάτου τότε και όλες οι ταινίες του Clint Eastwood την έχουν εκεί κρυμμένη μόνο από τους οφθαλμούς των αδαών. Και με την ίδια οξύνοια διακρίνουν σε κάθε σκηνή της Καλής Χρονιάς την αμηχανία να ρομαντζάρει και την αγωνία να βγάλει γέλιο, σα να τη γύριζε ο Michael Bay. Όσο για το δόλο των υπολοίπων αναζήτησε τις ρίζες του στις επιλογές του σκηνοθέτη και το attitude του πρωταγωνιστή, δεν είναι και τίποτα που να μη κάνει νιάου νιάου. Εγώ, σαν γκρούπι και των δύο, έχω να παρατηρήσω ότι τα αγαπητιλίκια έχουν δεύτερο ρόλο στη ταινία κάπου στη mise en scène που θα 'λεγε και η estelle. Χωρίς να έχει γραφτεί για να αποτελεί υπόκρουση (βλ. αφορμή) για γεύματα υπό το φως των κεριών, η ιστορία του χρηματιστή που βλέπει το δικό του φως κάτω από τον ήλιο της Προβηγκίας σίγουρα είναι κοινότυπη στο σκελετό άνθρωπος χρειάζεται σωτηρία -> είναι άξιος σωτηρίας -> σώζεται, αλλά είναι και άψογα εκτελεσμένη στο ίδιο, και μόνο, πνεύμα.

Ύστερα από το Les Invasions Barbares (2003), άλλη μια ταινία έρχεται να προστεθεί στη λίστα των καναδέζικων που γίνονται hits στα arthouse cinemas και να σιγουρέψει τη θέση της (γαλλόφωνης) παραγωγής της χώρας στα ανερχόμενα entries εθνικών κινηματογράφων.
Σε μια άψογη άσκηση στυλ, η ατμόσφαιρα των περασμένων δεκαετιών αναβιώνει με τους πρωταγωνιστές να περιδιαβαίνουν τα 70s, 80s, 90s χωρίς τίποτα στη σύνθεση των πλάνων να δείχνει φτιαχτό. Ένα coming of age film, πνιγμένο (με την καλή έννοια) στη νοσταλγία, το C.R.A.Z.Y. διανύει σχεδόν τρεις δεκαετίες από τη ζωή του Zac που ψάχνει την ταυτότητά του κάτω από συνθήκες που δεν ευνοούν τη διαφορετικότητα. Τον ακολουθούμε βήμα-βήμα στη δύσκολη ενηλικίωση και την αναζήτηση της σεξουαλικότητάς του. Αλλά παρόλο το σχετικά edgy θέμα, η ταινία είναι φτιαγμένη για όλη την οικογένεια. Και έχοντας απρόσκοπτη ροή με μικρο-συμβάντα να διαδέχονται το ένα το άλλο, ενδεχομένως θα κέρδιζε περισσότερο από ένα σφιχτότερο σενάριο, ένα πιο συγκροτημένο treatment της αρχικής ιδέας. Η σκηνοθεσία είναι αριστοτεχνική καθώς και οι ερμηνείες, ιδίως αυτή του πατέρα, της μητέρας και του επαναστάτη αδερφού. Η φωτογραφία, όπως και τα προσεγμένα σκηνικά και κοστούμια, προσθέτουν στην ατμοσφαιρικότητα. Ένα ευχάριστο δίωρο στους ρυθμούς της Patsy Cline, του David Bowie, και ήχων που οι πρωταγωνιστές ακούν σε εύθραυστο, κυριολεκτικά, βινύλιο.