Με τη Megan Fox στο τεύχος Μαρτίου παραδίδει το πνεύμα το αμερικάνικο FHM. Οι φωτογραφίες της εικοσάχρονης, απομεινάρια αφιερώματος του 2005 (οπότε, ακόμα καλύτερα, ήταν δεκαοχτάχρονη, έτσι?), έρχονται για να προμηνύσουν την ανάδειξή της σε αστέρι της χρονιάς κατά τις 4 Ιουλίου, όταν και προσγειώνονται στη Γη οι Transformers (2007) του Michael Bay. Πριν φτάσει στο μεγάλο της πρωταγωνιστικό ρόλο ως αξεσουάρ τεράστιων χαμαιλεοντικών ρομπότ, η πρασινομάτα πιτσιρίκα με τις στρουμπουλές μπουκούλες έκανε και ένα γλαστρο-πέρασμα από το Confessions of a Teenage Drama Queen (2004) δίπλα στη Lindsay Lohan (από την οποία χρειάζεται και συμβουλές για το που αλλού θέλει ένα μικρό στρουμπουλεματάκι ακόμα). Το πολλά υποσχόμενο βιογραφικό της συμπληρώνουν το βολτάρισμά της πέρσι στην αμερικάνικη σειρά Hope & Faith και, κυρίως, η δηλωμένη αχόρταγη δίψα της για σεξ.

Τις φωτογραφίες σκάναρε το megan-fox.net. Το FHM έκλεισε αρνούμενο (μεταξύ άλλων) να παρακολουθήσει το λιώσιμο της Angelina Jolie, όπως είπαμε.

Βγήκε πριν λίγο στο Empire Movies, και μάλλον απλά το 'στειλε η Paramount παντού και το ανεβάζουν όλοι, το trailer του τρίτου Shrek. Και με τη πρώτη ματιά φαίνεται σαφώς πιο ολοκληρωμένο από το teaser αποκαλύπτοντας και τη βασική πλοκή της ταινίας με περισσότερες σκηνές.

Update: Τελικά το βίντεο κατέβηκε φυσικά από τη σελίδα. Ίσως να σχεδιάζονταν να βγει στις διαφημίσεις του Super Bowl που φέτος οι περισσότερες εταιρείες θεώρησαν απαγορευτικά ακριβές. Το σίγουρο είναι ότι έκανε πρεμιέρα μερικές μέρες αργότερα στις διακοπές του American Idol. Και βγήκε και στο δίκτυο στο Moviefone. Μέσα σε αδιαφορία ακόμα και για το αν τον Shrek τον τρώει ο κώλος του ή αν η Fiona είναι όντως έγκυος.

Αντίθετα μεγάλο ενδιαφέρον συγκέντρωσε η αναφορά των New York Times, μερικές μέρες αργότερα από αντίστοιχο δημοσίευμα των Los Angeles Times, για τις ολοένα και πιο δύσκολες σχέσεις της Dreamworks με τη Paramount και του Steven Spielberg με τον Brad Grey. Το αφεντικό της Paramount φαίνεται να χώνει όλο και περισσότερα credits για την εταιρεία στις παραγωγές της (εξαγορασμένης) Dreamworks. Και ο Spielberg, που συμφώνησε να μείνει και εξακολουθεί να νοιάζεται προφανώς, δεν έχει συνηθίσει να έχει κανέναν πάνω από το κεφάλι του. Έτσι είχε προειδοποιήσει να μη βγει κάποιος να κάνει παρουσίαση (και το κομμάτι του) πριν τις επίσημες πρεμιέρες των Dreamgirls (2006), ταινία-παιδί του (συνεταίρου του στη Dreamworks) David Geffen. Φυσικά τον γράψαν, και η ταινία έμεινε και έξω από τις βασικές κατηγορίες στα Όσκαρ σαν αποτέλεσμα, ίσως, και κακού marketing. Και με τις ζέστες να ψιλοπλησιάζουν με δυο υπερ-υπερπαραγωγές (τον τρίτο Shrek και τους πρώτους Transformers) της εταιρείας που έστησε να έχουν πάρει σειρά για εισπράξεις, ο άνθρωπος που όρισε το καλοκαιρινό μπλοκμπάστερ ψήνεται ήδη, στα κάρβουνα.

Η ιστορία είναι τόσο εφιαλτική όσο και ενός 40 Year Old Virgin (2005). Μόνο που αντί μια μέρα να ξυπνάς το πρωί με τον πρώτο σου μεγάλο και μοναδικό έρωτα (τη Χουφταλία) και να 'χεις σαρανταρήσει, είσαι από αυτούς που τον ξόρκισαν με σκόρδα αγιόνερο και ένα ποτάμι βότκα κάθε βράδυ τον εφιάλτη. Αλλά πάλι τη πάτησες.

Ο Judd Apatow, με το μαγικό πενάκι που κάνει ανθρώπινο τον κάθε απροσάρμοστο και τις πιο ακλισεδιάριστες mainstream κωμωδίες του νέου αιώνα (γιατί και οι αιώνες αλλάζουν όπως ξέρεις), πιάνει αυτή τη φορά την τυχαία.. γονιμοποίηση μέσα σε εξελιγμένα ήθη. Αλλά, απ' ότι φαίνεται, με το παλιό καλό αποτέλεσμα. Ε και τι άλλο αποτέλεσμα να περιμένεις δηλαδή, αφού τα μικρά κλαψιάρικα ανθρωπάκια δε τα 'φερνε ποτέ ο πελαργός και η υπευθυνότητα θα σου χτυπήσει κάποια στιγμή τη πόρτα αν δε φροντίζεις να δίνεις άλλη διεύθυνση (κανενός σαραντάρη παρθένου ας πούμε).

Η προώθηση του φιλμ, που ανέβασε ταχύτητα από τη Παρασκευή (με επίσημη σελίδα και τα σχετικά), δεν αρκείται στο να κατατρομάξει μόνο το αντρικό κοινό. Ένα απ' τα τρία πρόμο πόστερ που κυκλοφόρησαν στέκεται στο κεφάλι του Seth Rogen, που έχει όλες τις προοπτικές να γίνει πιο συμπαθής κι απ' τον Steve Carell, κάτω απ' τη διακριτική ερώτηση "what if this guy got you pregnant". Οι πρώτες αναφορές από τα test screenings επιβεβαιώνουν ενθουσιώδη υποδοχή, πολλά περάσματα θα γίνουν από guests που υποδύονται τον εαυτό τους ή περίπου (ανάμεσά τους και ο προηγούμενος πρωταγωνιστής του σκηνοθέτη), το φιλμ θα 'ναι πάλι R-rated (βλ. ανήλικοι μόνο με συνοδεία) και υπόσχεται σκηνές γέννησης πιο.. φυσικές κι από μουνάκι με δόντια, και ότι άλλο μπορείς να δεις και μόνος σου το βλέπεις και μόνος σου. Στο τρέιλερ δε φαίνεται και πολύ το υποκριτικό μέγεθος της Katherine Heigl, αλλά είναι κι αυτό γνωστό.

Από άλογο θα πάει ο Χάρι Πότερ στο 7ο και τελευταίο βιβλίο της σειράς, όπως σου αποκαλύπτουν σε παγκόσμια αποκλειστικότητα οι Μάσες, προσθέτοντας ένα κι ένα (κι ένα μεγάλο).

Θυμίζω ότι από το καλοκαίρι ξέραμε ότι, προς μεγάλη λύπη του Stephen King, το Harry Potter and the Deathly Hallows θα 'χει μπόλικο αίμα. Και ξεκινώντας απ' τα μικρά, όπως ανακοίνωσε η J.K. Rowling στη σελίδα της και λίγο αργότερα οι εκδότες της, Bloomsbury (στη Βρετανία) και Scholastic Inc. (στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού), ο 7ος τόμος της ιστορίας του μικρού μάγου που όλο μεγαλώνει θα κυκλοφορήσει αμέσως μετά τα μεσάνυχτα που θα σημάνουν την έναρξη της 21ης Ιουλίου και του ξεμαλλιάσματος νυσταγμένων μανάδων στα βιβλιοπωλεία. Η ανακοίνωση ήρθε μια μέρα μετά την επίσημη αποκάλυψη ολόσωμου του Daniel "Harry Potter" Radcliffe, σε τρυφερούς εναγκαλισμούς με άσπρο άτι, για τις ανάγκες της προώθησης του Equus που ανασταίνεται στο West End και όπου παίζει, φυσικά, τον νεαρό που αγαπάει πολύ τα άλογα. Εναγκαλισμοί που θυμίζουν έντονα το προωθητικό υλικό του Zoo (2007) που έκανε ένα ψιλοσάλο στο Sundance τη προηγούμενη βδομάδα, τουλάχιστο με το θέμα του, την ιστορία ενός αραβικού επιβήτορα που.. εκδήλωσε έμπρακτα, και μέχρι αντίστοιχης εκδήλωσης θανατηφόρας οξείας περιτονίτιδας, την αγάπη του για έναν 45άρη άνδρα στο Seattle πριν δυο χρόνια. Ε και αφού φτάσαμε στα μεγάλα, από τι θα πάει ο Χάρης φωνάζει περισσότερο κι απ' τον τίτλο του θέματος.

Νεαρή Εβραιοπούλα στην κατηχούμενη απ' τους Ναζί Ολλανδία, προσπαθεί να φτάσει στο απελευθερωμένο κομμάτι της χώρας, αλλά μέσα από τραγικές περιπέτειες καταλήγει στο πλευρό των αντιστασιακών πατριωτών της. Αναγκασμένη να υπερσκελίσει τις αντιξοότητες και την δυσπιστία των συντρόφων της, παρεισφρύει στο γερμανικό στρατόπεδο και γίνεται ερωμένη του επί κεφαλής, μια σχέση γεμάτη έρωτα και πόνο. Αχ...Είκοσι χρόνια μετά την τελευταία του ταινία στην πατρίδα του, και σχεδόν μια δεκαετία μετά την τελευταία του ταινία γενικότερα, ο Paul Verhoeven επιστρέφει με ένα δραματικό ερωτικό κατασκοπικό ιστορικό θριλερικό περιπετειακό αισθησιακό έπος, κι όλοι αναρωτιούνται αν τους είχε λείψει. Να σας πω εγώ: ναι ρε. Από τις πρώτες, ευρωπαϊκές του ταινίες μέχρι ακόμα και το Showgirls (1995), και βέβαια με την καινούρια του δουλειά, ο Verhoeven γοητεύει με τη μαγική του ικανότητα να συνδυάζει το camp, την πρόκληση, την ίντριγκα, την τεχνική αρτιότητα με λίγα μέσα, και το περίπλοκο (ίσως και παραπερίπλοκο) σενάριο με τους περιπλεγμένους ήρωες. Η μικρή Ολλανδέζα του Black Book (2006) και οι περί αυτήν, είναι άξιες προσθήκες στο roster των χαρακτήρων με τις εξόφθαλμα αντικρουόμενες πτυχές, που προσφέρουν στον σκηνοθέτη έναν ευρύ --έστω και προκλητικά τεχνητό-- καμβά, για να ζωγραφίσει τις μεθυστικές εξτραβαγκάνζες του, που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία ως λατρεμένες σκατοταινίες με ολόδικά τους μυθοπλαστικά όρια. Βασισμένο, λέει, σε αληθινή ιστορία, το φιλμ φλερτάρει αδιάκοπα με όλα τα χαρακτηριστικά του Ολλανδού σκηνοθέτη, που δείχνει να 'ναι σε μεγάλα κέφια έτσι όπως παντρεύει τη δική του Λίστα του Σίντλερ (1993) με το θρυλικό Salon Kitty (1976), σε ένα φιλμ πολύ εντυπωσιακό για να 'ναι ευρωπαϊκό, αλλά πάντως γυρισμένο στην Ευρώπη. Κρατάει κάνα μισάωρο περισσότερο απ' όσο χρειαζόμασταν, αλλά δεν σταματά στιγμή να 'ναι ηλεκτρισμένο με ερωτισμό, χάρη στην ανάφτρα πρωταγωνίστριά του, που πολύ θα θελήσεις να γίνει μούσα του. Και σου, άμα λάχει.

Μια αλανιάρα μέλισσα, γίνεται η αφορμή ένας συγγραφέας να μεταμορφωθεί σωματικά και ψυχικά, μπροστά στα μάτια της γυναίκας του, της ετεροθαλούς αδερφής του και της ερωμένης του. Στην απομακρυσμένη παραλία που καταλήγουν αποκλεισμένοι οι τέσσερις, αποκαλύπτονται ένα σωρό μυστικά, που, όπως είναι φυσικό, τους αλλάζουν τη ζωή.Στην εποχή που και το θέατρο προσπαθεί να γίνει πιο κινηματογραφικό ψάχνοντας λογής-λογής κόλπα να εμπλουτίσει τα σκηνικά του, όταν περνάς ένα θεατρικό στην οθόνη και δεν αφήνεις πίσω την εγγενή του στατικότητα, τότε μάλλον κάτι δεν έχεις πιάσει απ’ την καινούρια γλώσσα. Αν και η διάρκεια ίσα που ξεπερνά τα 90 λεπτά, η ταινία πνίγεται στην μικρή ερημική της παραλία, κι ακόμα κι αν οι εξαιρετικά καλοκουρδισμένες ερμηνείες καταφέρουν να σου το καμουφλάρουν, θα το ψυλλιαστείς στο μικρό μοντάζ ενός back-story στα μισά, που θα σε κάνει ξαφνικά να ανασάνεις. Όπως και να 'χει πάντως, σαν ταινία διαλόγων και ερμηνειών κυρίως --και αποκλειστικά μη σου πω--, η αυγουστιάτικη μέλισσα κρύβει μυτερό κεντρί στην βαριά προϋπηρεσία των ηθοποιών στους συγκεκριμένους ρόλους, και στο διάσπαρτο χιούμορ της, έχει μια διακριτική ποιητικότητα που κάνει την όλη εμπειρία κατάτι αλλιώτικη. Αρκετά τουλάχιστον για να μην μπορείς να κακιώσεις στον Αθερίδη, παρά να ελπίζεις μόνο ότι την επόμενη φορά το όραμά του θα είναι πιο κινηματογραφικό.