Δημοφιλής τηλεοπτικός κωμικός ξεκινά μισοαστεία μισοσοβαρά, να βάλει υποψηφιότητα για Πρόεδρος των ΗΠΑ και, ω του θαύματος, κερδίζει. Πριν ακόμη ορκιστεί όμως, έρχεται αντιμέτωπος με τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος απ' τις πολυεθνικές. Οι οποίες δεν αστειεύονται ούτε στις κωμωδίες.Βασισμένος στο γεγονός ότι όλο και περισσότεροι τηλεθεατές προτιμούν να μαθαίνουν τις ειδήσεις τους από κωμικούς όπως ο Jon Stewart, ο John Letterman κι ο Γιώργος Λιάγκας, ο Barry Levinson επιστρέφει στην πολιτική σάτιρα δέκα χρόνια μετά το Wag the Dog (1997) και είκοσι μετά το Καλημέρα Βιετνάμ (1987). Και απ' ό,τι φαίνεται η δεκαετία είναι καλό διάστημα να βάζεις σελιδοδείκτη στην πολιτική πραγματικότητα. Χωρίς όμως το ρομαντισμό της πρώτης ταινίας και τη μεθοδικότητα της δεύτερης, το Man of the Year είναι ο αδύναμος αδερφός της τριπλέτας, που βασίζεται στα καμώματα του Robbin Williams και το χιούμορ του κόνσεπτ για να κρατηθεί όρθιο, ενώ η δραματουργία δεν έχει αρκετό ψαχνό για να στηρίξει την πλοκή, που αν και έχει μερικές μικρές απροσδόκητες εμπνεύσεις, πριν τα μισά ακόμα, ψάχνει τρόπο να περπατήσει στον αέρα.

"Ο Αντρέας είναι ένας νέος µοναχικός ταξιτζής, κοµµάτι µιας σύγχρονης χαοτικής µεγαλούπολης, χτισµένης από τις ιστορίες των ανθρώπων που µπαινοβγαίνουν στο ταξί, ιστορίες µέσα από τις οποίες ο Ανδρέας ζει τη δική του ζωή. Η τυχαία συνάντησή του µε τη Μαρία, µια γοητευτική και µυστηριώδη γυναίκα, τον κάνει να ζήσει τη δική του ιστορία, οδηγώντας τον όµως παράλληλα σ’ ένα επικίνδυνο παιχνίδι ζωής και θανάτου, όπου τα όρια της αλήθειας και του ψέµατος, του πάθους και του µίσους είναι δυσδιάκριτα."
Αντέγραψα παραπάνω το blurb του φιλμ γιατί η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι και πολλές λεπτομέρειες από τη πλοκή, από τότε που τρακάρησα μαζί της στη Θεσσαλονίκη. Ένας ταξιτζής γνωρίζει μια μοιραία γυναίκα όπως λέει και αυτή τον ωθεί στα όρια, τα οποία υποτίθεται θέλει να παραβιάσει οριστικά. Και βρίσκει και μια άλλη που δε του ζητάει και πολλά στο εντωμεταξύ. Κάπως έτσι και δεν έχει και πολύ σημασία, αφού αυτό που ξεχώρισε τη ταινία στο φεστιβάλ και έφτασε να τη βγάλει μέχρι τις αίθουσες είναι οι ερμηνείες, ειδικά του Τάσου Νούσια, που στέκονται πολύ πάνω από το ύψος των περιστάσεων. Περιστάσεις που περιγράφονται, και διαγράφονται και στο πανί, ως αιματηρά φτωχές και εξαιρετικά φιλόδοξες. Δυστυχώς, για παράδειγμα, ο σκηνοθέτης δεν έχει ούτε τον προϋπολογισμό ούτε τις δυνατότητες να δώσει αίσθηση υπερβολικής ταχύτητας ούτε επιπέδου βιντεοπαιχνιδιού του '80 (με δυο ασπρόμαυρες λωρίδες να αναβοσβήνουν και να ανεβοκατεβαίνουν). Το πως κατάφερε όλους τους συμμετέχοντες να πιστέψουν αυτό το project (και πως κατάφερε να τους μαζέψει καν) το εξήγησε ο ίδιος, σε σχετική μου ερώτηση, με την εμπειρία του στον θεατρικό χώρο.

Οικογένεια με ζόρια, μετακομίζει σε μεγάλο αγρόκτημα για να ζήσει με ηλιόσπορους, όπου τους καλωσορίζουν φαντάσματα, τα οποία βλέπει μόνο το μικρό παιδάκι που δεν έχει ακόμα μιλήσει, γιατί είναι αθώο κι ανέγγιχτο. Σύντομα το plot point εγκαταλείπεται, για να μπορέσει να τα δει η έφηβη κόρη, την οποία θα τρομοκρατούν, αλλά κανείς δε θα πιστεύει. Εκτός ίσως απ' αυτόν τον περίεργο ξένο που εμφανίζεται ξαφνικά για να βοηθήσει στο χωράφι.Μόνιμοι κάτοικοι Αμερικής πια, οι αδερφοί Pang που άφησαν το στίγμα τους στα δυτικά multiplex με το Μάτι (2002) και τα sequels του, παρατάνε όποια προσχήματα διακριτικότητας είχαν μέχρι τώρα, για να κατασκευάσουν το κλασσικό πια μετρίου βεληνεκούς αμερικάνικο μεταφυσικό θρίλερ. Δίχως καμία λεπτότητα ούτε στο σενάριο, και κυρίως ούτε στην ηχητική μπάντα, κάνουν ό,τι μπορούν για να πετύχουν εύκολα τρομάγματα, και μάλιστα τόσα πολλά και τόσο συχνά, που καταλήγουν τόσο βαρετά και προβλέψιμα και κωμικά, όσο και το μνημειωδώς the-butler-did-it τελικό twist. Κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά οι Ασιάτες ξέρουν να φτιάξουν ατμόσφαιρα, κι απ' το πρώτο κιόλας set piece αντιλαμβάνεσαι ότι ξέρουν και τι να κάνουν την κάμερα. Κρίμα όμως που τους βάλαν να δουλέψουν χωρίς σενάριο.

Με το πιο βατό line-up της μικρής μεγάλης του ιστορίας, το Cult Film Festival του Gagarin, επιστρέφει φέτος "χειρότερο από ποτέ," απ' ό,τι λέει ο Δελτίος Τύπου. Με την καλή έννοια, λέμε εμείς. Από την Πέμπτη 8 Φλεβάρη μέχρι και την Κυριακή 11, δεκατέσσερις ταινίες απ' τη χρυσή εποχή της βιντεοκασέτας και δύο απ' την πιο σύγχρονη, θα γεμίσουν τον πολυχώρο της Λιοσίων. Βέβαια το tour de force όπως κάθε χρόνο, είναι το αφιέρωμα στο τιμώμενο πρόσωπο, που φέτος, για πρώτη χρονιά, έρχεται έξω απ' τα σύνορα.

Η διαβόητη Cicciolina (κ.κ. Ilona Staller, για όποιον ενδιαφέρεται), μπορεί να τέλειωσε την καριέρα της στην πορνογραφία όταν οι σημερινοί 25άρηδες ήταν ακόμα… 5άρηδες, αλλά όπως αποδεικνύεται επί 4 συναπτά έτη οι νεολαίοι ξέρουν να τιμούν την ιστορία και την παράδοση. Οπότε είναι δεδομένο το sold out για τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, που η μεγάλη "καλλιτέχνις και πρώην βουλευτής του Ιταλικού Κοινοβουλίου," θα παρουσιάσει το sex show της στα αλλαλάζοντα πλήθη. Στα πλαίσια του αφιερώματος θα προβληθεί και το 20χρονο Τσιτσιολίνα Show (1987), δια χειρός Μιχάλη Λεφάκη του νεότερου, που είχε γυριστεί την τελευταία φορά που η Staller είχε βρεθεί στην πατρίδα μας, λίγο πριν ο Λεφάκης βαρέσει κανόνι. Στο πρόγραμμα επίσης το Cicciolona, Amore Mio (1979) που ήταν και η πρώτη μεγάλη στιγμή της καλλιτέχνιδος, καθώς και το Dedicato Al Mare Egeo (1979), η τελευταία soft core δουλειά της Ιταλίδας, που τυγχάνει να είναι και η μόνη που θέλει να θυμάται. Και μάλλον όχι για τη μουσική του Ennio Morricone.

Οι ελληνικοί τίτλοι, ιδιαίτερα φρεσκαρισμένοι και εντελώς συλλεκτικοί οι περισσότεροι φέτος, τσιμπάνε μπόλικες πτυχές του ελληνικού cult, απ' τον θρυλικό Σκυλά με τον Κώστα Στεφανάκη και τον κολασμένο Γύρο του Θανάτου (1983), μέχρι τους Ομοφυλόφιλους (1988) και το Ποιός θα Πηδήξει τη Γοργόνα. Απ' το roster δε λείπουν βέβαια η Τίνα Σπάθη (Μέλι το Κορμί της (1975)) κι ο Νίκος Ζερβός (Τηλεκαννίβαλοι (1986)), αλλά τουλάχιστον φαίνεται πως εξαντλήσαμε τον Γκουσγκούνη. Ιδιαίτερα συγκινητική αναμένεται η προβολή της Επιστροφής των Καθαρμάτων (2003) εις μνήμην του Απόστολου Σουγκλάκου, που αγάπησε και αγαπήθηκε ιδιαίτερα σ' αυτό το φεστιβάλ, ενώ εξέχουσα επιλογή του φετινού προγράμματος αποτελεί η σπανιότατη (στη χώρα μας τουλάχιστον) Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999), ο συναρπαστικός ύμνος στα B-movies επιστημονικής φαντασίας, που έκανε τον Πάνο Κούτρα πρώτη μούρη στη Γαλλία, την ώρα που οι συντοπίτες του δεν του δίνουν δίφραγκο να κάνει ταινία. Πανηγυρική αναμένεται και η προβολή του Κακού (2005), που θα γιορτάσει την έξοδό του στα ράφια των DVDάδικων.


Δες/Κρύψε το πρόγραμμα προβολών

ΠΕΜΠΤΗ 8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
15.00 Ο ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΣ (2003) (*)
Σκηνοθεσία: Όμηρος Ευστρατιάδης
17.00 ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠ`ΤΑ ΘΡΑΝΙΑ (1983); (*)
Σκηνοθεσία: Κώστας Μπακοδήμος
19.00 ΤΣΙΤΣΙΟΛΙΝΑ SHOW (1987)
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Λεφάκης τζούνιορ
21.00 R.I.P ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΟΥΓΚΛΑΚΟΣ
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ (2003)
Σκηνοθεσία: Φωκίων Μπόγρης
23.00 MAD TV ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ (*)
TRASH VJ SET / ΤΑ ΠΙΟ ΑΔΙΑΝΟΗΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ ΚΛΙΠΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ!


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
14.00 ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ (1989)
Σκηνοθεσία: Τάκης Μελίδης
16.00 ΡΟΚΑΚΙΑΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ, ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΜΑΡΙΕΡΑ (1989) (*)
Σκηνοθεσία: Όμηρος Ευστρατιάδης
18.00 CICCIOLINA, AMORE MIO (1979)
Σκηνοθεσία: Amasi Damiani & Bruno Mattei
20.00 ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΣ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΝΙΑΤΑ (1983) (*)
Σκηνοθεσία: Κώστας Καραγιάννης
22.00 ΤΟ ΚΑΚΟ (2005)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Νούσιας
00.30 ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΟ CULT ΦΕΣΤΙΒΑΛ! (*)
Σαπίλα Θανάτου / Μετάληρα / Ανώρινοι / Λασκαρίδης


ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
14.00 DEDICATO AL MARE EGEO (ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ) (1979) (*)
Σκηνοθεσία: Masuo Ikeda
16.00 ΤΗΛΕΚΑΝΝΙΒΑΛΟΙ (1986) (*)
Σκηνοθεσία: Νίκος Ζερβός
18.00 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΗΔΗΞΕΙ ΤΗΝ ΓΟΡΓΟΝΑ (τέλη `70 με αρχές `80)
Σκηνοθεσία: Κώστας Δούκας-Ντάιμον
20.00 ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ (1982)
Σκηνοθεσία: Ντίμης Δαδήρας
22.00 Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΟΥ ΜΟΥΣΑΚΑ (1999)
Σκηνοθεσία: Πάνος Χ. Κούτρας
00.30 CICCIOLINA LIVE
POP PORN PARTY Με τον Γιο του Ανέμου και τον DJ Drink!

ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
15.00 Ο ΣΚΥΛΑΣ (*)
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Βογιατζής
17.00 Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (1983)
Σκηνοθεσία: Ερρίκος Θαλασσινός
19.00 ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ (1988)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Τσολάκος
21.00 ΜΕΛΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ (1975)
Σκηνοθεσία: Ηλίας Μυλωνάκος
23.00 ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ (*)
Ρεσιτάλ Φρυόβολου Χαρούπη + Μάριος Φουαγκρά Περλόν + Γραμμένος Σπύρος

Από αύριο και για δέκα μέρες (όπως είπαμε) το πέρα-δώθε και το πάρε-δώσε του πιο πολύβουου ευρωπαϊκού κινηματογραφικού φεστιβάλ κυριαρχεί στο ενδιαφέρον της βιομηχανίας, τουλάχιστο στην εδώ πλευρά του Ατλαντικού (και παραπέρα). Τρακόσιες εβδομήντα τρεις (373) ταινίες πήραν σειρά για προβολές σε καμιά πενηνταριά αίθουσες, και καμιά εφτακοσαριά (από τις οποίες πολλές ήδη φεστιβαλο-γυρισμένες) θα παζαρευτούν. Ανάμεσά τους πρώτη και καλύτερη η La Môme (2007), τιτλοφορεμένη και ως La Vie en Rose στο Βερολίνο (και παραπέρα) για προφανείς λόγους. Που ανοίγει το φεστιβάλ και φιλοδοξεί να επιστρέψει το γαλλικό τουλάχιστο κοινό στις ποιοτικές παραγωγές που δείχνει να περιφρονεί τελευταία.

Για να επιτευχθεί η ολική επαναφορά στη χώρα της ψηλομύτικης κουλτούρας, η Édith Piaf αναπαριστάνεται στο πανί ως καλλονή, από την Marion Cotillard, ενώ για τη φωνή της χρησιμοποιήθηκαν οι αυθεντικές ηχογραφήσεις του '50 και του '60 και μίμος (βλ. κάτι σαν Μητσικώστας) για τις παλιότερες. H Bunny Dee ανέλαβε να ψάξει το θέμα, ρωτώντας όλες τις φίλες της που σκέφτονταν να αφήσουν προσωρινά το NFT για να πάνε στο Βερολίνο, και έχει τα περισσότερα:

Padam padam padam... Η φετινή Berlinale ανοίγει με το La Vie En Rose (2007), κι εγώ δε θα είμαι εκεί... Η ζωή της Édith Piaf, της περιστέρας του τραγουδιού στα 40s, θα αποδοθεί στη μεγάλη οθόνη, όχι όπως στο ομώνυμο ντοκυμανταίρ του 1998, αλλά με κάθε έμφαση στο δράμα που πέρασε για να φέρει τα τραγούδια της στα αυτιά της κάθε θείας για να την πάει απ' τη Μπελβίλ στη Νέα Υόρκη.

Η Marillon Cotillard, που θα γνωρίζεις ως "αυτή που κέρδισε César 2ου γυναικείου για το Un long dimanche de fiançailles (2004) του Jean-Pierre Jeunet", ή ως "η Sophie Kowalsky του Jeux d' enfants (2003)", ενσαρκώνει μια Piaf "πιο όμορφη από την αληθινή" στην ταινία, εφόσον άλλωστε δεν πέρασε τα πάθη της. Δεν μεγάλωσε σε πορνείο ούτε την είχε χτυπήσει αντίστοιχη βροχή ασθενειών στα νεαρά της. Τύφλωση, κώφωση, αλωπεκία, δε σε κάνουν συνήθως "μικρό περιστέρι", και ευτυχώς για τη πρωταγωνίστρια της αληθινής ζωής που την ανάγκασε ο πατέρας της να μάθει να τραγουδάει. Για να γίνει και ταινία που την έχει δίπλα σε προσωπικότητες που άφησαν αντίστοιχη εποχή, όπως τη Marlene Dietrich ή τον Jean Cocteau.

Δυνατή επιλογή για να ανοίξει το φεστιβάλ, θεωρητικά. Και συναίσθημα και ονόματα και "γαλλική ποιότητα". Και με τον Olivier Dahan που γράφει και σκηνοθετεί, να έχει κάνει το ντεμπούτο του επίσης στο Βερολίνο, με το Brothers: Red Roulette (1995). Και θα είναι η δεύτερη φορά, μετά το Les temps qui changent πρόπερσι, που το φεστιβάλ θα ανοίξει με τον Gérard Depardieu, να παίζει εδώ τον Louis Leplée, τον διαχειριστή καμπαρέ που ανακάλυψε την Piaf.

Με τη Megan Fox στο τεύχος Μαρτίου παραδίδει το πνεύμα το αμερικάνικο FHM. Οι φωτογραφίες της εικοσάχρονης, απομεινάρια αφιερώματος του 2005 (οπότε, ακόμα καλύτερα, ήταν δεκαοχτάχρονη, έτσι?), έρχονται για να προμηνύσουν την ανάδειξή της σε αστέρι της χρονιάς κατά τις 4 Ιουλίου, όταν και προσγειώνονται στη Γη οι Transformers (2007) του Michael Bay. Πριν φτάσει στο μεγάλο της πρωταγωνιστικό ρόλο ως αξεσουάρ τεράστιων χαμαιλεοντικών ρομπότ, η πρασινομάτα πιτσιρίκα με τις στρουμπουλές μπουκούλες έκανε και ένα γλαστρο-πέρασμα από το Confessions of a Teenage Drama Queen (2004) δίπλα στη Lindsay Lohan (από την οποία χρειάζεται και συμβουλές για το που αλλού θέλει ένα μικρό στρουμπουλεματάκι ακόμα). Το πολλά υποσχόμενο βιογραφικό της συμπληρώνουν το βολτάρισμά της πέρσι στην αμερικάνικη σειρά Hope & Faith και, κυρίως, η δηλωμένη αχόρταγη δίψα της για σεξ.

Τις φωτογραφίες σκάναρε το megan-fox.net. Το FHM έκλεισε αρνούμενο (μεταξύ άλλων) να παρακολουθήσει το λιώσιμο της Angelina Jolie, όπως είπαμε.