Τον τάφο του πιο υπέρλαμπρου κινηματογραφικού (και όχι μόνο) αστέρα, του Ιησού Χριστού, ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε ο πρώην σκηνοθέτης και νυν (εξ)ερευνητής James Cameron.

Και όπως θα ταίριαζε στο δημιουργό της δεύτερης πιο λαοφιλούς ταινίας όλων των εποχών --μετά φυσικά το The King of Kings (1927)-- θα τον έχει και πρωταγωνιστή (έστω και τον τάφο) στο ντοκιμαντέρ παραγωγής του, το οποίο θα προβληθεί τη Κυριακή από το Discovery Channel στη Χώρα της Επαγγελίας, τις αμερικάνικες πολιτείες (και στο βρετανικό Channel 4, το καναδέζικο Vision και το ισραηλινό Channel 8). Ντοκιμαντέρ που τιτλοφορείται The Jesus Family Tomb ή The Lost Tomb of Jesus ανάλογα με το ποια παράγραφο της επίσημης σελίδας του κοιτάς, και βασίζεται στα πρωτοφανή ευρήματα επίπονων επίμονων και καλά μελετημένων ανασκαφών Ισραηλινών που ρίχναν τα θεμέλια της καινούριας τους κατοικίας πριν εικοσιέξι (26) χρόνια στην Ιερουσαλήμ.

Η υπόθεση που απασχολεί τους πολιτικούς μηχανικούς στην Ανατολή εδώ και κάποιο καιρό ήρθε στην επιφάνεια στη Δύση τη προηγούμενη βδομάδα, ενώ χτες έγινε η καθιερωμένη συνέντευξη τύπου και σήμερα έφτασε στα καθιερωμένα ελληνικά ρεπορτάζ. Ο εκπρόσωπος του Μεσσία στη χώρα μας, Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, δήλωσε ότι πρόκειται για "ανόητα πράγματα κι ατεκμηρίωτα", ενώ ο ίδιος (ο Μεσσίας) που μετά την ανάστασή του φέρει το επίγειο όνομα Tom Cruise τελευταία, δεν έχει ακόμα μιλήσει στους δημοσιογράφους σχετικά. Οι ειδικοί θεωρούν ότι υπάρχουν πλείστες όσες αποδείξεις (όπως π.χ. το σχήμα της μπανάνας) περί του ανυπόστατου των ισχυρισμών και η θρησκευτική πίστη κινδυνεύει μόνο από βάσιμες και εμπεριστατωμένες θεωρίες συνομωσίας τύπου Κώδικα Ντα Βίντσι (2006), και οι Μάζες συμφωνούν μαζί τους. Οι πάντα φιλάργυρες φιλόξενες ισραηλινές αρχές πάντως ήδη ετοιμάζουν ξενάγηση στο τόπο των ιερών θεμελίων για τους ενδιαφερόμενους.

Live blogging δεν κάναμε, live αναμετάδοση είδαμε πάντως, και μετά από έξι και κάτι ώρες, φέτος μάλλον το άξιζε, έστω κι αν δεν είχαμε κουπόνια στοιχήματος να μας κρατάν στην άκρη του καναπέ. Κι η τελετή βοήθησε, με την DeGeneres να κάνει την πιο διακριτική παρουσίαση στην ιστορία ίσως του θεσμού --και πάλι καλά γιατί δεν είχε πολλά να δώσει με τις ατάκες της πέρα απ' το πολυδουλεμένο timing-- τους παρουσιαστές να προσφέρουν μπόλικα χαχανητά (το δίδυμο Al Gore – Leonardo DiCaprio στην κορυφή τους), τους Πουλόπουλους Παυλόπουλους Ζαζόπουλους Pilobolus, τους χορευτές με τις σκιές, να προσφέρουν πρωτοφανώς εντυπωσιακά χορευτικά ιντερλούδια και τον Jack Nicholson να δηλώνει σιωπηλή συμπαράσταση στην Britney Spears με το νέο του, ξυρισμένο look. Τα απρόβλεπτα βαρετά μοντάζ δεν βοήθησαν, ούτε οι λόγοι των βραβευθέντων, αλλά δεν μπορείς να τα 'χεις όλα.
Η πορεία των βραβείων δεν είχε έλλειψη από εκπληξούλες φέτος, αν και μάλλον όχι τόσο για την Alkisti που με 15 σωστές μαντεψιές, έπιασε τις περισσότερες στον αέρα, συμπεριλαμβανομένης της μεγαλύτερης, στην κατηγορία Κινουμένου Σχεδίου, όπου τα Cars του Lasseter είχαν γκαζώσει για το βραβείο, αλλά οι πιγκουΐνοι του Γιώργου Μηλλιώτη George Miller τούς αρπάξαν το επίσημο ένδυμα. Στο μη ζωγραφιστό κομμάτι πάντως, η μεγάλη ανατροπή της βραδιάς ήταν η μη ανατροπή στη μεγάλη κατηγορία της βραδιάς, όπου ο Πληροφοριοδότης αποδείχθηκε να έχει τις σωστές πληροφορίες, όπως φαινόταν κυρίως μετά τη βράβευση και για μοντάζ, και όπως φαινόταν ότι θα έκανε δηλαδή, πριν μήνες, πριν αρχίσει εκείνη την τρελή κούρσα το κίτρινο Volkswagen. Τα σέβη μου σε όσους επέμειναν στο προ Sundance φαβορί, και τη συμπαράστασή μου σε όσους ήθελαν να δουν μαζί μου χθες βράδυ να θριαμβεύει απ' το πουθενά η ταινία που ο Samuel L. Jackson είχε απ' τις Κάνες τιτλοφορήσει Crash Benetton. Τουτέστιν, σ' εμένα, και όπως έμαθα στο χαλί, τον Roeper.

Όπως φρόντισε να καταστήσει σαφές η DeGeneres χθες, τα φετινά Όσκαρ ήταν υπόθεση πολυεθνική, με τα ονόματα των τιμώμενων να καλύπτουν εθνότητες απ' την Αυστραλία μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο και απ' την Αμερική μέχρι την Κίνα, αλλά κανείς δε σκέφτηκε τους δύσμοιρους τους ανταποκριτές που περισσότερες από μία φορές προδόθηκαν απ' τις πολυγλωσσικές τους ικανότητες. Αν συνεχιστεί έτσι το πράγμα κάποιος θα πρέπει να σκεφτεί την χρήση διερμηνέων. Και δεν μιλάω μόνο για το Filmnet. Το οποίο πραγματικά δεν πρέπει να βγάζει φράγκο απ' την όλη ιστορία, αν σκεφτεί κανείς ότι οι διαφημίσεις στα διαλείμματά του ήταν σχεδόν αποκλειστικά εσωτερικές. Όπως και να 'χει, πέρα απ' την πολυπολιτισμικότητά τους, τα χθεσινά Όσκαρ μπήκαν στο ντουλάπι ως η χρονιά που επιτέλους βράβευσαν τον Scorsese (για την πρώτη του ταινία με πλοκή, που δεν ήταν δική του κλπ.), κατάφεραν να ετοιμάσουν δυο νέες καριέρες (Arndt και Hudson) και να εξασφαλίσουν κάνα δυο ακόμα μήνες sold out παραστάσεων για το Άστυ με τις Ζωές των Άλλων. Μήπως είναι ώρα η εταιρεία να σκεφτεί να την ξανανοίξει σε δυο-τρεις ακόμα αίθουσες;

Δες/κρύψε τη λίστα των νικητών

---

Best motion picture of the year
THE DEPARTED

Achievement in directing
Martin Scorsese - THE DEPARTED

Adapted screenplay
THE DEPARTED

Original screenplay
LITTLE MISS SUNSHINE

Achievement in film editing
THE DEPARTED

Performance by an actor in a leading role
Forest Whitaker - THE LAST KING OF SCOTLAND

Performance by an actor in a supporting role
Alan Arkin - LITTLE MISS SUNSHINE

Performance by an actress in a leading role
Helen Mirren - THE QUEEN

Performance by an actress in a supporting role
Jennifer Hudson - DREAMGIRLS

Best animated feature film of the year
HAPPY FEET

Best documentary feature
AN INCONVENIENT TRUTH

Best foreign language film of the year
THE LIVES OF OTHERS

Achievement in art direction - PAN'S LABYRINTH
Achievement in cinematography - PAN'S LABYRINTH
Achievement in costume design - MARIE ANTOINETTE
Best documentary short subject - THE BLOOD OF YINGZHOU DISTRICT
Achievement in makeup - PAN'S LABYRINTH
Original score - BABEL
Original song - "I Need to Wake Up" - AN INCONVENIENT TRUTH
Best animated short film - THE DANISH POET
Best live action short film - WEST BANK STORY
Achievement in sound editing - LETTERS FROM IWO JIMA
Achievement in sound mixing - DREAMGIRLS
Achievement in visual effects - PIRATES OF THE CARIBBEAN: DEAD MAN'S CHEST

Μέσα σε πλήρη αδιαφορία, όπως ταίριαζε απόλυτα στο υλικό που διάλεξαν να "τιμήσουν" φέτος, απονεμήθηκαν τα ξημερώματα και τα Χρυσά Βατόμουρα του 2007. Από τις υποψηφιότητες ακόμα ήταν γνωστό ότι θα σαρώσει το Βασικό Ένστικτο 2 και η Sharon Stone προτίμησε να πάει στα Spirits να δώσει κάνα βραβείο σε κάποιον που αξίζει (στη Julia Loktev συγκεκριμένα). Το Basically, It Stinks, Too κατά τους διοργανωτές, πήρε τέσσερα (4) βραβεία και το μεγαλύτερο φυσικά. Ενώ άξιος πολυνίκης της βραδιάς ήταν και το Σκατοανθρωπάκι κατ' εμένα, που το αφήνω ακατανόμαστο μη τύχει και το ψάξεις από περιέργεια και πήρε τα τρία (3).

Δες/Κρύψε όλα τα "βραβεία" αν επιμένεις

Worst Picture: Basic Instinct 2 (Sony/Columbia)
Worst Actress: Sharon Stone for Basic Instinct 2
Worst Actor: Marlon Wayans & Shawn Wayans for Little Man
Worst Supporting Actress: Carmen Electra for Date Movie and Scary Movie 4
Worst Supporting Actor: M. Night Shyamalan for Lady in the Water
Worst Director: M. Night Shyamalan for Lady in the Water
Worst Screen Couple: Shawn Wayans & either Kerry Washington or Marlon Wayans for Little Man
Worst Remake Or Rip-off: Little Man (Rip-off of the 1954 Bugs Bunny cartoon “Baby Buggy Bunny”)
Worst Prequel or Sequel: Basic Instinct 2
Worst Screenplay: Basic Instinct 2 (Screenplay by Leora Barish & Henry Bean, Based on Characters Created by Joe Ezsterhas)
Worst Excuse for Family Entertainment: RV (Sony/Columbia)

Μπορεί να μη συνεχίστηκε, όπως είχε φανεί από τις υποψηφιότητες ακόμα, το περσινό trend και να έχουν φέτος έξι στις πέντε οσκαρικές υποψήφιες. Αλλά και πάλι τα αμερικάνικα ιδιοσυγκρασιακά βραβεία είχαν μια μικρή μεγάλη χρυσαφένια λάμψη στην απονομή τους τα ξημερώματα.
Σε μια μεγάλη τέντα στη παραλία της Σάντα Μόνικα στο Λος Άντζελες, η Little Miss Sunshine σήκωσε ότι βρήκε μπροστά της και με τέσσερα (4) συνολικά βραβεία, ανάμεσά τους και αυτό της καλύτερης ταινίας φυσικά, ανάγκασε όλους τους υπόλοιπους νικητές να ευχαριστούν που δε τη βρήκαν μπροστά τους στις κατηγορίες τους. Κανένας απολύτως δε θα εκπλαγεί αν η εμφάνιση των πέντε παραγωγών της στη σκηνή αποτέλεσε γενική πρόβα για τα Όσκαρ, αφού όπως ανακοίνωσε η παραγωγός των βραβείων της ακαδημίας, Laura Ziskin, σε όλους θα επιτραπεί να κάνουν το ίδιο (παρόλο που οι δυο έπρεπε να κοπούν επίσημα) και στην αποψινή τελετή, σε περίπτωση νίκης. Περίπτωση που ψυθιρίζαμε από τις λιακάδες του καλοκαιριού, και φαντάζει η πιθανότερη πια με βραβεία να έρχονται συστημένα ακόμα και απ' τη Γαλλία.

Η πραγματικά σημαντικότερη, αν και όχι τόσο μαζικής απήχησης, ανεξάρτητη παραγωγή της περσινής χρονιάς, ο Half Nelson, περιορίστηκε στους πρώτους ρόλους, με τον Ryan Gosling να ευχαριστεί τον Forest Whitaker (υποψήφιο για το American Gun στα Spirits) για τα λεφτά που θα του φέρει από τα στοιχήματα με τη νίκη του στα Όσκαρ, και τη Shareeka Epps να ευχαριστεί για την ευκαιρία να περάσει θαυμάσια στα γυρίσματα. Η πραγματικά πιο μαζικής απήχησης, αν και όχι τόσο σημαντική, διεθνής παραγωγή της περσινής χρονιάς, οι Ζωές των Άλλων, ήταν sold out(!) ακόμα και χτες (τρεις μήνες μετά το ανοιγμά τους) στο Άστυ και τσίμπησαν και το σχετικό Spirit με τον Florian Henckel von Donnersmarck να εξηγεί ότι όταν έριξε τις απαιτήσεις του στα $2 μύρια βρήκε και πρόθυμους χρηματοδότες. Η πραγματικά πιο αξιόλογη, αν και όχι τόσο όσο η δικιά μας estelle, νέα σκηνοθέτρια, η Julia Loktev, πήρε τα $50.000 του βραβείου Someone to Watch και ευχαρίστησε τις Μάζες για τη μοναδική τιμή να της κάνουν συνέντευξη δυο φορές.

Δες/Κρύψε όλα τα βραβεία

Best Feature Little Miss Sunshine		Fox Searchlight Pictures Producers: Marc Turtletaub, David T. Friendly, Peter Saraf, Albert Berger & Ron Yerxa
Best Director Jonathon Dayton & Valerie Faris		Fox Searchlight Pictures Little Miss Sunshine
Best Screenplay Jason Reitman		Fox Searchlight Pictures Thank You For Smoking
Best First Feature Sweet Land		No Distributor Director:  Ali Selim Producers:  Alan Cumming, James Bigham, Ali Selim
Best First Screenplay Michael Arndt		Fox Searchlight Pictures Little Miss Sunshine
John Cassavetes Award (For the Best Feature made for under $500,000) Quinceañera		Sony Pictures Classics Writer/Directors: Richard Glatzer & Wash Westmoreland Producer: Anne Clements
Best Supporting Female Frances McDormand		Sony Pictures Classics Friends with Money
Best Supporting Male Alan Arkin		Fox Searchlight Pictures Little Miss Sunshine
Best Female Lead Shareeka Epps		THINKFilm Half Nelson
Best Male Lead Ryan Gosling		THINKFilm Half Nelson
Best Cinematography Guillermo Navarro		Picturehouse Pan’s Labyrinth
Best Foreign Film The Lives of Others		Sony Pictures Classics Director: Florian Henckel von Donnersmarck
Best Documentary The Road to Guantanamo		Roadside Attractions Directors: Michael Winterbottom and Mat Whitecross

Μέσα σε ανυψωμένα.. πνεύματα, στο Théâtre du Chatelet στο Παρίσι, απονεμήθηκαν χτες βράδυ τα βραβεία της γαλλικής κινηματογραφικής ακαδημίας για τη χρονιά που πέρασε. Και πιο ανυψωτική φυσικά ήταν η θρυλική Lady Chatterley, με γενιές και γενιές ανυψώσεων στο ενεργητικό της. Ανυψωμένη από την ανακαίνιση στο Θέατρο για Όλους, την εξαιρετική και μόνη ουσιαστική προσπάθεια για το ελληνικό Θέατρο στην εποχή της πληροφορίας, και με το οποίο δεν έχει καμία απολύτως σχέση όπως μας λέει, η estelle ακόνισε τη γαλλομάθειά της και έχει τα περισσότερα:

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά πέντε βραβεία πήρε η (ατέλειωτη) ταινία της Pascale Ferran Lady Chatterley, μεταφορά της --σκανδαλώδους για την εποχή της-- νουβέλας του D. H. Laurence για μια αριστοκράτισσα που τα φτιάχνει με έναν παρακατιανό. Η Marina Hands στο ρόλο καταπιεσμένης αριστοκράτισσας Constance επελέγη ως η καλύτερη ηθοποιός της χρονιάς, όπως και η ταινία, που μετά τα ισχνά 200.000 εισιτήρια από το Νοέμβριο που βγήκε στις αίθουσες στη Γαλλία, επανέρχεται τώρα δριμύτερη για δεύτερο γύρο.

Από την άλλη, η βράβευση με César του Guillaume Canet ως του καλύτερου σκηνοθέτη δημιουργεί ευχάριστο προηγούμενο: πρώτη φορά ένας τριαντατριάχρονος βάζει χέρι στον Καίσαρα σκηνοθεσίας και τα γυαλιά στους μεγαλύτερούς του. Η ταινία του Ne Le Dis à Personne βραβεύτηκε επίσης για τον πρωταγωνιστή της François Cluzet και συγκέντρωσε συνολικά τέσσερα βραβεία. Οι ελπίδες τώρα των γάλλων με καταγωγή από τις πονεμένες αποικίες και του Jamel Debbouze μαζί τους καταρρακώθηκαν, αφού το Indigènes του Rachid Bouchareb, παρότι έχει προταθεί για Όσκαρ ξενόγλωσσης, δεν κατάφερε να κερδίσει κάτι παραπάνω από César καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, ενώ διεκδικούσε εννιά (9) συνολικά.

Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία για φέτος κρίθηκε το Little Miss Sunshine (καλά μου το 'λεγαν οι φίλοι μου στη Γαλλία, ότι είχαν ενθουσιαστεί τα πλήθη). Αναμένουμε στο ακουστικό μας, για τα υπόλοιπα εξ Αμερικής και Kodak Theatre αποτελέσματα.

Όπως θα 'χεις καταλάβει πια απ' αυτά που λέμε τόσον καιρό, τα φετινά Όσκαρ, τουλάχιστον σε κατηγορίες που μετράνε, είναι απ' τα πιο δυσπρόβλεπτα εδώ και χρόνια. Και για την πιο ζόρικη απ' αυτές, την Καλύτερης Ταινίας, φτάνει να δεις τις διαφορές στα προ και μετά υποψηφιοτήτων polls του MftM για να καταλάβεις ότι ενώ το Departed είναι ο αδιαφιλονίκητος νικητής "στην καρδιά μας" καρδιά μου, η ισορροπία ανάμεσα στα δυο φαβορί "outsider" --όπου και θα καταλήξει το Όσκαρ, και το βάζω υποθήκη αυτό-- έχει ισχυρή τάση να ανατραπεί. Κι αν θέλεις να σου διαλέξω και ένα, το πρωί τα κατακάθια της καραμέλας στον latte μου ήταν τόσο μπερδεμένα, που είμαι αναγκασμένος απ' τους οιωνούς να φωνάξω Babel. Βέβαια αν τον συνόδευα και με ένα απ'τα κεκάκια του Little Miss Sunshine, θα 'χα εντελώς διαφορετική άποψη.
Η αλήθεια είναι πως, μέχρι τώρα η μόνη βράβευση που έχει να περηφανεύεται το Babel, είναι στην ένωση των μοντέρ, αλλά αυτοί πάντα είχαν μια αδυναμία στα παράλληλα storylines. Καλά, υπάρχει και εκείνη η Χρυσή Σφαίρα, αλλά τα 'χουμε πει γι' αυτήν. Όπως έχουμε επίσης πει, για το βαρβάτο βραβείο της Little Miss Sunshine από την Ένωση Ηθοποιών. Η οποία μπορεί να βοηθήσει να στηθεί ίσως η μόνη σημαντική ανατροπή της βραδιάς, που θα στείλει τον Eddie Murphy αδιάβαστο απ' την κατηγορία β' Ανδρικού, όχι μόνο γιατί ο Alan Arkin είναι πιο αγαπητός, πιο υπερήλικας, και με πιο αβανταδόρικο ρόλο, αλλά και γιατί ο Murphy είναι στριμμένος όσον αφορά στο publicity. Εκεί που εντοπίστηκε το πρόβλημα και με τον Peter O' Toole δηλαδή, ο οποίος αν δεν ήταν καταπονημένος κι έβρισκε κουράγιο και χρόνο να κάνει καμιά ντουζίνα συνεντεύξεις παραπάνω στην Αμερική, θα έκανε σοβαρές τις ελπίδες του να κλέψει τον κεραυνό του βαριοστολισμένου φέτος Whitaker.

Α, μιας και φέτος ο ΟΠΑΠ δεν ένιωθε γενναιόδωρος και δεν πρόσφερε στους μη ποδοσφαιρόκαβλους ευκαιρία να τζογάρουν (προφανώς γιατί μπήκε μέσα πέρσι με τις αστείες αποδόσεις), δεν έχω να χάσω τίποτα ρίχνοντας και τα ατού του Letters from Iwo Jima. Σύμφωνα με "πληροφορίες", ήταν η τελευταία ταινία που είδαν οι περισσότεροι απ' τους ψηφοφόρους και σχεδόν πάνω στην ώρα που οι καλπασμοί των άλλων φαβορί άρχιζαν να γίνονται ενοχλητικοί. Επίσης, λέει, ακόμα κι απ' αυτούς που δεν τα είδαν, μάζεψε, λέει, ψήφους αντίδρασης προς τις άλλες τέσσερις που δεν τους άρεσαν. Λέει. Ε και βέβαια θα 'ναι η μόνη ταινία που σε καμιά πενταετία θα εξακολουθεί να σημαίνει κάτι, και επιπλέον, είναι η ταινία που θα με χαλάσει περισσότερο να κερδίσει. Κι αυτό το τελευταίο, είναι πάντα σημαντική ένδειξη. Στην Καλύτερης Ταινίας βέβαια, γιατί στην Σκηνοθεσίας ο μόνος τρόπος να το χάσει Scorsese θα ήταν την απονομή να κάνουν οι Stallone, Redford, Costner και Eastwood και να το δώσουν πραξικοπηματικά στον Greengrass. Όχι, τι λέω, αυτός θα το άξιζε. Γράψε Iñárritu. Και γράψε κι ότι η απονομή θα μεταδοθεί live απόψε γύρω στις 3 τα ξημερώματα απ' το Filmnet, και θα 'σαι η ψυχή του πάρτι, έτσι ενημερωμένος που θα πας μετά απ' αυτά.

Ένας κακομοίρης ζει το σύμπαν ως σε σαδιστική συνωμοσία που τον έχει βάλει στο μάτι, και δέχεται τη μια κακοποίηση πίσω απ' την άλλη, μέχρι που η οργή που χτίζεται σιγά-σιγά μέσα του, να βρει στόχο να εκτονωθεί. Ή μέχρι να φλιπάρει.Η πραγματικότητα όμως είναι ότι το σύμπαν δεν έχει μόνο αυτόν στο μάτι, αλλά ανεξαιρέτως όλους όσους ζουν στο καρκινικό αστικό τοπίο του Οικονομίδη, που στην δεύτερη ταινία του λες κι άνοιξε το συρταράκι απ' το Σπιρτόκουτο (2002), κι όλη η οργή βγήκε έξω και πλημμύρισε τη Γη. Άνθρωποι πνιγμένοι σε μια μίζερη καθημερινότητα, που τους σφίγγει να τους κλέψει το οξυγόνο απ' τα πνευμόνια, χτυπιούνται μεταξύ τους σα σκυλιά, συνθέτοντας μια ομάδα ηρωικών αντιηρώων που ζέχνει μισανθρωπισμό. Μέσα σ' αυτό το πεσιμιστικό τοπίο, ο θεατής ψάχνει απελπισμένα να βρει μια ηλιαχτίδα ανθρωπιάς και συμπόνιας, στους φίλους του πρωταγωνιστή του, στην οικογένεια, στους συγγενείς, αλλά ο Οικονομίδης του την έχει στημένη: ακόμη κι εκεί που κάτι αχνοφέγγει, δεν υπάρχει τίποτα. Πουθενά. Εκτός από μια διεστραμμένη άποψη προστατευτισμού απ' την εργοδοσία. Που κι αυτή, να φυλάξει το γρανάζι της όσο μπορεί θέλει, αποχαυνώνοντάς το κι άλλο στη διαδικασία.

Η δομή της ταινίας του Οικονομίδη είναι τρομακτικά τολμηρή και θαρραλέα για τα ελληνικά πράγματα, δεδομένων των υψηλών της φιλοδοξιών τουλάχιστον. Και δεν πέτυχε και λίγα. Είναι εύκολο να σου προκύψουν ενδοιασμοί στον τρόπο που ο Κύπριος σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το χρόνο και το ρυθμό της ταινίας να απλώσει τον κόσμο του στην οθόνη, και να τον κατηγορήσεις για επαναληπτικότητα που καμουφλάρει κενότητα, όμως δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η ταινία θα ήταν το ίδιο αποτελεσματική αν ήταν πιο λεπτοκομμένη. Αυτό που ίσως κουράσει άλλωστε, είναι μάλλον η μονοτονία της μελωδίας της εφευρετικής χριστοπαναγίας που ντύνει "μουσικά" την ταινία, η έλλειψη κρεσέντο περισσότερο, παρά οι στίχοι της. Αλλά έτσι ασφυκτικά μονότονη δεν είναι κι η ίδια η μιζέρια ανθρώπων που όχι μόνο δεν γνώρισαν ποτέ για να 'χουν να θυμούνται τι πάει να πει ευτυχία, αλλά δείχνουν σα να μην άκουσαν καν τη λέξη ποτέ; Τους βλέπεις με τη δυστυχία να τη φοράν για ρούχο μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, και λες, αυτοί οι άνθρωποι, είναι δυνατόν να υπήρξαν ποτέ χαρούμενοι; Είναι δυνατόν να μην υπήρξαν; Ξέρω γω; Εκεί είναι που πρέπει να ξεπεράσεις τη δυσπιστία, το suspension of disbelief που λένε και για τις χολιγουντιανές, για να μπορέσεις να πατήσεις το επίπεδο ρεαλισμού της ταινίας. Που σε αντίθεση με ότι έχεις συνηθίσει, δε βρίσκεται πιο πάνω, αλλά αρκετούς ορόφους πιο κάτω απ' τη δική σου πραγματικότητα. Ελπίζω.